nie moge sobie poradzic- prosze o pomoc - roznica wieku i milosc :(

Nie wiem co napisać , mogę zapytać w jakim wieku jesteście ?

Ja sama w wieku 15-16 lat zakochałam się w 7 lat starszym facetem ze wzajemnością, długo musieliśmy walczyc o miłość , ale jesteśmy już 6 lat razem . Jednak 7, a 30 lat różnicy to sporo

Ale przecież to jest Twoja decyzja
Musisz się po prostu liczyć z tym, że za za kilkanaście lat będzie On wymagał opieki.
Jeżeli jesteś tego świadoma to co stoi na przeszkodzie?
To Twoje życie

Wiem, ze to moje zycie i moja decyzja. Relacja między nami jest ostatnio b. burzliwa, tzn., pomimo, że oboje jestesmy dorosli nie umiemy podjąć decyzji i stanelismy w zawieszeniu, tzn. ani tak, ani nie. zmęczona jestem ta sytuacją. Co do uczucia między nami jestem pewna, ale to co on wyprawia - przechodzi juz moje sily. Mota się niesamowicie, raz mówiąc tak, raz nie. Raz nawet próbowal mnie wyrzucić z mieszkania w nerwach, po czym szukal mnie po mieście, wydzwaniał. stale mnie pyta-czy zdaje sobie sprawę z jego wieku i ze fizycznie nie jest tak silny fizycznie jak moi rowiesnicy. Wprost mi to powiedział. Uczucie moje jest dośc silne i trwa juz poltora roku, czasem słabnie, ale zawsze wraca i czuje z nim wież. Jego obecnosc sprawia mi radosc, glos, nawet jak sie wscieka. Najgorsza jest tesknota.
Raz chcialam zerwac kontakt, to nie pozwolil, potem on chcial zrywac, ale ja nie pozwolilam. I tak to trwa.....:( Na spokojnie nie umiemy tej sytuacji wyjasnic

Myślę, ze się boi tego wszystkiego co wymieniłaś. Bal się nawet pierwszy raz mnie pocałować. Jak to zrobil to przeklinał i się wściekał.
Różnie jest jak rozmawiamy, czasem jest spokojny, miły, mówi mi jak mnie uwielbia, a czasem się wścieka i mnie odpycha, dystansuje, wręcz odgania. I teraz staneliśmy w miejscu zupełnie-ani w ta ani wewtą. Przyjazn w gre nie wchodzi, bo za bardzo boli, a zaangażować się mocniej - najwidoczniej boimy sie. Rozląka boli, jest tęsknota, wielki smutek. Przeszlosc jego nie bez znaczenie - jest po rozwodzie, sam , bez dzieci.
Myślalam ze by poprosic go o troche wiecej wspolnego czasu,   - kilka wspolnych dni, na spokojnie, bez stresu, tylko dla nas (bo ja duzo pracuje teraz, nie zawsze jest czas) by sie przekonac czy faktycznie czy chcemy tego. Czy to ma sens, moja propozycja?
Czy konczyc to?

Cash, dziękuję za Twojego posta. Nie wiem czy mam dziury emocjonalne z dzieciństwa czy nie. Być może. Pochodzę z w miarę normalnej, zwyczajnej  rodziny. Dobre pytanie zadałeś - dlaczego on? Bo się przy nim czuje sobą, nic nie udaje, jestem autentycznie szcześliwa jak go widzę, czego nie moge powiedziec o moich relacjach z innymi mezczyznami, kolegami. Byłam w związku z rówiesnikiem, ale sie rozpadl, próbowałam sie umawaic z rówieśnikami, z roznymi facetami i nie moge NIC poczuc, procz obojetności. Czuję, ze wariuje...Równie dobrze moglabym byc sama, niż wiazać sie na silę z nimi. jestem załamana tym wszystkim, nic normalnego mi nie wychodzi . a teraz jeszcze to uczucie do 60 latka
...na to wygląda, ze szczesliwa juz nie bede

Nie powiedziałam, że nie jestem wstanie poczuc cos do rowieśnika. Ciężko mi przychodzi zakochanie, rzadko cokolwiek czuję, jestem raczej typem samotnika. Był owszem jeden rowiesnik, do ktorego coś czułam, lecz niestety wyjechal daleko, nie odnowie juz tej znajomości. Kontakt sie urwal.
Spotkaalm się tez z innymi rówiesnikami, ktorzy byli mili, ale prócz tego - nic. Az przypadkowo zupelnie spotykam tego 60 letniego Pana i mnie tak wzielo. Trudno mi to skontrolować........On z kolei - powiedział mi- ze nie kontroluje tego też. Wiec teraz razem się tak wykanczamy w tej relacji, tak, nie i ani skonczyc, ani zaczac......
Może mam zwyczajnie pecha
Najgorszy jest smutek, który mnie zalał. z tym nie daje rady autentycznie. ludzie mnie pytaja, obcy, znajomi, nawet ekspedientka w sklepie mnie pytała-czy coś się stało, taką mialam minę, najlepsza przyjaciólka równiez  - czemu mam taka minę na fotografiach.
To minie?

O! Dokładnie

A powiedz...co tracicie będąc "naprawdę" razem, a co zyskacie?

Osobiście znam parę, którą dzieli 20 lat (ona 27, on 50). Na początku ich znajomości wszyscy łącznie z rodziną ich krytykowali, rodzina wmawiała jej, że tylko sobie życie zmarnuje z nim, natomiast jemu mówiono aby nie marnował życia jej, żeby znalazł kogoś w swoim wieku bo ona ma jeszcze całe życie przed sobą...Przez pewien czas byli głównym tematem plotek...
Jednak oni byli pewni swojego uczucia i postanowili spróbować I wiesz co teraz od ponad 3 lat są szcześliwym małżeństwem i rodzicami cudownego chłopczyka.Rodzina po pewnym czasie również zaakceptowała ich decyzję a teraz jej mama twierdzi, że nie mogła sobie wyobrazić lepszego męża dla jej córki a te ponad 20 lat różnicy przestało być problemem.
Wniosek z tego taki, że musicie się dobrze zastanowić czy jesteście w stanie podjąć się tego aby być razem.Nie oszukujmy się jeśli zdecydujecie, że chcecie spróbować byś razem musicie się liczyć z tym, że na początku będzie to wielką sensacją w waszym otoczeniu. Ale jeśli będziecie pewni swojego uczucia wszystko się ułoży

Moja rodzina na pewno by zaakceptowała ta sytuację. Z kolei on ma tylko matkę, siostrę. Co najwyżej jego sąsiedzi mogliby byc w szoku, ale w sumie co ich to obchodzi. Mieszkam zagranicą, on jest obcokrajowcem i szczerze mowiąc co powiedziałoby otoczenie mnie nie interesuje.

Moja znajoma wyszła za mąż za męzczyzne starszego o 30 lat, czy jest szczęśliwa nie wiem, gdyż mój kontakt z nia się urwal. Zatem nie bylibyśmy przypadkiem jedynym.
Watpliwości owszem mam, jak nie mieć w takiej sytuacji. Nie miałbym żadnym gdyby to było 20 lat różnicy, a te 30 jednak mi daje dużo do myslenia.

Co mogę zrobić, alko zakończyc albo próbować.......

A ja napisze pokrotce.
Miałam męża o 3 lata starszego,męczyłam się z nim jak a małym robestwionym gowniarzem 19 lat.
Teraz jestem od 3 lat w zwiazku z mężczyzną o 25 lat starszym ode mnie.
Znamy się od 3 lat ale ze sobą jako w zwiazku od 2.
Jest nam wspaniale,on sie mna opiekuje jak kochaną małą kobietką a ja pokazuje mu uroki świata i staram się żeby nie zrobił sie skapciały.
Chyba lepiej trafić nie mogłam,powodzenia

I dlatego należy podejmować wszelkie wyzwania i nie bać się przyszłości. Nawet jeśli Wam nie wyjdzie, to będziecie mieli parę miesięcy/lat pięknych wspomnień. A jeśli w ogóle nie spróbujecie? Żal, gorzki żal do końca życia - bo najbardziej żałuje się tego, czego się nie zrobiło. I zatruwa się myślami, jak mogło być.

Mój poprzedni partner był ode mnie starszy o 19 lat. Bał się ze mną związać "na stałe", bo jak to wygląda, co rodzina powie, ja go na pewno zdradzę... Szarpaliśmy się i męczyliśmy tak 5 lat (!!!). Wreszcie odeszłam.

dziwnaismutna... kochasz i jesteś kochana więc w czym problem ? W metryce ? Czy partner równolatek jest gwarancją szczęśliwego związku ? Nie myśl zbytnio co będzie kiedyś, bo życie i tak napisze własny scenariusz Ciesz się tym co tu i teraz. Dajcie sobie szanse.

Miałam męża 25 lat starszego od siebie...

Jak dla mnie różnica wieku to żadna przeszkoda dla zakochanych. Mój mąż jest ode mnie straszy o 12 lat. Jest nam razem cudownie. Jeśli faktycznie się kochacie to nic ani nikt nie powinien stawać wam na drodze. Nam usiłowała stawać jego Matka. Mówiła, że jestem z nim tylko dlatego, że on ma mieszkanie samochód i dobrą pracę nie potrafiła zrozumieć, że ja go po prostu kocham... Ale On stanął za mną murem i wiem, że to ma sens.
Jeśli naprawdę go kochasz i nie masz wątpliwości co do jego uczuć to zaryzykuj, bo może się to okazać najpiękniejszym przeżyciem.

autorko, sugerujesz ze nie chcesz nigdy miec dzieci i normalnej rodziny? srednia dlugosc zycia mezczyzn w polsce to 74 lata, wiec za 14 lat pewnie go nie bedzie. Zostaniesz 44 letnia wdowa ktora nie ma dzieci i nie ma szans na normalne zycie. Milosc jest slepa, ale uwazam, ze on postepuje BARDZO nieuczciwie. Jego zycie sie konczy, Twoje dopiero zaczyna. Gdyby rzeczywiscie mu na tobie zalezalo to by zerwal wiedzac, ze w jesli zostanie odbierze ci normalne zycie.

Ciekawa wizja...i podejście do życia...
Równie dobrze, autorka wątku może wyjść za mąż za równolatka, który za 14 lat, porzuci ją z czwórką dzieci, bo będzie przechodził kryzys wieku średniego  w czasie którego, pozna akurat miłość swojego życia... oczywiście 20 lat młodszą...

Nie wiem  jaka jest średnia życia mężczyzn w Niemczech, ale pewnie podobnie, choć może dłużej.  Piszecie, ze nie ma szans na normalne życie i zostanę wdowa w wieku 44 lat, a wtedy już będzie po mnie, tylko samotność
Miłość jest ślepa, przynajmniej moja. Czuje teraz że on chce ze mną skończyć, bo zaczynamy się szarpać, on mówi w nerwach różne przykre rzeczy, potem znowu dobre. Raz tak, raz nie. Powiedzialam kiedyś - w takim razie skończmy to, to on, że nie chce. Następny dzień mówi, ze ja mam skończyć Rózne opowiada bzdety, nawet mnie wyzwal (wiem, ze nie chce wyzywac)......
Coś trzeba zrobic - go się zaczyanmy wykańczać. Na początku bylo tak niewinnie, milo, radość z spotkania, rozmów, ale o konsekwencjach tej znajomości chyba teraz dopiero pomyśleliśmy, a nakęcaliśmy się tym coraz bardziej i bardziej....
Ale gdybym się związała z rówiesnikiem i ten miał np. wypadek albo zachorowal - młodzi też choruja, umierają, to też bym była wdową.
Byłam z związku z równolatkiem...........Gdybym miala z nim dziecko, bo tego wszyscy chcieli, jego rodzice równiez, dziś byłabym po rozwodzie, sama z dzieckiem, bo mój ex partner jest niezdolny do życia, zachorował na pewną chorobę natury psychicznej, a zycie z nim stalo się koszmarem - obecnie dla jego rodziców.
Wszystko to tylko smutne gdybanie , a przewidzieć nie da się nic.........

Nie mam zwyczaju siebie , ani też innych okłamywać. Mam za sobą małżeństwo z mężczyzną 25 lat starszym i żaden z podanych przez Ciebie punktów nas nie dotyczył.
Przykro mi ale jak dla mnie,  uogólniasz i postrzegasz rzeczywistość  bardzo stereotypowo. Każdy związek jest inny.

Hmm... na jakiej podstawie stwierdzasz, że to prawda ? Co najwyżej, masz tylko takie samo zapatrywanie na związek ze starszym mężczyzną, jak thirdkingdom Macie prawo do swoich poglądów ale to tylko i wyłącznie, Wasza "prawda"...

Myślę, że w Twoim przypadku to co nazywasz "miłością" jest  raczej chwilowym zuroczeniem...

Moim zdaniem ,po tym co piszesz DZIWNAISMUTNA  to nie jest w ogóle kwestia wieku,tylko poprostu niedotarcia sie i chyba zupelnie innych oczekiwań.
Tak samo jak w każdym innym związku

Poznaliśmy sie półtora roku temu, na początku była przyjażń, rozmowy, wspieranie się, każde z nim spotkanie cudowne, stale sie przekomarzaliśmy, byłam sobą. Potem ja musiałam wyjechać na jakis czas - mówil, nie wyjezdzaj, będę płakal. , ja tez tęsknilam, plakalam, dzwonił, przyjechał do mnie i wtedy się pocalowaliśmy pierwszy raz, potem wrociłam, spotkaliśmy się nadal, coraz bardziej się nakrecając, a teraz jest tak, ze on raz mowi tak, raz nie, bywa zły, jak się spotkamy to się szarpiemy jak przedszkolaki, tak, nie, tak, nie i w kólko I ciagle pyta czy ja wiem ile ma lat, jakby sie tym nakrecil.  Natomiast przez ten caly czas ciągle jest w mojej głowie, tęsknię, myślę. Nie wiem co to jest

Mój z kolei pyta bez przerwy, czy wiem ile ma lat. Nie wiem już co mam odpowiadać i o tym myśleć
Ja jestem za nim bardzo, uwielbiam, go, to dobry wrażliwy czlowiek, ale oczekuje szczerej rozmowy i jakiegokolwiek rozwoju sytuacji, bo ile można sie męczyć, w sytuacji, raz tak, raz nie, nie wiem itp.

Mam czekać. Dzisiaj mi opowiadał- że się czuje na 40 lat, a potem znowu dostal stresu, czy ja wiem ile ma lat.
Także raz tak, raz siak, raz jest mily, raz wsciekły. Raz na 40 scie, a nastepny dzien jest wykonczony i juz "umiera" - doslownie. Co to znaczy, oszaleć można?

Wczoraj spacerowałam po mieście, widziałam różne pary, i bardzo brzydkie i dziwne. Myslam dlaczego w sumie my nie możemy, skoro jest uczucie? Na to wygląda, ze ze strachu

Ja na poczatku znajomosci nic nie chciałam, ale za każdym razem  spotkanie z nim mi dawało radość. A potem ta tęsknota, mój wyjazd, jego przyjazd do mnie i moj powrót, pocalunek i przytulanie. Pomyslalam, ze skoro  daje mi taką radość to czemu nie, pomimo róznicy wieku.

ja na krótko , dziękuję za Twoja wypowiedz. Z moim jest podobnie, najpierw zabiegał, wydzwaniał, mówił, jak mnie lubi, chce widzieć,  a jak zaczęłam odpowiadac pozytywnie na te zabiegi, wystraszyl się i zaczął się wycofywać i teraz jest-raz tak, raz nie. Raz jest super, raz odpycha, raz kończy, raz nie chce, potem mnie szuka. Raz ma 40 lat, a raz jest stary i wykończony. Teraz mówi, ze jak by chcial się wiązac to musiałby wszystko zmienić, swoje przyzwyczajenia i że musiałby zrezygnowac z plywania (?) bo dla partnerki musiałby miec czas, bo byłaby na 1 miejscu. Slucham to i myslę, co to za bzdura, ze on by z plywania musiał zrezygnować? Znowu mówi, ze ja go doprowadziłam do szału (dosł.), jeden dzień rozmawia normalnie, jest miły, a drugi się rzuca, nawet wyzywa i mówi, ze mam odejść.
Następny jezdzi rowerem po mojej ulicy, zeby mnie zobaczyć. Jak go na tym przylapalam to zrobil obrazona mine i pojechal.
Nie wiem czy  z tego cos bedzie, bo my nie rozmawiamy powaznie tylko obecnie sie przepychamy jak dzieci w przedszkolu, a nawet sie szarpiemy

Volver, oczywiscie, że wiek jest problemem i związany z tym strach przed zaangazowaniem, a co innego?

....jestem zalamana, dla mnie to bylo/jest UCZUCIE - dlugo szukalam, znalazlam przez przypadek, nie obchodzi mnie roznica wieku, ani jak dlugo mogloby to trwac. A on zrywa ze mna, jeszcze na dodatek rzucajac przeklenstwami ((((((((((

Nie mam odwagi by cokolwiek robić, by wznowić kontakt.  Jedyną rzeczą , ktora zrobiłam to siedziałam na ławce, niedaleko jego osiedla chyba z 2 godziny, dopoki zrobiło się tak zimno, ze miałam dość. Myślałam o przypadkowym spotkaniu, ale to duże miasto, szansę sa marne Zadzwonić i pokazać swoją słabość - na to mnie nie stać. Czułam się jak 'zbity pies", który przychodzi do kogoś kogo uwielbia, a ten go traktuje najmocniejszymi przekleństwami, których nawet tu na forum nie napiszę, bo mi wstyd.
Podjal decyzje, jest uparty, będzie dusił......
nic nie mogę zrobic, nie mam nawet odwagi

Miłości się nie zabija. Życie z kimś, kto jest tak bardzo starszy na pewno byłoby trudne -- zresztą widzisz że TV było ważniejsze.

Możesz go kochać, nie zwalczaj. Nie kontaktuj się jeśli nie chcesz, a jak chcesz to się kontaktuj. Rób wszystko dla siebie a nie dla niego. Twoje życie, twoje szczęście.

Co najwyżej jeśli będziesz mu przeszkadzać, to Cię odrzuci, być może niemiło. Sam tę miłość wygasi.

Bądź otwarta na świat i chłopców, którym Ty możesz się spodobać. Nie siedź w domu...

Gdzieś przeczytałam, że w związkach z tak dużą różnicą wieku, to ta starsza osoba ma więcej do stracenia. Decyzja jest więc dla niej trudniejsza.
Życie z kimś tak dużo starszym na pewno nie jest łatwe, bo osoby te maja już swoje nawyki i przyzwyczajenia, docieranie się jest trudne ale nie niemożliwe. No i życie takie potrafi być zaskakująco piękne i wspaniałe również.
Można znaleźć wspólną płaszczyznę i różnica wieku staje się niezauważalna. Ale kosztuje to sporo czasu.
Dla mojego męża telewizja to nr jeden w czasie olimpiady i ulubionych wydarzeń sportowych. Nie ma wtedy siły, która by go odciągnęła.

Naprawdę boli. Zadzwoniłam i nie odebrał telefonu. Mam 30 lat i stałam się strasznie smutna osobą, pojąć nie mogę jak człowiek, który przez rok czasu mi opowiadał , ze zawsze moge na niego liczyc, przyjść, zadzwonić, jak bardzo mnie lubi a  teraz nie odbiera telefonów? Zawsze wierzyłam w ludzi a teraz zadaje sobie pytanie dlaczego ludzie tacy są?
Mieszkam w obcym kraju, mam tu malo znajomych , on o tym dobrze wie, jak jest mi ciężko (psychicznie). Czyzbym miala stracić resztki zaufania do ludzi

Autorko, on już podjął decyzję. Musisz się otrząsnąć. najwidoczniej nie byłaś dla niego równorzędną partnerką... nie ma sensu dalej tego ciągnąć. trzymaj się