Poczucie totalnej beznadziejności, pomocy!!

Jutro koniecznie idź do lekarza pierwszego kontaktu. Koniecznie. Opowiedz o swoich objawach.

Odważyłaś się napisać tutaj na forum, odważ się powiedzieć to jutro lekarzowi.

Trzymam kciuki.

Hej .Piszesz trochę niejasno ,nie wiadomo o co chodzi dokładnie i czego oczekujesz.Żeby Ci pomóc może napisz więcej szczegółów.

Lekarze, psycholodzy przyzwyczajeni są do różnych zachowań. Do płaczu - też. Weź ze sobą chusteczki-smarkatki i już.
Nie ma nic wstydliwego w:

Mam 2o lat, pochodzę z 'dobrego domu', mam przecudownego Tatę.
A ja!? Skończona dz.. i alkoholik. Całe studia przeimprezowałam, do tego stopnia, że portierzy z akademika krzywo na mnie patrzą, ludzie się odwrócili, straciłam dwa lata anglistyki. Piłam na umór. Zachowywałam się jak puszczalska szmata, a nie dziewczyna 'z dobrego domu'. W końcu mój P. mnie trochę unormował, ale etykietka 'latawicy' została. Teraz od nowa idę na studia w tym samym mieście. W tym samym tylko dlatego, żeby być z P. I na samo wspomnienie swoich głupot jest mi niedobrze. Boję się zderzenia z rzeczywitością. Że opinia na mój temat się nie zmieniła. Że mój ukochany Tata o wszystkim się dowie i tego nie wytrzyma.  Żałuję tego, że przep... pieniądze, jakie Tata mi dawał wierząc, że wydaję je rozsądnie. Wpakował we mnie kupę pieniędzy i nadziei, a ja to wszystko schrzaniłam. Nie mogę tego przeboleć. Mama twierdzi, że jestem coraz bardziej zamknięta w sobie i wszyscy zachodzą w głowę, co ze mną jest.
Nie wiem jak ja mam Wam to opisać, tego wszystkiego jest multum

Napisałaś wystarczająco dużo, by stwierdzić, że specjalistyczna pomoc jest Tobie niezbędna.
Idź jutro do lekarza. Rozważ, czy nie skorzystać z pomocy psychologa.

Myśałam o tym.. Ale na wizytę prywatną na razie nie mam ani grosza, a na kasę chorych.. ehh.. wiadomo jak oni przyjmują.

Właśnie - w tym jest sedno..
Moja mama jest tak przewrażliwiona, że takie nformacje ją zabiją.
Rodzice nie piją, nie palą, chcieli dla mnie i dla brata jak najlepiej.
Myśleli, że najlepszą formą będzie umiarkowane trzymanie pod kloszem.
Wielokrotnie za czasów liceum (wtedy imprezowałam ostro, oczywiście w tajemnicy) wypominałam im, że na studiach takie trzymanie nas na krótkiej smyczy odbije nam się czkawką - zasmakujemy wolności i.. koooniec! Hulaj dusza, piekła nie ma!
I nie myliłam się. Mój brat ma podobne problemy.
Nie słuchali.
Boję się, że Tata (głównie mój Tata - zawsze byam jego oczkiem w głowie i bez niego bym się posypała) się ode mnie odwróci. Że nie będzie chciał takiej córki, która tyle zawodu mu sprawiła. Że stracę w jego oczach. A tego bym nie przeżyła..

Karusia masz rację.
Jest jednak taka sprawa, że czasem, jak pojawi się jakiś problem, o którym dyskutuję z Tatą, to Tata mówi, żeby nie mówić o tym Mamie, żeby jej nie martwić, nie narazać na stres, bo ona taka wrażliwa, bo ona sobie nie poradzi. Odkad pamiętam mieszanie Mamy w taki sprawy było co najmniej nie na miejscu, bo ona jest taka spokojna, taka nieporadna, taka wrażliwa..

Mama się broni przed problemami własnych dzieci, a tata to popiera. Jeśli nie masz w niej wsparcia to trudno o to żebyś radziła sobie dobrze z wlasnymi problemami. Skoro ciągle masz poczucie, że nie masz do nich prawa, że to wstydliwe, bo tak czułaś się winna przez całe życie. Widzisz już dlaczego masz problem? Boisz sie skrzywidzić i rozczarować rodziców, bo całe życie miałaś poczucie że jak coś robisz nie tak jakby tego oczekiwali to tylko Ty jesteś temu winna. A prawda jest taka, że jeśli młoda osoba się rozpija tzn. że nie radzi sobie z emocjami i koło się zamyka. Więc.. radzę Ci jednak zrobić ten krok i zdobyć 100 zł na wizytę u psycholog, przynjamniej na początek raz... może to Ci uświadomi, że rozmowa z rodzicami jest konieczna i nie musisz być nadodopowiedzialna, bo to Oni się rodzicami nie TY!

Ale to jesj JEJ CÓRKA, a nie namalowana na obrazku śliczna idealna dziewczynka. To jest życie, a nie ułożony scenariusz i powiem CI, że jeśli Ty tego nie przełamiesz to nikt tego nie zrobi. Powiem więcej, Twoja mama nie ma obowiązku checi zmiany, bo najprawdopodobniej zawsze będzie taka. Ty możesz za to zmienić swoją odporność psychiczną, podejście, zrozumieć że TO NIE TWOJA WINA, chociaż ciągle to słyszysz. Mama ucieka od problemów, Ty tego nie rób. bądź inna, widzisz jak to rani. Psychologia też zawsze mnie interesowała, ale wiesz jak poszłam na terapię zobaczyłam dopiero własne życie z dystansu. To pomaga:)

Pomaga. Terapia.. jak przebiega. Przychodzisz, mówisz co CIę sprowadza i zaczyna się rozmowa. Można sobie uświadomić wiele rzeczy, zmienić swoje postępowanie, swoją odporność. Ja chodziłam na terapie, bo też w domu miałam ciężko, a później stałam sie w swoim związku "kobietą kochajacą za bardzo", miałam zatarte granice, pozwalałam na upokorzenia, byłam o krok od totalnego załamania psychicznego. Płakałam całymi dniami, nie jadłam, miałam zaburzenia snu, drżenie rąk, a dzisiaj? jestem silniejsza i idę do przodu. Wszystko dzięki temu, że chciałam że musiałam sobie pomóc bo nic mnie nie cieszyło, męczyłam się ze sobą i czułam, ze inni męczą się ze mną. Potzrebowałam zrozumieć. I bardzo zaufałam mojej Pani psycholog, której jestem wdzięczna.

jesli chodzi o miłośc i to ze niemasz ochoty do kontynuowania jej to na wlasnym dosiwaczeniu moge ci powiedziec ze milosc jest slepa i tez tak mialem zerwalem ze swoja dziewczyna a pozniej rok meczylem sie z tym ze ja kocham ona mi pisala ze mnie kocha a ja nie chcialem do niej wrocic mimo wszystko kochalem ja. jesli masz dobrego partnera to on moze ci wiele pomoc wiec nie psuj tego co medzy wami jest... i wroc do przyjaciol tylko takich prawdziwych ktorzy potrafia milczec odpowiadac na trudne pytania a nawet okrzyczec jesli za bardzo bierzesz cos do siebie... nad obgryzaniem paznokci tez da sie zapanowac wystarczy chciec wiem bo moja mama obgryzywala kiedys a ojciec za kazdym razem jak widzial to na nia krzyczal tzn nie to ze tak doslownie tylko mowi Ania nie gryz ona nie gryzla az w koncu sie oduczyla. a wszystko to bierze sie z glowy. wiesz w pewnym momencie w muzgu cos puszcza i od tego momentu sie zle dzieje ale w pwenym momencie cos wraca do normy nie koniecznie samo ale za pomoca leków które sa dostepne. jesli widzisz ze cos sie zle dzieje idz do lekarza wytlumacz mu dokladnie co ci dolega. wiem ze jezeli cos sie dzieje nie mozna tego ukrywac w sobie poniewaz sie pogarsza. nie pij alkoholu nie mowiac o narkotykach itp.

ehhhh nie wiem co gorsze moje paranoje czy to co ty tutaj opisujesz

Słuchaj, a ja bym to spróbowała jeszcze z innej strony ugryźć... psycholog, psychologiem, jak najbardziej idź, ale- jeśli jesteś wierząca- to pogadaj o tym z zaufanym księdzem, tudzież poproś go o spowiedź, ale taką nie w konfesjonale, tylko tak w cztery oczy pogadajcie na spacerze czy na jakiejś kawie na plebanii. Serio, powiem Ci- to by mogło Ci pomóc!

Karusia - jesteś bardzo młoda, a błędy młodości się wybacza. Ważne, że masz cel, że chcesz wrócić na studia, być z konkretnym facetem, i ogólnie chcesz się ustatkować...;) Wygląda to na zmianę strategii życiowej, więc plus dla Ciebie, że się opamiętałaś i chcesz przyhamować z typowo studenckim stylem życia...;) Jeśli potrafisz poradzić sobie bez pomocy rodziców - nie mówi im o tym, co się działo, bo, z tego co piszesz, Twoja matka wypada na osobę, która będzie Ci to wypominała do końca życia... Przejdź się do psychologa i pamiętaj, że masz bardzo konkretne i fajne cele do zrealizowania, trzeba się wysilić, żeby je osiągnąć, ale wiadomo, że możesz .

Introspect,
duże oczekiwania, pretensje, przy jednoczesnej nieumiejętności otwartej, szczerej rozmowy na intymne, często bolesne tematy to problem w wielu domach. Na pewno chciałabyś, żeby te relacje wyglądały nieco inaczej. Ale jest też między Wami wiele pozytywnych uczuć, które warto wykorzystać. Wypowiadasz się o swoich rodzicach z dużym ciepłem, troskliwością. Im również bardzo na Tobie zależy, choć nie potrafią tego okazać w zdrowy sposób.

Klimat, który panował w Waszym domu, wyuczone nieprawidłowe schematy relacji mogą być jedną z przyczyn Twoich obecnych trudności. Do tego ostatnie dwa intensywne, trudne lata, bolesne doświadczenia, duże zmiany. Objawy somatyczne są tego konsekwencją i odzwierciedleniem. Takie właśnie trudności są jednymi z najczęstszych, jakie zgłaszają pacjenci psychiatrów, psychologów i terapeutów. Zaniechanie leczenia sprawi, że trudności będą powracały, nawarstwiały się.

Stoisz przed nowym początkiem - powrotem na studia, układaniem sobie życia w nowym miejscu, nowym środowisku. Potraktuj to jako szansę, nowy, dobry start.

Bardzo, ale to bardzo chciałabym umieć rozmawiać z rodzicami z położenia osoby dorosłej. Takiej, która nie jest juz traktowana jak dziecko, któremu narzuca się pewne schematy zachowań, ale jak odrębna już jednostka, człowiek, który się zagubił i chce wyjść na prostą, a nie jak zepsuta dziewucha, która swoimi łzami chce wzbudzić litość - a wiem, że dla Mamy właśnie tak to będzie wyglądać. Ona nie uwierzy w moją chęć zmiany - zapamięta tylko to, co zrobiłam, nie będzie mogła przeboleć faktu, że ludzie o mnie źle myślą, 'bo co powiedzą o matce, któa tak wychowała swoje dziecko' (to zawsze było dla niej szalenie istotne, ostatnio od Taty dowiedziałam się, że mama unika spotkań ze znajomym małżeństwem też dlatego, że wstydzi się przyznać, że zawaliłam studia, a kłamać nie potrafi). Mam wrażenie, że jej oczekiwania bycia matką były zbyt wygórowane - tak jak ktoś wspomniał wcześniej - ułożyła sobie pewien scenariusz, narysowała idealną dziewczynkę postępującą tak, jak 'się powinno', a wszelkie odstępstwa przyjmuje z goryczą. Tymczasem ja.. można powiedzieć, że jestem w rodzinie czarną owcą. Mam zupełnie inny światopogląd, baaaaaaaardzo sprzeczny z przekonaniami moich rodziców, dziadków.. Boję się konsekwencji, jakie niesie ze sobą moje dotychczasowe życie. Że mimo chęci zmiany, ludzie zapamiętali mnie jako zdemoralizowaną, pozbawioną priorytetów dziewuchę i będą mi skutecznie utrudniać chęć zmiany.. A znam siebie na tyle, że mogę tego nie wytrzymać.

Boże, jak czytam takie twierdzenia to odzyskuję wiarę w człowieczeństwo
Tylko ta akceptacja z ich strony nie całkiem nie jest mi do niczego potrzebna. Prawda jest taka, że przez kolejne trzy lata będę cały czas skazana na ich łaskę. Studia dzienne kosztują, a tym bardziej, że już dwa lata totalnie zaprzepaściłam. Wiadomo, że będę dorabiać, ale nie zapewnię sobie w ten sposób utrzymania 15o km od miejsca zamieszkania. Masz rację, juz dojrzałam do zmian, zmieniłam swoje priorytety. Oczywiście, mam dopiero 2o lat i nie stanę się od razu całkowicie trzeźwo myślącą o życiu, ułożoną kobietą. Ale wiem, co tak naprawdę jest ważne i nie muszę robić z siebie skończonej, wiecznie pijanej kretynki, żeby korzystać z młodości na 1oo procent. Wcześniej wydawało mi się, że trzeba żyć ponad normę, bawić się i nie myśleć o konsekwencjach. Gdybym tylko wiedziała, że sumienie po czasie aż tak będzie mnie dręczyć, zapewne już w zalążku mojego imprezowego stylu życia bym się trochę stopowała. Ale zgadzam się z Tobą - błędy błędami, a iść trzeba dalej. W końcu przede mną mnóstwo możliwości! Zaczynam od nowa. Anglistyka zamieniła się na filologię polską, uczelnia została ta sama, ci ludzie, którzy się ode mnie odwrócili nie zmienią o mnie zdania (pogodziłam się z tym), ale z drugiej strony.. co interesuje mnie zdanie kogoś, kto tak szybko szufladkuje innych? Mogę pokazać się z lepszej strony w nowym gronie znajomych. Portierzy!? Oceniają, mają mnie za płytką dziewczynkę, która potrafi tylko się skąpo ubrać, imprezować do utraty tchu i czołgać się z powrotem. Ale.. ich opinia to jest tylko ich opinia, a nie cała prawda o mnie! JA JESTEM KIMŚ WIĘCEJ.
Co nie zmienia faktu, że... chcę ten mój optymizm zachować na dłużej, dlatego tez macie rację - przyda mi się wiyta u specjalisty. Bo boję się, że mówię tak teraz, a jak za miesiąc przyjdzie mi znowu zamieszkać w akademiku i wrócić na studia, do tego miasta to.. już nie będę taka cwana.

Szerek, podziwiam Cię za to!
Dziecko to ogromna odpowiedzialność, a Ty sama byłaś dzieckiem, kiedy zaszłaś w ciążę. Człowiek w tym wieku nie potrafi poradzić sobie sam ze sobą, ze swoimi emocjami, a co dopiero przejąć wszystkie plusy i minusy opieki nad człowiekiem, który jest od Ciebie kompletnie zależny. Najbardziej dałaś mi do myślenia dzięki prostym słowom: 'to moje życie, moje błędy i ja sama będę za nie odpowiadać'. Niby proste, ale z jakim przekazem! Co nie zabije, to wzmocni, prawda?

Fakt, nigdy nie będziemy potrafili zrozumieć czegokolwiek, jeśli sami tego nie doświadczymy..

A mój chłopak!? Dzięki Bogu wspiera mnie zawsze. Wie o wszystkich moich głupotach, doświadczeniach, właściwie od początku nie ukrywałam, że nie będzie ze mną łatwo. Ale on się uparł i.. dopiął swego. Kocha mnie mimo wszystko i zawsze stara sie zrozumieć moje postępowanie i wątpliwości. Niestety, teraz widujemy się raz na dwa tygodnie, bo są wakacje i ja jestem w swojej miejscowości, on w swojej (poznaliśmy się na studiach).  A właśnie chyba teraz go najbardziej potrzebuję. Chwilowo mamy ciche dni, bo moje skoki nastrojów i płaczliwość sprawiają, że nie mam ochoty z nim rozmawiać, bo od razu wybucham, chociaż sama wiem, że nie mam powodu. Dlatego dla dobra naszego związku unikam kontaktu. Tym bardziej, że widzimy się dopiero za tydzień, więc jedyną formą kontaktowania się są esemesy i komunikatory, a wiadomo, że nie widząc kogoś, jego mimiki i gestów, nietrudno o złą interpretację czyichś słów.

Wielokropku,
JA decyduję o swoim życiu, JA decyduję o zmianach w nim zachodzących i JA obiecuję sobie, że będę lepsza.
Racja.
Naprawdę wierzę w to, że mi się uda, że będę miała silną wolę i że nie złamią mnie negatywne opinie otoczenia. Tylko chyba normalne jest to, że dopadają mnie wątpliwości. Czy to mnie nie przerośnie. Wiem, jaką mam opinię, jakie wyzwiska pojawiają się pod moim adresem, że 'życzliwi' mogli uwieczniać uwłaczające mnie momenty na zdjęciach, filmikach, chociaż pewnie nawet o połowie z nich nie wiem, bo aż wstyd się przyznać - najzwyczajniej w świecie byłam ZBYT PIJANA, żeby to pamiętać.
Ludzie potrafią byc naprawdę paskudni. Boję się głównie tego, że nie dadzą mi żyć, bo zapamiętali mnie taką, a nie inną. A znam siebie na tyle, że niewiele mi trzeba, żeby wszystko wróciło. Po którymś z kolei 'policzku' wymierzonym w moją twarz przez osoby postronne mogę zalać się łzami i.. znowu pić. A później lawinowo wszystko się toczy. Oczywiście, to jest najbardziej mroczny ze scenariuszy, ale nie mogę go wykluczyć, stąd też moje wątpliwości.
Zrobię ABSOLUTNIE WSZYSTKO, aby tak się nie stało, jednak ludzka psychika jest strasznie krucha.
Mam tylko nadzieję, że siła autosugestii zadziała i rzeczywiście 'pokaże innym, że dam radę'. Mimo wszystko i mimo świń podkładanych pod moje nogi.

Przyglądam się i przyglądam, nawet wcześniej już coś w tym temacie pisałam. Kochana... Ty kompletnie nie ufasz... sobie. Boisz się, że ktoś CIę złamie i będziesz znów tą dziewczyną, która się ośmiesza. WIęcej wiary w siebie. Skoro masz kochającego chłopaka, który Cię wspiera to powinnaś się zastanowić co jest ważniejsze. Ci ludzie którzy na Ciebie plują i czekają na kolejne potknięcie czy Ci którzy wierzą w Ciebie bardziej niż Ty sama? Dasz sobie radę, chociaż jak już pisałam jakiś czas temu przydała by się wizyta u terapeuty, bo w Twojej rodzinie niekoniecznie podziało się dobrze. Nie było przemocy i można powiedzieć, że Twoim rodzicom na Tobie zależy, ale chronienie ich przed problemami to niekoniecznie dobre wyjście, skoro wcześniej wspominałaś, że nie radzisz sobie.

Gratuluję!

Ściskam Cię serdecznie (choć wirtualnie).