Poczucie stania w miejscu i związek - Netkobiety.pl

Dziękuję za odpowiedź!
Ostatni raz seks był miesiąc temu. Dla mnie to rzadlp, mam znacznie wyższe potrzeby, żebym była zadowolona to chociaż raz na tydzień byłoby świetnie. Głównie ja inicjuję zbliżenia, ale słyszę, że jest albo późno, albo zmęczony albo "musisz wstać rano", albo nawet nic nie powie tylko hamuje mnie i tyle. Jak rozmawiamy tak ogólnie o tym to po prostu mówi, że nie ma ochoty albo nie ma czasu (?), przez co robi mi się głupio i tracę własnie na tej pewności siebie. I serio to nie tak, że coś sie zmieniło w moim wyglądzie od kilku lat.

O, czasem wyjdziemy na rower, ale na większe wycieczki mamy czas w weekendy, a ostatnie weekendy on spędza na pracy ( z domu).

Wiem, że "uuu zróbmy przerwę" brzmi na manipulację, ale chciałam szczerze napisać, że takie mam myśli, ale nie mam zamiaru tak robić.

Ogólnie z tymi emocjami to tak ogólnie napisałam, bo chodzi i nawet o to uniesienie, seksualność, ale też nawet jakaś ekscytacja na wspólne plany czy szczere śmianie się w głos i radość.
Nie wiem, może to ja jestem wymęczona i zgaszona i nie umiem czerpać radości ze związku.

Ok rozumiem,  że przeszkadza Ci Jego libido.  Rzadki  Seks to niestety ciągła frustracja w związku, co przekłada  się na relacje.  Hm zastanawialas się dlaczego  tak faktycznie jest?  Być może partner zmaga się z jakimiś problemami zdrowotnymi lub psychicznymi (stres,  presja, nieprawidłowa relacja w związku). Powiedz też proszę więcej o Jego trybie życia,  używki?  Zawsze tak było,  że miał niskie libido? Masturbacja? 
Rozumiem też,  że bardzo to się odbija  na Twoim poczuciu samooceny.  Warto metodą zdartej płyty powtarzać partnerowi że,  przez co że rzadko współżyjecie to czujesz się z tym źle  i spada  Twoja samoocena  i byś chciała wypracować  kompromis  w regularnym seksie.  Przede wszystkim działać  trzeba,  wysłać Go chociażby  na badania,  ale nie wymagaj by to zrobił,  możesz co najwyżej prosić i tłumaczyć dlaczego to takie ważne.  Mam tu na myśli nie tylko Twoje potrzeby  i samopoczucie  ale też wyjaśnij że martwisz się o Jego zdrowie.

No to rób  coś,  by ten czas urozmaicić...  W czym problem? Może wspólnie planszowki? Polecam!  Wyjścia  do znajomych,  spacery. Jeśli się nudzicie  i nie wymyslacie jak ten czas spędzić,  to normalne,  że będziecie powtarzać znaną rutynę. 

Rozmawiałaś  z Nim,  że oczekujesz ślubu? Być może on myśli,  że odpowiada  Ci obecny stan rzeczy,  bądź po prostu  nie czuje takiej potrzeby by brać ślub.  Osobiście  sama  tak mam,  ma tak też dużo ludzi

Szczerze  to mi wygląda to na to,  że może  to nie ten po prostu?  Emocji cały okres w związku  nie będzie,  ale martwi mnie fakt,  że nie ma między Wami tej chęci po prostu  zabawy  w życiu,  czyli śmiechu,  zabawy swoim towarzystwem. Jest za to między Wami sporo różnic. 
Zaakceptuj to,  że nie możesz go zmienić,  możesz za to zmienić siebie.  Partnera możesz zmienić co najwyżej na innego.  Nikt za Ciebie nie podejmie decyzji  typu co dalej,  sama musisz wybrać. 

Coś ode mnie.  Mi bardzo pomogło  zrozumienie tego jaka  jestem w związku, że muszę zacząć od zmiany siebie,  wrocenia do tego jaka  byłam  na początku.  Byłam przede wszystkim  wyrozumiala,  zaczęłam być ponownie taka i wiesz co?  Cholernie  dużo się zmieniło na dobre.  Często kierujemy się tylko swoim  "ja"  i to zaślepia nas na to by zrozumieć,  że partner jest wolnym człowiekiem  i ma swoje prawa i potrzeby.  Dlatego pisałam wcześniej,  że zmianę należy zacząć od siebie.  A co będzie później,  to wie tylko nasz przyjaciel - czas.

Dodam tylko,  że szukajmy rozwiązań problemów,  a nie tkwijmy w tym samym punkcie.  Problem? Więc co JA mogę zrobić by to zmienić?

To się nazywa "przechodzony związek".
Czyli taki, który się nie rozwija. Po 6 latach ciężko szukać nowych, emocjonujących tematów rozmów. Czasami wspólne gotowanie wystarcza. Tylko nie wtwdy, kiedy związek staje na etapie, na którym powinien się rozwijać.

Przechodzony związek to według mnie pojęcie  nieaktualne.  Bo jak nazwiesz taki stan rzeczy w przypadku związku,  w którym obie strony  są zgodne co do braku ślubu i dzieci? 
Czym jest zasadniczo  przechodzony związek? W obecnej sytuacji raczej  nazwałabym taki stan rzeczy  po prostu  brakiem odpowiedniej  komunikacji i być może niedopasowaniem.  Nie każdy związek musi iść w kierunku ślubu  i dzieci aby nazywać  to "przechodzonym związkiem". Te miano  kojarzy się,  że każdy związek musi dążyć  do czegoś większego zamiast po prostu  być razem.

Słuchajcie, to nie tak, że nie ma uczuć i "on czeka, aż ja zerwę". wtf.
Jesteśmy dla siebie super, swobodni w rozmawianiu i słuchaniu, zawsze może na mnie liczyć a ja na niego. Best friends, partners in crime, blabla, tylko intymność gdzieś zniknęła, pojawiła się rutyna i nuda i brak czasu na wspólne aktywności. Do tego ja jestem wiecznie w stresie i smutku i może dlatego bardziej zależy mi, żeby związek był bardziej energetyczny i dał mi troche "ujścia".

Tak jak napisałam na początku, dostaję dużo uwagi i troski, ale w taki sposób jak "dziecko" (to złe porównanie, ale nie mam lepszego) a nie ma flirtu i jakiegoś ognia.
Wiem, że to normalne, że to zanika z czasem i nie jest jak na początku związku, ale chyba nie powinno całkiem?

Istotka, do tego co pisałaś wcześniej.
"Coś ode mnie.  Mi bardzo pomogło  zrozumienie tego jaka  jestem w związku, że muszę zacząć od zmiany siebie,  wrocenia do tego jaka  byłam  na początku.  Byłam przede wszystkim  wyrozumiala,  zaczęłam być ponownie taka i wiesz co?  Cholernie  dużo się zmieniło na dobre."

dużo się słyszy o takiej autoanalizie i zrozumienie siebie - ale jak to robić? terapia? książki? pisanie swoich przemyśleń i wyciąganie wniosków? Jak właściwie dotrzeć do siebie i do tego co się naprawdę potrzebuje?

Bardziej ten związek wygląda na przyjacielski, dobrze jakbyś wiedziała dlaczego unika bliskości, tylko to będzie trudne, bo się nie przyzna.
Co tu mówić o ogniu, jak nawet żaru nie ma z jego strony, a gdzie tu mówić o przyszłości...

Po kobiecemu zwalasz na tego biedaka winę. Zapewne został przez ciebie nieźle zaorany. A przecież powinien być ogierem w łóżku, a przecież powinien za was dwojga wziąć ślub. Gó...wno prawda. To takie babskie dojechanie faceta, żeby pozbyć się wyrzutów sumienia.

Nie przyszło to ot tak.  Impulsem  był  kryzys w związku.  Oprócz psychologii  interesuje się również medytacja i duchowoscia.  Wiedza z kilku  obszarów i rozmowy z przyjaciółmi,  jak i partnerem,  wiele mi pokazala.  Splot wielu wydarzeń,  przeżyć i wiedzy wpłynął  na autoanalize.  Tak było w moim przypadku,  w każdym innym czy też Twoim,  każdy sposób dobry,  który będzie dążył  do zmian i pracy nad sobą.  Też bardzo pomocne jest zrozumienie że partner to też człowiek.  Należy Go przede wszystkim  traktować  jak człowieka,  przyjaciela  a dopiero później jako partnera.  Piszę tak,  ponieważ to właśnie emocje przyciemniaja tej myśli. 
Zastanów się też,  ale tak szczerze,  w kim się zakochał Twój partner,  jaką wtedy byłaś? 
Może to pozwoli Wam przetrwać  kryzys.
Koniecznie też rozmawiajcie,  ale konstruktywnie i bez presji. 
Wspominałaś  że on chce ślubu i dzieci,  to za przeproszeniem  skoro wiesz, że chce  to Go nie mecz  tym tematem,  tym bardziej,  że póki co Ci na tym tak bardzo nie zależy.  Sugeruję skupić  się na relacji przede wszystkim, bo może dlatego pierścionka dakej nie masz.  Może tak być,  że on czuje się w tyn związku  dokładnie  tak jak Ty,  przez co zwleka.

Jestem też ogromną zwolenniczką terapii,  zawsze i każdemu

(Edit)
Ogólnie  temat jest na tyle skomponowany,  że ciężko doradzić coś konkretnego,  to Ty musisz zdecydować  czy chcesz walczyć o związek czy uznać,  że to nie ma sensu.  Ale aby walczyć,  muszą to chcieć szczerze obie strony  i przede wszystkim rozmawiać  ze sobą. Mam tu też na myśli problem z seksem,  sam się nie rozwiąże...  Skoro jesteście  sonie przyjaciółmi  to dlaczego dalej tak naprawdę nie wiesz co jest na rzeczy? Może ma aż tak małe libido,  też możliwe,  ale czy tak było zawsze? Jedli nie,  trzeba znaleźć  przyczynę.

Jak na dłoni widać podejście. Schemat Daj mu spokój, przecież nie dorasta tobie do pięt.
Nie potrzebujesz żadnej porady. Nie wyłupiaj się.

Literówka się wkradła - miało być "brak" zamiast "rak" Czasami ucina mi literki..

Seks raz na miesiąc to już jednak powód do zastanowienia..

Gratuluję,  piękny ukłon w zasługi  feministek i równouprawnienia

Musisz być bardzo smutnym człowiekiem :):)

Znamy już te zagrywki. Podobnych tobie już tu było kilka. Także wiesz. Wmawianie winy możesz stosować na tym swoim nieboraku.

Sprawa tutaj, jest prosta i schematyczna.

Przecież cię nie znam. Zapomnę o tym wątku pewnie jutro. Jak pisałem, podobnych tobie tu było kilka. Nawet stosowały te same tricki co ty. To po co te złośliwości, gierki i jechanie po mnie?
Prosisz o poradę i spojrzenie z boku to masz. Bez owijania w bawełnę, tak jak to widzę. Nie chcesz takiego spojrzenia, a tylko pitu pitu, To nie ma problemu, mogę w tym wątku nie pisać. Kompletnie mnie nie jakoś nie obchodzisz, a dostrzegam tylko schemat zachowania.

Ale oni nie są zgodni, bo Autorka oczekuje zaręczyn.
Przechodzony związek to taki, który stanął w miejscu zamiast się rozwijać. Nawet bez ślubu i dzieci można tworzyć rodzinę. Oni nie tworzą, bo Autorka oczekuje ekscytacji zamiast codzienności, a tak się nie da.
Ja po 5 latach stażu związku nie wiem jakie jeszcze egzystencjalne rozkminy mielibyśmy mieć, wszystko przegadaliśmy. Bycie razem w codzienności jest fajne i jak dla mnie to, że da się razem w codzienności po prostu być, jest oznaką dobrej relacji.

Dla mnie ani taka prosta, ani taka, schematyczna, mógłbyś jaśniej? Bo nie wiadomo co akurat się kryje pod Twoim schematem.

Po 6 latach?
Hormony/motylki się tyle raczej nie utrzymują.

Jak szły te fazy związków? Coś w tym stylu:

wspomniałaś że chłopak czasem się wykręca zmęczeniem, jak wygląda jego styl życia, czy ty jesteś centrum jego świata razem z pracą czy ma też kumpli?
miałaś jakieś wcześniejsze dłuższe związki i regularny seks przed obecnym partnerem? czy o obecnej sytuacji rozmawiałaś z koleżankami, które zachęcały do zastanowienia się czy warto to kontynuować?

Problemy emocjonalne schowane gdzieś tam wewnątrz. Tego raczej nie rozwiąże się bez pomocy...

No właśnie nie znamy przyczyny jego wycofania w tej kwestii, bo równie dobrze mógł przejść na kamerki... mogło też libido spaść  prawie do zera, a pewnie nigdy nie było za duże, a to wina organizmu, nie autorki.

On tak generalnie jest bez emocji, taki do rany przyłóż, w niczym się nie przeciwstawia, tak jakby nie miał swojego zdania, sam nie wie czego chce,  żyje dniem dzisiejszym, stoi w miejscu, a nawet się cofnął w sferze intymnej, więc wydaje się autorce też nudny. Do tego brak pożądania z jego strony, nie daje nadziei na udane życie w przyszłości.

Wygląda to trochę jakbyś przechodziła życiowy kryzys, gdzie związek ze „współlokatorem”, to tylko jeden z problemów, chociaż na tym osadziłaś wątek. Bo i problemy ze zdrowiem masz, i w pracy stresująco. Po drodze gdzieś się też rozmyły głębsze relacje z przyjaciółmi, skoro nawet nie masz z kim od serca szczerze pogadać.
Wpadasz w jakąś czarną dziurę i chyba oczekujesz, że Twój facet Cię z niej magicznie wyciągnie :-/ Nie wiem, co Ci poradzić. Tak intuicyjnie wychodzi mi, że sama musisz siebie poskładać, zastanowić się dokąd zmierzasz, czego potrzebujesz i oczkujesz. Może od tego zacznij. Możesz skorzystać z pomocy specjalisty, mam na myśli psychoterapeutę.

Dzięki wszystkim za odpowiedź. Dało mi to dużo do myślenia (i wkurzenia się jeszcze bardziej, na siebie też ;D) i wiem, że najpierw to ja sobie w głowie uporządkuję. Dajcie mi już spokój z tym ślubem, raz czy dwa wspomniałam, że się zastanawiam nad stanem rzeczy, a ni, że zaciągam do ołtarza, wtf. Mam update, więc się podzielę.

/Legat, miałeś zapomnieć na następny dzień o wątku i spadać./

Seks był wczoraj (woohoo). Ale ponaciskałam i porozmawialiśmy dużo i historia taka:
Kilka miesięcy temu jak zaczęłam brać tabsy na swoje problemy zdrowotne to radzono mi odstawić piguły antykoncepcyjne, żeby łatwiej kontrolować wyniki itp. Oczywiście podzieliłam się tym, poinformowałam i było przyjęte normalnie. Zdrowie najważniejsze. Od tamtej pory używamy prezerwatyw, ale mój pan mi się przyznał, że po jakimś czasie czuje, że psuje to nastrój i jakoś dziwnie "wrócić do prezerwatyw" i żebym nie czuła się przypadkiem winna albo obciążona jakimś wyrzutem to wolał nic nie wspominać i nie marudzić. Dodał, że w sumie to serio jest zmęczony i obciążony i ostatnio to woli się poprzytulać niż uprawiać seks i że tak się to ponakładało razem, że po prostu taka częstotliwość. Ma dalej chęć, ale trochę rzadziej i "nie chce mnie traktować jako narzędzie to wyżycia się".
Powiedziałam jak się czuję i co oczekuję, porozmawialiśmy jeszcze więcej niż tu co napisałam.
Raczej obojgu nam się przyda dłuższy urlop i rehabilitacja życiowa.