zdradziłam, on nie chce mnie znać...

Witam. Piszę, bo już nie mogę sobie z tym wszystkim poradzić... Byłam z moim chłopakiem niecały rok, wszystko nam się świetnie układało (wiadomo, były też gorsze chwile, ale to przecież normalne). Pod koniec czerwca wyjechałam ze znajomymi na kilka dni do innego miasta. Chcieliśmy trochę odpocząć, bo mieliśmy sporo stresu przez ostatni czas. Mój chłopak nie był zbytnio zadowolony, ale ostatecznie zgodził się i mnie tam puścił. Właśnie w tym mieście spotkałam starego znajomego. Poznaliśmy się kilka lat temu, kontakt utrzymywaliśmy głównie za pomocą internetu, gdyż dzieli nas sporo kilometrów. Zawsze się dobrze dogadywaliśmy, jednak wiedziałam, że mimo wszystko nic z tego nie będzie, za dużo przeszkód, itp... No i stało się. Była impreza, alkohol... pocałowaliśmy się. Miałam straszne wyrzuty sumienia. Po powrocie do domu między mną a moim chłopakiem zaczęlo się wszystko walić. Wiedziałam, że jeśli powiem mu prawdę, to mnie zostawi... z drugiej jednak strony to okłamywanie go sprawiało, że nie potrafiłam mu spojrzeć w oczy i powiedzieć, że go kocham...(kochałam go, ale po tym co zrobiłam nie chciałam jeszcze bardziej się pogrążać). Ustaliliśmy, że zrobimy sobie tydzień odpoczynku od siebie, przemyślimy wszystko i może znowu wszystko się ułoży. Po tej przerwie on stwierdził, że on nie może być w takim związku, nie może znieść mojej obojętności względem niego... zerwał. Nawet nie chciał słuchać tego, co ja miałam do powiedzenia. Kilka dni później napisał do mnie, że przeprasza, że tak to wyszło, żebym się nie gniewała, że zachował się tak, bo bardzo za mna tęsknił i nie umiał sobie z tym poradzić. No ale nie wrócilismy do siebie... chciałam to jeszcze raz na spokojnie przemyśleć. Kilka dni później dowiedziałam się, że dwa dni później po tej jego wiadomości on był na jakiejś dyskotece i całował się z moją koleżanką, chodził z nią za ręke, itp. To był dla mnie ogromny cios. Chciałam, żeby go też zabolało i mu wszystko powiedziałam, nawet nie powiedziałam, że żałuję... . Padło wiele przykrych słów zarówno z mojej jak i jego strony... Po kilku dniach napisałam mu,że go przepraszam, że tak się uniosłam, że nie powinnam... też mnie przeprosił, zaczelismy pisać o tej sytuacji jeszcze raz, tym razem już powiedziałam mu, dlaczego byłam taka obojętna po tym powrocie, że bardzo żałuje, ze mi na nim zalezy, ze ciągle go kocham. On nie chciał tego słuchać. Powiedział, że już nie ma dla nas ratunku, żebym dała mu spokój. Ale ja ciągle do niego pisałam, dzwoniłam... dwa razy się spotkaliśmy, nawet ustaliliśmy, że możemy być teraz w koleżeńskich stosunkach, że może z czasem to wszystko się zmieni... powiedział, że on teraz nie umie do mnie wrócić, że potrzebuje czasu... bardzo się ucieszyłam, że dostałam taką szansę, że chociaż możemy sie spotykać jako koledzy. No i nagle z dnia na dzień stwierdził, że to bez sensu,że on nie chce mieć ze mną już nic wspólnego... bardzo to przeżyłam, znowu dzwoniłam, pisałam.. nic, nie odbierał, nie chciał ze mną gadać. W końcu jednak się przemógł, ale twierdził, że nie chce utrzymywać kontaktu, że nie będziemy tak umieli... powiedział, że przy najbliższej okazji zrobi dokładnie to samo co ja, na moich oczach... no i wczoraj byliśmy w klubie. On z tamtą panienką, ja ze znajomymi. Nie mogłam patrzeć na to, jak specjalnie robił mi na złość, przytulał ją, całował... podeszłam i wylałam na niego sok. To był impuls, teraz trochę tego żałuję, może nie powinnam... potem z nim chwilę porozmawiałam, nawet go za to przeprosiłam... ale on na to, że ma to gdzieś, żebym mu dała spokój, że nie wróci do mnie, bo chce żebym miała kare i żebym się nauczyła,że tak sie nei robi. Było mi cięzko, ale cóż... dłużej desperatki z siebie robić nie będę. Zaczęłam tanczyć z innymi facetam, nawet dobrze sie bawiłam... w pewnym momencie on wyrwał mnie jednemu z rąk i do mnie "jesteś tego pewna?! jesteś tego pewna?!" Nic na to nie odpowiedziałam, uciekłam od niego... Potem widziałam, jak mnie obserwował, starałam się pokazać mu, że daje sobie radę bez niego, było widać złość na jego twarzy... . No a dzisiaj nic, ani ja się nie odezwałam, ani on. Ja już nie mam zamiaru się płaszczyć... boli mnie to strasznie, ale ja już nic chyba nie mogę zrobic. Tyle razy prosiłam go o powrót, on nie chciał... a teraz chyba już sam nie wie, czego chce... proszę, poradźcie, co powinnam teraz zrobić... ja już nie daję rady... bardzo mi go brakuje...