On ma 23-a ja 50 lat.Czy to ma sens?

A co chcesz przez to osiągnąć?

Nie wiem co chcę przez to osiągnąć.Może margela ma rację.Może chcę romansu choć to chyba niedorzeczne. Ale co to znaczy "musisz być ostrożna"? Jakie są granice tej ostrożności? Kocham go od roku.Już nie radzę sobie z tym uczuciem.Ciąży na mnie jak jakaś klątwa.To jest tak jak z nienawiścią. Musisz ją wyrzucić z siebie bo inaczej zwariujesz.Nie prosiłam się o to uczucie.Przyszło samo. Znikąd.Od pierwszego wejrzenia!!! Dosłownie. Odbierałam syna z dworca/byli razem na wyjeżdzie zawodowym/ a on podszedł i powiedział:" Dzień dobry. Przyszedłem się z Panią przywitać."Popatrzył mi głęboko w oczy, no i trafiło mnie jak strzałą amora. Zanim doszłam z synem do auta, byłam tak roztrzęsiona,że nie mogłam prowadzić.Pomyślałam "co się z tobą dzieje,dziewczyno"? może masz zawał,albo cukier spadł? A syn na to: mamo dobrze się czujesz, bo jesteś jakaś dziwna? Kiedy" przyszłam do siebie" i ogarnęłam o co chodzi to pomyślałam ,że chyba jestem szalona.Przeciesz motyle w brzuchu nie lęgną sie w "tym" wieku.To nie może być prawdą! Przy następnym spotkaniu było jeszcze gorzej./Spotkania zawsze w obecności syna/. Często go podwożę,odwożę a oni wszędzie są razem.Więc też wożę ich dwóch! On zawsze siedzi koło mnie a mnie drżą ręce i zdaję się na mój 30-letni staż kierowcy bo inaczej byłoby krucho. Zawsze po takich kursach mam czarną dziurę ,nawet nie pamiętam którędy jechałam. Myślę ,iż policja prócz alkomatu powinna robić testy na stan zakochania!!! Bo to jest jak pod wpływem narkotyków. A może i gorzej. Co z tym mam dalej zrobić?  Jak się otrząsnąć ? Pomóżcie.

Ceść Pomarańczowa!
Gdybym wiedziała co z tym zrobić, byłabym najmądrzejszą kobietą świata.Piszę tu bo jestem marną istotą ,którą przywalił ogrom miłości.Zawsze radziłam sobie z każdym problemem.Świetne też doradzałam innym.Wydawało mi się,że tak będzie zawsze. No i masz.  G....o  prawda. Podsuń mi jakiś pomysł!

Ogrom miłości powiadasz...A jak ta miłość się zrodziła, skoro on nawet nie wie, że Ci się podoba?
A czy Wy w ogóle rozmawiacie? Czy wymieniacie pojedyncze zdania w czasie, kiedy on przychodzi do Twojego syna?
Czy Ty serio uważasz, że można pokochać kogo, kogo zna się 'przelotem'? Zauroczenie ok, ale miłość? I to pisze dojrzała kobieta...

P.S. To nie ma sensu.

Daj sobie spokój. Nie porywaj sie. Mialam mezczyzne 10 lat mlodszego, oddalam mu wszystko i swoj czas. Bylismy ze soba 6 lat, ufalam mu bezgranicznie, bardzo chciał dziecka, pozniej kazal ciaze osunąć ponieważ jest juz z inna, zostawil mnie z dnia na dzien. Poznal ją na imprezie u swego ojca, ona stwierdzila ze musi go wyleczyc z toksycznego zwiazku. Przygarnela go do siebie, dzis on mnie nienawidzi a ona wygrala i sa szczesliwa para. A ja... ze mnie zostal wrak.

Cześć Nataluszek!
Miłość ,a może totalne zauroczenie,jak to nazwałaś/łeś/ spadła na mnie i tylko na mnie.Pisałam o tym wcześniej.Rozmawialiśmy wiele razy ale tylko na tematy zawodowe.Wymieniliśmy też kilka sms w których dawałam mu delikatnie do zrozumienia ,że jest mi bliski. Cyt."......jesteś  mega królem ściemy,ale i tak cię kocham"....a on odpisał, że" dziękuje za sms ,którego odbiera z dozą humoru" . Inny i ostatni sms do niego,którego wysłałam w dniu jego imienin 2 tyg. temu kończył się słowami ......." i co Ty w sobie masz takiego CZARODZIEJU,że potrafisz na maxa każdego zauroczyć ??? "  Może to nie było tak wprost i bez kamuflażu  ale,jeśli byłby chociaż trochę domyślny to zrozumiałby,ze coś za bardzo zbliżam sie do niego. Chyba że nie chce tego zrozumieć. A tak w ogóle,to kto powiedział,że jestem dojrzałą kobietą? Wiek to tylko cyfra i nie zawsze niesie ze sobą dojrzałość o jaką mnie posądzasz. Mimo wszystko spójrz na to jeszcze raz,proszę. Może tym razem podsuniesz mi pomysł na przeżycie?

27 lat... to naprawdę jest MEGA przepaść. Pewnie myślisz o nim, układasz w głowie fantazje...a w tym nierealnym świecie jemu Ty podobasz się tak samo jak on Tobie. Ale.. to nie jest prawda. Moja droga ,znasz takie pary ??? Jean Collins może, i nikt więcej nie przychodzi mi do głowy. Czy on Ci daje jakieś realne sygnały,że Ty też w jakiś sposób jesteś mu bliska ?? Odpowiada w podobny sposób na Twoje smsy ??.. wątpię. Wierzę,że jesteś atrakcyjną kobietą, wiem ,że w tym wieku jest jeszcze ok. Ale moim zdaniem to za mało. Daj sobie czas, myśli próbuj zmieniać,zacznij biegać,albo idź na Zumbę i daj sobie spokój.Według mnie 15 lat młodszy facet to jeszcze jest do ogarnięcia,więcej ....nie widzę szans.Takie jest moje zdanie.Życzę Ci jak najlepiej.

Powiem brutalnie - nie łudź się. On nie da sygnału. Ty już mu dawałaś, on nie reaguje. Zapewne z różnych powodów, a przede wszystkim dlatego, że nie jest zainteresowany.

OK, pożałuję Cię bo straciłaś kontakt z rzeczywistością.

Dziewczyny? Ty jesteś kobietą, już nie dziewczyną. Może czas to sobie uzmysłowić.
Szaleństwo? Jak najbardziej. Ale inne szaleństwa, nie komplikowanie sobie życia. O komplikowaniu życia innym już nie wspomnę. Życiu Twojego męża, syna. Zupełnie tego nie bierzesz pod uwagę.
Celowo pomijam tego młodego chłopaka, choć jemu też mogłabyś (ewentualnie) życie skomplikować, ale raczej on by sobie z tym poradził. Czy Ty też byś sobie poradziła?

Nie "pojechałam" po Tobie
Chciałam Ci tylko uzmysłowić pewne naprawdę proste fakty.

Jasne, że nie wiem. Można się tego jednak domyślać bo już mu dawałaś wyraźne sygnały (sms-y).

Możesz się równie dobrze (a nawet jest to bardziej prawdopodobne) mocno ośmieszyć.

Niczego nie zakładam. Już pisałam, że ewentualnie.
Dla mnie to jest mało prawdopodobne.

Po pierwsze - wcale nie próbuję Cię nastraszyć. Piszę tylko jak widzę tę sytuację.
Po drugie - j/w - możesz się ośmieszyć. Możesz skomplikować życie swoim bliskim (mężowi, synowi), których jak widać wcale nie bierzesz pod uwagę.
Twoje życie, Twój wybór.

Miłość jest szaleństwem.I wtedy nie bierze się niczego pod uwagę.Jest się odjechanym na maxa.A ośmieszenia się nie boję. Bo ja nigdy nie rozpatrywałabym czyjegoś wyznania w kategorii ośmieszenia. Ale to ja.Bo ja zawsze umiem pochylić się nad drugim człowiekiem. Zastanowiłabym się co ta druga osoba we mnie zobaczyła, że jest gotowa tak się otworzyć bez względu na konsekwencję.Nawet jak byłoby mi z nią nie podrodze.Jeżeli on by tak postąpił  i pomyślał o mnie w kategorii ośmieszenia,to sprawa byłaby jasna. Nie byłby mnie wart.A nie irytuj się tym straszeniem. Ja bardzo chciałabym żebyś mnie totalnie nastraszyła.Tak żebym zaczęła wreszcie po roku cierpień od niego się choć trochę odsunąć.Ale chyba nie jesteś tak mocna, bo Twoje argumenty do mnie nie trafiły. A chyba nie zauważyłaś ,że napisałam " Dzięki, że pojechałaś po mnie...."

Czy jest szaleństwem? Tak bym tego nie określiła, a jestem zakochana od wielu lat.
Człowiek dojrzały nawet będąc zakochanym bierze pewne rzeczy pod uwagę.
Ale jak wspomniałam człowiek dojrzały. Ty już wcześniej sama poddałaś w wątpliwość czy jesteś dojrzała.

Nie mam w zwyczaju nikogo straszyć
Zresztą już zauważam, że argumenty do Ciebie nie docierają. Po raz kolejny zwracam uwagę na istnienie Twoich bliskich. Nie chcesz ich w tej sytuacji w ogóle dostrzegać. Trąci egoizmem?
Dla czego? Dla potencjalnego ( bardzo mało prawdopodobnego) romansu? Bo chyba nie jesteś tak naiwna żeby sądzić, iż możliwy jest trwały związek?
Skrzywdzenie najbliższych i siebie samej w razie potencjalnego i krótkotrwałego romansu, jest najbardziej prawdopodobnym scenariuszem. Jesteś na to (w razie czego) gotowa? Na drogę, być może, bez odwrotu.

Najlepsze co możesz zrobić to przestać sobie zaprzątać nim głowę. Wrzucić go do szuflady "kolega syna". Za jakiś czas sama się zdziwisz, że mogłaś o nim w tych kategoriach myśleć.

P.S.
Nie irytuję się. Bo niby dlaczego? To Twoje życie.

Jesteś pewna, że nie będą świadomi? Chyba, że chodzi Ci jedynie o powiedzenie temu chłopakowi?
Jednak odnoszę wrażenie, że nie chodzi Ci tylko o to. To ma być wstęp. Do czego? Pewno sama nie wiesz. Romansu, dłuższego związku?
O tym już bardzo prawdopodobne, że by się dowiedzieli. To może być ta droga bez powrotu.

Ale to tylko takie fantazje, bo moim zdaniem (wyrażonym już wcześniej) nie ma na to prawie żadnych szans.
Jeżeli nie boisz się ośmieszenia, to powiedz mu wprost. Najwyżej będzie Cię potem unikał jak ognia, może nawet zerwie kontakty z Twoim synem (syn zapewne będzie Ci bardzo wdzięczny), albo przeciwnie - będzie o tym opowiadał (jak, można się domyślić).

Nie zrobisz.

Z mojej strony to też była ironia.

Jak na dorosłą (metrykalnie) kobietę, to masz mało sposobów na radzenie sobie z problemami.
To też była ironia.

Niczego się nie domyślam tylko wskazywałam na różne możliwości.
O smsach mógł nie powiedzieć, po miłosnym wyznaniu, może się zachować inaczej. Włącznie z zerwaniem kontaktów.

Nie oszukuj się. Chodzi Ci o coś więcej.

Czas dorosnąć.

Janis, nie będę komentować Twoich wcześniejszych wypowiedzi, ponieważ uważam, że jesteś po prostu osobą pozbawioną moralności - nie myślisz w ogóle o konsekwencjach jakie poniosą Twoi najbliżsi.

Powiedz temu chłopakowi. Po prostu. Chłopak ze śmiechu zejdzie i będzie po problemie.

Na pewno chodzi Ci tylko o to, żeby mu powiedzieć? Wybacz, ale cały czas wspominasz o szaleństwie itd. Wynika z tego, że ewidentnie masz nadzieję na bliżej nieokreślone coś z tym chłopakiem. Romans, związek, nie mam pojęcia. Ja zdecydowanie nie chciałabym, żeby ojciec mojej przyjaciółki wyznał mi miłość.

  Zastanów się, co on o tym (o Tobie) może pomyśleć. Ach, piszesz, że jest gentlemanem. Skoro tak bardzo chcesz się z nim zapomnieć, to hm... jak określiłabyś młodego chłopaka, który sypia z zamężną matką swojego przyjaciela? Są trafniejsze określenia niż gentleman, tak sądzę.

Cóż, to zależy od sytuacji i od osoby "wyznającej". Zastanów się nad tym na chłodno, czy zanim nie poznałaś tego chłopaka, nie pomyślałabyś o czymś takim, że jest właśnie śmieszne?

Powiem z męskiego pkt widzenia Zakładając, że autorka jest atrakcyjną fizycznie kobietą, to poza seksem na nic bym nie liczył, zakładając w ogóle, że chłopak byłby czym kolwiek zainteresowany, bo na miłość nie ma co liczyć. A zdaje mi sie, że Ciebie to nie satysfakcjonuje. Chyba, że masz ochote go "przelecieć" ale piszesz o miłości..Pomijając już wszystkie inne aspekty, syna, męża, znajomość Twojego syna z tym chłopakiem itd. Z tego nic dobrego by nie wynikło.

Tylko, że tu jest raczej inny problem. Nie to, że ma chcice na młodego, tylko sobie ubzdurała konkretnego chłopaka i to jest problem

Janis, wybacz, ale zachowujesz się jak desperatka. Przy czym nie chora z miłości desperatka, która za wszelką cenę chce o tę swoją chorą miłość zawalczyć, ale jak kobieta w średnim wieku rozpaczliwie szukająca potwierdzenia własnej atrakcyjności w oczach młodzieńca. Sądzę, że Ty gonisz za młodością, za motylami, za tym, czego być może od dawna brakuje Ci w Twoim wieloletnim związku. To desperacja każe Ci widzieć więcej niż jest, liczyć na więcej niż możesz dostać.
Oczywiście, że do miłości mamy prawo w każdym wieku i w każdym wieku ta miłość do nas przychodzi, ale... jest miłość i miłość.

Nie bierzesz jednak pod uwagę w jakiej sytuacji postawisz tego chłopaka, w jakiej sytuacji już go właściwie postawiłaś. To jest bardzo egoistyczne podejście. Przede wszystkim on będzie musiał jakoś się z tego wybronić, z jednej strony wyjść z twarzą, a z drugiej - chcąc być delikatnym w stosunku do Ciebie (sama podkreślasz, że jest gentelmenem) - przyjąć klucz określonych zachowań. Teraz jest mu łatwiej udawać, że niczego nie zauważa, bo po prostu nic z tym nie musi robić. Inna rzecz, że wprost wyznając swoje uczucie, to na niego zrzucisz ciężar decyzji - co z tym dalej zrobić, w jaki sposób potraktować Twoją osobę, czy być szczerym w stosunku do przyjaciela, czy jednak zachować dyskrecję.

Takiego? Absolutnie nie.

Zaaranżuj spotkanie tylko we dwoje. Romantyczny nastrój, świece, muzyka. Może ogień w kominku? Kolację można poprzedzić seansem w kinie, proponuję komedie romantyczną. Kup mu jakiś prezent. Współpracujecie, więc na pewno wiesz, co lubi, a jak nie, wypytaj syna.  Zrób wszystko, żeby poczuł się wyróżniony i wyjątkowy. Opowiedz mu jaki jest męski i co go w Tobie pociąga. Wie, że uważasz go za dżentelmena? Nie zapomnij wspomnieć, że jest nad wiek dojrzały. Że Twój syn i mąż nie dorastają mu do pięt. Watro się także przygotować na ewentualne rozwinięcie wieczoru, czyli seksi bielizna. Młodzi lubią też zabawki erotyczne. Podejrzewam, że przed wschodem słońca będziecie planować wynajęcie jakiegoś miłosnego gniazdka.
A tak na poważnie, to postaw się w jego sytuacji. Wyobraź sobie, że masz dwadzieścia lat, a ojciec koleżanki wyznaje Ci miłość. Co gorsza współpracujesz z przyjaciółką i jej tatą. Zależy Ci na przyjaciółce i pracy. Masz dwa wyjścia, albo romansujesz ze starszym panem, albo zrywasz kontakt z przyjaciółką i zaprzestajesz współpracy.
Chcesz mu skomplikować życie?
Sposób jest. Wystarczy zastosować w praktyce.

o moj Boze wyslalas mu sms o takiej tresci ?!? " i co Ty w sobie masz takiego CZARODZIEJU,że potrafisz na maxa każdego zauroczyć ??? "  biedny chlopak, pewnie mu glupio ze kolega ma taka matke.  mysle ze niezle upokorzylabys swojego syna tym wystepkiem choc mysle ze JUZ dla Twojego milosnego wybranka jest zal dobrego kumpla( Twojego syna!) oczywiscie ze chlopak sie domyslil tylko pewnie odebral to ze sie na niego napalasz, badz to wyparl z umyslu ze strachu ze to moze byc prawda. i nie sadze ze ktos tak na to spojrzy przez pryzmat milosnych uniesien jak TY a nie napewno ten chlopak , naprawde mi go zal , bo albo Cie wezmie za psycholke albo za napalona mamuske ,mysle ze tylko nieuporzadkowani ludzie potrafili by sie zakochac w tak naprawde dziecku jeszcze. ja sama jak widze 3 lata mlodszego ode mnie chlopaka to widze  w nim dzieciaka a co dopiero tutaj, moglby do Ciebie mowic mamo .  ja mialam sytuacje ze ojciec przyjaciolki sie na mnie "napalal " na wyjezdzie po pijaku, nawet nie wiesz jak przyjaciolce bylo glupio , choc zapewnialam ja by sie nie przejmowala bo to nie jej wina to jednak jej ojciec wzbudzal we mnie zalosc , masakra tacy ludzie , niech sie wezma za kogos w swoim wieku, nie pomyslalas ze moze na Ciebie popatrzec z obrzydzeniem jesli nie kreci go hot mamuska? a TY juz zakladasz ze on napowaznie wezmie Twoje uczucia. niezle go sobie wyidealizowalas, ale widocznie potrzebujesz doswiadczyc konkekwecji takiej decyzji , moze wtedy sie przebudzisz, czytajac Ciebie jakbym czytala 17 latke, choc czasami i one sa wiekszymi realistkami. naprawde jestem w szoku Twojej "historii"..A i pamietaj jak kierujesz sie sercem nie zapomnij zabrac ze soba rozum,te dwa czynniki musza isc ze soba w parze. powodzenia !

Nie wydaje Wam sie, ze to prowokacja?

No weź się ogarnij. Było fajnie dokupi się nie wtrąciłaś...

Mysle Janis, ze dobrze byloby odczekac jeszcze, nie okazywac chlopcu swojego uczucia, jedynie sympatie. Po czasie moze sie okazac, ze sama ostygniesz, otrzasniesz sie i moglabys wtedy zalowac zbyt pochopnych krokow. Mogloby to zawazyc nawet na Twoich relacjach z synem, pogorszyc je. Z pewnoscia nie chcialabys tego. Uczucia spadaja na nas czasem niepostrzezenie i w najmniej oczekiwanych okolicznosciach. Z takimi musimy postepowac bardzo ostroznie, moga sie bowiem okazac tylko oczarowaniami, a oczarowania dotycza ludzi w roznym wieku.
Zycze Ci Janis wyciszenia serduszka i wiele usmiechu

Witaj Serna!
Jestes drugą osobą, która daje mi mądrą radę bez oskarżania,bez ironizowania ,bez posyłania mnie do agencji towarzyskiej.Widocznie odebrałaś moje posty we właściwy sposób.Masz rację .Postaram sie trochę odczekać. Mówię -postaram się, bo nie wiem czy wytrwam w tym postanowieniu.Pięknie napisałaś o tych spadajacych nieoczekiwanie uczuciach. Bo to właśnie jest takie nieoczekiwane uczucie. Takie znikąd.Takie jak grom z jasnego nieba. I nic nie mające wspólnego z "chcicą na młokosa" .Ani też nie pragnienie dojrzałego mężczyzny./Dojrzałego mężczyznę mam w domu/ .To jest taka tęsknota za" puppy love".Za czymś czystym i niewinnym.Jak dawniej .Jak kiedyś. Jak przed laty.

I to jest wlasnie to, czego oczekuja od zycia ludzie dojrzali. W przypadku mezczyzn to zaden kryzys ich wieku, a w naszym - zadna chcica. W taki sposob mysla ludzie bardzo niedojrzali i tacy, ktorzy sami siebie w taki sposob oceniaja, lecz do tego sie nie przyznaja. Sa to ludzie myslacy schematami. Dobrze, jesli glosno wyrazamy swoje uczucia. Tematy tabu sa same w sobie chore i doprowadzaja u wielu z nas do przesilenia chorob duszy. Dobrze jest sie wygadac, dobrze jest tez wyrzucic z siebie zle emocje w sposob, zwany przeze mnie "autostrada wrzasku". Bywalo to przed laty, kiedy trapily mnie troski. Wsiadalam do samochodu, wyjezdzalam na autostrade i wrzeszczalam z calej swojej mocy. Nikt mnie nie slyszal, a emocje ulatywaly  przez rure wydechowa mojego autka Wracalam do domu wyciszona i spokojna W zyciu kazdego czlowieka tak bywa, ze chcieliby wywrzeszczec zle chwile i dobrze jest dac upust tej duchowej potrzebie
Pieknie Cie pozdrawiam

Janis, wiedzę że tolerujesz jedynie te wypowiedzi, które zgadzają się z Twoimi oczekiwaniami.
Szkoda, że z innymi osobami nawet nie zamierzasz dyskutować.
Widzę, że nie przyszłaś tutaj po odpowiedz na pytanie "czy to ma sens?", a jedynie po potwierdzenie, że masz rację i dobrze robisz.
Powodzenia więc.

Serna, mysle, ze wyrzadzasz autorce niedzwiedzia przysluge..utwierdzajac ją w tym wszystkim. Oczywiscie, mozna miec uczucia, mozna dac sie czemus tam porwac, ale zawsze trzeba pamietac o drugiej stronie medalu - co osiagniemy wyrazajac je. Co to spowoduje? Jaki efekt wywola? Czy nie postawimy kogos w niekomfortowej sytuacji? Lub czy kogos nie skrzywdzimy np. Wiec uczucia, owszem. Ale co dalej z nimi zrobimy, - od tego czlowiek ma wolna wole i rozum. Czasem warto spojrzec krytycznie na sytuacje i po prostu znac swoje miejsce.

Życzliwa. Ty nie jesteś życzliwa,tylko złośliwa.Nie rozumiem Twojej wypowiedzi.Nic ona nie wnosi,więc co chciałabyś mi przez nią  powiedzieć? Tylko idż w kierunku konstruktywnym lub może idż spać. Tak będzie lepiej.

Janis, pytałaś o to, czy masz wyznać swoje uczucia chłopakowi. Wszyscy (z jednym wyjątkiem) mówią, że nie. Gdzie Ty tu widzisz potępienie? Krytykujemy Twój egoistyczny pomysł, mając nadzieję, że to tylko pomysł, nie reprezentacja całości Twojej osobowości...

Chcesz rozmawiać? To rozmawiaj. Jak wyżej zauważono - Ty nie chcesz rozmawiać z nikim, kto wyraził zdanie odmienne od oczekiwanego przez Ciebie.

Nie jesteśmy kompetentnymi osobami do analizowania Twojej psychiki, ale proszę bardzo Ty, ty, ty, ty... Niczym pępek świata. Liczysz się tylko Ty, Twoje prawa, Twoje uczucia. Guzik Cię obchodzą uczucia innych. I mówimy tu przecież o uczuciach najbliższych Ci osób.
Konstruktywne rady? Co masz ze sobą począć? Iść do psychologa. Niech Ci pomoże ustalić priorytety, znaleźć w sobie odrobinę empatii w stosunku do bliskich, uzyskać mentalność bliżej Twojej metrykalnej niż gimnazjalnej. Może zrozumiesz, że nie wolno niszczyć życia innym ludziom dla własnego widzimisię.
Bo "kochać" tego dzieciaka nikt Ci nie broni, ale informowanie go o swoich uczuciach jest egoistyczne, niemądre, bez sensu i bardzo mnie dziwi, że matka dorosłego dziecka zachowuje się jak trzylatek w sklepie: "ja chcę tego lizaka i koniec. Bo ja chcę".

Niewiele jest tu oburzonych. To raczej Ty jestes oburzona, ze swiat nie moze sie krecic wedle Twojego zyczenia. Wiekszosc osob jedynie ocenia krytycznie nie CIEBIE, ale sytuacje, w ktora chcesz sie wpakowac. Ktora Ci nie pomoze na, jak Ty to piszesz, obolałą dusze. Wolisz sluchac takich doradcow, ktorzy powiedza Ci, - brnij w to. To nie jest dobra droga. Zaprowadzi Cie na komplente manowce.

Dlaczego masz obolałą dusze? Moze tu jest klucz?

PS. zdaje sie, ze znow zdublowalam sie z vinnga...

Niestety miłość nie zawsze ma sens. W Twoim przypadku tak jest. Zarówno z powodu wieku chłopaka (choćbyś nie wiem jak chciała zaprzeczać, różnica jest zbyt duża - różnica pokolenia), jak i z powodu Twojej sytuacji osobistej.
Jak masz dalej żyć? Nic nie pisałaś o swoim mężu. Przestałaś go kochać, on Ciebie? Może powinnaś zwrócić się w tym kierunku? Odszukać, wskrzesić na nowo miłość, która Was kiedyś połączyła? Nie brnąć w sytuację, która raczej nikomu na dobre nie wyjdzie.
We mnie nie ma oburzenia. Próbuję Ci wskazać kierunek, moim zdaniem właściwy, który jednak chyba nie jest Ci w smak. Dlaczego?

Ta z raju, bardzo się cieszę, że opowiedziałaś swoją historię. To utwierdza mnie w przekonaniu, że krytykujemy konkretny przypadek, bez całościowych uprzedzeń. Bo w Twoim przypadku bym napisała - próbuj, jeśli chcesz (o ile on był wolny, oczywiście). Twoja sytuacja nikogo nie raniła, nikomu nie komplikowała życia - co najwyżej Tobie.

Sytuacja Janis jest diametralnie inna. Swoim wyznaniem Janis może przewrócić świat do góry nogami 3 osób (nie licząc jej własnego świata). I właśnie o to chodzi - o brak prawa do komplikowania życia swojego syna, męża i tego chłopaka, który nie ma możliwości "bezboleśnie" po prostu odmówić i się odsunąć.