Nie potrafię znaleźć partnera 50+

nie szukam na siłę, nie jestem samotna, ale miejsce dla drugiej połówki jest

Inka, a z czego ja mogę zrezygnować?

miłość, szacunek, zaufanie, partnerstwo, troska, wspólne spędzanie czasu, ale i miejsce na indywidualność każdego z nas...........
dla mnie to podstawy związku. Czy cokolwiek w tej listy jest wygórowanym wymaganiem?

Może być związek bez szacunku, albo bez tej części wspólnej, seksu itd.? Musi być coś co nas łączy, np. razem jeździmy na nartach czy rowerze, albo razem chodzimy do kina, no przeciez musimy mieć o czym rozmawiać.

Ja nie mam konkretnych wymagań typu ja gotuję, ty zmywasz. Takie detale to zazwyczaj życie weryfikuje.

Raczej znajdziesz pana, ktory oczekuje spotkan na seks. Osobiscie, zycze Ci szczerze, zebys znalazla kogos, komu bedzie na tobie zalezalo. Nie mowie, ze to niemozliwe- tylko, ze trudne....

To myślicie, że tylko w wieku 16-25 lat może być miłość?
A potem tylko sex?

a sex to nie miłość-tylko fizyczna.

Nie rozumiem w wypowiedzi, ze w tym wieku to tylko panowie chcą na sex.

A cały tydzień siedzą sami w domu, nie wyjdą wspólnie do kina i.t.p.

Wiadomo, ze w młodzieńczym wieku miłość jest inna, to głównie zauroczenie i dużo sexu.

Ludzie się wtedy pobierają i mają dzieci i zaczynają nienawidzić po kilkunastu latach.

Czy po 50-siątce nowo poznanym osobom już na niczym nie zależy?
Ja nie mówię o małżeństwie ale o tym co założycielka wątku- o miłym spędzaniu wspólnie czasu, gdzie jest czas i na kino( to przykład tylko ) ale i na sex.
Co Wy na to?

ależ oczywiście twoje prawo mieć własne zdanie
ja wypowiadam swoje, które opieram na obserwacji życia i doświadczeniu własnym

z wiekiem możliwości się niestety zmniejszają,
wybór coraz bardziej ograniczony

możemy sobie ustawiać poprzeczkę, gdzie chcemy
i wierzyć w co chcemy, a przecież wiara czyni cuda
i w końcu zawsze możemy być, tym jednym z niewielu wyjątków

każdemu życzę i miłości i sexu i dzielenia wspólnych zainteresowań i co tam sobie jeszcze chce,
sobie życzę tego najbardziej

a teraz pozwólcie ale trochę się pośmieję z tego ...

wiesz, ja nie szukam...
ja jestem 28 rok w związku
i dlatego mnie to, tak śmieszy
no wiesz
i miłość i sex i wspólne zainteresowania i to i tamto ...
bo tyle lat wytrzymałam hmm, ustępując i rezygnując z wielu rzeczy - mądrze nazywa się to, kompromis

kompromis zawsze jest - zgniły
ja obserwuję moje koleżanki, jak między tym, co im się wydawało a rzeczywistością się ... rozjeżdża,
jak wchodzą w związki obniżając poprzeczkę, albo jak piszesz pozostają singlami

chociaż wiesz, trzeba wierzyć - u mnie będzie inaczej,
ty jesteś po czterdziestce to, dużo łatwiej niż po pięćdziesiątce

Nie woem, jak jest po 50.... Moze panowie spokojniejsi....

Ja tez gdzies tam wierze, ze poznam kogos, z kim bedzie fajnie....
I, ze warto poczekac, a nie rzucac sie na cokolwiek( jakikolwiek uklad)

( zwiazek w stylu ludmily, to nie dla mnie)

Samo to, że ktoś wybiera ciebie na seks ponad 20 letnią siksę powinno być nobilitacją. Po tym seksie, czy romansie zostawiasz sprawę losowi lub mężczyznie który być może sie na coś więcej zdecyduje (wtedy to on przejmuje dowództwo, na przeciw młodym pannom, do których nierzadko ustawiają się kolejki).
Są jeszcze przyjaźnie (czy też związki z rozsądku), ale one z kolei powinny wyjść same z siebie, bez szukania, bez wypisanego na czole słowa "szukam".
..ale to trzeba sie obracać w coraz to nowym męskim towarzystwie, które jest stanu wolnego.
Wolni starsi potrafią być jednak dość odstraszający, mają swój feler (tak jak dla nich kobiety wiek, czyli wychodzi po równo).
Ci bardziej interesujący są zajęci. Dla nich możesz być tą drugą, trzecią.
Żyć nadzieją też można, ale szansa na znalezienie miłości jest znacznie niższa i postępuje z wiekiem.
Są jeszcze osoby bojące się zaangażowania, ale to nadal branie w kategorii jakiegoś feleru.

Jesteś sama? Jesteś.
Koleżanki w tym wieku są samotne? Są.
Te które już nie są samotne weszły w udany (miłość z obu stron), długoletni związek po 30-40 czy 50tce?
Kto ma racje? Samotność (fakt), czy teorie w które wierzą? (coś na co nie ma dowodów)
Czy może wyjątki od reguły, które są przytaczane (oszacujmy jedną na 10 sytuacji zakończoną powodzeniem).

Moze tak tego nie nazywa( miloscia), ale chyba jej z tym dobrze....

Ja takiego ukladu nie nazywam zwiazkiem...chociaz, fakt, taki uklad potrafi sie dlugo ciagnac....

Nooo, i o tym mowie, kiedy wspomnialam, ze jest im dobrze...:-)

Inko, ja mowie o kolekcjonerach pan.
O panach, ktorzy na 3 ( najdalej) spotkaniu proponuja uklad spotykania sie na seks. Nie krytykuje takich ukladow, moga/bywaja nawet fajne, ale nie nazywam tego zwiazkiem. A takie propozycje sa czeste...na tyle czeste, ze nie wymagaja fatygi...moze wynikaja z powszechnego mniemania, ze kobieta po 40 to zdesperowany odpad? - nie wiem.

Wczoraj wlasnie spotkalam sie z kolejna taka propozycja, dzis pan dzwonil z przeprosinami...
Teraz sie zastanawiam, czy odstrzelic delikwenta, i poznawac kolejnego, czy rzezbic....

Coz, moze jestem niepoprawna romantyczka, ale zwiazek to dla mnie cos wiecej, niz okazjonalne spotkania.
Jesli pozostane singlem, tez sie swiat nie zawali...zadna tragedia.

Ale czujesz sie z nim pieknie i " do twarzy"

Lapie o czym mowisz, o szarej " zwiazkowej codziennosci", kochanki sa traktowane dobrze, bo tylko dobre samopoczucie trzyma kobiete w czyms takim. Spotkania z doskoku nie sa obciazone humorami, skarpetami, fochami.....
Jak wspominalam, to mile- ale to nie zwiazek.Tyle, ze latwo osiagalne.

No właśnie, przecież taki "związek", że nie mieszkają razem a spotykają się tylko na same przyjemności - nie myślę tylko o seksie- jest przyjemny. Ludzie się nie złoszczą, są dla siebie mili, chodzą w przyjemne miejsca, gdzieś wyjeżdzają na kilka dni, mają wspólne zainteresowanie a dlaczego by nie? . A sami we własnym domu robią co chcą, śpią, pierdzą, oglądają co chcą, gotują lub nie i.t.p. Chodzi mi tu o związek ludzi 50+. Po przejściach. Czy jeżeli ze sobą nie mieszkają znaczy to, że się nie szanują, nie lubią? Czy będą się zdradzać, pewnie nie? I tak nie są ze sobą aby im ktoś na starość przysłowiowej szklanki wody podał. Każdy w tym wieku ma swoje zobowiązania, dzieci , mieszkania, które chce przekazać swoim dzieciom a nie cudzym i dlatego uważam, że po co się wychodzić za mąż w tym wieku? Że szybciej mogą się sobą znudzić i się zostawić i dalej trzeba szukać Kogoś. pewnie, może i tak byś. A w długoletnim małżeństwie trudniej jest odejść, bo mieszkanie właśnie, dzieci, sprawy majątkowe. Ale nie zawsze a prawie nigdy dobry humor, skarpety, codzienność. Jestem mężatka z długoletnim stażem. Gdybym się rozstała, nie wiem czy nie zdecydowałabym się na taki właśnie układ. Przecież byłoby mi dobrze. A czy mężowi po 20 latach można wszystko powiedzieć- można ale po co i tak nie ma reakcji. Romantyzmu tez nie ma. Choć pobieraliśmy się z miłości. Na to nie ma gwarancji. Wydaje mi się, ze właśnie w wieku 50+ łatwiej dobrać sobie fajnego partnera bo jest już ukształtowany i tak szybko się nie zmienia, jak człowiek w okresie od 20-stu paru lat do 50-ciu. Jeszcze 10 lat temu tak nie myślałam a teraz się zastanawiam, po co mam się "męczyć". Dla tej szklanki wody na łożu śmierci?
Piszecie, ze w tym wieku kobiety mają mniejszy wybór -nie do końca się zgadzam. Wolnych jest multum. Moja znajoma nie wyróżniająca się urodą ale szczupła i zadbana ma powodzenie, ze hej. Ale ona szuka bogatego z mieszkaniem aby swoje zostawić dziecku. No to ma problem. Ale jeżeli kobieta nie chce być zależna finansowo od faceta, myślę, że sobie znajdzie. Wydaje mi się, ze właśnie o sprawy finansowe tutaj chodzi. faceci boja się, ze kobiety będą chciały aby za nie płacił, fundował wyjazdy ( nie mówię o utrzymankach ). od takich uciekają jak właśnie od mojej znajomej. Bo jak to, spotkała się a facet nie chciał zapłacić za nią za kawę 15 zeta. A niby dlaczego miałby płacić tylko on.
To są moje przemyślenia ale ja jak pisałam mężatka. Może się mylę. I w którym związku jest miłość. Moim, niby go kocham ale może to już tylko przywiązanie lub obawa przed zmianami czy w takim związku z doskoku. Zresztą w każdym związku osób powyżej 30-stki jest już coś z rozsądku.

I dlatego nie warto brac sobie pana 50+ Rzeczywiscie moze miec juz tyle swoich nalecialosci i przyzwyczajen, ze strach z takim zamieszkac.

Czy mozna wejsc po 40 w zwiazek partnerski, w ktorym jest milosc, szacunek, udany seks, wspolne zainteresowania, czulosc, wlasny czas itd.? Mozna.

dokladnie zadna.

Ale spora miedzy 51 a 42;)

No wlasnie:) Ilez to ja czasu zaoszczedzilam eliminujac na starcie trefnych kandydatow, czego bez wieloletniego doswiadczenia nie umialabym wczesniej zrobic. Trefnych w moim pojeciu, inaczej: mnie nie pasujacych. Bo w wieku 40 lat czlowiek juz mniej wiecej, a raczej wiecej niz mniej, wie, czego chce od zycia i z kim to zycie chce dzielic.

Tym felerem jest brak partnerstwa,troski,szacunku,albo jak wspomniane wygoda, gdy kobieta chce rządzić, ale już nie może. Mężczyźnie już mało co zależy na nadskakiwaniu i zabieganiu, bo widział że nie przynosi to wymiernych zysków, a nawet straty.
Poza tym jeśli miałby nadskakiwać to tylko młodej, która da mu również wiele dobrego (zachwyci się nim).

Przykład: młoda zachwycona kobieta sama ugotuje, zrobi co mężczyzna będzie chciał
starsza powie, że sam może sobie zrobić, bo to jest partnerstwo.

Gdyby ci wszyscy samotni te wszystkie cechy potrzebne przejawiali, to by byli dobrze ustawieni społecznie.
Co to znaczy w szerszej perspektywie? Że mieliby dostęp do wielu kobiet, lub byliby w szczęśliwych związkach od dawna. Z jakiej racji mieliby sie zainteresować mniej atrakcyjną i zarazem bardziej wymagającą partnerką? (większe wymagania, mniejsze docenianie kogoś obok, gdy ich wszystkich nie spełnia).
Każdy feler charakteru zabiera coś z troski, partnerstwa, szacunku i innych cech, które pozwalają świetnie współpracować (nawiązywać wiele związków, relacji), ale i zainteresować (rozkochiwać).

Wspólne spędzanie czasu (przyjaźń) czy miejsce na indywidualność (wysoka wartość życiowa) to coś co definiuje ludzi wysokiego statusu. Ci są szczęśliwi, przez co nie są samotni. Jedno oddziałuje na drugie.

Wszystko jest budowane na wyobrażeniach, bo tacy ludzie jakich szukacie nie istnieją. Co z tego, że znacie wolnych? Ja znam wolnych, którzy co chwile zmieniają kobiety, mają coraz wiecej chętnych, czy to na seks, romans, czy bijących się o nich na związek. Kobiety bardzo rzadko wchodzą w związki, tylko czekają, lub wchodzą w takie, które nie spełniają oczekiwań.

Jedno co przeczy temu wszystkiemu jest to, że nawet bardzo młode kobiety mają niskie wymagania związkowe i wchodzą w takie, które nie spełniają ich oczekiwań (np tylko wygląd, tylko by dbał, tylko by był dobry). Tyle, że te kobiety od początku też czują że mają jakiś feler, są mniej atrakcyjne niż rówieśniczki, a te związki satysfakcji nie dają i sie kończą, lub męczą razem.

Przytaczani rozwodnicy.
Czy taki rozwodnik będzie chciał się angażować i czy nie poszuka jednak znowu sobie młodszej, której może pokazać co i jak.

Nie jest to zbyt optymistyczne, ale to samo życie. Można cukierkowo bajdurzyć, że będzie świetnie, miłość na każdego czeka, pieniądze leżą na ulicy, kariera stoi otworem, każdy może być każdym, ale to jawne zatajanie prawdy.
Wraz ze spadkiem atrakcyjności wybór się zmniejsza, choć dzięki doświadczeniu łatwiej nie wejść w totalnie niedopasowany związek.

prawdaprawd
Jest różowo i cukierkowo, bo dobrze być samą, a nie z partnerem-dzieckiem, partnerem oziębłym emocjonalnie etc.
Rozumiesz? Jest lepiej.
Jest mniejszy wybór i to jest fantastyczne uczucie, wreszcie wiedzieć, czego się chce, że mam prawo od innych wymagać tyle, co od siebie. Wiedzieć, że ludzie się różnią i to co dla mnie jest wadą, dla kogoś może być zaletą. Przywara, którą ja przyjmuję z przymrużeniem oka, dla kogoś może być przeszkodą dla stworzenia związku.

Nie wiemy, czego będzie chciał dany rozwodnik. Może właśnie nie młodszej, niedojrzałej emocjonalnie. Może właśnie dojrzalszej, bo i on dojrzał?

Nie martwi mnie brak powodzenia u mężczyzn, dla których wyznacznikiem atrakcyjności jest wiek kobiety. Powiem więcej, nawet miałam taką sytuację, że mężczyzna dla którego to jest priorytet nad priorytetami mnie poderwał, bo myślał, że jestem młodsza.

Mam teraz grubo wyższe wymagania, niż jak miałam te 20 kilka lat, ale chętnie obiad ugotuję. Kucharką pełnoetatową nie zostanę, bo to nie jest moja wymarzona branża ani specjalizacja, ale bardzo lubię gotować kochanemu mężczyźnie. Jak będę zarobiona albo będę miała swoje zajęcia, to powiem, żeby sobie sam ugotował. Teraz też wiem, że rezygnowanie ze swoich zainteresowań i znajomych, aby dogodzić partnerowi, tylko go zniechęca i w dłuższej perspektywie powoduje kłopoty w związku. Zachwycić też się zachwycę, przecież o to tu chodzi m.in. Patrzę na moje koleżanki i one też mają wymagania, ale wszystkie chętnie gotują tym nawet odbiegającym mocno od wymagań absztyfikantom.

Wydaje mi się, że trochę Ci się mylą wartości z drobiazgami, również ważnymi, ale to już kwestia dobrania i chęci do kompromisów.

Gdyby kobieta była tak naprawdę szczęśliwa sama i nie martwiło jej coraz mniejsze powodzenie, wybór, to nie zakladałaby takich tematów Ona realnie dostrzega problem.
Nie rozmawiamy tu o tym, że można trafić gorzej niż się ma (związek z kimś nieodpowiednim), tylko jest coraz samotniej, coraz mniej interesujący kandydaci na horyzoncie. Częste wspominanie przeszłości, swoich błędów. Najczęściej "gdyby można było cofnąć czas". Być młodszą i bez wspomnienia po przejściach

Myślę, że jednak mówienie że cokolwiek musiałaś w młodości jest też jakąś przesadą.
Możesz wspominać, że gdybyś była młodsza to inaczej byś pokierowała życiem. Nie miałabyś dzieci, nie wchodziłabyś w taki niesympatyczny związek.
Teraz być może masz wybór, ale tylko jeśli chodzi o swoją presję, a nie to co dostajesz realnie od życia.

U płci przeciwnej pożądamy tych cech, które przekładają się na sukces reprodukcyjny.

Dla kobiet, szukających stałego partnera do poważnego związku (temat), najważniejsze są jego cyferki: status społeczny, jego dochody, wiek oraz rozmiary ciała.

Im jesteś starszy, tym większe prawdopodobieństwo, że się czegoś w życiu dorobiłeś. Jeśli jeszcze do tego nosisz garnitur szyty na miarę i grywasz w golfa w ekskluzywnym klubie - bingo! Jesteś chodzącą reklamą własnej zaradności i zasobów, które zapewnią byt rodzinie. Trochę inną rolę odgrywają rozmiary mężczyzny, w tym wzrost. Wysoki, dobrze zbudowany facet = dobre geny = zdrowe potomstwo. Męska zaradność z kolei sprzyja udanemu życiu rodzinnemu. Czegoż kobieta chcąca mieć rodzinę mogłaby chcieć więcej? Starsi, długotrwale wolni są zwykle na coś chorzy, co nie sprzyja spełnieniu oczekiwań kobiet.

Są kobiety, które nie chcą rodziny, więc wymagania ograniczają się do przyjaźni i energiczności (w seksie i zdobywaniu jej).
Wysoki status, gromadzenie dóbr i zaradność mężczyzny jednak świadczą o tym, że potrafi mieć co dać. Jeśli może dać, kobieta może to dostać. Jeśli mężczyzna nie jest przyjacielski, nie ma dużo do zaoferowania to zaczyna mu brakować cech które są wymagane: partnerstwa, szacunku, oddzielnego (i bogatego) życia, troski. Jeśli by to wszystko miał to by był zajęty.

Jeszcze jedna ciekawostka o rozchwytywaniu mężczyzn starszych wiekiem, dla młodszych kobiet.

W młodym wieku kobiety zawsze wybierają starszych, ponieważ młodsi nie mają niczego innego dla nich do zaoferowania oprócz więzi emocjonalnej. Spychani są do pozycji przyjaciela, poprzez brak swojej ugruntowanej pozycji (lub perspektyw na nią w niedalekim czasie).

Cechy świadczące o sukcesie reprodukcyjnym u kobiety? Wygląd, wiek, bijąca ciepłota, skłonność do opieki nad domem i... mężczyzną.
Dziś kobiety nazywają to chęcią posiadania służącej i też od tego czmychają, pokazując niezależność. Czy dobrze na tym wychodzą? Są same.

Starsze, zaradne i skupione na sobie kobiety szybko odpadają z czegoś więcej niż tylko seks. Niekobiecy wygląd zabija seks, gdy ta sama kobieta bez wcięcia w talii i szerokich bioder odrzuca faceta z mięśniem piwnym, czy bez szerokich ramion. Brakuje zrewidowania wymagań.

Istnieją jak od wszystkiego, wyjątki, ale zajmowanie się nimi sprzyja odrzucaniu rzeczywistości.

Dlatego ponowię pytania.

Jesteście same?
Trudniej jest kogoś znaleźć?
Trudniej jest się zakochać i dostać miłość?
Mężczyźni traktują was lepiej niż w młodości?

Odpowiedzi na te pytania pokazują różnicę co jest naprawdę, a co jest tylko tym, co sobie wyobrażacie.
Niektóre kobiety faktycznie od zawsze mają pod górkę, więc nie odczuwają wielkiej różnicy między młodością, a dziś, ale ta różnica jest na minus.

Kobiety przykładowo zwracają uwagę na mężczyzn o takich cechach:

    Pewność siebie. Zdrowi, dobrze zbudowani mężczyźni mają wyższą pewność siebie. Tacy mężczyźni mają większą szansę na osiągnięcie wysokiej pozycji społecznej i zawodowej.

    Hojność. Ewolucjoniści tłumaczą, że instynktowne upodobanie do hojnych facetów wiąże się z tym, że taki mężczyzna będzie bardziej skłonny podzielić się zasobami z kobietą oraz z ewentualnym potomstwem. Nie mylcie to z dzieleniem się pieniędzmi, a wszystkim co mężczyzna zdobył w czasie życia. Łącznie z opieką i troską.

    Poczucie humoru. Tysiące lat prób i błędów nauczyły kobiety, że mężczyzna z wysokim IQ to najlepszy materiał genetyczny. Inteligentny poradzi sobie w każdej sytuacji. Poczucie humoru to najbardziej rzucający sie w oczy przejaw inteligencji, dlatego dowcipny facet może być wzrostu siedzącego psa, a i tak nie będzie miał problemów ze zdobywaniem kobiet.

Jeśli mężczyzna posiada to wszystko, to będzie kolejny raz powtórzę, zajęty i otoczony wianuszkiem kobiet, z których to on wybiera.

Jeśli jest wolny, najwidoczniej brakuje mu tych cech.

Czy brak tych cech powoduje chęć związania się z nim? Otóż nie, ponieważ kobieta zwiększa, a nie zmniejsza wymagania co pokazuje ten temat.

Spójrz.

Jesteś sama.

Masz większy wybór, ale ten wybór niczego ci nie gwarantuje i nie jest realny. Możesz odrzucać tylko tych, którzy nie spełniają podstawowych wymagań: czy on będzie zaangażowany, czy on chce związku, czy on się we mnie zakocha, czy on traktuje mnie poważnie. Jeśli tego nie spełniają to znaczy, że nie masz wyboru.

Trudniej się zakochać - to jest punkt główny. Bo masz wyższe wymagania, a mężczyźnie mniej się chce Ciebie traktować w sposób miłosny. Być może nawet nigdy tego nie zaznałaś. Zaczynasz wątpić w miłość, związki, w to że kogoś znajdziesz.

Mężczyźni lepiej cię traktują - być może jeśli chodzi o traktowanie człowiecze (dojrzałość), ale nie jako kobietę, o którą się zabiega. Zabiega się najmocniej o kobiety postawione na piedestale (zakochanie w tym pomaga).

Warunkiem jest miłość i zaangażowanie mężczyzny. Ten woli spożytkować to na inne. Zostaje z tej puli tylko seks i tylko wtedy go on chce. Nie jest tak?

Zawsze priorytetem była u ciebie przyjaźń i wiek podobny do twojego. Jak na tym wyszłaś? Czy było to efektywne? Wymagania więc swoje, a życie swoje.

Nikomu nie zabraniam mieć własnych poglądów, a moje może uważac za bzdury. Tyle że to niczego w nie zmienia. Nadal jesteście same i będzie coraz trudniej to zmienić.

Szansa na związek z rozsądku (bez miłości) zwiększa się wraz z wiekiem kobiety. Jeśli taki związek odpowiadałby kobiecie, to by go miała.

Ale, ja jestem pogodzona z tym, ze zwiazku miec nie bede....
I dobrze- juz mialam, i niema czego wspominac.I chyba dlatego trudno sie zakochac...

Prawdo- jak ty dobrze wiesz, czego ja szukam w mezczyznie...lepiej niz ja...

PS.. Ciekawostka- ze do 30 to ja placilam na spotkaniu- za oboje.
To ja jezdzilam do faceta, ja mu uslugiwalam, ja go " zamieszkiwalam" ja lozylam na niego, ja bylam inicjatorem.
Teraz to ja jestem oplacana, zabawiana, ja wymagam pomocy ze strony panow, ja przyjmuje, lub odrzucam propozycje....ja pozwalam/lub nie sie zaopiekowac...

To gdzie jest " milosne traktowanie"?

A ja widze to mniej wiecej tak:

Chlopak, jak ma 20 - 30 lat, ma dziewczyne, ktora o niego zabiega.
( chocby tutejsze watki dziewczyn w stylu" ona go kocha, on ja olewa")

Jak ma 40 lat, z roznych przyczyn staje sie " poszukujacym", jesli jest wolny, zazwyczaj szuka zwiazku.
Tylko ma w glowce taki schemat- ze jakas zdesperowana pani w jego wieku, bedzie chetna robic z siebie podnozek. Jest tak pewny jej staran, ze od momentu rozmowy o zwiazku, przestaje sie starac.
Wydaje mu sie, ze bedzie mial pania troskliwa, zabiegajaca( jak zona)
I zadbana, usmiechnieta, pogadna i namietna, ( jak kochanka)

A z drugiej strony jest pani- z tego samego zwiaxku. Ona juz byla sluzaca, podnozek, zabiegajaca...i dopoki taka pani jest kochanka, to jest zadbana, troskliwa, namietna, a kiedy zaczyna sie zabawa w zwiazek- ona wyczuwa powtorke z tego co miala w zwiazku........i ucieka.

Znajduje kolejnego pana w fazie" starania sie"...i schemat sie powtarza....

To moj przyklad- mysle, ze nie jestem oryginalna.
Chocby ostatni przypadek. Pan zaczal na 3 randce rzezbic, zebym zostala na noc. Zalozmy, ze bym zostala. On chcial poznac mnie ze swoimi znajomymi, chcial, zebym pomogla mu wybierac meble do mieszkania...itd.
Jesli ja bym w to weszla, jesli bym nie uciekla, to za kilka miesiecy pojawiloby sie " badzmy razem".
Wtedy bym uciekla.

I dotyczy to wszystkich " rodzajow" facetow, o rozmaitym rodzaju atrakcyjnosci.
( finansowej, intelektualnej, wygladowej, zawodowej...)
Schemat jest tak powtarzalny, ze az nudny.

PS pan mial/bedzie mial faze szukania duzo mlodszej, i zrezygnuje. On w takim ukladzie pelni role tatusia. Opiekuna. I znosi humorki , gierki, z niezrownowazenie malolaty.
I wiem to od panow z w/w schematu.

A ja- coz, pozostane singlem.

Zakładając wątek miałam cichą nadzieję, że wsadzę przysłowiowy kij w mrowisko i wiecie co? Jest szansa..........dzięki za posty.

W tytule jest 50+ bo sama jestem w tym wieku, ale równie dobrze mogłoby być, co wynika z Waszych postów 40+, czyli wiek dojrzały (teoretycznie), poszczenięcy?

Staram się obiektywnie ocenić moje szanse na znalezienie partnera. Jestem przeciętną kobietą, tysiące jest takich jak ja i myslę sobie, że każda moja zaleta jest i wadą. Marzy mi się partner z którym łączyłby nas nie tylko seks, ale z którym mielibyśmy rozmawiać przy śniadaniu. Nawet mogłabym spuścić z tonu i dać mu oglądać tv przy kolacji. Nie oczekuję wiecznej atencji, lubię też dogadzać............... A wyniki są jak w tytule.

Moje podstawowe parametry to uregulowany status (szczęśliwa rozwódka po 25 latach niezbyt szczęśliwych), wykształcenie wyższe (po głowie mi chodzą studia podyplomowe), dobra praca którą lubię (nie trzeba mnie utrzymywac, choć nie stać mnie na regularne wyjazdy np. na Karaiby), własny dom z ogrodem, odchowane dzieci, zainteresowania intelektualne i sportowe. Do tego dbam o siebie, wciąż mam super figurę, nieźle gotuję i lubię seks (nie na pierwszej randce!!!!!!!!) no i jestem towarzyska.

I co się zazwyczaj okazuje? Za abitna jestem, zajęcia fizyczne, chodzenie do teatru czy muzeum to strata czasu, mam za duży dom itd itp. Smutne to...........

W każdej bzdurze jest ziarnko prawdy Na tym forum wiele razy jednak pokazano, że nie należy prawdy wymawiać.

Zauważ tylko, że na forum pałętają się tylko osoby którym nie wychodzi.
To jest zaniżona samoocena, krzywdy, problemy, złe wzorce. Tutaj większość będzie ta "olewana", aniżeli przychodząc się chwalić jak dobrze się zachowuje i przez to ma wiele miłości. Te kobiety nie mogą być przykładem do przytaczania, tak samo jak i te samotne.
Te z kolei przychodzą tu szukać wsparcia i zrozumienia, a nie rozwiązania. Zamiast mowy zmień się (jakoś), zmniejsz wymagania, pogódź się z tym czy tamtym, to czekają na "jakoś to będzie, jeszcze znajdziesz miłość, nie poddawaj się, mam takie samo zdanie jak ty, buziaczki!".

czemu lepsza?
ten argument podałam akurat, żeby wyjaśnić [prawdzie, że nawet starsze i wymagające kobiety chętnie się starają dla mężczyzn. nie muszą być zapatrzone w nich jak w obrazek ani zakochane. tak po ludzku po prostu.

i te trzy kropeczki ? powiało grozą!

Jest jeszcze jedna kwestia, której chyba nie poruszaliśmy do tej pory, mianowicie samotność w związku. Dla mnie argument, że ci co są samotni są jacyś nietegez, a ci co w związkach to normalni, nie jest do obronienia. Mnóstwo jest osób, które borykają się z problemem samotności: spędzają np. 99% (pomijam toaletę) z partnerem, którego nie kochają. I czy to jest zdrowe? Dla mnie nie, ale z drugiej strony każdy ma wolny wybór i to co dla mnie brzmi jak koszmar dla kogoś może być rodzajem spełnienia.

Wielokropek ? znak interpunkcyjny w postaci trzech umieszczonych obok siebie kropek (?) Jest używany także przed nieoczekiwanymi słowami

Ty tak serio?

Albo " trzeba miec meza", bo co ludzie powiedza....
A, jednak znalazly chetnego....wszystkie trzy ozenily sie z troche mlodszymi, majetnymi, i.....wziely pod buta....
( da sie!)

My tu mówimy o znalezieniu szczerej miłości, a nie kogokolwiek by nazwać to miłością czy związkiem.
Na ogół jest ciężko znaleźć miłość, nawet mając dużo do zaoferowania, czy też samej ciężko ją oferować, a co dopiero wraz z wiekiem, bo i szanse maleją i oferta uboższa.

oldorando ty związku nie chcesz, boisz się go, więc go nie masz. Doprowadzasz do tego sama.
Takich przypadków nawet nie ma co przerabiać, bo ograniczenia siedzą w psychice i poglądach.
Plusem jest świadomość takiego stanu rzeczy, ale gdzie chęć go pokonania?

Masz bardzo wygórowane oczekiwania. Nawet nie wiesz jak bardzo. Twój mur który wokół siebie i strachu przed związkiem wytworzyłaś jest bardzo twardy i trwały. Nie mów, że nie masz z czego rezygnować.

Tylko mężczyzna, który by się w Tobie mocno zakochał, przekonywał Ciebie bardzo dużo czasu do związku i że jest dla Ciebie tym odpowiednim, mógłby liczyć na odwzajemnienie.

To sie nie zdarzy. Nie gdy nie jesteś powabną, jędrną, uslugującą czy też głupiutką 18 latką. Do tego taki sobie seks, bo to już wszystko i więcej znasz niż ten mężczyzna, nie urodzisz mu też dzieci. Do tego wiele uprzedzeń, mniej tej młodzieńczej fantazji, naiwności, energii. Młode kobiety tym sie charakteryzują podnosząc mężczyźnie status, a tym samym mężczyzna podniesie jej. Musisz sama z siebie to wszystko wykrzesać, więcej niż lata wcześniej.

Po ludzku to nadal (nawet gdy są kobiety, które palcem nie kiwną dla mężczyzny) nie jest z miłości.

Jeśli ci panowie mają już wszystko, to do czego im kobieta? Dodatkowo kiedy mają doświadczenie w tym, że związki sie nie sprawdzają?
Zostają te wszystkie emocjonalne sprawy jak oparcie, troska, przyjaźń, ale to wszystko mężczyzna może sobie zapewnić (kolegami, pasją, jeśli posiada), lub tego wcale nie potrzebuje. Emocjonalni mężczyźni, którzy mają potrzeby podobne do kobiet (oraz sposób ich wyrażania) z kolei są źle odbierani przez kobiety mając kilka uciążliwych wad i to jest także fakt.

Jest nawet takie powiedzenie:

"Kobiety potrzebują mężczyzn, którzy ich nie potrzebują."

Jeśli potrzebują to mężczyzna sprowadzany jest "pod buta", jako ktoś kim trzeba się opiekować. Kobieta nosi spodnie pytając gdzie ci prawdziwi mężczyźni.