Zbliża się sesja a ja nie potrafię się na niczym skupić. Mój dzień wygląda tak, że oglądam seriale (piękny czas kiedy o niczym nie myślę, tylko o tym co na ekranie), ćwiczę, wieczorem wychodzę ze znajomymi, kupuję sobie ubrania przez internet, na które mnie już nie stać, i pindrzę się przed lustrem (mimo, że serce boli, to bardzo dbam o wygląd, ale to chyba akurat dobrze...). Szukam też pracy (czegoś co zabierze mi czas i pozwoli nie myśleć, ale nie będzie wymagało intelektualnego wysiłku).
Straciłam wiarę w siebie, czuję się pusta, po prostu głupia, nie mam imponującej wiedzy w żadnym temacie, a ogólna kuleje. Jest jedna dziedzina, w której jestem dobra, ale zazwyczaj nikt inny nie ma o niej pojęcia więc co z tego.
Żeby się dobić dowiedziałam się, że dziewczyna, z którą spotyka się mój były jest BARDZO wykształcona... nie sięgam jej do pięt (jest co prawda starsza, ale mimo wszystko).
Nie umiem się zebrać, egzaminy i zaliczenia za pasem, już powinnam pracować nad pracą magisterską, a cały czas trwonię czas. Już raz zawaliłam przedmiot z Jego powodu, ale nie chcę zawalić całych studiów 
Coś powinno mną potrząsnąć, ale nie wiem co...
Na jednym facecie swiat sie nie konczy mimo ze serce mówi Ci co innego ;p Zawalic rok na studiach jest bardzo łatwo, a potem będziesz pluc sobie w brodę ze przez taką głupotę się nie uczyłaś.
