Przywiązanie

Cieszę się, że jest ktoś na tym świecie, kto doszedł do takich samych wniosków co ja. Jeszcze niedawno obiecywałam sobie wiele, ale po ostatnich dwóch tygodniach zaczęłam oswajać się z myślą, że jestem z doskoku. Że po prostu jestem w jego życiu. A co do krzywd - masz rację. Ale mam nadzieję, że w końcu mi zaufa w większym stopniu, choć może jestem bardzo naiwna.

Powiem Ci tak: ja czekalam dlugo, bardzo dlugo. I zawsze bylam taka "ostoja", do ktorej zawsze mozna powrocic. Ten mezczyzna otworzyl sie, zaczal opowiadac o swoich pragnieniach. I choc nie wyglada na to, aby mialo byc z tego cos wiecej (i tak niczego sobie nie obiecywalam), to widze, ze jemu to pomoglo i z pewnoscia sie oplacilo. Skoro on pisze do Ciebie, to oznacza, ze Cie w jakis sposob potrzebuje - mozesz mu siebie dawac, ale nie obiecuj sobie, ze to sie przerodzi w wielkie oddanie i wielka milosc. Bo rownie dobrze moze okazac sie, ze pewnego dnia on znajdzie kogos, kto wypelni pustke w jego zyciu i nie bedzie juz nawet znajoma "z doskoku".

Zastanawiam sie, na jakiej podstawie wyciagasz takie wnioski. Kazdy czlowiek jest inny i kazdy posiada inna historie, inny charakter, inne doswiadczenia. Sa ludzie otwarci, ktorzy potrafia szybko komus zaufac, a sa tacy, na ktorych zaufanie oczekuje sie latami. Wiem to po sobie. Sama naleze do ludzi z natury nieufnych.

Ale jednak nie mowi Ci wszystkiego. Bo gdyby ufal Ci do konca, bylby w stanie w pelni sie otworzyc i nie balby sie, ze spotkanie z Toba zniszczy jego wyobrazenie o Waszej znajomosci.

Poniewaz nikomu w pelni nie ufa. Pisalam o tym w swoim pierwszym poscie.

Przeżyłem coś podobnego. Było to spowodowane brakiem doświadczenia.

Relacji internetowej nie przerzuciliśmy jak najszybciej do rzeczywistego świata. Takie relacje, kiedy za bardzo zaczynacie żyć w sieci należy od razu ucinać. Dlaczego? Dlatego, że już jesteś zaangażowana. Masz wizję kogoś, kogo nie znasz w prawdziwym świecie. Jesteś bardzo do tej osoby przywiązana.

Ja w pewnym momencie dowiedziałem się, dlaczego nie spotykamy się. Przeciwna strona wyznała, że przeszłość bardzo ją poraniła. Dowiedziałem się co jest grane ze szczegółami. Bardzo mnie to zabolało i przeraziło. Ona wiedziała, że do niej czuję coś więcej, ale bardzo bała się zaangażowania. Sam czułem, że ona bardzo potrzebuje kontaktu ze mną. Jednak nie chciałem odpuścić, uznałem, że wycofanie się po takim czasie oznacza zostawienie osoby z jej problemem, po prostu byłoby to porzucenie.

Wszystko z czasem się rozsypało, nacisnąłem za mocno pewnego dnia i straciliśmy całkowicie więź.

Jedno wiem dzisiaj na pewno - nie wolno angażować się w internecie. Jeżeli druga strona nie chce się spotykać po wielu próbach, nie można naciskać już więcej. Trzeba ruszyć dalej. Trzeba tej osobie w ten sposób (ucinając poważniejszy kontakt, nie całkowicie, ale skończyć z rozmowami o wszystkim i o niczym) dać jasno do zrozumienia, że nie można na nią czekać, że musi się zdecydować, że musi się przełamać i pokonać swoje wszystkie lęki i obawy SAMA. Póki nie jest za późno, póki nie jesteśmy ze sobą mocno związani, póki nie popełnimy błędu, który ja kiedyś zrobiłem - zakochamy się w kimś. Mało tego - z czasem dowiedziałem się, kim ta osoba jest - tak, widziałem ją na żywo kilka razy. Ona mnie też. Nóż w sercu.
Dzisiaj jestem mądrzejszy o to doświadczenie, chociaż często o tej dziewczynie myślę i życzę jej szczęścia i ułożenia sobie życia. To są bardzo przykre wspomnienia.

Wymieniliśmy się na początku zdjęciami. Ale wtedy nie kojarzyłem jej. Dopiero po wszystkim, gdy zacząłem analizować od początku naszą znajomość, powiązałem pewne fakty. Zanim poznaliśmy się w sieci, byłem na pewnym wyjeździe. Ona też tam była, ale nie zwracałem na nią uwagi. Ja miałem swoje sprawy, ona też pojechała w innym celu. Po prostu mijaliśmy się jak ludzie w tłumie przy różnych okazjach. Ale ona mnie wypatrzyła, może nawet obserwowała gdy nie widziałem. Być może osoby trzecie brały w tym udział i dostała więcej informacji na mój temat, bo później okazało się, że mamy nawet wspólnych znajomych. I rzeczywiście było tak, że to ona pierwsza nawiązała ze mną kontakt internetowy. Nie dziwię się, że nie poznałem od początku, to był dla mnie trudny czas w życiu. Właściwie...była wtedy jedyną osobą, która mi to życie osładzała. Nie udało się jak wcześniej wyjaśniłem. Poznałem się na niej na tyle, żeby wiedzieć, że ma dobre, wrażliwe i troskliwe serce. Może to nie był ten czas, może kiedyś się odnajdziemy jeszcze.

Przede wszystkim: nie ma sensu naciskać. To nic nie da. Niestety niewiele możesz. Łączy Was tylko wirtualna znajomość. Nie znasz nawet go na żywo. Możesz być dla niego nawet tylko umileniem szarej egzystencji. A może faktycznie odgrodził się murem i boi się. No, ale 2 lata to szmat czasu. Na Twoim miejscu nie traktowałabym tej znajomości tak poważnie, możesz najwyżej napisać, że może Ci zaufać, chciałabyś się spotkać, bo miło Ci się z nim pisze. Ale sama decyzja należy do niego.