dwoje dzieci, każde z inną

A mało to mężczyzn wolnych i bez choćby jednej kuli u nogi?

No nie żartuj. Z reguły to kobiety maja ten problem, że ich dzieci są tymi kulami nie do zaakceptowania. Jakoś dziwnie na niego trafiłaś.
No własnie zastanawiające jest jak się znalazłaś w jego ramionach skoro te dzieci i jego przeszłość tak  cię odrzucają. A może to wyszło dopiero po czasie.

Albo kogoś kochasz i bierzesz go z całym bagażem doświadczeń , albo Ci się tylko wydaje że  kochasz. Jak można napisać , że dzieci Twojego partnera , są dla Ciebie kulą u nogi ? Chyba wiążąc się z nim wiedziałaś że je ma .

Ale te dzieci już są . Same się nie poczęły i mają ojca . Nie dajesz sobie z tym rady to odpuść sobie ten związek . Co będzie jeżeli Twój facet , a może w przyszłości  mąż zechce spędzić z nimi np. święta w Waszym wspólnym domu ? Zabronisz im przyjść ?  A tak przy okazji , to czy ta Twoja niechęć do dzieci Twojego faceta nie wynika przypadkiem z tego , że najzwyczajniej w świecie jesteś o nie zazdrosna ? Może jesteś zbyt zaborcza ?

DZIECI NIE SĄ BŁĘDEM !!!! Ani te pierwsze , ani drugie , ani żadne z kolei. Jeżeli tego nie zrozumiesz to musisz sobie odpuścić ten związek. Co to znaczy , że dał tym kobietom to , czego Tobie nie da ? Wydaje Ci się , że Twoje dziecko będzie gorsze tylko dlatego , że będzie trzecie ? Ciesz się tym , że Twój mężczyzna jest na tyle odpowiedzialny ,że utrzymuje z nimi kontakt pomimo tego że nie wyszło mu z ich matkami. Ja mam takie dziecko (już dorosłe) na które wypiął się jego tatuś. Byliśmy małżeństwem , ale pod koniec ciąży znalazł sobie inną i stwierdził , że jest za młody żeby wcielać się w rolę ojca i do dzisiaj syna na oczy nie widział (syn ma 23 lata) , takiego faceta byś chciała ?

DZIECI NIE SĄ BŁĘDEM !!!! Ani te pierwsze , ani drugie , ani żadne z kolei "

Ale jest błędem płodzenie dzieciaków bez namysłu na prawo i lewo!!!!

Pierwsze dziecko wychowuje jego matka, ale mieszkają razem i na tyle ile może uczestniczy w wychowaniu, wiec nie jest tak zupełnie że się oddalił. Dziewczynka ma już 12 lat, także już odchowana. Czy wyprowadzając się powinien zabrać ją ze sobą czy zostawić z babcią czyli ze swoją matka? ja uważam że z babcią ma lepszy kontakt i to ona ją wychowała właściwie, więc nie powinien jej zabierać. Tak jak mówiłam, nie bronie mu kontaktu z dziećmi. Tylko sama nie chce w tym uczestniczyć.

Z tego co wiem pierwszy jego związek nie udał się niby z winy obojga, ale głównie matka dziecka była "lubiącą się zabawić kobietą" i zostawiła w końcu dziecko znikając chyba za granicą (do dziś dnia kontaktu nie utrzymuje z dzieckiem), jak odeszła dziecko miało mniej niż rok. Drugi związek jak określa mój partner był nieprzemyślany. Ja z "wywiadu" znajomych wiem, że kobieta jest zacytuje słowa innych "psychiczna" i dużo innych epitetów. Nikt ani z jego rodziny, ani ze znajomych nie powiedział mi na jej temat dobrego słowa, ani jednego. Z tego powodu mam chyba jeszcze większy żal, bo jak można się związać z kimś takim???

Owszem pisałaś , ale to co napisałaś jest tak niedorzeczne że jeżeli coś z tym nie zrobisz przez całe Wasze życie będzie leżało cieniem na Waszym związku (jeżeli ten oczywiście przetrwa).

Czego oczekujesz od związku? Nie znalazłam informacji ile masz lat, ale odnoszę wrażenie, że ledwo przekroczyłaś (o ile przekroczyłaś) 20-tkę.  W Twoich postach pełno strasznie niedojrzałych poglądów. Chociażby tekst, że nie chcesz z nim dziecka, bo byłoby "trzecie". Więc po co Ci w ogóle ten związek, jeśli w Waszym życiu miałyby być tylko jego dzieci, których Ty w dodatku nie akceptujesz? Po co skupiasz się na jego przeszłości, zamiast budować z nim teraźniejszość i przyszłość?

Nie oceniaj jego byłych związków. Nie masz na ten temat żadnych pewnych informacji. Co Cię obchodzi, czy jego była jest normalna czy "psychiczna"? Skąd wiesz, jak jego rodzina i znajomi oceniają Ciebie? Może o Tobie tez nie mówią nic pozytywnego? Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Obiektywnie patrząc z Twoją psychiką tez nie jest wszystko w porządku, jeśli pakujesz się w taki układ i najbardziej przeszkadza Ci fakt klasyfikacji poszczególnych dzieci oraz stan psychiczny ich matek...

Inną sprawą jest fakt, ze ja bym takiego faceta nie chciała. Wcale nie z powodu posiadania dwójki dzieci. Raczej z powodu jego podejścia do rodzicielstwa. Jak można, mieszkając z własnym dzieckiem powiedzieć, że wychowują je dziadkowie? Jak można wpakować dziadkom do wychowania własne dziecko posiadając możliwości do jego samodzielnego wychowania? Jak można rozważać zostawienie własnego dziecka dziadkom a samemu wyprowadzać się do nowej partnerki? Zapalniczko, w tym przypadku prawdopodobieństwo, ze Wasze wspólne dziecko będzie wychowywane tylko przez Ciebie jest ogromne. Facet jest skrajnie nieodpowiedzialny a Ty szukasz problemu tam, gdzie go nie ma, prawdziwych problemów nie dostrzegając.

Uświadomić sobie niedorzeczność swoich dylematów?

Te dzieci są. Nic z tym nie zrobisz. Możesz jedyni zmienić faceta. Jeśli wymieniać faceta nie chcesz to musisz pogodzić się z istnieniem jego dzieci, bo to coś, na co nie masz żadnego wpływu. A jeśli na coś nie mamy wpływu, to zadręczanie sie tym nie ma najmniejszego sensu i do niczego nie prowadzi.

Niestety nie jesteśmy w stanie zagłębić się w Twoją psychikę i odkryć skąd bierze się obsesyjna wręcz niechęć do dzieci Twojego partnera ( szczególnie do tego drugiego). Myślę , że psycholog będzie potrafił Ci pomóc . Dlatego jeżeli myślisz poważnie o Waszym związku to nie ma na co czekać.

Dzieci jego nie znikną nigdy..i albo zaakceptujesz to albo przez reszte życia będziesz mieć ten sam problem..tylko pytanie..jak dlugo możesz z tym żyć ?? jeżeli już na poczatku budowania związku pojawiają sie problemy to nie wróży nic dobrego,a może odpuścić sobie jego i niemieć takich stresów ... podsumuj wszystkie plusy i minusy i przeanalizuj to sobie i poukładaj to... moja rada..sprobuj sie dowiedzieć coś o jego związkach czemu niejest juz z tymi kobietami..

Powyżej pisałam o jego związkach

potwierdza się teoria że mężczyzni nie myślą tym co trzeba...oczywiście nie wszyscy...skup raczej uwage na nim...Czy możesz żyć z takimi problemami resztę życia ?? i tu postaw na czas on jest najlepszym doradcą...wiadome jest że dzieci z poprzednich związkow to czasem uciążliwe no ale one nie są niczemu winne ..one są i chcą być kochane i akceptowane...narazie zapomnij o dzieciach może jakoś to
'przegryziesz" z czasem..nim się zajmij z nim chcesz być więc daj i jemu czas..jeżeli sie zgadzacie i kochacie i jestes z nim szcześliwa to żyj z biegiem czasu dojdziesz to wniosku sama co dla Ciebie będzie lepsze ...

To ja zadam pytanie - a Ty planujesz kiedyś dzieci?Jak zniesiesz fakt, że Twoje dziecko powinno znać swoje rodzeństwo.
Zostawienie dziecka babci (rozumiem mamie Twego partnera ) to jego nieodpowiedzialność i lenistwo.
Jeśli matka jego drugiego dziecka jest niezrównoważona  - cóż na miejscu ojca bardziej angażowałabym się w wychowanie syna.I sprawdzałą, czy dziecku nie dzieje się krzywda.
Zastanów się jak dasz radę z rosnącymi alimentami, które będą z Waszego budżetu.A jeśli partner nie będzie pracował, a będziecie w związku z Twojego.
Wiązanie się z facetem , który ma dzieci to jazda bez trzymanki - jeśli będzie złym ojcem to jest złym, nieodpowiedzialnym  człowiekiem.Jeśli będzie dbał - będzie to robił kosztem czasu spędzonego z Tobą i pieniędzy, które moglibyście razem wydać.
Ja , bedąc matką samotnie wychowującą dziecko mogę Ci radzić tylko jedno - zaakceptuj tą sytuację i to drugie dziecko, albo daruj sobie związek.

Sama sobie odpowiedziałaś czy ten związek ma sens...
Ja nie wyobrażam sobie życia bez dzieci.Nie zrezygnowałabym z nich , na rzecz nie wiadomo jak dobrego związku.Znam  kobiety, które to zrobiły.Teraz są same -partner odszedł, a biologia jest okrutna.Mamy ograniczony czas na macierzyństwo.
Jeśli chcesz mieć dzieci i nie z tym partnerem, to z góry zakładasz, że to związek na teraz.Nie na zawsze.
Wiesz... znam ten układ z drugiej strony.Wiem jak wygląda związek ojca dziecka z kobietą, która dzieci nie ma .I nie akceptuje tego które jest.Powiem jedno - mam ochotę francę udusić.Buntuje, chce ograniczać kontakty z dzieckiem, a facetowi robi piekło o widzenia, alimenty.Jakby zapomniała, że takiego sobie wybrała.
Partnerem może być przestać za moment, ojcem nie przestanie być nigdy.

Zapalniczko nie rozumiem Twojego pytania jak masz się do nich przekonać.

Nie chcesz być częścią jego życia,bo jego życiem są tez dzieci.
Możesz spróbować "tolerować" je, obserwować, może z czasem je polubisz...ale kiedy stwierdzisz że to jednak nie dla Ciebie, odejdziesz z żalem że nie wyszło ci z facetem,potęsknisz...i tyle.
Ale jeśli jego dzieci bardzo cie polubią,będzie dla nich to ciosem i to dużo większym niż dla Ciebie.
Dlatego tu warto zastanowić się czy gra jest 'warta świeczki". Czy zmienić faceta i mieć go tylko dla siebie,unikać jego dzieci jak ognia,czy odejść i zostawić go i dzieci, dać im szansę poznać kobietę która zaakceptuje go,dzieci i jego przeszłość.

Jeśli chodzi o starszą dziewczynkę, to naprawdę zdziwiona jestem...jak możesz myśleć o tym, aby mała została z babcią.
Tak, Tobie będzie wygodniej i na luzie z ukochanym,ale ona odcięta od ojca,mająca go na parę dni...
Usprawiedliwiam Cię tylko tym, że jesteś bezdzietna i nie znasz rodzicielskiej miłości.

Naprawdę na Twoim miejscu porozmawiałabym z nim...opowiedziałabym o swoich oporach i lękach.
Jeśli nie zrozumie....no cóż.
Jeżeli zrozumie pokaże Ci, że nie taki diabeł straszny jakim go malują

Co do moich ewentualnych przyszłych dzieci, to chciałabym dla nich jak najlepiej, czy to źle że chciałabym żeby wychowywały się w pełnej rodzinie, a nie takiej "poskładanej", rekonstruowanej? Nie wiesz jak mogłoby się czuć? Dlaczego inne dzieci mają swoich tatusiów, a ono musi się dzielić i to z obcymi? Nie wiedziałabym jak sobie z tym poradzić i wolałabym oszczędzić mu cierpienia i naśmiewania przez innych. Nie chcę nikogo krzywdzić, a dla własnego dziecka chce się jak najlepiej. Tylko o tym myślałam pisząc, że przeraża mnie myśl, że poznałoby swoje przyrodnie rodzeństwo. Nie jest to komfortowa sytuacja. Mogłabym mu dać lepszą rodzinę. Chociaż jako ojciec - mój obecny partner mógłby być dobry, pod warunkiem, że teraz byłby zupełnie inny, jak zapewnia niż w innych związkach. Nie powiedziałam na te dzieci złego słowa, nie wiem czemu "ubrałaś je" w takie epitety.

Zapalniczko, co raz więcej jest takich poskładanych rodzin.Ludzie się rozwodzą, dzieci wędrują czasem do drugiej rodziny ojca, poznają rodzeństwo biologiczne, ale i dzieci partnerów swoich rodziców.
Widzę, że sytuacja Twego chłopaka jest dla Ciebie ogromną zadrą.Nie dajesz sobie z nią rady, tylko udajesz, że tak jest.Przed nami udajesz , bo wypada, a w Twoim sercu kłębią się setki uczuć i myśli.Złości, żalu, pretensji, poczucia niesprawiedliwości.Tak się nie da żyć.W Tobie nie ma zgody na te dzieci, to moje zdanie.

Kochamkonie nie obraz sie, ale podchodzisz bardzo subiektywnie i emocjonalnie do tematu, bo jak napisalas, tatus Twojego dziecka sie wypial. Nie oceniaj dziewczyny tylko dlatego, ze nie akceptuje cudzych dzieci. Dla mnie facet ktory ma dziecko, i obojetnie czy sie z nim woduje czy nie,- jest skreslony. Nikt nie chce bawic cudzych dzieci. I gwoli wyjasnienia, nie mam 20 lat. Sa rozne charaktery i rozne podejscia do zycia. Nie dla kazdego dziecko to swietosc, tymbardziej cudze.

Czekam na gromy z nieba

A moim zdaniem te dzieci mogą czuć się gorsze, z racji tego, że wychowywały by się w pełnej rodzinie i musiały by się dzielić wszystkim z kimś obcym. Ja bym ani grosza nie przeznaczyła na cudze dzieci i na pewno bym po nich nie sprzątała, nie gotowała im i nie użerała się z ich problemami. W dziale psychologia jest kilka tematów. M.in. "być drugą i macochą" Polecam! I nie słuchaj opinii kobiet które mają dzieci i nie wychowują ich z ojcami. Nie dlatego, że zaniżam wartość ich opinii ale takie matki zawsze będą Cię krytykować bo mają subiektywne podejście do sprawy!!

Owszem, wolność wyboru to podstawowe prawo każdej jednostki. Ale mi się wydaje, że autorka pierwotnie zgodziła się na związek z ów mężczyzną i zaakceptowala istnienie tych dzieci, a w miarę upływy czasu zaczęło jej to przeszkadzać i ciążyć na sumieniu. Może nie miała świadomości z jakimi emocjami będzie się wiązać obecność dzieci w ich życiu. Ludzie decydując się na związek z kimś idą za ciosem miłości. A z czasem wychodzą pewne aspekty życia których nie jesteśmy w stanie znieść

Gromów nie będzie . Nie było moim celem przekonanie autorki do pokochania dzieci partnera ani do podjęcia się przez nią obowiązków wychowawczych. Pewnie nie doczytałaś , że w jednym z wcześniejszych postów napisałam wyraźnie, że wychowywać ich nie musi bo od tego mają rodziców , ale argumenty które podaje dlaczego nie chce nawet tych dzieci zaakceptować , decydując się jednocześnie na związek z dzieciatym facetem są co najmniej dziwne. W końcu widziały gały co brały. Tak swoją drogą ciekawe co się stanie , jak babcia która wychowuje pierwsze dziecko zaniemoże , to co zrobi Zapalniczka? Namówi partnera żeby oddać je do domu dziecka ?

Chyba zaczynam na starość być ociężała umysłowo, więc powiedz mi co jest złego w tym, że TWOJE dziecko poznałoby swoje rodzeństwo??? Jakaż to do cholery straszna wizja przyszłości?? To tamte dzieci mogą się czuć niekomfortowo, bo wychowują się w rodzinach rozbitych, a Twoje (zakładając, że utrzymacie związek) w pełnej z mamusią i tatusiem... Nie kumam...

Zgadzam się w zupełności z Demaz. Zakochałam się, poszłam za ciosem. Jednak z czasem mnie to przerasta. Dużo ludzi wokół mnie mówi, że to nie facet dla mnie, że za ciężko i w ogóle. Przerasta mnie to. Napisałam z problemem, bo chcę obiektywnych opinii, może ktoś jest w podobnej sytuacji i może najlepiej powiedzieć, jak się z tym żyje. Chcę mieć pewność czy dam radę. Póki jej nie mam, nie chcę mieszać w głowie dzieciom i angażować się w coś co nie przetrwa. Wiem, że nikt mi gotowej recepty nie da, ale pomoże mi to uporządkować myśli. Chce podjąć przemyślaną decyzję i być w zgodzie ze sobą. Nie chce nikogo krzywdzić, ani partnera, ani tym bardziej jego dzieci. Nie chce robić też niczego przeciwko sobie i udawać że wszystko jest w porządku, a w środku cierpieć.
Ps. Kochamkonie, jeżeli babcia dziecka by nie mogła się nią zajmować, jeżeli wejdę zupełnie w ten związek to bym się nią zajęła najlepiej jak bym potrafiła. Jeżeli się zdecyduję na taki związek to  z pełną świadomością i odpowiedzialnością. Nie róbcie ze mnie potwora.

Wgłębiałam się w tą sytuację przez cały czas związku, nie można tego zrobić na początku, ten proces wymaga czasu. Jestem rozbita, masz rację, bo to trudnai niecodzienna sytuacja. Próbuję to dobrze poukładać, bez krzywdy dla nikogo. Może moje poglądy są lekko szokujące czy dziwne, pewnie zupełnie inne niż Twoje. Jednak mimo to nie uważam, że złe czy niedojrzałe. Nie robię nikomu niczego złego, nikomu nie ubliżam. Czasami chyba zbyt pochopne wnioski wyciągasz z moich postów.

A mam pytanie dlaczego jedno z dzieci wychowuje babcia a nie ojciec? skoro matka nie utrzymuje kontaktu nie rozumiem? Mój partner tez ma dziecko z poprzedniego zwiazku i widuje sie z córka kiedy tylko sie da a nie raz w tyg. mamy tez swoje dziecko. I nie rozumiem przez 3 lata nie mialas kontaktu z jego dziecmi? przeszkadzaja Ci one? to wybacz ale to jest bez sensu moim zdaniem dzieci sa czescia jego zycia i nie mozna ich odstawiac na polke jak zabawki wiec skoro jego dzieci tak Ci przeszkadzaja to lepiej daj sobie spokój