Brak znajomości a upór i determinacja

tak, ale trzeba mieć dużo szcześcia.

Za granica tak, a w polsce to nie wiem.

Witajcie
Skończyłam w zeszłym roku studia magisterskie mając nadzieję że znajdę pracę w swoim zawodzie. Okazało się że w wielu instytucjach nie potrzebują pracowników wręcz szykują się zwolnienia. Do tej pory byłam na 2-3 poważnych rozmowach kwalifikacyjnych, na stanowiska które by pozwoliły realizować swoje umiejętności nabyte na studiach. Po pierwszej rozmowie w pewnej instytucji dowiedziedziałam się że na dane stanowisko została przyjęta osoba "po znajomości" trochę mnie to podłamało ale ok. Niedawno byłam na następnej rozmowie - było miło i na luzie, tego samego dnia zaproszono mnie na kolejną rozmowę dotyczącą funkcjonowania i pracy oraz mojego spojrzenia tzn. "czy będę się widzieć na tym stanowisku". Uświadomiono mnie że mam odpowiednie wykształcenie, jestem odpowiednią osobą do takiej pracy, mam bardzo duże szanse, spodobałam się pracodawcy. Pani zapewniła mnie że zadzwoni i ustalimy co dalej, jednak na telefon się nie doczekałam. Musiałam sama to zrobić po czym rozmowa była już nie co inna. Pani nie potrafiła nawet wprost powiedzieć że np. znalazł się ktoś z lepszymi kwalifikacjami, tylko oznajmiła że decyzja nie została podjęta i do osoby którą wybiorą zadzwonią.
Nie mogę zrozumieć po co zapraszają na drugą rozmowę, robią nadzieję i obiecują. Można było się domyślić że znalazł się ktoś po znajomości. Sami mogli przypuszczać że może zgłosić się ktoś odpowiedniejszy lub np. jakiś "pociotek". Zrobili tylko niepotrzebną nadzieję. Ja teraz nie wierzę, że może się udać bez znajomości. Jeszcze jestem załamana ale chyba bardziej zdeterminowana. W tym tyg. mam kolejną rozmowę w innej firmie ale nie robię sobie żadnych nadziei.
Po prostu masakra co się dzieje w tym kraju!!!

Hej Smutna123 ja też staram się podnieść kwalifikacje teraz kończę studia podyplomowe i tak po ostatniej porażce w mojej niedoszłej i obiecanej pracy dochodzę do wniosku że czas chyba poszukać jakiś znajomości. Dlaczego inni mający "plecy" a niekoniecznie wyjątkowo wykształceni mogą dobrze zarabiać. Chciałabym bardziej się rozwijać ale na wszystko potrzeba pieniędzy a u mnie z nimi krucho:/

Ano właśnie, problem w tym, że wiele osób szuka po studiach swojej pierwszej w życiu pracy i się dziwi, że ich nikt nie chce przyjąć. No niestety teoria teorią i nie musi się sprawdzić w praktyce. Ja też bym wolała zatrudnić kogoś, kto ma doświadczenie niż świeżo upieczonego magistra, który się nigdy pracą nie skalał. Trzeba więc swoje przepracować na niekoniecznie wymarzonym stanowisku i dopiero potem uderzać wyżej. Rzadko kiedy dostaje się wymarzoną pracę od ręki. Jak sobie pomyślę na ile ja już sposobów pracowałam... Na produkcji w fabryce, jako hostessa, w kuchni przy garach, w sklepie odzieżowym, jako tłumacz, asystent techniczny, a teraz kelnerka. Wątpię, żeby ktoś mi mógł zarzucić brak doświadczenia. A jeśli chodzi o wieloetapowe rozmowy kwalifikacyjne: cóż, jakoś tę selekcję muszą zrobić.

Teoretycznie jest możliwe, ale w praktyce już jest o wiele trudniej. Konkursy, zależy w jakich instytucjach, są bo muszą być, takie są przepisy.

Wiecie co u mnie coś jednak się zmieniło, w tym tygodniu podpisuję umowę, więc chyba się udało!!! Wcześniej straciłam nadzieję że się odezwą a jednak:) Zobaczymy jak mi będzie szło, bo teraz stresuje się tymi pierwszymi dniami w pracy - pierwszej takiej poważnej i w swoim zawodzie
Pozdrawiam i pozostałym życzę szczęścia takiego jakie mnie spotkało )

Też niedawno skończyłam studia i wiem jak jest na rynku pracy. Miałam się okazję przekonać. jednak nie poddaje się. Można mieć masę kursów, i 2-3 kierunki nic to nie da jak brak jest doświadczenia. Dlatego wychodzę z założenia że lepsza praca jakakolwiek niż żadna. Bynajmniej, na ten czas, który pozwala zdobyć doświadczenie:)