Czy optymizmu można się nauczyć?

Ja się nauczyłam optymizmu, więc jak najbardziej jest to możliwe. Miałam trudne dzieciństwo i życie dawało mi ciągle kopa, ale kiedy 7 lat temu zmieniłam miejsce zamieszkania i zamieszkałam z mężczyzną mojego życia, nagle zaczęłam się czuć szczęśliwsza, z dnia na dzień było coraz lepiej. Po pewnym czasie zaczęły mnie cieszyć drobnostki, aż w końcu gdy miałam do wykonania jakieś ważne zadanie, to wierzyłam że się uda. Dziś jestem osobą która tryska optymizmem. Optymizm był mi potrzebny do przezwyciężenia przeszłości. Niektórzy mówią że optymiści nie potrafią realnie spojrzeć na świat, ale ja tak nie uważam. Optymiści patrzą na to co się wokół nich dzieje, przyjmują to do wiadomości, ale nie załamują się złymi informacjami. A jak nabyć pozytywnego nastawienia do świata!? Cóż, mi wystarczyło oderwanie od toksycznego środowiska, które ciągle mi przypominało o dzieciństwie i miłość, która pozwoliła mi uwierzyć, że mogę być szczęśliwa. Myślę że dla każdego jest inna metoda na nabycie pozytywnego stosunku do świata.

Roskalinda, ale ty odnalazlas szczescie i radosc, dlatego zaczelas inaczej patrzec na swiat. a co z osobami, ktore naprawde maja problemy? czy wtedy naucza sie optymizmu? potrafia wierzyc ze bedzie lepiej? ja mysle ze czlowiek rodzi sie po prostu optymista lub pesymista, ale zdarzenia tez nas ksztaltuja. ciezko byc optymista osobie, ktora ma naprawde duze problemy i zycie jej sie wali na glowe. podziwiam takie osoby, ale wlasnie mysle ze trzeba urodzic sie optymista zeby wtedy myslec pozytywnie. wiecie.. ja jestem chyba pesymistka, ale staram sie pozytywnie myslec:)

da radę-wiem po sobie.
może nie jestem rasowy optymista, nie, jestem realistka, ale pozbyłam się czarnowidztwa -widzę sytuacje i dobre i złe. to mój sukces.
zależy od podejścia, indywidualna sprawa.
jednych ciężko przekonać, inni pod wpływem np miłości odwracają się o 180

Optymistką byłam od zawsze, ale nie ukrywam, że kiedy kilka lat temu życie dało mi solidnego kopa, a mój poukładany świat nagle rozsypał się w kawałki, na chwilę gdzieś ten optymizm zgubiłam, aby ostatecznie stać się... optymistką niepoprawną . Dlaczego? Bo nauczona doświadczeniem dziś wierzę, że nie ma dla mnie rzeczy niemożliwych, sprostam wszelkim przeciwnościom, dam sobie radę w każdej niemal sytuacji i byle przeciwności na pewno mnie nie złamią, po prostu czuję dziś swoją prawdziwą siłę i wartość, co w moim odczuciu jest tu podstawą.

Oczywiście, że to nie stało się z dnia na dzień, włożyłam w to sporo pracy, bo świat wokół niestety nie nastraja pozytywnie, wiem jednak, że można cieszyć się dniem codziennym, drobiazgami, które się na niego składają, a ludzie chętnie oddają nam szczery uśmiech. Cieszę się tym co mam, nie tęskniąc do tego czego mieć nie mogę, jeśli coś mi nie wyjdzie to stwierdzam, że widocznie tak miało być, kiedy mam marzenia ponoszę ryzyko i po nie po prostu sięgam, dla mnie przysłowiowa szklanka jest zawsze do połowy pełna, a nie do połowy pusta i jest mi z tym naprawdę dobrze...