Witam
Jestem osobą która raczej nikomu się nie zwierza, staram się sama rozwiązywać własne problemy, ale już sama nie potrafię sobie poradzić.....jestem mężatką od 8 lat....bardzo kocham swojego męża a raczej teraz śmiało mogę powiedzieć, że go kochałam, bo miłość chyba już wygasła....jedynie co czuję do niego teraz to żal i pretensje. Mój mąż ma przyjaciela, który jest gejem. Wszystko byłoby wporządku gdyby nie to, że czasami wychwytuje dziwne zachowania ze strony mojego męża tzn. przyłapałam go jak puszcza oko do swojego przyjaciela, przy nim zachowuje się " inaczej", kiedy rozmawia z nim przez telefon zmienia tonacje głosu. Nieraz robiłam już mu o to wyrzuty, ale on twierdzi , że przesadzam i że mi "odbija". Sytuacja się pogorszyła kiedy 1,5 roku temu urodziło nam się drugie dziecko. Było w bardzo ciężkim stanie. Urodziło się w zamartwicy. Mój mąż szukał pocieszenia i wsparcia "niestety" nie u mnie, ale u swojego Przyjaciela. Ja zostałam sama. Poprawiło się trochę między nami jak parę miesięcy po porodzie pogorszył się mój stan zdrowia - miałam lekki niedowład lewej części ciała. Chyba się wtedy wystraszył. Ale kiedy mi "przeszło" znowu się odemnie oddalił.
Jestem taka samotna i nie mam już siły....mam dwujkę dzieci...nie mam komu się zwierzyć...nie wiem gdzie szukać pomocy.
Nie pamiętam kiedy mój mąż ostatnio porozmawiał o "pierdołach", potrafi przyjść z pracy i nie odzywać sie do mnie, nie czuje takiej potrzeby. Ja czuję się jak "mebel" w domu.
NIE WIEM CO MAM ZROBIĆ