Stosunki dobro(?)sąsiedzkie

O dwóch lat mieszkam w wielkim dziesięciopiętrowym bloku.Znam niewielu ludzi i wolałabym żeby tak zostało.
Niestety inni są baardzo ciekawi nowych sąsiadów i pozwalają sobie na niedyskretne pytania- ile zarabiam,gdzie pracuję.
Kiedyś przyjechało do mnie pogotowie,sąsiadka,która wtedy mi pomogła,mimo,że poproszona o dyskrecję naopowiadała wszystkim.
Po jakimś czasie od tego wydarzenia do windy wsiada jakas kobieta i widząc które piętro naciskam zaczyna wypytywać co tam było z tym pogotowiem,kurcze,żebym jej chyba zdała szczegółową relację.Wrr...
Sąsiedzi siedzący na ławce potrafią skomentować widząc mnie wsiadająca do taksówki,że mi się "powodzi".No,może jakby nie siedzieli cały dzionek na ławce też by im się "powodziło"
Generalnie nie mam dobrego zdania o moich sąsiadach i mam nadzieję,że już niedługo ich opuszczę...

Mieszkam od 18 lat w 4piętrowym budynku. Tylko z dwiema rodzinami (na 10) mam pozytywny kontakt. Oprócz sąsiedzkiego "dzień dobry", łączy nas również chęć bezinteresownej pomocy. Jedna pani pożyczyła mi pieniądze, gdy byłam w naprawdę podbramkowej sytuacji i o nic nie pytała. Pan z pierwszego piętra naprawił mi komputer. A ja, choć jeszcze nie miałam okazji spłacić długu wdzięczności, to jestem cały czas w gotowości. Z dwiema rodzinami jestem na stopie bojowej. Jedną z nich reprezentuje plotkara, która wszystkim wytyka błędy, a sama ma wiele na sumieniu. Drugą reprezentuje młode małżeństwo, które upatrzyło sobie mnie i  moich bliskich jako czarne owce i wszystko co najgorsze, zawsze musi być naszą winą. Psia kupa na półpiętrze - z pewnością jest występkiem naszego psa, syf w piwnicy - to na pewno sprawka mojego ojca i przypadki można by było mnożyć. Na ich złośliwość (bo jak to inaczej nazwać?) mogłabym jeszcze przymknąć oko, ale najbardziej denerwuje mnie to, że kilka lat temu byliśmy w naprawdę dobrej komitywie, a teraz patrzą na nas z góry.. Z pozostałymi sąsiadami jestem na grzecznościowe "dzień dobry" i nie odczuwam potrzeby większego angażowania. Jesteśmy po prostu z innego drewna ciosani

Olinko- zupełnie jakbym czytała o moich sąsiadach.:))
Są to także w większości ludzie starsi a nawet jeśli trochę młodsi to albo bezrobotni albo wychowujący małe dzieci.
I trafiła mi się taka pani,mama dwójki młodszych od mojej córki dzieciaków,która po godzinie 8 wieczorem wpadała do nas,że córka biega po domu(boso),tak,że jej się sufit urywa(córka ma pokój nad pokojem ich dzieci).Dwa razy w miesiącu wpadała do nas policja lub straż miejska bo pani sąsiadka ich wzywała.Dodam,że te wezwania miały miejsce najczęściej koło godziny 20.00- 20.30
Pani sąsiadka (młoda osoba) była przez lata przyzwyczajona do tego,że nad nią mieszkała samotna kobieta,która rzadko bywała w domu więc zaskoczona była faktem,że jak się mieszka w bloku to pewne rzeczy słychać.
Dzieci pani sąsiadki wstają koło 5 rano i ja też je słyszę jak biegają lub bawią się jakimiś muzycznymi zabawkami.Ale nie robię tego problemu i nie zwracam uwagi.
A mi pani zwróciła nawet uwagę,że ona słyszy jak ja po 22.00 rozścielam łóżko!:)
W pewnym momencie byłam już okropnie przewrażliwiona i jak tylko moja córka po 20.00 zaczynała się np. bawić z tatą,który akurat wrócił z pracy to robiłam awanturę,że mają być cichutko.

Oj  ale masz sasiadow Olinka/Gojka...noz koszmar ...
Zastanawiam sie  jak sobie radzic z  takimi sasiadami ...noz kurcze przeciez nie mozna chodzic na palcach we wlasnym domu ... moze zacznij narzekac na nich, jak oni na ciebie... eeenie   bo to  oko za oko to tylko wojne wywola.... ze tez ludzie nie maja nic innego do roboty a mieszkajac wiele lat w bloku nie przyzwyczaili sie  do stukow, pukow i innych odglosow ...
Przypomnialam mi sie  ksiazka z poznanskiej serii Musierowicz... dziewczyna przkupiala czepiajaca sie sasiadke czekoladowym  tortem 
A tak naprawde  to wspolczuje ....

mieszkam w czteropiętrowym bloku, w którym są dwie klatki. W pierwszej klatce mam kilku znajomych, których rodzicom mówię dzień dobry oraz jednego miłego pijaczka który o 6;30 kiedy idę do pracy z piwkiem w ręku grzecznie mi się kłania oraz jednego nadętego bufona (po 60tce) który patrzy mi bezczelnie w oczy i sądzi że pierwsza mu powiem dzien dobry. W mojej klatce  wiek jest zróżnicowany, na parterze mieszka malzenstwo z 2letnim synkiem.na poczatku jak sie wprowadzili temu panu mowilam dzien dobry a pani "czesc" bo jest ok5 lat ode mnie starsza. Pewnego razu na moje "czesc" odpowiedziala "dzien dobry" to skonczylam sie witac. Na szybie w drzwiach klatki wywiesili kartke "prosze nie tupac po wejsciu do bloku", chodzilo o sezon zimowy. Raz mnie upomniala ze na klatce tupię. No to zapytalam czy jak sie poślizgnę na ośniezonych butach i zlamie noge to zaplaci mi odszkodowanie? Zaznacze ze po wejsciu do klatki jest wycieraczka sasiedzi na pierwszym sa ok. ci pode mna maja 4 dzieciakow, najmlodsze lubi ok 23-24 urządzać koncerty wyjcowe, no ale cóż, prawa niemowlaka kolejni maja 2 chlopaczkow do 10 lat i wszystko ok. nastepni maja 2 corki, jedna 28 druga 26lat. mlodsza kilka lat temu jeszcze uciekala po linie z okna do chlopaka a najgorsza jest nasza klatkowa "spoleczniara". kobieta niby nie siedzi w oknie, ale wszystko wie. Goni dzieciaki grające w piłke pod jej oknem, przeszkadza jej nawet lotka kiedy dzieci graja w badmintona. obok mnie mieszka cos na styl satanisty i kopci na klatce robione papierosy ktore smierdza nawet u mnie w mieszkaniu. na pietrze mam tez sympatyczne malzenstwo staruszkow ktorzy sa baaardzo zyczliwi, sezon wiosenno-letni spedzaja na dzialce a jak przyjezdzaja to przywożą różne rzeczy np jablka czy ziemniaki i zawsze daja mi cos, zazwyczaj spotykam się z ta babka podczas mycia korytarza na przeciw mnie mieszkali kiedy ludzie. Nieee ludzie to zle okreslenie. Psychole. Kobiecie przeszkadzalo ze dzieci sie bawia pod oknami (mieszka na 2 pietrze wiec malo co bylo slychac) no to dzieciaki lała wrzątkiem, cale szczescie, ze nikomu sie nic nie stalo. reszta jest ok. Jestem zdania, ze nalezy zyc swoim zyciem i miec wszystko w nosie. Jak na razie sie sprawdza

U nas w kamienicy sąsiadki też się czepiają.
Że najlepiej nie chodzić na boso, bo jej żyrandol lata. Że hałasujemy tak, że telewizora nie słyszy. Ostatnio stwierdziła, że w środku tygodnia słyszała hałasy po 3 w nocy (co nie mogło być prawdą, bo w tygodniu jest praca, więc idziemy spać przed 12). Ta sąsiadka mieszka piętro niżej.
Pod nią mieszka jeszcze jedna. Ostatnio zadzwoniła domofonem mówiąc: "Zamknijcie okno, które otworzyliście." Po krótkiej rozmowie i namyśle doszliśmy do wniosku, że nie otwieraliśmy żadnego okna, więc zerknęliśmy na klatkę, czy może tam nie jest otwarte.
Kilka dni później wracaliśmy z innego miasta. Było koło 22.. Przyszła owa sąsiadka i zaczęła się awanturować. W tym samym czasie zadzwoniła siostra pani, od której wynajmujemy mieszkanie. Jako że tylko ja mogłam rozmawiać to powiedziałam co się dzieje. A co za tym idzie właścicielka mieszkania się o tym dowiedziała. Próbowały rozmawiać z sąsiadeczką. Sąsiadce zabrakło argumentów, więc wypaliła z tekstem: "A na dodatek do mnie na pożyczki przychodzą!". Ale nie chciała powiedzieć, że to była szklanka oleju, tylko stwierdziła, że to jej sprawa co i komu pożycza. Potem jeszcze chciała naskarżyć. Tam jakaś dziewczyna była! I się wtrącała." Powiedziała mysląc, że właścicielka nie wie. "Wiem" - odpowiedziała - "uspokajała Cię, jak się darłaś na całą klatkę."
Ostatnio rąbaliśmy trochę drewna, ale było późno, więc nie było posprzątane. Powiedziała, żebyśmy następnym razem posprzątali w piwnicy. "Wiem, że mój syn nie posprzątał jeszcze po wnoszeniu węgla, ale zagonię Go do tego."
I tak wyszło, że musieliśmy sprzątać po jej synusiu, bo przecież nie będziemy wybierać drewienek z węgla.

Na szczęście właścicielka mieszkania wie już, że kochane sąsiadeczki histeryzują bez powodu i nie będzie słuchać ich zdania, gdy wróci..
A my na razie mamy spokój.

To może ja . Z ręką na sercu przyznaję, że... nie mam (!) takich grzechów na sumieniu. Szanuję innych ludzi i ich spokój oraz potrzebę odpoczynku, z sąsiadami obchodzę się jak z jajkiem, a mimo wszystko wciąż im źle. Dodam jeszcze, że kiedy w końcu poszłam z moją sąsiadką spokojnie porozmawiać, to sprawiała wrażenie zakłopotanej i przyznała, że poza sporadycznymi przypadkami, kiedy coś niechcący (co znaczy, że doskonale zdaje sobie sprawę, że nikt niczego na złość im nie robi) spadnie na podłogę, nie ma do nas o nic pretensji. I zrozum tu taką...

Sadie, co prawda on wszystko zrzuca na nią (że to jej coś tam przeszkadza, że to ona cierpi na bezsenność, że ona potrzebuje spokoju), ale w gruncie rzeczy odnoszę wrażenie, że szuka tylko pretekstu, żeby pod przykrywką troski o żonę móc się do czegoś przyczepić. Facet do nikogo się nie odzywa, nawet kiedy pierwsza powiesz mu dzień dobry, to nie odpowie (oczywiście przestałam), minę ma taką, że bez kija nie podchodź, Ty do niego grzecznie, a ten z jadaczką, więc ewidentnie ma coś z tego choleryka- histeryka .
Po jednej akcji (tej nocnej, ze zbitą szklanką) to właśnie ona obiecała, że mąż już więcej nie będzie nas nachodził , a ten stał obok i oczywiście nawet się nie odezwał, nie wspominając o jakichkolwiek przeprosinach.
A jeśli nie masz problemów z sąsiadami, to życzę Ci, aby tak pozostało. Widzisz, ja też nigdy nie miałam, nie miałam więc również pojęcia jak bardzo potrafi być to uciążliwe.

Przecież u mnie na dobrą sprawę nawet TV oglądamy rzadko, nie urządzamy w domu głośnych imprez, bo od tego są lokale, nie chodzimy w butach, nie krzyczymy na siebie, nie trzaskamy drzwiami (ani niczym innym), syn swój pokój ma nad klatką schodową (taki układ mieszkania), więc stamtąd nie dobiegają do nich żadne hałasy. W głowie się nie mieści, że można być tak złośliwym!

Życie w bloku nie jest łatwe. Mieszkałam kilka lat w bloku, jednak z sąsiadami można się ZAZWYCZAJ dogadać, ale trzeba iść i powiedzieć jak napisała gojka. Najlepiej pójść i powiedzieć. -naprawdę słowo klucz do relacji z sąsiadem/ mężem/ współpracownikiem itd.

Z 2ej strony, jest to wkurzające, gdy sąsiad przychodził i prosił o ściszenie muzyki- ale urzekało mnie za każdym razem to, że nigdy z wyrzutami, ale z prośbą, BEZ BOJOWEGO nastawienia. wtedy ściszam bez problemu.

Jeszcze jedno....gdy po raz kolejny się gdzieś wprowadzałam, zastosowywałam amerykański zwyczaj ale na odwrót Jak oglądacie zapewne amer.filmy, gdy wprowadza się nowy sąsiad, zwykle sąsiedztwo przychodzi z plackiem go powitać, często też zapraszają nowego na kolację . Bardzo mi sie  to podoba ale....z polskim nastawieniem jest problem w tym względzie   Jednak przemogłam sie , upiekłam ciasto i poszłam do sąsiadów zarówno obok ( w  bloku)  jak i na górze (by dowiedzieć się kto będzie przybiegał "bo muzyka za głośno" ) ...poznałam mnóstwo świetnych osób, przede wszystkim: poznałam ich zwyczaje to, jak żyją, np. obok mnie mieszkał student ; jemu było wszystko jedno jak głośno słucham muzy, często zresztą wpadał po coś, bo z kolei zauważył, ze mam więcej kuchennych akcesorii niż on. Nade mną mieszkał pan, który miał schorowaną matkę- i z szacunku do nich a takze dla ich spokoju, przestrzegałam ciszy nocnej a nawet w ciągu dnia starałam się nie uprzykrzać im życia. Naprawdę polecam , bo to fajny sposób!!
Teraz mieszkam w domu prywatnym, obok buduje się mnóstwo ludzi...może ZBYT mnóstwo- i każdy widzę chce pozostać anonimowy, a ewentualnie donieść na sąsiada....i chyba nie wybieram się do nich, bo po prostu czasu by mi nie starczyło by czekać na nich wszystkich aż pokończą swoją pracę, wrócą do domu i jeszcze będą mnie chcieli widzieć na progu....a szkoda....
ostatnio...tak się rozczuliłam gdy przyszła sąsiadka pożyczyc wałek do ciasta. serio. nawet nie wiedziałąm, że to nasza sąsiadka, bo mijamy sie stale, nie widuję jej, ich dom jest za wysokimi tujami. i...tak po swojsku jak za starych dobrych czasów przyszła po wałek

To i ja dopisze kilka słów o moich doświadczeniach z sąsiadami.

Dom rodzinny, małe osiedle domków jednorodzinnych, 30 tys. miasto.  Każdy każdego zna, każdy każdemu mówi "dzień dobry" ze szczerym uśmiechem i zawsze kilka słów zamieni się z sąsiadem. Zdarza się, że jak idziesz ktoś Cię podrzuci, bo jedzie w tą samą stronę. Zdarza się, że sąsiad nie ma auta, to drugi zawiezie go do lekarza czy do szpitala. Jak ktoś ma imieniny to sąsiad zadzwoni z życzeniami. Normalne międzyludzie stosunki, bez wścibstwa i wtracania nosa w nieswoje sprawy.
Jest też jedna "czarna owca", sąsiad, który wszystkiego innym zazdrości, cieszy się z czyjegoś nieszczęścia, stłuczki, kradzieży auta itp. Więc, każdy jest z nimi na dystans.

Blok 10-cio piętrowy, wielka aglomeracja. Nikt nikogo nie znał, nikt nikogo nie zagadywał, każdy interesował się sobą, jedynie w czasie mijania się na klatce padało czasami "dzień dobry", ale tak zazwyczaj jest w duzych miastach.

Dom rodzinny męża ok 3 tys, mało uprzemysłowione i mało rozwinięte miasteczko. Sąsiedzi nie mówią sobie "dzień dobry". Kazdy na każdego patrzy "wilkiem". Najbliższa sąsiadka strarsza pani emerytka, z okna na strychu przynajmniej raz dziennie kontroluje co się dzieje na naszym podwórku, jak ktoś autem to również musi sprawdzić ze strychu, kto przyjechał. Jak kosi się trawnik albo coś robi na podwórku, to musi to samo robić, żeby przypadkiem nie było u niej gorzej. Jak chwasty tępi, to korzenie przerzuca przez ogrodzenie, aby nam chwasty zasiać. Przerzuca też potłuczone butelki, to najbardziej mnie wkurza, bo takie szkło, które dostanie się w kosiarkę stanowi zagrożenie.

chesz napisac ze bez ustanku  24 na dobe slyszysz  stukot butow  sasiadki ? mocna sztuka jak wogle nie siada ....

to jest zabronione i jesli juz z nimi  na ten temat  rozmawialas  grzecznie  i powedzialas co myslisz  i  oni w daszym ciagu, przez  rok na okraglo,  bez ustanku  wala ci po 22 drugiej  to mozna i to zalatwic ... mniej  grzecznie ....

Misia74  niestety  mieszkajac  w  blokach trzeba liczyc sie ze  ludzie beda  chodzic po mieszkaniu , remnontowac i  spuszczac wode, ze  winda  bedzie trzaskac  i ze dzieci  placza baaaa  czasem  dra sie okrutnie .... 
a nawet  ze   i imprezy  beda i   muzyka moze grac  glosno  i byc moze  troche  dluzej niz do  22 ...  blok  zyje  zyciem wielu  osob i po prostu  nie da sie zyc  tak zeby sasiad nic nie szlyszal,  chce czlowiek miec cicho  wyprowadza sie do wlasngo  jednorodzinnego domu, a jak nie ma takiej mozliwosci, to musi nauczyc sie  zyc z odglosami ...

Nie, ty masz z pewnoscia nerwice/ depresje  i  dlatego zwracasz na  to  taka  uwage a nie  odwrotnie ...
Ja mysle ze wiekszosc ludzi  ktorzy  wkurzaja sie na odglosy  swoich sasiadow, maja jakies  choroby typu psychicznego ( nerwice, depresje) czesto  tez  tacy  ludzie nie prosza  o cisze   sasiada tylko uwazaja ze maja prawo zadac od niego  ciszy ....
I prosze nie pisz mi  ze cie oceniam,  czy cos i ze nic nie wiem na temat twoich sasiadow ... ja  tylko na podstwie twojej wypowiedzi  napisalam co sadze o ludziech  wkurzajacych   sie na odglosy z mieszkan swoich sasiadow...
Kazdy  czlowiek  zyjacy swoim zyciem, nie ma  czasu  i natchnienia na wkurzanie sie na obcasy w domowych  butach sasiadki - nawet jak je slyszy.
Nie wykluczam  wkurzajacych sasiadow,   idiotow  halasujacych "specjalnie " na to zeby  wkurzyc sasiada ale wiekszosc to normalni ludzie z normalnym zyciem ale jak sie im trafi sasiad  nadzwyczaj wrazliwy to moze on byc bardziej uciazliwy dla swoich sasiadow niz ich  halasy  dla niego ....

Ja mam  tylko jednego sasiada ( malzenstw na wczesniejszej emeryturze ) slysze jak np  po 22 "przesuwa meble" ( nie wiem czy  to robi  ale taki odglos jest)  albo  chodzi  albo puka jakby cos  wbijal ( nocne marki sa ci moi sasiedzi )  i slysze  to tylko w mojej sypialni bo ta sciane dziele z  sasiadem no i slysze to przed snem  kiedy moj dom cichnie ... i nawet  do  glowy by mi nie przyszlo zeby sie wsciekac na sasiadow

Ooo na temat stosunków sąsiedzkich to mogę książkę napisać-niestety.w ub roku wprowadził się pode mnie koleś-student ,który z pozoru grzeczny student itp a jak urządza imprezy (nawet w tygodniu,nie tylko weekendy) to z niego i jego znajomych wychodzą diabły wcielone! poza BARDZO głośną muzyką,walą w rury,trzaskają drzwiami ,krzyczą ,i robią to ewidentnie aby zdenerwować nas sąsiadów.i za każdym razem kiedy przychodzą do niego krzyczą pod oknami to samo hasło czyli "a  k***a witamy sąsiadów" czyli chcą pokazać ze niby oni tam rządzą,ja już mam przez to nerwice,nie chce mi się wracać do domu,co dzień boję się ze sytuacja się powtórzy,już nie mam do tego siły:(( nie wiem skąd w ludziach tyle złośliwości w stosunku do innych zwłaszcza sąsiadów z którymi jednak powinno się żyć w zgodzie....

Jeszcze raz ja:)
wyjasniam kilka spraw: podczas remontow po 22 bylam raz prosic milo o  spokoj-uciszyli sie , 2 raz tez poprosilam ale Pani mnie zbesztala ze ma prawo robic co chce po czym po powrocie do mieszkania uslyszalam jak specjalnie zaczela szurac stolkami po kuchni rzucajac potoki slow typu k***a ja p****le i cala game innych. Nadmieniam ze Pani byla w 8m ciazy.
Chociaz to wlasciwie nie ma znaczenia..bardzo zaluje ze nie siegnelam po telefon i radykalne metody.
Owszem twarda sztuka z niej bo takie potoki slow leca srednio 3-4 razy na tydzien. Siadac owszem i siada ale siedzac elegancko kolysze sie na krzeselku czy fotelu stukajac regularnie nozkami o panele.
Prosilam tez grzecznie o podklejenie krzeselek w kuchni- skutek ? hm ...zobaczymy
Moze i mam nerwice nie zaprzeczam. Ale jeszcze rok temu mieszkali tam mlodzi ludzie z dzieckiem tez normalnie mieszkali i dziecko sie bawilo plakalo ale takich ciaglych stukow, pukow nie bylo. Bylo milo i cicho a dodam ze podloga zostala ta sama te same stolki i szafki w kuchni.
Ale niestety ... zachowanie ludzi i kultura juz inna:(

Słuchajcie ja się zastanawiam skąd właściwie w ludziach tyle chamstwa i złośliwości względem innych czyt.sąsiadów,pamiętam że za czasów gdy byłam mała to wszystko wyglądało zupełnie inaczej,jakoś ludzie byli inni,pomagali sobie w potrzebie po sąsiedzku,przyjaźnili,jakoś mogli na sobie polegać...teraz natomiast z kim by nie rozmawiała to dużo osób ma problemy z sąsiedztwem -a to głośno imprezują,pijaństwo,burdy,chamstwo ...skąd to się bierze??? Czy tak ciężko w dzisiejszych powalonych czasach znaleźć w sobie odrobinę życzliwości do innych?,zwłaszcza do tych z którymi powinnyśmy chciał czy nie -żyć w zgodzie.Swoją wypowiedź z przymróżeniem oka poprę tym;)

Ja również nie stosuję metody "oko za oko" -kilka razy spróbowalam zupełnie inaczej  i przyniosło to o niebo lepsze skutki! Od jakiegoś czasu dbam o to, by czuć się dobrze sama ze swoimi decyzjami , więc też tak staram się wobec innych ludzi postępować by czuć że mam czyste sumienie.

Jeśli zaś chodzi o te stosunki sąsiedzkie kiedyś i teraz...... tak. Każdy starszej daty (typu rodzice) to wspominają, te "stare dobre czasy"  i faktycznie tak było: ludzie odwiedzali się w domach nawet w środku tygodnia, dorośli palili przy dzieciach (i żyjemy ) dzieci bawiły się razem, nawet do późnych godzin (pamiętam że jak dzieci były już senne to układali nas gdzie popadnie, ja nawet miałam okazję spać w wannie na kocu ) muzyka szła z magnetofonu ,na stole śledzik, wódka, kawa w szklankach i sałatka jarzynowa albo i nie.
Sąsiedzi..... tak, pomagali sobie . Gdy byliśmy na podwórku to też spoglądali na dzieci z sąsiedztwa nie tylko na swoje. Ale czy to się zmieniło tak całkowicie? Może u was nadal tak jest?

Piszemy, że brakuje nam takich relacji, ale czy sąsiedzi [CI WŁASNIE CI] nie postrzegają nas tak samo? Sądzę, że na razie tak będzie, póki ludzie mają mase spraw na głowie, pracują do późna i ledwo mają czas dla swojej rodziny a co dopiero pomagac sąsiadowi czy gościć go. Jednak uważam, że te czasy moga jeszcze wrócić, kiedy ludzie powiedzą "dość!" kiedy życie w biegu nas zmęczy już totalnie..

Osobiście, nie przepadam za moimi sąsiadami. Są to ludzie ograniczeni, obłudni, znudzeni swoim monotonnym życiem, siedzący w oknach niemalże cały dzień, czyhając na jakąś sensację, żeby mieć nowe tematy do plotek.

W swoim krótkim życiu mieszkałam w dwóch blokach (w drugim mieszkam obecnie), oba czteropiętrowe ok. 20 rodzin.
Pierwszy, gdy mieszkałam z rodzicami.
Z prawie wszystkimi (a już na pewno z tymi na moim piętrze i wyżej) stosunki niemal rodzinne. Raz lepiej, raz gorzej. Drzwi można było zostawić otwarte, bo sąsiadki przypilnowały, dały jeść dziecku, gdy była taka potrzeba, albo gdy było się w potrzebie to pomagały. Dzieci bawiły się razem, pretensji o to, że za głośno nigdy nie było (nawet gdy dzieci bawiły się pod oknami, czy na klatce). Do dzisiaj lubię pogawędzić ze starymi sąsiadami, nowych nie znam.
W obecnym miejscu doceniam grube ściany. Imprezy u sąsiadów (i te u mnie) są słyszalne tylko na klatce, ściany wygłuszają. Nikt nie skarży się na hałasy. Czasami tylko słyszę jak coś huknie gdzieś u góry, jak ktoś spuści wodę, gdy jestem w łazience. Ogólnie sąsiedzi pokojowi o ile nie narusza się ich zasad czyli nie wyprowadza się psa na trawnik, o który dbają i gdy myje się klatkę. Ot, więcej wymagań nie mają. Jednak brakuje mi tego co w poprzednim bloku, tej rodzinnej atmosfery, tej wspólnoty. Nie dam nikomu kluczy do mieszkania bo nie znam tych ludzi (u rodziców, jedna sąsiadka ma na stałe jeden komplet kluczy, w razie WU - nie raz ja z nich skorzystałam w dzieciństwie, gdy swoich zapomniałam). Jedynie osoby starsze, które mieszkają od dziesiątek lat w tym bloku, chcą poznać ludzi i zaczepiają gdy się ich spotka na klatce. Młodzi (zresztą ja też) no stop zabiegani, nie mają czasu i każdy jest nieufny wobec innych.
Moja przyjaciółka gdy wprowadzała się do nowych bloków to zbudowała taką relację z niektórymi rodzinami. Ale to chyba zależy właśnie od tego, że wszyscy startowali od początku w nowym miejscu, a przeprowadzając się gdzieś, wchodzimy "w gości" do innych będących tu dłużej i ciężko przebić się do ich wspólnoty. Np. moje obie sąsiadki są dobrymi kumami i czasami słyszę, że za drzwiami prowadzą burzliwe dyskusje na temat innych sąsiadów.

Wydaje mi się, że warto odświeżyć temat, ponieważ 26 maja mamy Europejski Dzień Sąsiada! Olinko, jak tam Twoje relacje z sąsiadami? Czy coś się poprawiło po tych kilku latach?

Moich sąsiadów znam dzięki moim psom. Mam dom z dużym ogrodem, więc sąsiedzi mieszkają na tyle daleko, że nie wpadamy na siebie i pewnie nie miałabym z nimi żadnej styczności. Na początku chciałam pójść do sąsiadów, przedstawić się i zaprosić ich na kawę, ale znajomi zaczęli mi dokuczać, że takich ludzi uznaje się za dziwnych. No nie wiem, ja bym się cieszyła, gdyby jakiś sąsiad przyszedł do mnie, by się przedstawić. Oczywiście o ile nie byłoby to wścibskie i nachalne wpraszanie się. W końcu nie poszłam, nie wiem czy słusznie. Pewnie do tej pory nie znałabym sąsiadów, gdyby nie fakt, że ich dzieci zauważyły moje psy i przyszły do nas z pytaniem czy mogą się pobawić. Od tej pory wpadają z pewną regularnością, a sąsiedzi chociaż są zabiegani i zapracowani, to też co jakiś czas przychodzą na kawę, obiad albo grilla. Kiedy organizuję jakieś bardzo duże i głośne imprezy (ok. raz na pół roku), to zawsze pytam sąsiadów o zgodę i zapraszam ich. Dzięki temu żyjemy w dobrych stosunkach i nie miałam z nimi żadnych problemów. Czuję się też spokojniejsza, gdy gdzieś wyjeżdżamy, a oni mają oko na dom. Raz musieliśmy wyjechać pilnie na 2 dni i nie mogliśmy zabrać psów, więc sąsiedzi z ogromnym entuzjazmem się nimi zajęli.

Nie znoszę mieszkania w blokach ze względu na hałasy sąsiadów. Mnie niestety denerwuje, gdy sąsiad z góry rozkłada łóżko, gdy idzie do kuchni po szklankę wody, gdy dzieciaki biegają po mieszkaniu itp. Niczego na to nie poradzę, bo mój sen jest do tego stopnia lekki, że wszystko mnie budzi. A jeśli ktoś codziennie się nie wysypia, to nic dziwnego, że chodzi zły. Jednak zawsze miałam świadomość, że to tylko mój problem. Nigdy nie zwracałam sąsiadom uwagi, byłam miła, nie awanturowałam się. Zawsze piekłam jakieś ciasto i chodziłam się przedstawić, więc znałam moich sąsiadów. Tylko raz mieszkała nade mną patologia, gdzie małżeństwo ciągle do siebie bluzgało (wszystko słyszałam), ale wyprowadziłam się bardzo szybko. Ogólnie nie lubię bloków i zamierzam do nich wrócić dopiero na starość. Ale wtedy kupię sobie jakieś nowe mieszkanie, gdzie nie oszczędzano na wygłuszaniu.

A jak wyglądały u Was (pytanie do ogółu) te pierwsze kontakty z sąsiadami po przeprowadzce w nowe miejsce? Uprzejmie odwiedzaliście sąsiadów i przedstawialiście się? A może to oni pierwsi przyszli Was przywitać? Czy "poznanie" sąsiadów ograniczyło się do jakiegoś przypadkowego kontaktu gdzieś na schodach lub przed klatką? I wreszcie, co sami sądzicie o sąsiedzie, który przyszedłby do Was, by się przedstawić? Czy w Polsce to faktycznie jest czymś dziwnym? A może takie zawracanie głowy jest po prostu niepożądane?