Witam wszystkich,
Jako że nie mam się komu wyżalić to zrobię to tutaj,a więc zacznę od początku.
Około 6 lat temu poznałem pewną dziewczynę(nazwijmy ją E), dokładnie to poznałem ją przez swoją ex(nazwijmy ją P), z która to także było na początku dobrze, no ale niestety odkochała się we mnie, gdy już zakończyłem związek z swoją poprzednią ex (P) to pomimo 4 miesięcznej samotności powoli zbliżałem się do E, wszystko na początku było pięknie, mimo ukrywania związku przed znajomymi i tak nam dobrze było, z czasem opowiedzieliśmy im o wszystkim, nie byli źli. No i tutaj można powiedzieć że wszystko co normalne się kończy, otóż dowiedziałem się od E że przeżyła takie same jazdy w życiu jak ja (gnębienie w szkole itp), a więc postanowiłem jej z tym pomóc i pozbyć się z niej wszystkich dołów oraz fobi (niestety ma lęk przed ludźmi), przez to wszystko poświęciłem dla niej 4 lata swojego życia, przez jej wymaganie codziennych wizyt, nie miałem czasu dla nikogo i kontakty po prostu mi się zerwały, ale jakoś mi to nie przeszkadzało bo miałem ją, życie dosłownie było jak sielanka... ale tylko do momentu, otóż w czerwcu lub maju zauroczyła się w innym, powiedziała mi o tym, ja jej obiecałem że pomogę jej z tym, że razem to zwalczymy, ale niestety nie udało się, zamiast mi pomóc to angażowała się w to zauroczenie oraz spotykanie się z tym chłopakiem, aż raz kazała mi abym sprawdził jej rozmowy na gg... no i uruchomiła mi się zazdrość oraz lekki brak zaufania. I niestety wszystko szlag trafił, sytuacja na dzień dzisiejszy wygląda tragicznie, zerwała ze mną, jestem sam nie mam nikogo, ona nie chcę ze mną gadać, czy z wami kobietami tak jest naprawdę ? że nawet 4 lata nic nie znaczą potem ? Mimo że chodzicie zdołowane i smutne... to i tak mówicie dajmy sobie na jakiś czas odpocząć ?
Wykorzystała Cię i porzuciła. 
Zasługujesz na więcej niż bycie chwilowym pocieszeniem. Powodzenia.
Musisz zastanowić się, co Cię w nich pociąga. Zapewne lubisz czuć się ich wybawcą 
