! ! ! ! !Potrzebuję wstrząsu, przełomu, pomóżcie znaleźć sens

Wszystko byłoby do zrealizowania gdyby nie moje miejsce zamieszkania... Tu nie mam gdzie iść na kurs, rozerwać się, szczeże to nawet sklepu nie mam w mojej miejscowości, wiem, że trudno to sobie wyobrazić. Dusze się tu. Tato ma takie podejście bo jest  staroświecki, różnica wieku między nami to 40 lat więc ciężko o jakąś kompatybilność w tej kwestii. Reszta rodziny? Hmm... Jakośtam starają się mnie wspierać ale nikt nie wie co się ze mną dzieje w głębi, więc nie jest to efektywne. Na inne studia wybierałam się, ale teraz już nie chcę, nic już nie chcę. Przeraża mnie to, że tak słabo zależy mi na życiu, pamiętam moment, kiedy parę tygodni temu zaczęłam się topić na basenie... Zero paniki, walki, pamiętam jak dziś myśl: ok, jak się utopię to też dobrze. Wiem, że moje problemy mogą się wydawać błahe w porównaniu z niektórymi tu wymienionymi, ale nie radzę sobie, pustka.

Szczerze mówiąc po przeczytaniu Twojego postu (przetrwac-i-nie-zwariowac) uświadomiłam sobie, że faktycznie tamto zdarzenie znaczy więcej  niż tylko  objaw mojego pesymizmu. Do wiekszego miasta mam 46 km, więc jednak kawałek, ale nawet mnie nie ciągnie na  zadne ciuszki czy kino.  Kiedyś byłam nieugięta, stanowcza: jak postanowiłam sobie coś to nie było nawet mowy o nie zrealizowaniu tego. Obecnie w ramach walki z tym moim objadaniem się nie potrafię nawet dwóch dni trzymać się postanowienia, że nie jem np pieczywa. Denerwuje mnie moja dwoistość- czuje się samotna a jednocześnie często cholernie potrzebuje samotności. Zgadza się, mój tata chyba by się przekręcił gdyby usłyszał o leczeniu psychiatrycznym, gdybym była w mieście to bym je podjęła i tyle a tak to tkwie w tym dole. Dobrze mi z nieznajomymi, wtedy jest jakiś przełom, kiedy byłam w święta w klubie ludzie odbierali mnie bardzo pozytywnie, ja byłam optymistyczna. A następnego dnia znów smuta... Dwoistość.

takijedenfacet820- oczywiście nie pogardzę żadną opinią, dziękuję za Twoją, przeczytam ją jeszcze niejednokrotnie (tak jak poprzednie) bo masz rację a ja wszystkiego na raz do siebie nie dopuszczę. Najtrudniej się zmobilizować, wstać, zacząć, wyrwać się z obojętności i poczucia bezsensu, ale dobrze mi radzicie... Może powinnam pójsć na terapię mimo wszystko już teraz, skupić się na sobie, mieć dystans do dezaprobaty tatka... Dojazdy jakoś się przeżyje, a  mnie łatwiej byłoby zająć się czymś i odbić chociażby wtedy, gdy nad moim umysłem przestanie panować jedzenie.

"Skup się na celu (studia, praca, miasto)" tak, chciałabym umieć skupić się na celu, mieć wystarczająco dużo siły...

Pragniesz miłości -chcesz kochać i być kochaną a z druigiej strony bardzo się boisz..

Jeśli teraz pójdziesz na terapię to jest raczej pewne, że będziesz miała piekiełko w domu. Przynajmniej tak wynika z tego co napisałaś. Poza tym jak się "sklepowa" dowie to ludzie ci nie przepuszczą i będziesz miała zupełnie przerąbane.
Wiem, że trudno jest zmienić swoje postępowanie, podejście do niemal wszystkiego ale w Twojej sytuacji, przy ograniczonych możliwościach lepiej przeczekać, nie wychylac się.
Jeśli do wyjazdu do miasta masz kilka miesięcy to może spróbujesz znaleźć pracę w jakimś cywilizowanym miejscu (większa wieś, większy zakład pracy)? Może jest ktoś w twoim otoczeniu, kto będzie potrafił Ciebie zrozumieć i będzie dla Ciebie wsparciem?

Życie nasze jest nieprzewidywalne. Natomiast jest ono tylko jedno.

Drugiego nie będzie.

Masz cały świat otworem przed sobą. Możesz w każdej chwili wyjechać gdziekolwiek zechcesz. Do Anglii, do USA, do Chin, do Australii... Gdzie tylko zechcesz!
Brzmi dziwnie, co?
Dopuść jednak do siebie tę myśl, spróbuj. Wyobraź sobie, że masz taką możliwość. Tylko spróbuj.
Masz ją naprawdę!
Można choćby spać w jakimś przytułku, zmywać naczynia i sprzątać, a po jakimś czasie odbić się od dna i godnie żyć.
Każdy z nas ma tę możliwość, aczkolwiek nie każdy zdaje sobie z niej sprawę.
Mamy cały świat stojący otworem.

Życie nie kończy się na Polskiej wsi, ani w ogóle w Polsce. Wyjdź myślami poza schemat, który nam wpojono od dziecka. W tym momencie możesz być kimkolwiek zechcesz.

Naucz się grać na jakimś instrumencie. Może gitara?
To bardzo odmienia życie oraz spojrzenie na świat. Człowiek inaczej patrzy na wszystko. Staje się bardziej otwarty.
Zrób przez internet kurs "Wychowawca kolonijny" o jedź w lecie na obozy z młodzieżą jako kadra!
A czemu nie?

Szkoda mi takich osób jak Ty, bo wiem co czują. Zawsze chciałem pomagać bliskim mi osobom, natomiast jak już znajdywałem dziewczynę to okazywała się albo nieprawdopodobnie pusta, albo nie stała w uczuciach odchodziła z innym.
Natomiast osoby, którym należałoby się szczere uczucie, wciąż go nie znajdują.
Ot taka głupota naszego życia.

OOOjjj tak to co pisze kapitan o wyjazdach to święta racja ,może nie do chin ale np. Do Holandii na zbiór tulipanów? Agencje opłacą przejazd, a jeżeli mieszkasz i wychowałaś się na wsi to mniemam że praca fizyczna nie jest ci obca..
Poznasz nowych ludzi ,dorobisz parę groszy .Częste spotkania w grupach po pracy,wypady itd Zmieniają psychikę,nastawienie ,odżyjesz na pewno ,wiem po sobie..
Wielu uczniów a moich znajomych szkół wieczorowych i zaocznych w moim  mieście było w podobnej sytuacji co ty. Daleko od domu ,samotność ,bardzo szybko się integrują wynajmują mieszkanko w mieście skromne ,czasem we 3, dzielą się opłatami bo pracują ,czasem tylko dorywczo ,zaoczna na to pozwala, a jak ktoś nie ma pracy przejmuje obowiązki gotowanie ,sprzątanie itd.. Przechodzą przez trud życia wspólnie a dziś?
Mają rodziny ,ktoś firmę otworzył .Szybciej doszli do stabilizacji niż ci co wszystko pod nosem z zapleczem finansowym..
Myślę że przedmówcy zgodzą się ze mną, cokolwiek nie postanowisz, staraj się nie być z tym sama , 50km od domu i marazmu czy 500 nieważne ,nie jesteś wyjątkiem ,nie bój się ludzi ,pomogą ci ,daj się tylko poznać ,bądź sobą i nie bój się wyzwań .NAPRAWDĘ lepiej żałować że coś się nie udało niż w ogóle nie spróbować...Pozdrawiam 3maj się

HAHAHA ty nie dziękuj, tylko bierz życie za JAJA! Bo w brew temu co pisałaś, jesteś silną osobą !
Żeby nie było, czekamy na postępy!  Regularnie melduj co nowego POZYTYWNEGO! Nie ma już chlipania ,chcesz pomocy ,doradztwa,załatwieniu tego czy owego , w oderwaniu się ? PISZ ,ale nie chlip PROSZĘ ...

Pytanie tylko czy tego chciałaś czy chciałaś zacząć od tego by zmienić coś w swoim życiu. Jedno jest pewne jedno doświadczenie więcej sprawia że jesteśmy silniejsi, pewni siebie. Myślę że wyjazd z domu(zresztą większość jak widze tak uważa) to krok naprzód. Rodzice niestety potrafią czasami nas przyhamować, więc nie warto przejmować się za bardzo ich krytyką. To, że raz wróciłaś i się nie udało nie znaczy że teraz bedzie tak samo. Chodź z podniesioną głową i niech Twoje myśli skupiaja się na pozytywnym aspekcie życia. To, że wielu nie miało takiego szczęścia. Jesteś zdrowa(mimo depresji i samotności) możesz robić wszystko to co chcesz. Iść na studia?pewnie!nowe doswiadczenie, nowi ludzie, nawet jeśli znowu wyjdzie że kierunek Ci nie odpowiada zmień i szukaj swojej drogi w życiu. Facetami nie zaprzątaj głowy, skup sie na sobie i swoich potrzebach. Pamiętaj, jesteś w tej chwili najważniejsza i Twoje dobre samopoczucie. Życie mamy tylko jedno i trzeba iść do przodu i się nie oglądać na innych i ich krytykę bądź nieprzychylne spojrzenia. :-)

Dziękuję, ze jesteście.

No właśnie, nie od tego miałam zacząć. Tym bardziej, że było to takie bezbarwne. Ale jedno doświadczenie do przodu też się liczy, to prawda, czegoś się o sobie dowiedziałam, jakoś tam się zaczęłam formować w tym temacie. Staram się wcielać w życie te rady, mniej przejmować się rodzicami i ludźmi, ale zawsze kiedy zrobię krok do przodu uświadamiam sobie, że nie mam przecież nikogo bliższego i kiedy oni się ode mnie odwrócą to będę zupełnie sama. Mimo to już jakieś postępy są (znów moja dwoistość, ehh). Odwiedziłam koleżankę w Warszawie (ona też ma depresję), pokrzyczałyśmy sobie trochę w nocy i zawsze lepiej;) Oddałam też krew, satysfakcja, że robię coś dobrego bezinteresownie też mnie trochę podbudowała. Zmieniłam fryzurę, jakieś 20 cm z długości zjechałam, dobrze mi z tym. Odwiedziłąm siostrę w akademiku, poznałam paru jej znajomych. Kupiłam parę fajnych ciuchów, na początku zwracałam uwagę tylko na czernie i ciemne ubrania, ale ostatecznie skusiłam się na jakieś błękity a nawet małą czerwień. To wszystko mi doładowało troszkę baterie i znów mam siły i chęci do pracy, codziennie wysyłam CV, zobaczymy co dalej.

To prawda, bywam dla siebie zbyt krytyczna, w sumie to zaczęłam być taka jakieś 4 lata temu, kiedy facet mnie złamał (tamta sytuacja z dołem aż do występowania halucynacji). To pewnie jakaś forma obrony, odpowiedż na moją słabość, którą musiałam stwierdzić i zaakceptować po tamtej sytuacji. Jak widać teraz się trzymam, nawet dziś planuję zrobić ciacho:)(kulinaria to moja wielka pasja, na którą ostatnio wcale nie miałam ochoty bo nic mi się nie udawało, naprawdę). Z tym, że znając tę dwoistość czeka mnie niebawem dołek, chyba że znów wymyślę sobie coś konstruktywnego na ten tydzień lub dostanę odpowiedź na którąś moją aplikacje o pracę.

Długo mnie nie było, pewnie już mi nie odpiszecie ale postanowiłam napisać choćby dla ludzi w podobnym dołku jak mój. Trochę sie zmieniło. Tato zaczął przeginać totalnie z tym chowaniem mnie, doszło do tego, że wychodziłam nocą przez okno, zeby pobyć na powietrzu, nacieszyć się wiosną. No i miarka się przebrała, to był kryzys totalny, postanowiłam: "Jadę, jutro mnie tu nie będzie."Tak zrobiłam, coś tam po chamsku (przyznaję, ale na początku byłam opanowana) powiedziałam rodzicom, ze jednak Warszawa i w drogę, nie zorganizowałam sobie żadnego noclegu, miałam tylko małą torbę do dyspozycji, dwie pary butów, same lekkie bluzki. Do 12 w nocy nie miała gdzie się podziać, zgarnęła mnie koleżanka ze studiów, miała wolny pokój. Miał być wolny tylko tydzień, okazało się, ze jest wolny dwa miesiące, zostałam tam. Chodziłam na różne rozmowy o pracę, po kilku negatywnych w końcu się udało, zaczynam w poniedziałek. A więc można, da się, trzeba znaleźć w sobie dużo odwagi i być zdeterminowanym.
Pozostaje mi problem z odżywianiem, już wcale nie panuję, aktualnie jestem Mką na prostej drodze do Lki, ale mam nadzieję, że praca pochłonie mi tyle czasu, ze będzie łatwiej. Poza tym psychiatra, na niego też liczę, dostałam namiar na (podobno) dobrego specjalistę, teraz tylko skumulować odwagę i determinację  żeby się umówić.
Jeśli chodzi o samotność... Poznałam kogoś, czekam na dalszy rozwój wydarzeń, jak narazie często zdarza sie mu nie świadomie mnie ranić, ale to dobry człowiek, gdybym się uzewnętrzniła przed nim, pilnowałby sie.
Analizowałam tak jak mi tu poradzono skąd się biorą te gorsze chwile, faktycznie po takiej analizie kolejny dołek był płytszy, dziękuję i polecam.
Do szczęśliwości jeszcze długa droga przede mną ale idę, nie stoję, nie leżę.

Witam po przerwie:) U mnie jest nieźle. Pracuję, jest mi tam trochę cieżko bio nie jestem mega silna fizycznie a często siłą tam trzeba zabłysnąć. Teraz do środy pracowałam 7 dni po kolei bez przerwy i to spowodowało trochę spięć z ekipą ale generalnie większość ludzi tam jest bardzo w porządku. Nie zamartwiam się tyle bo nie mam czasu, pracuję, piorę, śpię, jem i tak w kółko. Jem, no właśnie, ten problem, brak mi słów na określenie mojej niemocy e tym temacie ale jest nadzieja: mam wizytę u psychiatry w połowie czerwca:) Wierzę, że mi pomoże, obecnie najpierw się objadam a potem robię np 50 km rowerem, moje stawy krzyczą. Relacje z rodziną ok, nie ma mnie w domu, tatko nie musi się wstydzić więc wszystko po myśli. Trochę mnie rozbija to, że już czerwiec a ja nie wiem co i gdzie chcę studiować, boję się, że znów nie dam rady, tyle już  zapomniałam, mam problemy z pamięcią... Ale jeśli wybiorę mało ambitnie to moze jakoś będzie. Faceci w moim życiu.. Ten jeden o którym wspominałam nadal mi towarzyszy, nie ma fajerwerków ale tragedii też nie:) Ja się boję zaangażować bo ta ostatnia wielka miłość tak mnie zmieniłą, że drugi raz bym tego nie chciała. Przeginam, potrzebuje pokory, będę się starała nad tym pracować:)
Moja wypowiedź brzmi lepiej niż te początkowe i to mnie troche uskrzydla, oby się udało utrymać ten trend...

Witam wszystkich:)
Twoj post MOdaico przypomina mi troche moja sytuacje ,rowniez rzucilam studia bo okazalo sie ze nie sa dla mnie  odpowiednie i wrocilam do mojego rodzinnego miasta.... pocztakowo tez bardzo to przezywalam bo tamte studia w innm miescie byly moimmarzeniem i wydawalo misie ze tsracilam cos bezpowrotnie mialam tez problem  z chlopakiem ktorego zostawilam w moim rodzinnym miescie,  i chodz nie udalo mi sie znalezc dobrej pracy oprocz durnego call centera to jakos przetrwalam tamten okres;) teraz studiuje kierunek ktory znacznie bardzije mi opdowiada i jest lepiej czuje sie jedynie samotna ... ale  to da rade zmienic;) Walcz o siebie Pozdrawiam:)

Minęło 5 miesięcy od momentu dodania mojego 1 postu i postanowiłam napisać jak to jest teraz:)
Dostałam się na studia, za dwa tygodnie start, wybrałam o wiele mniej ambitny kierunek, ale i tak cieszę się, że coś w tym kierunku zrobiłam, bo było mi bardzo ciężko się zmusić do jakichś działań w tym temacie. Co będzie dalej to się okaże.
Całe lato spędziłam w domu na wsi, nigdzie nie udało mi się wyjechać, tatuś oczywiście nie popiera takich rozrywek. Mimo to obiecałam sobie, że żadnego sobotniego wieczoru nie spędzę w domu bo strasznie mi ciążyło siedzienie na du*** w pokoju ze siadowością, że inni właśnie się świetnie bawią. Udało mi sie zrealizować to postanowienie (oczywiście pod prąd, wybywałam wbrew woli rodziców) i bardzo się z tego cieszę, poznałam mnóstwo osób, część z nich to znajomi na 1 wieczór (nie mówię o seksie) ale są też bardziej owocne znajomości.
Chłopaka nadal nie mam, samotność też nie dała się zupełnie stłumić ale jakoś sobie radzę, tylko mam wrażenie, ze jesień znów mnie trochę wbije w ziemię. Problemy z jedzeniem mam nadal, chyba sama się z nimi nie uporam.
Do psychiatry nie dotarłam, za każdym razem coś musiało się wydarzyć- choroba lekarki itp, itd.
Czytam teraz moje starsze wypowiedzi i naprawdę jestem zadowolona z siebie:) Mam nadzieję, ze będzie tak samo albo troszkę lepiej;) I 3mam kciuki za wszystkich umieszczających posty w tym dziale, znajdżcie w sobie siłę, sprzeciwcie całemu światu jeśli to konieczne, smiało bądźcie egoistami kiedy trzeba i mówcie sobie: WIERZE W SIEBIE:)

Oby Twój przykład dał nadzieję innym w podobnej sytuacji. Powodzenia!