Nie idzie do pracy. Lenistwo?

Nie wydaje mi się, że jest to lenistwo. Możliwe, że faktycznie boi się kontaktów międzyludzkich. Na swoim przykładzie mogę powiedzieć, ze miałam tak samo. Nie wychodziłam do ludzi chociaż bardzo chciałam, unikałam rozmów a z zabaw wymykałam się jako pierwsza. Dużo pomogła mi moja przyjaciółka, która po prostu zaczęła wprowadzać mnie malusieńkimi kroczkami w życie.   Musisz być cierpliwa i po woli wyciągać ją do życia.. najpierw zakupy.. później jakaś mała imprezka.. później trochę większa. Dojdzie może do pomysłu wspólnego wypadu an który niestety trzeba zebrać pieniążki.. pomóż znaleźć prace sezonową, a w miarę możliwości popracujcie razem.. niech zapozna się ze światem.. mi pomogło:)

Może to zabrzmi brutalnie, ale jeżeli pomoc psychiatryczno-psychologiczna okazała się bezskuteczna, to może postawienie sprawy na ostrzu noża przez rodziców będzie skuteczniejsze: tzn. na początek szlaban na kuchnię? Nie od razu oczywiście, ale zaproponować albo ruszysz 4 litery i zaczniesz szukać pracy, albo szlaban na papu. Nie ma nic za darmo.
Jako rodzice mamy obowiązek utrzymywać nasze dzieci dopóki nie ukończą nauki, ale nie mamy obowiązku utrzymywać pasożytów. Jeżeli dziewczyna jest chora (zdiagnozowano coś?), to trzeba ją leczyć, hospitalizować, farmakologia, terapia, nie wiem, nie jestem lekarzem. Jeśli niczego nie stwierdzono, to nie wiem nad czym tu dywagować?..

Od lat walczę z depresją wszelkimi dostępnymi środkami i najchętniej zagrzebałabym się w łóżku i nigdzie nie wychodziła, więc znam ten ból, ale jeśli tak zrobię, to wyłączą mi prąd, wyrzucą na ulicę, gdzie zdechnę z głodu, bo nikt nie zapłaci moich rachunków i nie stworzy mi warunków do stoczenia się na dno choroby....

Skoro skończył studia to jest osobą która ma wiedzę, inteligencję i bywał wśród ludzi.
Teraz trzeba pomyśleć, że rodzice wiecznie żyć nie będą i prędzej czy poźniej delikwent pójdzie do pracy, bo umrze z głodu.
Głód - podstawowy bodziec, to rzecz nie do ominięcia, chyba jako jedyna na świecie. Dzieli on ludzi na 2 typy - tych co zaczynają myśleć i działają i tych co zaczną działać. Co się dzieje z 2 typem - tym co zacznie dopiero działać - głód zmusi go do poniżenia się, pójdzie prosić o jedzenie, wtedy zacznie myśleć i wchodzi do 1 typu człowieka.
Czasem radykalne metody są najlepsze. One nas smucą, bolą, trwożą, ale gdy nie ma wyjścia, to trzeba. I trzeba z taką osobą porozmawiać - dać czas 1 mca- na znalezienie pracy, jednocześnie kategorycznie stawiając zasady - albo zacznie pracować albo nie ma jedzenia. I gdy skończy miesiąc, bo dana osoba może to olać lub niepoważnie potraktować to z całą premedytacją zrobić jak się mówiło, mimo krzyków, buntu i złych słów. Cel uświęca środki i tu celem jest uratowanie człowieka. Nie zgnębienie, ale właśnie pomoc.