przyjmowanie pomocy.

On uważa, że przesadzam i że jego rodzice mnie lubią, a wszelkie kwestie "ostrożnościowe" w stylu intercyza (w sensie, chcą żebym ją podpisała) to nic złego. On też niby chce sam się dorobić, ale boję się, że on dba tylko o swoją wygodę- będzie miał wszystkich bliskich pod ręką, żona obiadek, mamusia obiadek... Wiem jak to brzmi, ale jestem mega rozżalona.
Czy to coś złego, że nie chce nic nikomu zawdzięczać?
Ten dom musi tam zostać wybudowany, bo kupili tą działkę na kredyt w stylu "Dom na start" czy coś takiego- po prostu kredyt pod warunkiem, że powstanie tam dom mieszkalny.
I od razu chce nadmienić, że nie jestem jakimś wrogiem przyszłych teściów, zależy mi na ich akceptacji i tego, żeby nie czuli się w przyszłości przez mojego ukochanego odtrąceni.

Nie, nie ja mówię, tylko mój narzeczony- i to nie dosłownie W jego rodzinie zdarzyła się pewna nieprzyjemna sytuacja związana z majątkiem, po śmierci jego wuja jego żona wszystko roztrwoniła i w ogóle różne rzeczy tam się działy.
Okej, ale nie odchodźmy od tematu? Czy uważasz cisowianko (i reszto forumowiczek), że powinnam upierać się przy swoim kosztem ewentualnego popsucia sobie stosunków z przyszłą rodziną? Co mam robić?

ja rozumiem że może tak się tam rożnie działo u Twojego narzeczonego w rodzinie ale jak dla mnie to brak szacunku dla Ciebie, a jak sobie on znajdzie inną ? Ty dostaniesz kopa w dupę bo Ci się nie będzie nic należało , już nie mówię o tym jak Ty sobie znajdziesz kogoś. Różnie w życiu bywa. No chyba że w ogole nie macie zamiaru pomóc w budowie jeśli w ogóle coś z tego będzie.

Szczerze mówiąc nie, nie mam zamiaru póki co w niczym pomagać, bo nawet nie mam jak- mam 22 lata, studiuję dziennie, ślub dopiero po studiach- na pewno nie wcześniej.
Wiem, mi też z tego powodu strasznie przykro. Mój tata strasznie się zdenerwował swoją drogą jak mu powiedziałam o tej intercyzie- powiedział, że czuje się jakby ktoś dał mu w twarz i jakby ktoś nazwał jego córkę złodziejką.
No i sory-  trochę znam się na prawie spadkowym i wiem, że synowa nie dziedziczy po teściach. Tylko syn i nasze ewentualne dzieci gdyby narzeczony nie dożył niedajboże ich śmierci

Wstyd mi się nawet narzeczonego spytać, nigdy nie pytam o kwestie finansowe jego rodziny (o ich firmie wiem tylko tyle czym się w niej zajmują), nawet o jego wypłatę nie pytam (a pracuje u rodziców). Na mnie na pewno nie przepiszą, a na syna to szczerze mówiąc też wąpię. Ale nawet jeśli by na niego przepisali- to i tak nie czułabym się tam jak w domu

luzik, dzięki za Twoją opinię
No właśnie czuję, że czeka mnie jeszcze długa przeprawa z moim mężczyzną. Kurcze- dotychczas nigdy się przy moim facecie nie czułam gorsza. Moi rodzice to skromni ludzie, uczciwie pracujący i żyjący na takiej średniej stopie. Ale jednocześnie mam szacunek do rodziców narzeczonego- oni swoją ciężką pracą doszli do czegoś w życiu, ale co- nie mam zamiaru czuć się gorsza dlatego, że moi rodzice nie mogą nam finansowo pomóc.

To będzie tak - intercyza, Ty będziesz zarabiac i wkłądac tam pieniądze, a gdyby coś się stało zostaniesz z gołym tyłkiem.
Ja bym się na to nie pisała, tymbardziej, że to działka rodziców, a nie chłopaka.

Swoją drogą dziwne, że nawet nie wiesz ile on zarabia.

Rodzice Twego narzeczonego kupili (biorąc kredyt na własne nazwisko) działkę budowlaną, na której postanowili zbudować dom. Dlaczego, będąc w pełni władz i fizycznych i umysłowych, mają ten majątek przepisywać na kogokolwiek?

Postanowili też, że przed ślubem powinniście spisać intercyzę. Patrząc na ich doświadczenia rodzinne, co w tym dziwnego? Cóż dziwnego w ogóle jest w intercyzie?

Dziwnym jest jednak to, że sprawa jest między Tobą a rodzicami narzeczonego. Bo to rodzice kupili działkę, bo to rodzice chcą wybudować dom, bo to rodzice chcą, byście w tym domu zamieszkali, bo to rodzice chcą intercyzy. A Twój narzeczony, spryciula, nabiera wody w usta. I czeka.

idealnie ujete w slowa !!!

Powiem tak- wcale nie chcę żeby przepisywali ten dom i ziemie na KOGOKOLWIEK! Ja po prostu nie chcę tam zamieszkać. Tak jak powiedziałam wcześniej- wolę wziąć kredyt niż zawdzięczać coś teściom
Intercyza? Ja się akurat z nikim nie rozwiodę, bo to wbrew moim zasadom (proszę o niewyzywanie od "katoli"i od powstrzymania się od komentarzy typu "młoda jesteś, jak Cię facet kopnie w tyłek to zobaczysz!"). Dla mnie kazanie komuś podpisać takiego papierka to pokazanie już na wstępie, że się komuś nie ufa i jakby zaznaczenie pozycji- ja mam pieniądze, zabezpieczenie- Ty nie, jesteś biedna. Ale to oczywiście moje zdanie
A co do mojego narzeczonego- to trochę mi ta sytuacja niestety dała do myślenia.

Proszę się nie bulwersować, to nic personalnego, nie znam Cię, jestem nową forumowiczką, o nic nie chciałam nikogo oskarżać, po prostu wolę unikać sytuacji w której jestem zepchnięta do roli wojującej katoliczki, co niestety zdarza mi się nader często na forach, gdzie jestem aktywna.
Nie chciałam nikogo urazić, a jeśli tak się ktokolwiek poczuł, to najmocniej przepraszam

jak dla mnie nie skrajne bo mam jedno zdanie na ten temat albo szczera rozmowa i pogadanie i wyjasnienie sobie albo autorka watku ktoregos pieknego dnia dostanie kopa w dupe i bedzie musiala opuscic gniazdko rodzicow jej narzeczonego.

Faktycznie, w pewnym sensie masz rację, przyznaję

Zastanawiam się teraz co mam zrobić, jak się zachować, żeby jego rodzice nie poczuli się urażeni tym, że nie chcę zamieszkać w tym domu. Mam nadzieje, że to się jakoś ułoży bo zależy mi na tym, żeby nie mieć toksycznych stosunków z teściami, jak np moja mama, której jej teściowie sporo zdrowia napsuli O.o

a jesli im sie nie spodoba to ze nie chcesz zamieszkac tama Twoj chlopak rowniez bedzie nie zadowlony to co w tedy zrobisz ?

Kocham go, więc kto wie, może teraz jestem asertywna ale jak spojrzy na mnie tymi swoimi oczami to może ulegnę
Szczerze? Nie wiem. Jestem trochę w rozsypce. Dawniej jak planowaliśmy wspólną przyszłość to oboje marzyliśmy o mieszkaniu w mieście (nam wygodniej będzie dojeżdżać do pracy, mi nie będzie potrzebny osobny samochód, dzieci blisko do szkoły, ogólna wygoda- tak nam, przynajmniej się zdaje, oh przepraszam- zdawało). Teraz nagle ten dom. Pocieszam się tym, że mają drugiego syna, tyle że młodszego. Albo może po prostu korzystnie sprzedadzą tą głupią działkę i będzie po kłopocie

Dobre pytania, ciekawe co mi odpowie (dzięki!)
Tak czy inaczej- jego rodzice muszą ten dom wybudować- umowa z bankiem, nie za bardzo znam się na tych sprawach). Także dom powstanie.
W tym wszystkim martwi mnie jego postawa, niby taki buntownik, samodzielny. A jak mnie o tym informował to zaczął mniej tak, z przekąsem: "Wiesz, moi rodzice chcą, żebym tu zamieszkał. Ale Ty pewnie nie będziesz chciała mieszkać tak blisko moich rodziców!" Zupełnie jakby nie pamiętał, że całkiem niedawno snuł plany na temat naszego mieszkania z dala od rodziców. Ich obecność- spoko. Gorzej z obecnością wścibskich sąsiadów i życie w przeczuciu, że ktoś zaraz wyskoczy z tekstem- Ty tu nie jesteś u siebie.

A ja, jak to ja, mniej przejmowałabym się sąsiadami, bo w mieście też są wścibscy, a na wsi też są życzliwi i sympatyczni, bardziej zaś przejęłabym się narzeczonym, który chowa się za plecami swych rodziców, który nie umie powiedzieć swym rodzicom o waszych wspólnych ustaleniach, który Ciebie w tej sprawie wystawia.

Tak jak napisałam, martwię się sąsiadami bardziej niż obecnością teściów (znam tych sąsiadów- daleko im do bycia osobami życzliwymi). A Jego zachowanie to osobny temat i jest ono poniżej wszelkiej krytyki, jak tak na to patrzę to boję się co będzie jak się pobierzemy i on w ewentualnym konfliktach będzie występował przeciwko mnie.

W obecnej sytuacji szerokie perspektywy masz na:

- nie "swój" dom
- niesympatyczne otoczenie
- nadmierną obecność teściów w życiu
- nieszanowanie Twojego zdania przez narzeczonego, poźniej ew.męża

nad tym ostatnim bym się poważnie zastanowiła.

A intercyza,to nic złego. Zazwyczaj buntują sie te osoby, które mają mniej. Ale dla mnie to dość rozsądne wyjście. Zależy, na czym ma polegać. Możecie podpisać intercyze, ze to,co przed ślubem, to tylko jego,albo twoje, a co po slubie, to wasze. Proste.
A jeśli chodzi o miejsce zamieszkania- twardo przypomnij, ze nie tylko Ty miałaś inne plany.

Za te kilka lat okaże się ze to nie Wy, ale teściowie Wam zorganizują ślub. Później chrzciny. Urodziny, imieniny, święta w ich- ale niby waszym domu.

Moja kuzynka była w identycznej sytuacji, teściowie wybudowali im dom na wsi, na jednym podwórku. Na początku wszystko było dobrze, nawet byli dla niej mili. Po ślubie wpadli na genialny pomysł, żeby zmusić M do rozwodu, bo synowa przestała im pasować. Ona zgodziła się na tą intercyzę, bo nie chciała wyjść na kogoś, kto poluje na majątek męża. Przy każdej okazji przyprowadzali do domu swoich znajomych lub sąsiadów oprowadzając pielgrzymki po domu pokazując jakie to cacko wybudowali! Często słyszała, że podwórko czy dom nie są jej.. To było dla niej upokarzające, zwłaszcza, że M, jedynak nie chciał się wynieść. W końcu postawiła sprawę jasno i dzisiaj mieszkają w swoim własnym mieszkaniu daaleko od rodziców

++ Nie pozwól sobie na takie traktowanie.. nie dziwię się wcale Twojemu tacie, teściowe ewidentnie przegięli, przyjdzie co do czego to zostaniesz z niczym.. nie możesz na to pozwolić.

A ja myślę, że to koniec mojego związku.
Długo nosiłam się z zamiarem przeprowadzenia poważnej rozmowy z Nim na ten temat, ale że jestem z natury osobą nieśmiałą nic z tego nie wyszło.
W duchu postanowiłam zahaczyć ten temat podczas jakieś luźnej rozmowy i wtedy  Go trochę wybadać. No i wczoraj siedzieliśmy sobie i rozmawialiśmy i oto wnioski:
- po prostu zmienił zdanie na ten temat. I usłyszałam tekst, który zinterpretować można w następujący sposób: Zmieniłem zdanie, może jeszcze milion razy zmienię i nic ci do tego. (NIC MI DO TEGO?!)
- i wychodzi na to, że rodzice Go przekonali do tego, że taniej wybudować dom (jak ma się już działkę) niż kupić mieszkanie (nie znam się, czy to prawda?). Nie chcę domu za cudze pieniądze i z cudzej łaski. Chcę skończyć studia, znaleźć pracę, wziąć kredyt i skromnie sobie żyć, i tyle.

Ja wiem, trzeba być realistką i spojrzeć prawdzie w oczy. On po prostu nie szanuje mojego zdania. I to mnie boli najbardziej. W nosie mam kasę jego rodziców, ich głupią działkę, pogiętych sąsiadów, firmę. Zawsze miałam.
Sory, chaotyczna wypowiedź, po prostu musiałam to z siebie wyrzucić.

Jeszcze nie zerwaliśmy. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że Go kocham i nie wyobrażam obie życia bez niego. Całe moje dotychczasowe "dorosłe" życie (fakt, jestem jeszcze bardzo młoda) to czas spędzony z nim. Nie będzie łatwo mi to zostawić za sobą.

Popieram Wielokropka. Sama zaś dodam, że miłość jednostronna szans nie ma. Ty jego kochasz, ale czy on Ciebie? Jego słowa i czyny już same odpowiedziały na to pytanie.
Jeśli już teraz "nic ci do tego", to później będzie tylko gorzej. Twój plan na życie jest dobry. Nigdy nie pozwól sobie na bycie zależnym od kogokolwiek, w tym finansowo. To smutne, ale kasa rządzi ludźmi.
Sporo się kiedyś mówiło o mezaliansach. Ja twierdzę, że i dziś to aktualne. Najlepiej wybierać partnera o zbliżonych "parametrach".

Jeśli chodzi o koszty, to dom jest droższy, ale można budować etapami. Obecnie dobiega końca projekt "rodzina na swoim", czyli kredyt z dopłatami. Całkiem prawdopodobne, że się właśnie na to załapali.

Czas zagoi rany, a Tobie życzę dobrych i trafnych wyborów.