Ślub bez rodziców?

Myślę, że na ślub możesz, a nawet powinnaś ich zaprosic. To w końcu rodzice - innych miec juz w swoim życiu nie będziesz.

Jeśli nie są Ci bliscy, nie kochasz ich i nie chcesz, żeby byli obecni, to nie zapraszaj.
"Bo to rodzina" to dla mnie najgłupsze wytłumaczenie w takich przypadkach. Pokrewieństwo to nie wszystko.

Poczują się bardzo dotknięci. Albo zaprosisz ich na ślub i wesele, albo lepiej wcale.
Wiesz, szczera rozmowa z nimi, upomnienie ich, przypomnienie, ze to dla Ciebie najważniejsza uroczystość tez jest na miejscu.

"To przecież rodzice" "Rodziców ma się tylko jednych" i tego typu refleksje mogą miec tylko ludzie, którzy nie mają bladego pojęcia jak to jest wychowywać się i żyć w ciągłym strachu i niepewności jakie daje dom w którym rządzi alkohol. I dobrze, że nie wiedzą, bo to są doświadczenia rzutujące już na całe życie. 

Niebieski Cienkopisie - wejrzyj sama w siebie czego Ty naprawdę chcesz. Jakie warunku muszą być spełnione, abyś Ty  potrafiła zupełnie szczerze cieszyć się tym dniem, czuć się spokojnie i bezpiecznie.  Postąp tak jak Ty czujesz i nie patrz na opinie ludzi, na to co "wypada" i takie tam bzdury. Jesteś dorosła i samodzielna. To jest Twoje życie i tylko Ty decydujesz o tym czy i kogo zaprosisz do uczestnictwa w nim.

Niebieski Cienkopis, wiem o czym mówisz. Sama jestem DDA. Więc nie będę opisywać co czuję   i dlaczego z ojcem i tą częścią rodziny nie chcę mieć nic wspólnego. Ty na pewno to rozumiesz. Od paru dobrych lat czuję już tylko ulgę, że uwolniłam się, że to już tylko złe wspomnienie - tak odległe, że sama nie mam czasem pewności na ile realne Ja w międzyczasie wzięłam ślub, niedługo urodzę nasze pierwsze dziecko i zupełnie nie widzę powodu, żeby ktoś dla kogo byłam mniej niż śmieciem był zaproszony do mojego życia. Parę dobrych lat i wiele rozmów z mądrymi ludzmi kosztowało mnie zrozumienie, że bycie ojcem wymaga więcej niż spłodzenia. A spłodzenie nie daje prawa do wyniszczania tego komu "dało się życie".  Też kiedyś wierzyłam w te wszystkie "to przecież Twoj ojciec". Sporo łez kosztowało mnie zrozumienie, że pod pojęciem "ojciec", "dom" rozumiemy zupełnie co innego. Dla mnie to był strach, niepewność, paraliżująca nienawiść, wstyd, niemoc, dla tych, którzy to mówili to było bezpieczeństwo, wsparcie itp. Mówiliśmy o czym innym... Teraz jestem już od tego uwolniona - mam swoje życie i swój dom, własnie taki bezpieczny, spokojny i ciepły. I tylko jeszcze czasem w głębi duszy troche zazdroszczę tym, którzy zupełnie nie rozumieją, że z częścią swojej biologicznej rodziny nie chcę mieć kontaktu z wyboru i że wcale za tym nie tęsknię.

W ten dzień i przez resztę życia
I myślę, że najmniejsze znaczenie w tym ma to czy ktoś, kto przez X lat żywił się naszą krzywdą poczuje się dotknięty. Inna sprawa, że ktoś, kto miałby jakiekolwiek ludzkie uczucia nie zamieniłby życia własnego dziecka w piekło...

I jeszcze jedno - ja kilku "osądzaczy" zapytałam wprost - "a gdzie byłeś, kiedy mogłeś mi realnie pomóc?". Teraz, kiedy ja mam to daleko za sobą, wielu chętnie ocenia, osądza, radzi... a jak naprawdę potrzebowałam pomocy, to chętnych nie było tak wielu...

Jesteś młodziutka, dwa nie zakładaj od razu najgorszego.