znajomości z podtekstem - czy przesadzam? - Netkobiety.pl

Na Twoim miejscu bym tego faceta jeszcze poobserwowała,jak zachowujevsię na spotkaniach. Jeśli nadal będzie dawał Ci sygnały,że chce seksu,to wtedy z nim na ten temat pogadaj. Też nie lubię,jak  facet tak szybko zaczyna stosować seksualne podteksty. Mój partner zaczął takie stosować,gdy już byliśmy ze sobą,a na początku znajomości nic takiego nie słyszałam od niego. Odpisz temu facetowi,spotkaj  się z nim i wtedy stwierdzisz,o co mu może chodzić.

Normalnie się zaczęła,spotykaliśmy się,dużo rozmawialiśmy, poznawaliśmy,na pożegnanie zawsze był uścisk. Z tym,że zaczęliśmy od pewnego czasu spędzać coraz więcej czasu razem,widać było,że żal się rozstawać. Po jakimś tam czasie, pojawiło się chodzenie pod rękę,całus,u nas to szło w swoim tempie,nic na siłę nie przyspieszaliśmy,do wszystkiego i tak doszło w swoim czasie. I ja osobiście jestem zadowolona z takiego rozwoju znajomości. To naprawdę nie muszą od razu lecieć teksty sugerujące seks. Zwłaszcza,gdy obie strony mają za sobą bolesne doświadczenia.
    Może tak być,że autorka nie daje żadnych takich sygnałów,o których napisałaś,dlatego facet próbuje ją "wybadać". Ciężko stwierdzić. Ale uważam,że za szybko skreśliła tego  faceta,bo po dwóch takich tekstach nie ma co jeszcze się zrażać. No i nie wiemy,jaki to dokładnie był tdn drugi tekst. Bo jak znowu coś, że by rozgrzać się chciał, to ja jeszcze nic strasznego w tym nie widzę. Mnie kiedyś kolega napisał z grubej rury,że jak mnie gardło boli,to powinnam zrobić loda. Nie muszę chyba pisać,że więcej rozmów z nim nie było

Friendzone to nie taka typowa przyjaźń. Raczej pseudo przyjaźń. To takie żerowanie na mężczyźnie i granie na jego nadziejach i uczuciach. Jak kobieta jest w porządku to ucina to w zarodku a nie oferuje jakieś friendzony.

Pewnie gdyby tobie się juz na starcie spodobał to inaczej potoczyłoby się to wszystko. Przystojnym na więcej pozwalacie.

Friedzone to takie już pejoratywne określenie. Ciężko wejść a raczej przejść z relacji seksualnej po rozstaniu do reacji opartej na przyjaźni. Może nielicznym się uda ale ciężko z tym bywa.

Pewnie jest tak jak piszesz ale osobowość to nie wszystko.

Dla mnie mężczyzny jest to nie pojęte co piszesz. Jak mnie jakaś dziewucha kopnie w dupe, zdradzi to nie wyobrażam sobie abym dalej kontynuował znajomosć z kimś takim. No cóż syty głodnego nie zrozumie.

Wiesz, Mordimer, rozstania są różne. Czasami odbywają się po ludzku i z szacunkiem.
Miałam taką znajomość, gdzie oboje kierowaliśmy się niewłaściwymi pobudkami i doszliśmy w końcu do wniosku, że przyjaźń będzie lepsza niż związek. Mimo iż pan trochę nawet mnie zranił, wyjaśniliśmy sobie nieporozumienia i przyznaliśmy do własnych błędów. On mnie przeprosił, ja nie chowam urazy, choć niektóre koleżanki w głowę się stukają. Widujemy się często, bo związał się z bliską mi osobą.

Myślę, że  możesz mieć sporo racji w kwestii sabotowania znajomości przeze mnie... i właśnie ciężko mi to wypośrodkować - z jednej strony nie niszczyć/rezygnować ze znajomości na samym początku, a z drugiej strony nie być traktowana jedynie jako potencjalny obiekt seksualny.
Co do gotowości, wydaje mi się, że tak. Jednak zdecydowanie wolę rozpoczynanie znajomości inaczej, dopuszczam na pierwszych randkach pocałunki / jakiś dotyk, ale to pisanie z podtekstem właśnie najbardziej mnie odstrasza. Kojarzy mi się z  próbą sprowadzenia znajomości jedynie na fizyczność.
Nie porozmawiam na razie, bo jednak to jeszcze nie ten etap; zgadzam się, że w związku rozmawia się o wszystkim, ale na razie to początek znajomości, która właściwie nie wiadomo jak się rozwinie...

Ne wykluczam czegoś więcej, tylko po prostu w tym celu dałam się namówić na spróbowanie aplikacji randkowej, bez parcia na związek. Ale na pewno byłoby świetnie poznać kogoś rokującego

Mam bardzo podobne podejście

Nie wiem, ale mnie się Twoje podejście wydaje dziwne.

Jak idę z kimś na randkę i widzę, że nie daje mi żadnych przesłanek do tego, że mu się podobam, żadnego flirtu, żadnego, nawet przypadkowego, kontaktu fizycznego, to po prostu dochodzę do wniosku, że nie jest mną w ten sposób zainteresowany. A jak nie jest, to nawet jakby super się nam gadało, dalsze poświęcanie czasu tej relacji jest bezsensowne. Ja kolegów na randkach nie szukam. I pewnie ci panowie myśleli podobnie- nie podobam się jej, nie czuje do mnie chemii, to sobie odpuszczę.

Tu nie chodzi o to, że masz się rzucać na faceta i zdzierać z niego ubranie na pierwszym spotkaniu, ale wypadało by zasygnalizować, że Cię kręci jako potencjalny partner, a nie tylko taki friendzonowy orbiter.

No, dobra, Beyond, na którejś tam randce z kolei, jeśli nie dzieje się kompletnie nic, to i ja odpuszczam, ale nie na pierwszej, drugiej. Jeśli na oczy gościa nie widziałam do tej pory (jak to bywa z tymi "internetowymi"), to najpierw chcę po prostu rozeznać grunt, zobaczyć, czy atmosfera jest miła, czy jest o czym rozmawiać, czy facet po prostu mi się podoba i czy mam ochotę na drugie spotkanie. Łapy przy sobie! Oczywiście nie mówię o jakichś sztywnych regułach, bo zdarzało się i w policzek cmoknąć przy pierwszym spotkaniu, i nie było to niemiłe, pod rękę też kiedyś pana wzięłam na śliskiej ulicy, ale to stanowczo wystarczy na początku.
Przecież można i bez poufałości wyczuć, że się sobie podobamy. Jest uśmiech, jest sugerowanie drugiego spotkania, jest błysk w oku...

Słuchaj, ja z tymi panami na randce nie byłam. Może faktycznie chcieli sobie tylko zaliczyć. Mimo wszystko jednak o tym można by się było przekonać po kilku spotkaniach w realu. Facet, który jest kobietą zainteresowany jako partnerką do związku, będzie chciał się z nią widzieć, nawet jak mu powie, że do seksu potrzebuje czasu. Taki co lata za szybkim numerkiem, zmyje się pronto po takiej informacji.

Dyskredytowanie mężczyzny tylko dlatego, że robi jakieś seksi komentarze natomiast, wydaje mi się dziwne.

Piegowata, może ja sie z choinki urwałam, ale jestem w stanie powiedzieć czy ktoś mnie kręci w kilka sekund. I o ile w czasie randki nie okaże się, że jest nudny/ głupi/ obleśny/ nawiedzony...czy coś w ten fason, to w zasadzie zdanie mam wyrobione, przynajmniej w kwestii chemii i seksapilu.

Rozumiem, właśnie dlatego założyłam ten temat -  by wyczuć, czy nie przesadzam w drugą stronę   i poczytać różne podejścia, spojrzeć na te sytuacje szerzej.

Być może po tej pierwszej znajomości, którą tu opisałam mam takie podejście. Tam podtekstów było naprawdę dużo, a facet mi się podobał... i chyba się trochę zraziłam.

Poza tym, moje związki zaczynały się od przyjaźni/zauroczenia i podteksty pojawiały się już po wejściu w relację, stąd może gdy teraz pojawiają się wcześniej, zaczynam się zrażać, wycofywać, bo myślę, że facetowi chodzi tylko o seks.

Jestem chyba staroświecka, bo na pierwszej randce, to nie chciałabym ani podtekstów, ani żadnego dotyku.
A czy ktoś jest mną zainteresowany, to widać i bez tego typu zachowań, bo to jest dostrzegalne w sposobie, jaki na mnie ktoś patrzy (także wtedy, gdy mu się wydaje, że nie widzę), albo jak prowadzi rozmowę. Naprawdę nie potrzeba od razu robić aluzji i wyskakiwać z rękoma ;-)

Dziewczyny, nasze podejście jest różne, bo mamy różne osobowości. Dla mnie o wiele bardziej trudniejsze jest wejście w relację i takie mentalne odsłanianie się przed drugą osobą. Seks zaś to lajcik, który jest kompletnie nie związany nawet z tym czy kogoś lubię czy nie. Zdarzało mi się na takiej pierwszej randce tak się kolesiowi wgapiać w umięśnioną klatę, że nawet mało zauważałam co mówi

Jak w przeszłości polowałam na Mistera Beyondblackie (od lat jestem w udanym związku), to przespałam się z całkiem kilkoma, kompletnie mając świadomość, że relacja z nimi mnie nie interesuje.

Piegusku, litości-- Meczowy chodził wokół Ciebie miesiącami grzecznie, a kiedy wyskoczył z wyznaniami, dla odwagi po alkoholu chyba i telefonicznie dostał po  łapach! sorry jak coś pokręciłam, ale skręcało mnie już wtedy jak swobodne w tej sferze netkobiety pisały Ci że On Cię nie szanuje. Jak pokręciłąm coś, to sorry. Myślę że sobie wmawiasz, bo On po tym koszu poszedł do znajomej, a to pewnie boli. Przykro mi.

Nie pisałabym o tym, ale ten wątek przewija się w postach. Wtedy pisałaś w netcafejce

Wracając do autorki tematu, zrozumiałam że temat w słowie pisanym ją razi.

Wyczuć, czy nie przesadzasz, możesz tylko sama.
Jeśli dla Ciebie coś jest niewłaściwe, niechciane, za szybko - to tak po prostu jest. Masz prawo do własnych reakcji, a on musi je respektować.
Z drugiej strony sygnały seksualnego zainteresowania ze strony mężczyzny możesz błędnie odbierać tak, że nic poza tym nie ma, i zdystansujesz się niepotrzebnie, a jego w jakiś sposób urazisz tym. Zwracaj uwagę, jak z Tobą rozmawia, czy jest zainteresowany twoimi sprawami, odczuciami, twoim światem, co próbuje przekazać o samym sobie, jak reaguje na to, że do bliskości potrzebujesz czasu. Co robi, kiedy informujesz, że nie czujesz się najlepiej, że masz problem itp - czy się w to angażuje, czy Cię zbywa. Czy pyta Cię, jak chcesz spędzić czas, czy zawsze ma 'obowiązujący' pomysł, który zmierza w jednym kierunku...

A skąd wiesz jak to wyglądało z sąsiadką? Siedziałaś pod stołem w restauracji i monitorowałaś ich randki? Założyłaś podsłuch w jej mieszkaniu?

Może sąsiadce, odmiennie od Ciebie, wcale nie przeszkadzało, że pan daje podteksty i razem się dobrze dogadali? Ja tam nic nie mam do Twojego podejścia i stawiania granic- to prywatna sprawa- jednak niektórym ludziom możesz się wydawać taką, nie obraź się, cnotką- dewotką, dla której przyznanie najbardziej naturalnego zainteresowania seksualnego jest herezją pierwszej wody.

Proste. Opowiedziałam jej o tym i zapytałam, czy z nią też tak się zachowywał, a ona zareagowała autentycznym zdziwieniem.
Nie jestem święta ani przesadnie skromna, ale zdecydowanie wolę stopniowo wchodzić w relację. Na podobnej zasadzie, choć może to głupie porównanie, jak nie zadałabym obcemu człowiekowi pytania np. o jakieś rodzinne, bardzo prywatne sprawy, bo za mało się znamy i po prostu nie wypada.

Co ma być, to będzie - doszłam do wniosku, ale już nigdy nie chcę zastanawiać się, czy nie przesadzam (to a propos pytania Autorki), natomiast nabrałam po ostatnim epizodzie odwagi, by te swoje potrzeby wyraźnie komunikować, na co wcześniej nie pozwalała mi trema i poczucie, że to ze mną coś "nie tego". Mimo że ta ostatnia znajomość też okazała się niefortunna, czułam w niej komfort psychiczny, moje granice były respektowane, czułam się do bliskości zachęcana, a nie przymuszana. I tym tropem pójdę. I tego przytulania nie odwlekałam wcale w nieskończoność, po prostu poczułam się swobodniej, gdy mi pozwolono na bycie sobą, gdy sama sobie pozwoliłam.
Nieodmiennie mnie jednak dziwi i budzi sprzeciw, że pewne sprawy nie są oczywistością wynikającą ze zwykłych dobrych manier. Chyba też jestem niedzisiejsza.

Dobrych manier? Że co?

W ramach dobrych manier ludzie się nie rzucają na siebie z łapami, a nie unikają wzięcia kogoś za rekę. Dobre maniery to muśnięcie kogoś w policzek na przywitania, podanie dłoni- nawet jak się pierwszy raz widzicie. W tym nie ma przecież wcale żadnych podtekstów (tzn. mogą być, ale wcale nie muszą). Jak sąsiada obejmę i cmoknę, to przecież nie znaczy, że planuję z nim romans. Według Twoich kryteriów, to musiałabym mieć niecne zamiary względem połowy miasta

Mnie się wydaje, że chowasz się za magicznym słowem "granice", bo nie chcesz stawić czoła swoim lękom i kompleksom.

Widzisz, tylko pan pewnie rozmawiał w ten deseń, bo chciał szybkiego numerka. Przeliczył się, to już go więcej nie zobaczyłaś. Tak dla sprowadzenia na planetę ziemia, jeżeli facet nawija jak nakręcony o seksie na pierwszej randce, to znaczy to... jedno

Człowiek, który idzie na spotknie w celu poznania kogoś do związku, jasne, okaże swoje zainteresowanie, zaflirtuje, dotknie, coś tam podprogowo zasugeruje, ale generalnie nie gada jak sex narkoman na głodzie. Ty masz chyba bardzo małe obeznanie z mężczyznami

Cóż, duże to moje rozeznanie pewnie nie jest, ale też nie wyrosłam w jakiejś izolacji, mam brata, kolegów, miałam fajnego ojca i widziałam, że można "normalnie" traktować kobiety. A z tym panem od kawałów rozmawialiśmy na przeróżne tematy, ale ani przez chwilę nie poczułam się niekomfortowo i to rozumiem. Nawet i to zrozumiem, że ktoś ma konkretne oczekiwania co do seksu, że je sugeruje, ale na litość boską, nie mam obowiązku ochoczo się na wszystko zgadzać. Przykre było to, że automatycznie mnie wtedy odrzucano, a chciałam się przecież poczuć ważna i kochana.

Nie czuję się ważna i kochana, będąc tylko "do jednego", ale jak przedmiot. Już się trochę nauczyłam nie brać sobie takich porażek do serca, zwracać uwagę na własne potrzeby, ale bywa to przykre.

Są ludzie (faceci i kobiety), którzy chcą jednak długotrwałych związków. Przyjaźń to często bardzo mocne spoiwo na długie lata.

Wystarczy spojrzeć na wieloletnie małżeństwa, które odnalazły wspólne pasje, chwile, czasy itd.

Na forach raczej nie są obecne. Tutaj spotkasz w takim czy innym sensie nieszczęśników i trucicieli etc.

Prawo przyciągania jak ja to mówię. 100% prawdziwe.

Piegowata, tylko, ze większość bardziej doświadczonych kobiet rozpoznaje takie zagrywki na pierwszej randce i mówi panu "papa", jeżeli nie są zainteresowane relacją na szybki i niezobowiązujący seksik, a Ty brniesz w to i cudów oczekujesz. W porzo, że nie chcesz seksu i się do tego nie zmuszasz, ale nie wiń oczekiwań niektórych mężczyzn za własny brak komfortu.

Kate, piszą tak po poczuli odzew pozytywny na spotkaniu, a wiadomo za klawiaturą każdy bardziej śmiały

To proste. Jak facet na pierwszej randce naciska na seksualne tematy, obściskuje poza komfortowym poziomem dotknięcia dłoni czy buziaka, a nawet proponuje "herbatkę" w swoim domu, to jak Cię seks niezobowiązujący nie interesuje, żegnasz się i nie wracasz do tematu. To player, który tylko chce Cię zaliczyć.

Z sąsiadem wcale się dobrze nie znamy. Wpadaliśmy na siebie przez dwa lata wyprowadzając psy, ale dopiero niedawno byliśmy u niego i żony na proszoną kolację. Wydają się fajnymi, wyluzowanymi ludźmi z dwójką dorosłych synów. Lubię ich, ale nawet ja nie powiedziałabym Ci co siedzi w głowie tego gostka. Mimo to, mnie to mało obchodzi, bo wiem, że kocham swojego Miśka i nic innego mnie nie interesuje. Jak facet odwaliłby jakąś akcje, to bym go zbeształa.

Mylisz asertywność, której Ci kompletnie brak, z uciekaniem, agresją i paniką wywołaną Twoim lękiem przed mężczyznami i seksem.

Tak odnosnie tematu to jak poznawalam sie z moim obecnym partnerem (2 lata zwiazku, Blackie przewidywala chyba ze nie bedzie wjecej niz pol roku;D) to toczylismy godzinne dyakusje na temat tego, ze wyjedziemy, zamieszkamy razem w gluszy i bedziemy testowac wszystkie mozliwe akcesoria erotyczne, ktore beda nam przysylac do testow paczkami

Tak ze tego. I to wszystko po pierwszej randce. Tylko w momencie, kiedy bylo mi za duzo po prostu mowilam "sluchaj jak pojdziemy dalej to glupio bedzie mi sie z Toba spotkac". I byl stop.  Dlatego dalej uwazam ze z potencjalnym partnerem warto rozmawiac na takie tematy nawet na etapie kilku spotkan.

Nie jest to fajne, że zamiast konkretnej rozmowy, spotykam się z krytyką, oceną i negowaniem. Poczułam się atakowana.
Ale o.k., pewnie źle nie chciałaś.
Na czym polegać by miała asertywność? Bo chyba  nie na akceptowaniu niechcianych zachowań.

Napastowania seksualnego doświadczyłam i to na pewno nie pozostało bez wpływu. Ale czy nie mam prawa oczekiwać komfortu i nie tłumaczyć się z tego?

Nie zrozumiałeś (aś), nie o seks tu poszło. Był nieuczciwy po prostu, ukradł mi pieniądze, miał w zanadrzu rózne bajeczki na wytłumaczenie swoich krętactw, więc wyrzuciłam go ze swojego życia. Ale takiego zbliżania się do siebie jak z nim, życzyłabym sobie na przyszłość. Pod wieloma względami był w moim typie. Tylko jednego zabrakło - najważniejszego, ale i tak nie żałuję tej znajomości, bo czegoś mnie o samej sobie nauczyła.

No, wiesz, Beyond, z asertywnością rzeczywiście długo miałam problem, ale pracuję nad sobą i już nie płaczę. Pogodziłam się z tym, że mogę spędzić resztę życia w pojedynkę, skoro mi z facetami nie po drodze. Życie singla nie musi być smutne i niespełnione.
Co do barier, bardzo długo byłam dziewczyną spod klosza i unikałam jakichkolwiek relacji z chłopakami (wtedy to jeszcze byli chłopcy). Bałam się ich jak ognia, bo mnie bili, wyśmiewali i prześladowali, również seksualnie. Wiele mnie kosztowało wyjście ze swojej skorupy, a jakieś pozostałości chyba będą ze mną już zawsze. Byłam typowym kozłem ofiarnym za czasów wczesnej młodości. Nie piszę o tym, by się żalić, ale ewidentnie to się bardzo silnie zakorzenia i wpływa na dorosłe życie.

Kurde, Autorko, przepraszam, że tak się rozpanoszyłam na Twoim wątku, ale mam okazję czegoś się dowiedzieć.

Nie rozmawiam o seksie z koleżankami, to zbyt intymne. W moim środowisku nie ma takiej otwartości. Na forum trochę sobie pozwalam, ale też nie wszystko mam ochotę opowiadać. To mocno prywatna sprawa, choć ludzka. I właśnie dopiero w intymnej relacji widzę na to miejsce. Innym nic do mojego seksu.
Na jakimś ogólnym poziomie oczywiście mogę rozmawiać, to co innego.

Absolutnie nie chodzi mi tu o szczegółowe rozmowy, bardziej o wplatanie tego tematu, jako wątku pobocznego. I tak, to mocno prywatna sprawa i czasami krępująca.

Jasne, bo inaczej jest rozmawiać o tym z kimś kogo znasz, a inaczej z tak naprawdę obcą, poznaną niedawno osobą. Inaczej w formie żartu, a inaczej w właśnie w "ten" sposób.