czarna dziura - jest coraz gorzej

Kobiety w odróżnieniu od mężczyzn CAŁY CZAS myślą o problemach. Świadomie kurczowo  są z nimi związane ,bezustannie analizując,tkwiąc permanentnie aż "bateryjka" się wyczerpie i  stąd  chęć "NIE ISTNIENIA"w punkcie krytycznym .
My faceci przejmujemy się  owszem, Ale z umiarem ,dystansem ,potrafimy "wypróżnić" umysł zwykłymi pierdołami .. Długo by o tym pisać ..
Owa niechęć do kontaktu z rodziną powodowana jest brakiem energii  i sama oczywiście zdajesz sobie z tego sprawę.
Wzbraniasz się usilnie przed kontaktem ze specjalistą, bo wiesz że wizyta nie rozwiąże problemów, a chemia może tylko zniekształcić  twoją percepcję na świat zewnętrzny ..
NIC bardziej mylnego ! Zaryzykuj ,zadbaj o siebie ,organizm , często odpowiedź jest nie tam gdzie byśmy się jej spodziewali .. I myślę że dobrze o tym wiesz...

Czy terapeuta wie o tym ? Mówisz mu o tym ?
Tak czy inaczej, rozmowa z psychiatrą nie zaszkodziła Ci, być może znalazłby jakieś sensowne wyjście z tej sytuacji ?

A jaki będzie pożytek z całej tej nauki i wyrzeczeń, jeśli będziesz w takim stanie? Będziesz w stanie wykonywać ten zawód efektywnie? Albo jaki będzie pożytek z tych 13 lat, jeśli w końcu zrobisz sobie krzywdę? Moim zdaniem Ty i Twoje zdrowie powinny być pierwszym priorytetem dla Ciebie. Twoje ŻYCIE, żeby było. Żebyś mogła żyć sama ze sobą i funkcjonować w świecie. Nie mówię, że te 13 lat jest bez znaczenia, bo nie jest. Włożyłaś dużo pracy i chcesz mieć rezultat - to oczywiste. Ale sama piszesz, że kiedyś tak nie było, więc wiesz, że może być inaczej. I warto o to walczyć w pierwszej kolejności. Może z tym zawodem sytuacja nie będzie tak beznadziejna, jak Ci się teraz wydaje? Tylko że o tym w ogóle nie powinnaś teraz myśleć. Walcz o siebie! Powodzenia i trzymaj się.

a może jednak sama terapia wystarczy, nie przepadam za faszerowaniem się jakimikolwiek lekami. I Paweł1979 ma rację, boję się że po pierwsze będę chodzić otumaniona, a po drugie, że się uzależnię od leków.

co do lekarza rodzinnego, to muszę się zastanowić, pochodzę z małego miasta, gdzie większość ludzi bardzo interesuje się życiem innych. Tajemnica lekarska tajemnicą lekarską, ale i tak wszyscy wiedzą, co się dzieje u sąsiada.

Czasem coś wspominam, ale generalnie na zewnątrz staram się po sobie nic nie pokazać. Niestety coraz gorzej mi to idzie

Moze Cie to pocieszy,w co watpie,ale mam to samo co Ty.jeszcze gorzej,bo niszcze tym relacje w pracy a co wazniejsze-zwiazek,na ktorxm mi zalezy.niszcze wszystko dookola,raniac tym niewinne bliskie mi osoby,ktord kocham.to jest najgorsze,ze jestem siadoma tego i obarczam sie tym bardziej,jestem tego swiadoma,ale to nie moja wina!tylko mysli chorej glowy nad ktorymi nie panuje.szukam rozwiazania a nie mam sily juz walczyc,znam sieąie wiem jaka bylam kiedys i wiem,ze ludzie  ich tńlerancja i akceptacja i zrozumienie a przede wszystkim wsparcie duzo daje,ale jak ludzie maja mnie darzyc sxmpatia jak jestem tak zniechecona dń nich do swiata i boje sie ich.chcialabym poznac osobe mojego pokroju z podobnymi problemami z która bede mńgla pogadac o wszystkim ,ktora mnie wyslucha zrozumie

Lucindo - lekarz psychiatra w dzisiejszych czasach to taki sam lekarz jak inny. Tak jak boli głowa, noga czy serce tak samo może boleć dusza. Dzisiaj chorują na tę chorobę nawet lekarze, adwokaci, urzędnicy, kierowcy itd. W dzisiejszych czasach wzmaga sie mobbing w pracy, który sprzyja powstawaniu tych chorób. Bez lekarza nic nie jesteś w stanie zrobić. Wiem co mówię, bo tak ratowałam  swojego syna i udało się.Moje życie toczyło się wokół niego , jego zdrowia i jego spraw.  Tak samo jak ty nie chciał iśc do lekarza, bo starci swoja szansę w pracy. I rzeczywiście stracił, ale nie ma tego złego, aby na dobre nie wyszło.Skończył studia, teraz jest na stażu w administracji ( całkowicie się przebranżowił ).  Lucindo  cóż po pracy, jeśli będziesz chora, cóż po twoim zawodzie jeśli nie będziesz w stanie go wykonywać? Każdy chory na depresję ( a są różne jej odmiany ) boi się przyznać do swojej choroby. Nie chce się leczyć, często trzeba zmusić nawet sądownie, aby ratować człowieka.  taki chory nie chce brać leków, bo to chemia, bo tuczą, bo uzależnią, bo nie może prowadzić samochodu  itd. Lucindo to nie jest choroba, którą można szybko pokonać. To jest choroba, która trwa trochę dłużej, ale warto z nią walczyć! Wiesz w czterech literach miałam co powiedzą ludzie, gdy zobaczą nas u lekarza psychiatry, bo cały czas z nim chodziłam. Kilka razy nawet spotkałam tam sąsiadkę i co? Cisza, bo przecież ona też tam była. A tak w ogóle to co mnie obchodziło, najważniejsze by mój syn był zdrowy, by zaczął się uśmiechać, by zaczął wychodzić z domu, by nic nigdy sobie nie zrobił. Zapamiętaj  to tylko ludzie wrażliwi i dobrzy łatwo  wpadają w depresję. Sama terapia to za mało, niestety są potrzebne leki, nie bój się bowiem teraz leki nowej generacji nie uzależniają, a szybko pomagają. Lekarz rodzinny to za mało, tutaj potrzebny jest specjalista i osoba, która się tobą zaopiekuje.Jesteś potrzebna swojemu dziecku wesoła, uśmiechnięta i zdrowa, dlatego zadbaj o siebie, o swój stan zdrowia.

ale przecież wizyta u psychiatry nie przekreśla niczego, nikt o niej nie musi wiedzieć, poza tym o tym że bierzesz leki na depresje też nikogo informować nie musisz. Lepiej podjąć jakieś działania niż tak tkwić w tej dziurze, ja też kiedyś myślałam że przejdzie, że to tylko gorsze dni i niestety końca nie było widać. Nie ma co czekać nikt ci nie da gwarancji że leki zadziałają ale lepsze to niż czekanie na cud

Cynicznahipo: gdybym wiedziała, czy chcę, to nie pytałabym na forum, tylko byłabym w gabinecie lekarskim. Ale już sam fakt, że rozważam taką możliwość jest dużym postępem.  Jak jakiś czas temu zasugerował mi to mój mąż, to się z nim pokłóciłam, zabroniłam mu też mówić komukolwiek cokolwiek o moim stanie.  Pisałam już wcześniej, że każda błahostka jest dla mnie problemem, a  tym bardziej poważna jednak decyzja o  leczeniu.  Jak jeszcze pomyślę, że muszę jeszcze coś zrobić,  żeby ewentualnie do tego lekarza trafić, to już całkiem mi się odechciewa.
A propos plotek: tak naprawdę guzik mnie obchodzi, co powiedzą ludzie,  byle nie wtykali nosa w moje życie. Moje zdrowie to sprawa moja i mojej rodziny, a nie małomiasteczkowych plotkar, które z wypiekami na twarzy będą sobie przekazywać super newsa .

Poza tym dziękuję wszystkim za wsparcie, muszę sama się przekonać, czy to dobra i konieczna  decyzja, a Wasze argumenty  przeciwko moim być może irracjonalnym obawom,  mi w tym pomagają.  Potrzebuję chyba takiego kopniaka, żeby jednak wybrać się do lekarza.

Averyl: co do terapeuty, jest na pewno osobą , której mogę zaufać, a z tym jest ciężko w stosunku do innych ludzi. A zawód ? przed podjęciem pracy przeprowadzane jest badanie psychologiczne, trzeba podać dane m.in. dot. leczenia psychiatrycznego. Oczywiście można  te dane zataić, świat jest jednak bardzo mały, zwłaszcza jeśli chodzi o specjalistów (psychologów i psychiatrów), a więc jest duże prawdopodobieństwo , że ktoś się zorientuje. A wtedy jest całkiem przerąbane, bo można wylecieć z zawodu nie tyle za depresję, co za oszustwo podczas badania.

walcząca z wilkami : myślę, że to jednak coś więcej niż chwilowe przemęczenie. Mąż nie pomaga w domu, on robi prawie wszystko, bo ja nie mam na to siły ani ochoty, potrafię nie wychodzić z łóżka przez cały weekend, wstać dopiero w poniedziałek, kiedy trzeba iść do pracy. Modlitwa nie wchodzi w grę, bo nie jestem wierząca, pozostałe środki mam wypróbowane i cóż, pomagają tylko na krótko.

Miałam powiedzieć terapeucie, jak się czuję i mi się nie udało. Nie mogłam się przełamać

W terapii chodzi o to,żebyś ty wyzdrowiała,a nie,żeby psycholog dobrze się czuł,mając mało z tobą roboty,bo ty ukrywasz to,jak naprawdę jest.Na nic taka terapia.Musisz zdobyć się na odwagę,szczerość,psycholog to przecież lekarz.Trzymam kciuki za ciebie.

Jak ja mam takie momenty, że nie umiem sobie poradzić z czymś i wycofuję się, to robię "sytuację bez wyjścia"
Jeśli masz emaila do niego, lub sms możesz napisać mu, że chcesz porozmawiać o XXX (o czymś ważnym) na spotkaniu. Albo ustaw w telefonie przypomnienie na początek spotkania, coś co po przywitaniu głośno zadzwoni i na ekranie wyświetli się przypomnienie. Możesz porozmawiać z mężem, by zadzwonił do niego, tuż przed spotkaniem i poprosił, by psycholog zapytał się ciebie o to. Wystarczy, że zapuścisz sieć, a potem poczekasz, aż rybka sama się złapie

Pomyśl sobie, że on jest specjalistą od takich zawiłych spraw ...każdy z nas ma swoje trupy, których nie chce wyciągać z szafy, ale one czasem same wypadają
Kiedyś spotkałam się z taką opinią, że terapia musi boleć, bo oznacza to, że dotarłaś do sedna problemu, bo tylko wtedy masz szanse pokonać swój problem.
Same spotkania, po to, by wygadać się są dobre - doraźnie, przynoszą ulgę (chwilowo), ale nie zbliżają do rozwiązania problemu. Zależy ci na rodzinie, na pracy dlatego warto przejść przez to.

Averyl, dzięki . Sieć zapuszczona, teraz trzeba tylko dotrwać do spotkania.
arleta.b1 również dziękuję za ciepłe słowa.

Tak, dzisiaj. Dzięki, może jakoś dam radę

A tak poza tym, to wszystko się wali: kłopoty w pracy, bo ile można mieć "gorszy dzień", kłopoty z dzieckiem, które zaczęło się źle zachowywać w przedszkolu. A ja mam ochotę tylko siąść i płakać.

Lucinda, co tam u ciebie?  Oprócz ewentualnych leków psychotropowych /bo nie wiem czy masz je już przepisane/, dobrze by było abyś pobrała tabletki z magnezem, np. slow mag B6. Magnez reguluje ponad 300 funkcji w organizmie. Jest oczywiście bez recepty. Pozdrawiam!

Izolda 74 wiem, a raczej się domyślam, co mnie wpędziło w depresję - życie po prostu :-) (molestowanie w dzieciństwie, od prawie czterech lat żyję w ciagłym stresie, a los mnie nie oszczędza i dokopuje mi z każdej strony. )                              arleta - dzięki, spróbuję magnezu                                             Averyl - również dziękuje, powoli staram się wszystko ogarniać, po jednej rzeczy i po kolei

Dziękuję :-) jakoś powoli się ogarniam, na wizytę u lekarza zbieram siły i odwagę.

Odpowiadam averyl.   Uważam że również leczą. Leczenie czasem jest skojarzone z jeszcze innym preparatem, np. magnezowym. Pisałam tu w tym dziale o swoim problemie i po zastosowaniu leku afobam, wszystko wróciło  do normy. Zażywałam ten lek przez ponad 2 tygodnie i po paru dniach już czułam poprawę. Są oczywiście i poważniejsze formy depresji, gdzie stosuje się dużo dłuższą kurację. Trzeba jednak zachować ostrożność, gdyż leki z tej grupy potrafią uzależnić, mają wiele skutków ubocznych i odstawia się je stopniowo.

Witajcie
chcę się Wam pochwalić. Przełamałam się i byłam u psychiatry. Stwierdził, że cierpię na depresję i to nie od roku (jak mi się wydawało), ale znacznie dłużej. Chociaż zaczęłam brać leki niedawno, to już widzę pierwsze efekty. Do tej pory np. mój rytm snu i czuwania był całkowicie zaburzony. Teraz  nie budzę się tak często w nocy jak wcześniej, dzięki czemu rano wstaję może nie tyle wypoczęta, co przynajmniej niezmęczona. Dzisiaj po raz pierwszy od naprawdę dłuuugiego czasu, po powrocie od mamy nie położyłam się od razu do łóżka (a naprawdę towarzystwo innych jest dla mnie męczące), ale nawet trochę posprzątałam w domu (czego też ostatnio nie robiłam) i ugotowałam obiad (mąż się ucieszy:)
Nadal nie jest mi łatwo, muszę się mobilizować do podjęcia jakiegoś działania, ale nie przychodzi mi to z takim trudem, jak wcześniej. Nadal mam też głupie myśli, chociaż dzielnie z nimi walczę. Trzymajcie za mnie kciuki, bo przede mną jeszcze długa droga.

Lucinda - za nim zaczną działać leki, pewnie trochę czasu musi minąć. Cierpliwości.

Ja ostatnio odkryłam na czym polega mój "chroniczny stres" (bo generalnie, to mam fajne życie i robię dużo rzeczy, które lubię , tylko moje ciało reaguje bardzo stresowo ). Trochę jest tak, że dużo problemów po prostu "siedzi" we mnie, np. wiem, że wszystko jest OK, ale niepokoję się o dziecko, które jest na zielonej szkole, albo jakieś sytuację w pracy. Pojawia się mały impuls, a moja reakcja jest nieproporcjonalnie wielka, emocje opadają bardzo powoli, zanim opadną, pojawia się na ogół nowy impuls... w efekcie stres cały czas jest na wysokim poziomie. Dam ci przykład, który mnie samą zaskoczył - jechałam autobusem i czytałam książkę, był tam opis dość przerażający, po chwili poczułam, że robi mi się słabo, że zaraz zemdleję. Impulsem było to, co w głowie zrodziło się po przeczytaniu tekstu!
Może u ciebie jest podobnie - stres jest na tak wysokim poziomie, że nawet małe bodźce wywołują u ciebie tak silne reakcje psychosomatyczne. Może leki pozwolą ci stopniowo obniżyć ten poziom, a terapia pozwoli ci się uporać z tym, co w głowie wyzwala emocje.

Nie ma się co przejmować, tym na co nie masz wpływu. Wiem, że łatwo powiedzieć, ale skoro nie masz wpływu, to co nerwy wniosą? Możesz tylko skoncentrować się na tym, na co masz wpływ - czyli poszukać dobrego lekarza dla dziecka, może informacji o chorobie.
Co do wychowania - nie jest to łatwa rola, ale dzieci naśladują nas-dorosłych, więc im lepiej będziesz radzić sobie ze swoimi problemami, tym lepiej będzie udawać się wychowywanie (chociaż na każdym etapie jest to trudne).

Averyl - jeśli chodzi o chorobę małego, to znalazłam super lekarza, który powiedział, że dopóki nie ma żadnych zmian, to syn jest po prostu zdrowym dzieckiem  i tak należy go traktować. Tego się trzymam, jednak jakiś podświadomy lęk o wynik kolejnego badania jest.
Zdaję sobie też sprawę, że to, jak ja radzę sobie z emocjami wpływa nie tylko na dziecko, ale na całą rodzinę, ciężko nad tym pracuję, trudno jednak zmienić wieloletnie przyzwyczajenie do tłumienia emocji, zwłaszcza tych negatywnych. Wiem też, że przy wychowywaniu potrzebna jest konsekwencja, lecz ja czasami nie mam na to siły. Ostatnio zachowanie syna trochę się poprawiło, ale musimy jeszcze trochę popracować nad nim.

arcylania - ten cały coaching to dla mnie jakaś nowomowa, tak naprawdę nie wiadomo, o co tam chodzi.

Witam u mnie powoli wszystko zaczyna się układać. Leki mi pomagają, nabrałam chęci do życia i mam więcej sił do zmierzenia się z problemami. Synek będzie przechodził diagnostykę związaną ze swoją chorobą (na szczęście lekarz wykluczył stwardnienie guzowate), jego zachowanie zdecydowanie się poprawiło konsekwencja zaczyna przynosić efekty. Jedynie w pracy nie idzie mi zbyt dobrze, ale już niedługo mam urlop, więc trochę odpocznę (mam nadzieję ). Nadal chodzę na terapię, podobno widać efekty pozdrawiam Was serdecznie

dlaczego uważasz że pójście do psychiatry do utrata pracy? Wszystkie wizyty są anonimowe a chodzi jedynie żeby jakiś lekarz przepisał ci odpowiednie leki

znowu jestem na zwolnieniu, w nocy nie mogę spać, w dzień do południa nie mogę podnieść się z łóżka...
katuję się ćwiczeniami, to mi pozwala na chwilę zapomnieć, potem znowu jest źle. chciałabym popłakać, ale nie mogę...mam ochotę się pociąć,  ból fizyczny może choć trochę uciszy ten psychiczny...

jesteś kolejną osobą, która mi to mówi, a ja faktycznie zgrywam silną i twardą kobietę. Tymczasem nawet błahe zdarzenie czy jakaś wzmianka na temat molestowania (o co ostatnio nie trudno) potrafi wytrącić mnie z równowagi.

dzisiaj o mało nie rozryczałam się u psychiatry, ale jak poczułam, że chce mi się płakać, to uciekłam. Czuję wewnętrzną blokadę i choć chce mi się płakać i rozrywa mnie od środka, to rozpłakać się nie mogę. 

Szczerze mówiąc nie, poszłam raczej w drugą stronę, emocje staram się rozładować na sztukach walki i intensywnych ćwiczeniach fizycznych, ale może czas spróbować medytacji.

Averyl, a czy jogę można uprawiać w domu, uczyć się np. z youtube'a? Mieszkam w małym mieście i nawet jest jeden gość, który prowadzi jogę, ale w godzinach, które całkowicie mi nie odpowiadają.

Co do wypłakania się w łazience, prawie mi się udało, będę próbować dalej.

Hymm padło tutaj wspomnienie o tym co pisała stokrotka w dziale nerwicy. Pisała ona również o tym że leki postawiły ją na nogi, wiec są potrzebna czasami.
Lucinda- jaki lek bierzesz?

Ostatni terapeuta zasugerował mi, że molestował mnie mój tata, tylko to wyparłam. Ja się z tym całkowicie nie zgadzam i uważam, że to niemożliwe. Mój tata był naprawdę dobrym człowiekiem i w życiu nie skrzywdziłby nawet muchy. Byłam za to molestowana przez nauczyciela, doskonale to pamiętam.