nie daje juz rady z ta samotnością...

Młoda jesteś, spróbuj na nowo rozpalić w sobie chęć i potrzebę cieszenie się swoim hobby? Może spróbuj poszerzyć swoje zainteresowania , przestań myśleć o facecie, że go potrzebujesz .
Ja podobnie do Ciebie nie pije (a jak już to raz na ruski rok zdarzy się coś lepszego i znów spokój na dłuugi czas ) i nie przepadam za imprezami jedyne co to niestety palę . Do czego zmierzam, sam miałem dość wszystkiego, ale postanowiłem wziąć się w garść i nie myśleć na razie o kobietach (mimo iż fajnie by było mieć kogoś bliskiego ) .
Przestałem myśleć o każdej kobiecie jak o potencjalnej partnerce (to wydawało mi się moim błędem, ale już naprawionym ) i Tobie również polecam przestać myśleć o każdym facecie jako potencjalnym chłopaki. Kiedy pojawi się taka potrzeba, zobaczysz, że poznasz tego odpowiedniego dla Ciebie nawet nie spodziewając się miejsca i czasu i spotkania .
Teraz zajmij się sobą, zacznij rozwijać swoje zainteresowania i hobby bo to przyciąga osoby podobne do nas

Popieram. Ja tez mam przyjaciela, ktorego znam od 2-3 lat. Nasz rozmowy czasem sa dwuznaczne, no ale coz takie moje poczucie humoru Z dziewczyna nigdy nie da sie tak pogadac...
Ja mam chlopaka od prawie 3 lat, on ma zone od 2 tygodni i wszyscy sa szczesliwi. Nigdy nic sie nie wydarzylo, ani sie nie wydarzy. Wiec popieram kolezanke

Co do autorki. Dziewczyno masz dopiero 18 lat, jeszcze cale zycie przed toba. Nie szukaj chlopaka na sile, sam sie znajdzie kiedy bedziesz tego najmniej oczekiwala. w moim przypadku wlasnie tak bylo
Poki co popieram kolegow, zajmij sie soba

Pozdrawiam

To ja też powiem, że mam przyjaciółkę już jakieś 4 lata gadamy absolutnie o wszystkim, nie ma tematów tabu, świetnie się dogadujemy ale ani ja nie jestem w jej typie ani ona w moim. Także ja wierzę w przyjaźń damsko-męską.

to_wlasnie_ja musisz wziąć się w garść! innej rady nie ma, zajmij się sobą, samodoskonal się, żyj swoim życiem a nie innych a wszystko będzie OK. Powodzenia!!

Również się zastanawiałem jak działa taka zasada niestety brak jakichkolwiek wniosków więc przestałem o tym myśleć co by się bardziej nie pogrążyć.
To, że jesteś sama nie masz nikogo Ci bliskiego to jeszcze nie taka tragedia, są ludzie którzy nie mają kompletnie nikogo, żadnych znajomych etc to jest dopiero samotność, więc powinnaś się cieszyć tym co masz aktualnie a kiedyś to się zmieni na lepsze. Zawsze masz do kogo otworzyć buzię, wyjść z domu. Niektórzy niestety nie mają nawet takiego szczęścia.
Ja już dobre 5 lat a może ciut więcej nie mam nikogo i z roku na rok jest lepiej coraz mniej o tym myślę, owszem zdarzają się momenty, że przytłacza mnie ale wtedy wyszukuje sobie jakieś zajęcie.
Tobie również to polecam. Grunt to nie zanieczyszczać sobie rozumu takimi myślami tylko starać się żyć dalej, normalnie. Wiem bywa trudno ale nikt nie powiedział, że życie jest łatwe głowa do góry! Jeszcze zobaczysz, że z pożytkiem ten czas będziesz wspominać!

Głowa do góry!! Każdej drobnej porażce która nam towarzyszy, towarzyszy znacząca zmiana na lepsze!! Nie myśl tyle o tym, znajdź sobie teraz coś co pochłania Twój czas ewentualnie zacznij uprawiać jakiś sport wieczorami - uwierz to potrafi tak WYKOŃCZYĆ, że człowiekowi nawet myśleć się nie chce - przetestowałem na sobie solidne zmęczenie organizmu i gdyby nie mój leń pod tym względem to stosowałbym się do tego . Swoją drogą jak chcesz mogę Ci oddać moją kochaną ósemkę ;] dzięki której czeka już na mnie chirurg stomatolog bo funkcjonować normalnie od czwartku nie mogę

zastanawiam sie jeszcze w jaki sposób ta desperacja się udziela? jak to się dzieje że inni ja widzą? no ale cóż... zbyt dużo ostatnio myślę, co mi niestety w zadnym wypadku nie służy, tylko wariuje przez to Sport to dobry pomysł, wiosną i w lecie trochę biegam wieczorami, ale teraz nie odważe się wyjść na ten ziąb:)

nie dzięki:) ałć... nie zazdroszczę, dobrze że moje ósemki, jeszcze są gdzieś schowane

Zamknęli mojego misia...płakać mi się chce cały czas...nic mnie juz nie cieszy...:(

Hej, chciałem napisać osobny temat, ale widzę że masz podobną sytuację do mojej. Też niestety czuje się samotny, chociaż mam rodzeństwo i kolegów, niestety koleżanek też nie mam za dużo. Takich z którymi się spotykam żeby pogadać to wgl. Jakieś trzy miesiące temu miałem dwie wspaniałe przyjaciółki, w jednej się kochałem, znaliśmy się już ponad rok i niestety to wszystko zj****em. W sumie to z jej winy, ale mogłem to rozegrać inaczej:( . Z drugą już nie utrzymuje kontaktu bo jakoś nie chce, i nie czuje potrzeby się z nią spotykać  jak nie ma tej pierwszej, z którą się pokłóciłem.  Od tamtego momentu mam doła, i na nic nie miałem ochoty, strasznie cierpiałem, teraz już przechodzi, ale przez to że miałem wy***ane na wszystko, trochę zawaliłem pierwszy semestr, ale mam to gdzieś. Nie widzę sensu życia, gdybym miał dziewczynę to było by lepiej, ale mi chyba nie jest to pisane:( i tu mam pytanie do was. Jaki jest wasz sens życia?

Zrozumiałem wszystko co napisałaś. Masz rację, bycię z kimś, jest bardzo ważne w naszym życiu. I oczywiście że lepiej jest z kimś, niż być samemu. Mi by to napewno pomogło, jak do tej pory to cały czas widze świat w szarych kolorach. Chociaż nie zawsze, alkohol bardzo poprawia mi humor(oczywiście w niewielkich ilościach, nie lubie dużo pić), i jest to ważny element w moim życiu. Czuje sie po nim rozluźniony, i mam wszystko gdzieś. Nawet to że jestem sam, czyli problem rozwiązany, ale na krótką mete, i tak naprawdę wolę pić sam niż z kolegami. Ogólnie to jakoś radze sobie z życiem, ale bycie samemu momentami tak bardzo boli:(. Pewnie ktoś może się zastanawiać po co to pisze, ale podobnie jak ty, nie mam się komu wygadać, a raczej boje się reakcji innych. Czuje się lepiej mogąc tu pisać. Pozdrawiam.

Właśnie dobrze jest się przynajmniej wygadać, kiedy wszystko się sypie... dobrze że są jeszcze takie fora internetowe, gdzie ludzie się nie znają i nikt nikogo nie wyśmieje...i nie usłyszysz głupich komentarzy...
Też bardzo boje się samotności, ale czuję się wobec tego bezsilna jak na razie...
bo nie wiem czy ktoś mnie kiedyś zechce wgl...
Chciałabym cokolwiek Wam doradzić, pocieszyć ale nie wiem jak

Hmm... nie bardzo wiem jak to określić bo miałam w życiu kilka przypadków i każdy z nich inny. Ale przeważnie jest tak że poznaje kogoś i powiedzmy że fajnie nam się ze sobą gada (przynajmniej ja tak to czuję), ten ktoś zaczyna mi się coraz bardziej podobać, ale nigdy jakoś nie mam odwagi zrobić kroku dalej, i kiedy ta druga osoba także nic w tym kierunku nie robi, to wydaje mi się że nie ma aż takiego zainteresowania z jego strony i kompletnie nie mogę się przełamać, bo nie chce niczego zepsuć... i tak zostajemy tylko kumplami... ale takimi którzy pogadają ze sobą jak tylko się spotkają przypadkiem, bo taki ktoś chyba nie chce się ze mną umówić chociażby na spacer, bo przecież tego nie proponuje...
później się okazuje że ten ktoś, znajduje sobie inną, mi jest przykro ale przecież nic się nie stało bo i tak jesteśmy tylko kumplami...

a z drugiej strony poszłam kiedyś na randkę z chłopakiem któremu się podobałam (nie mam pojęcia z której strony) a on mi był obojętny... i to był kompletny niewypał, rozmowa się nie kleiła i już więcej się nie widzieliśmy.

A tak poza tym nie widzę wielkiego zainteresowania moją osobą... zawsze moje koleżanki są atrakcyjniejsze...

zagmatwane to wszystko...

A ty? powiedz coś więcej na temat swojej sytuacji... może jakoś razem sobie na wzajem pomożemy...

Tak, mam przyjaciółki, które są daleko ode mnie i widzę się z nimi raz na 2 miesiące a może i rzadziej może to tak zabrzmiało że ja narzekam... ja chciałam tylko się wygadać, bo czuje się samotna...
życzę Ci żebyś i Ty znalazła dobrych przyjaciół!
no to fakt że jedni wszystko mają w nadmiarze a ci co chcieliby mieć choć troszeczkę nie maja nic

Myślę że to jest mój największy problem, nie potrafię otworzyć się tak z dnia na dzień. Nie chce się za bardzo rozpisywać na forum, możemy pogadać prywatnie np. drogą email'ową.

Warto pomyśleć, kiedy przerasta mnie samotność. Może nas otaczać dużo ludzi a w tym całym kręgu dusi nas samotność. Jestem dojrzałą kobietą spotkałam wielu ludzi ale samotność była od nich silniejsza. Co z tego, że są koledzy, koleżanki , partnerzy ale ją się odczuwa i to boli. Bardzo bym chciała by on odeszła. Ale jak?

to_wlasnie_ja, nie_widze_sensu nie przesadzajcie. Cieszcie się, że nie musicie dzień w dzień siedzieć i przechodzić obok osoby, którą tak bardzo się kocha . Nie wspominając, że nie musieliście przechodzić przez coś takiego dwa razy z rzędu (w liceum i na studiach). To dopiero boli .

Milagros, wiem co czujesz bo ja pomimo podobnego wieku też nie pamiętam kiedy ktoś mnie zaprosił na sylwestra. W zasadzie to się zaczynam zastanawiać jaki jest sens moich znajomości na studiach. Może i mam znajomych ale co z tego skoro nawet na sylwestra nikt mnie nie zaprosił? Wezmę i wypne się chyba w cholere, walą mnie takie znajomości. Dlatego na sylwestra znalazłem sobie pracę, żeby nie siedzieć samemu i nie wylewać smutków . Chociaż już sam nie wiem co by było lepsze...

Jesteś wymarłym gatunkiem szanujacej sie dziewczyny! Tak trzymać i pamietaj kochana na wszystko przyjdzie czas ;-)