samotni którzy chcą pogadać

No właśnie żyję chyba w niewłaściwych czasach bo nie podoba mi sie to strasznie co się teraz wyrabia. Co z tego ze mają wzorce z telewizji? Co nie mają swoich mózgow czy jak? Jest w ogole możliwa prawdziwa miłość czy po prostu to jest teraz traktowane jak żałosne coś. Wiesz każdy chce dobrze ale nie ma takich osób co by dały ten przykład z dobrych rzeczy jak już to z filmów z morałami. Jak tu w tym świecie znaleźć osobę która bezgranicznie będzie tą za którą się uważa? wogóle to możliwe? Jak to z nami jest Samotni? Czemu sądzicie że sie wam nie udaje osiągnąć te szczęście? Jak sobie z tym radzicie? Jak ci słabi psychicznie umieją to znieść? Piszcie bo to naprawde ważne dla tych co są wg mnie "normalni" czyli mimo że cierpią nie zmieniają się pod presją innych na gorsze.

Dobre pytanie. Być może gdybym znał na nie odpowiedź to w koncu znalazlbym to szczęście...

Ja już sobie nie radzę. Coraz gorzej to znoszę .

Ja całą winę za mój brak szczęścia, za samotność zrzucam na swój wygląd. Taa, jestem zakompleksiona i strasznie słaba psychicznie. Jak mnie tu ktoś ostatnio podsumował-wyniosłam to z domu. Od najmłodszych lat miałam do głowy wbijane same negatywne określenia na mój temat, żałosne teksty od rodzeństwa..osób, które teoretycznie powinny być zawsze "za" mną, nie przeciw.
A wracając..co mogę zrobić? Nie łatwo jest tak po prostu wyrzucić z siebie negatywne myślenie, skoro tylko to się słyszy. I to w domu! Nie raz myślałam o tym żeby po prostu sobie darować to wszystko i...wiadomo. Niestety i na to jestem za słaba.
Gdzieś tam we mnie jednak pozostały jakieś niewielkie fragmenty naiwności i głupoty, dlatego uważam że może i mnie kiedyś szczęście spotka. Was również. Jeśli zamyka się w tym swoim świecie, gdzie wszystko jest be i nie ma sensu to szybko można się pogrążyć w depresji i innych podobnych. A to nie jest wyjście.

Dieta, dietą.. próbowałam chyba z tysiąc razy. Ostatecznie kilka dobitnych słów i poległam jak domek z kart. Oni są moim największym problemem. Wiedzą,że jestem słaba. Wiedzą co powiedzieć, żeby mnie zabolało,żebym płakała.. Nie wiem tylko czemu to robią i za co mnie tak nienawidzą. Kiedy próbuję jakąś resztką sił się o to zapytać, nie dostaję odpowiedzi tylko skromne "żegnam/wyjdź". Z tym nie wiem jak sobie poradzić.. wiem,że jeśli to zostałoby rozwiązane raz na zawsze nie miałabym takiego problemu z osiąganiem swoich celów.

Nie masz w sobie tyle siły żeby na przekór zrobić coś ? Pokazać że jesteś zdolna do wielkich rzeczy, że potrafisz nad sobą pracować ? Dołowanie powinno mobilizować Ciebie, nie wierzę że nie da się. Wszystko się da, tylko cierpliwości i wytrwałości trzeba. Pozdrawiam.

Bardzo dobrze że koncentrujesz się na studiach. Jestem przekonany że zaliczysz i zobaczysz wyraz twarzy brata. Zresztą, tutaj nie chodzi o graniu komuś na nerwach. Robisz wszystko dla siebie, będziesz siebie akceptowała to nikt Tobie nie wmówi że jest inaczej. Trzeba pracować nad sobą.Nie rozumiem zachowania Twojego brata ani trochę...

To dlaczego jego uwagi, docinki bierzesz do siebie ? Warto ? Tutaj jest problem, nie akceptujesz siebie w ogóle.

A to od kiedy tak jest ?  Dołowanie NIE mobilizuje!
Raczej pozytywne myślenie.
To od głowy wszystko się zaczyna.

Nie oszukujmy się ? każdy jest niedoskonały. A więc czasami mówimy lub robimy coś nie tak. Co prawda nie unikniesz popełniania błędów, ale masz wpływ na to, jak reagujesz na takie sytuacje. ?Prawy może upaść nawet siedem razy i na pewno wstanie?
?Niekiedy niska samoocena bierze się stąd, że nasze słabości porównujemy z czyimiś mocnymi stronami? (K).
?Każdy ma wady i zalety. Z zalet powinniśmy być dumni, a nad wadami pracować? (L).

Pomyśl  nad cechą, nad którą chciałabyś popracować.
Obok cechy zanotuj datę. Poszukaj materiałów, które pomogą ci robić postępy, i za miesiąc sprawdź, co udało ci się osiągnąć.

dedi, jesteś facetem, więc do Ciebie należy większa rola w zdobywaniu drugiej połówki Więc całkowicie przestać starać sie nie możesz
Ale jeśli chodzi Ci o to, że czekasz, aż pojawi się ta, do której TO poczujesz i wtedy zaczniesz się starać - to moim zdaniem nie ma w tym nic złego

Hmm... wiecie tu w budowaniu własnej wartości i mobilizacji siebie jest tak ze trzeba znaleźć w sobie siłe. No i tu większość osób mówi: jak?gdzie? jakim cudem?to niemożliwe. I stoimy w miejscu takim sposobem. Też mam z tym problem niestety. Staram się to zmienić ale jak wiadomo teoria teorią a praktyka co innego. No właśnie jak to jest jedni mówią "nie szukaj miłości na siłe" a inni " co ty myślisz że miłość sama cie znajdzie? rusz tyłek a nie siedzisz " no i jak to jest waszym zdaniem?

To jest chyba tak jak pisze większość. Wychodzić na bibki, imprezki, prywatki, koncerty, do pubów, clubów i innych lokali ale bez założenia "muszę poznać miłość swojego życia". Przynajmniej tak mi się wydaje ale ja się tam nie znam

Zgadzam się z wami. Moim zdaniem wystarczy mieć jakieś zajęcia, hobby i tym się cieszyć. Nie szukać na siłę drugiej połówki. Będąc uśmiechnięci przyciągamy inne osoby i większa szansa na poznanie tego jedynego/tej jedynej . Właśnie domatorzy jak znajdą swoją miłość to wiedzą jak zatrzymać ją przy sobie. Imprezowicz będzie dalej imprezował, tak przynajmniej ja uważam

od imienia mego damian. Takie zdrobnienie przyszło mi do głowy A czy znasz jakiegoś domana jeszcze ?

Też to oglądasz ? Szkoda że nie mam chociaż Damona urody

ja też ostatnio czuję się samotna, mam cudownego synka, sto lat na karku "wylizane" razny po odejściu "miłości mojego życia" i na codzień niby wszystko idealnie ale.......... czuję taką pustkę w sobie, uwielbiałam być w związku mieć do kogo się przytulić, wygadać. Naprawdę myślałam że z ojcem mojego dziecka będziemy na zawsze jak powiedział że odchodzi ścięło mnie z nóg byłam na granicy depresji. Ale nawet nie wiemy ile w nas jest siły. No i wierzę, że jak się przyjmie że to już koniec czegoś w naszym życiu to jest zarazem początkiem nowego rozdziału. Chciałabym żeby kiedyś miłość jeszcze zawitała w moje życie....

LuckyChucky może warto pomyśleć o pomocy, możesz spróbować porozmawiać z jakimś psychologiem, bo wiesz takie czasy że nawet studia nie dają gwarancji pracy, teraz trzeba być pewnym siebie przeć do przodu i to wszystko jest w tobie musisz pokochać siebie, wiesz jeśli nie chcesz skorzystać z pomocy psychologa polecam książkę "Toksyczni rodzice" może coś ci. Pokochaj siebie bo możesz mieć problemy aby ktoś ciebie pokochał bo podświadomie mozesz swoich partnerów odsuwać od siebie - "bo jak ktoś może mnie kochać skoro ja siebie nie kocham", albo wejść w jakieś toksyczne związki.

Ja również Tym bardziej, że w końcu się zaczęło rozkręcać i ciekawie sie robi miedzy Damonem a Eleną

jaimis - zawsze koniec czegoś jest początkiem czegoś nowego.. Wierzę, że miłość zapuka też i do Twoich drzwi I tak podziwiam Cie, że dajesz rade sama, wychowywać synka i samemu stawać do walki z codziennością.. To naprawdę wymaga siły

oj będzie, będzie czekałam na to w końcu 3 sezony
a nick Twój w końcu skąd się wziął - od Damona, czy jakoś przypadkowo?

Hehe jakie rozkminy A do tych co się uważają że mają troche za dużą wage: wg mnie jak znajdziecie miłość prawdziwą to się liczyć nie bedzie a tak poza tym to mam koleżanki które4 sie odchudzają takim sposobem że piją dużo wody, nie jedzą smażonych ani tłustych rzeczy, nie słodza herbaty i mało co jedzą słodyczy. Jedna schudła w krotkim czasie 8 kilo. Ja jestem chudzielec od urodzenia to nie moge sprawdzić ale jakby co to można spróbowac

doman, znam. Kiedys byly wydawane takie komiksy "Doman" i myslalam, ze moze podobnie jak ja czytales je w dziecinstwie .