Samotność we dwoje.

Życie pisze różne scenariusze..Może tu na forum znajdziesz jakieś bratnie dusze,z którymi będziesz mogła porozmawiać.Pozdrawiam

Też mam taki staż małżeński.Mąż jest byłym wojskowym na emeryturze ,picie nie  przeszkadzało mu w pracy.Od 14 lat już nie pracuje ,chodzi tylko na spacery z psem.Dla niego to jest powód by wyjść z domu i zaliczyć jakieś piwo z kolegami.Ja mam rentę i jedną córkę w domu-17 letnią.Kłopoty finansowe to dla niego nie jest powód by podjąć prace /np.w ochronie /.Rozmawiamy ze sobą ,zrozumienia to raczej nie ma ,nie uczestniczy w wychowaniu córki.Ja to nazywam przechowywaniem dziecka a nie wychowaniem.Ma swój pokój i o godzinie 20-22 zamyka drzwi i nic go nie interesuje ,czy dziecko jest w domu czy go nie ma,byle mu nie przeszkadzać.Mieszkamy razem a jakby osobno ,łóżko dawno przestało nas łączyć.Widzą to starsi synowie i dziwią się że jeszcze to znoszę.Rok temu znalazłam sobie prace i chociaż mam powód żeby wyjść z domu między ludzi.Dla nas to zapóżno na zmiany  ,mamy przekonanie że nic nas lepszego nie spotka ,mamy poczucie obowiązku by być przy tej osobie .Wiele rodzin wojskowych tak żyje.Razem a jednak osobno.Dla Ciebie jest to choroba męża,dlatego jesteś z nim .Na podwójne życie lub zmiany w nim jesteśmy za bardzo odpowiedzialne, za dużo w nas pokory wobec ludzi którzy nas zawiedli.

Witam wszystkich.Ciężko było znaleźć jakieś forum by móc sie wygadać.pomyślałam że napisze tu może ktoś zna inne fora dla załamanych kobiet w toksycznych związkach.
Moja opowieść częściowa (bo niedałabym rady wszystkiego opisać jest taka że jestem mężatką od 11 lat mąż znęcał sie nademną niejednokrotnie podduszał mnie popychał gdy zdecydowałam sie zareagować bo udało mi się mieszkać troszkę bez niego złożyłam doniesienie o znęcanie przeszłam przesłuchania wizyty policjantów a na koniec dostałam list o umożeniu z prokuratury.potem gdy zabrano mi mieszkanie pracownicze nie mając gdzie iść poszłam do mężą miałam już wtedy za sobą sprawe o ograniczenie władzy i nadzór kuratora nad mężęm ale niestety.Mąż oczywiście nie bije mnie teraz śmiejąc mi sie w twarz że nie da mi dowodów woli by psychika mi siadła.udało mu się czuję sie samotna i beznadziejna kobieta.cokolwiek nie zrobiłam zakończyło sie to fiaskiem.mąż miał iść na leczenie odwykowe od alkoholu ale narazie 3 miesiace od sprawy cisza a pozatym jak mówiła pani kurator męża do męża nikt nie może go zamknąć tam na siłe może nie zgodzić się na leczenie.tak więc w żaden sposób nie uda mi się ani mu pomóc bo jak mówią ośrodki to choroba ani nie naprawie małżeństwa bo szybciej ja się całkowicie załamie.niewiem co robić.
Teraz jestem po chorobir ostrej odmianie grypy moja córcia chora na ospe razem siedziałyśmy w domu mąż do pracy po powrocie do domu piwko i inne rzeczy aby nie siedzieć w domu.dopiero o 20 do domu przed telewizor zero pomocy.Nic zainteresowania może do lekarza może lekarstwo o jechanie do lekarza wyprosiłam oczywiście dostałam samochód i ledwo żywa musiałam jechać do lekarza 5 km.a recepta hmm jakbym pojechała kupić to bym miała a tak nic z tego to mnie całkiem dobiło.mam męża ale go niemam .