zakochalam się w facecie, starszym o 30 lat

mam mozliwosc wrocic - we wrzesniu. poza tym on mnie zaprosil do siebie w odwiedziny. ja uwazam ze oszalalam - pije tylko od paru dni, zeby zapomniec....

dlaczego myslisz, ze oszalalas?
ciekawi mnie :
zakladasz, ze to niemozliwe kochac kogos , kto jest od Ciebie starszy ?

Sama mieszkam w Niemczech i wiem, ze tutaj to nic dziwnego.

nie zastanawialabym sie nad tym, idz za glosem serca. Nic nie tracisz.
Kochac mozna kogos o wiele starszego od siebie i wiele mlodszego od siebie.

Wiek nie jest kryterium ( co widac na zalaczonych obrazkach )- poczytaj na forum o zwiazkach rowiesnikow , tez sie czasami nie udaja  ;-)

geheimnis - miłośc jest piękna i potrzebna każdemu - ALE zdaj sobie sprawę z tego że związek z mężczyzną w "podeszłym wieku" - bo 60 lat to już taki wiek łączy się z tym że najprawdopodobniej za kilka lat on będzie potzrebował opieki "starość nie radość" i co poświęcisz swoje mlode lata na pilęgnowanie go czy wtedy zostawisz bo wkońcu ty też masz prawo do życia a nadal będziesz młoda.
Myślę że fascynacja, miłe chwile które były powinny zostać tylko w twoich wspomnieniach i powinnaś szukać kogoś w podobnym wieku z kim można planować życie na kolejne dziesiątki lat.

atinasarz masz racje w tym co napisalas i jest to smutne dla mnie... rozsadek mowi mi to samo, ale serce jednak pomimo tego strasznie boli. Co do milosci - ja nie szukam, wiec albo przyjdzie sama, albo poczuje "to' albo nie - trudno, niech sie dzieje co chce... Tyle ze ja jestem powoli coraz bardziej tym wszystkim b. zmeczona...:(

Kleofas co masz na mysli konkretnie?

Zakochać sie jest fajnie, zwlaszcza jak obie strony to czują...ale tłamsić to potem wcale juz tak fajnie nie jest .............

Fajnie, ze chociaz mnie nie wysmialyscie kobiety, ze mam taki odlot na punkcie tego starszego Pana. Zeby był młodszy o te chociaz 10 lat to bym tego nie pusciła, a tak ..........tylko moge pocierpiec, albo naprawde pojechac i zrealizowac to...w tym sensie ze tylko na romans.....

Bo na wspolne zycie to on  jest juz za stary...........chyba (((

Dokladnie bylo ze mna, lecz moj partner jest starszy o 18 lat, i jest wiele przeciwnosci losu ale jestem szczesliwa jak nigdy w zyciu ja mam 20 lat on 38 i nic mnie to nie interesuje on czuje sie na 25 i to jest wazne.

To jest piekne uczucie )

Skorzystaj z odwiedzin nie masz nic do stracenia!

K_r_o, mnie tez zaskoczylo to uczucie i tez pamietam moment jak mnie ruszyło... tak sobie tłumacze to, ze jest to facet, ktory nadaje na fali podobnej do mojej, w stylu bratniej duszy, o podobnej wrazliwosci i patrzeniu na swiat + przemily, skromny. Ale ja nie jestem jakas desperatka, zeby sie z nim wiazac przeciez (wierzcie albo nie, ale mlodo wygladam, na 25 lat, pomimo ze mam 30), czuje sie fajnie ze sobą. O.K. przyznam sie, pomyslalam o seksie - czy mnie zaspokoi?, a to jest tez wazne dla mnie. Lubie seks. Co mam robic -wziac go na romans? Za 10 lat on bedzie dziadkiem, a ja 40 latka (to chyba jeszcze mloda w miare babka) Powiecie, ze nie zakochalam sie, bo kalkuluje, ale chyba jednak sie zakochalam - tesknie, brak mi go, mysle o nim codziennie, brak mi jego przyjazni, dowcipu, towarzystwa, rozmowy, wsparcia...:( nie moge skonczyc z ta kalkulacja i liczeniem lat

Spróbować nie zaszkodzi:)) Nikogo nie krzywdzisz, a może przeżyjesz jedne z piękniejszych chwil swojego życia:))

geheimnis myślę, że powinnaś spróbować. Co Ci zależy, skoro jesteś wolna i on też to nie macie nic do stracenia. Czas pokaże czy coś z tego wyjdzie czy nie. Ja czytam teraz podobne wątki bo też mam taki dylemat, tylko trochę mniejsza różnica wieku.

Moją największą miłością jest L. o którym juz pisałam. Jest w tym samym wieku co Twój "obiekt". Zniszczyła nas trochę ta różnica wieku. Ja - młodziutka, nie potrzebowałam się "wyszaleć" przystosowałam swój tryb do jego życia. Niestety najpierw były plany, miał być ślub, dzieci... ale później jego to przerosło. Stwierdził, że napewno go zdradzę i ta obawa pielęgnowała w nim strach. Kocham Go:) to co przeżyłam było najpiękniejszą rzeczą jaka mnie spotkała, ale... uwaga najbardziej bolesną. Takie związki mają racje bytu, jeśli tylko partner odczuwa empatię, wie, że dajesz mu siebie i ze za parę , parenaście lat będzie wymagał opieki. Ja zdawałam sobie z tego sprawę i wiem, że nie opuściłabym go wtedy.. ale On nie potrafił w to wierzyć. Nie wyszło.

Ja powiem to , co juz mowilam:
nie zrezygnowalabym , gdybym czula , ze to jest TO.
Co Ty sie tak uparlas tego wieku?
To moga byc najlepsze chwile Twojego zycia. Zaprzepascic ? W imie czego ?

Zacznę od tego, że zarejestrowałam się tylko po to, żeby odpowiedzieć w tym wątku.
Geheimnis, Twoja historia po prostu wbiła mnie w fotel, bo jestem w bardzo podobnej sytuacji wiekowej, tylko w moim przypadku chodzi o jeszcze więcej - bo 35 lat.
Myślałam, że jestem jedyną wariatką na tym świecie. Na szczęście okazuje się, że jednak nie jestem w tym sama.
Chciałabym Ci jakoś pomóc uwierzyć w to, że to jest przede wszystkim prawdziwe i możliwe. I że powinnaś chociaż spróbować dać temu szansę. Szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że facet jest Twoją bratnią duszą.
Pewna legenda głosi, że gdy rodzi się człowiek z nieba spada dusza i rozdziela się na dwie części. Jedna z nich trafia do mężczyzny, a druga krąży po ziemi, czekając aż narodzi się pasująca do niej kobieta. Całe życie natomiast polega na tym, aby odnaleźć tę drugą połowę. Połowę własnej duszy. Połowę swojego serca. Połowę samego siebie.
Szczerze wierzę, że to nie jest tylko legenda, bo wynika z niej, że nasze drugie połowy są starsze. Albo o kilka dni, albo o kilka miesięcy, lat, ale może też te 30, czy 35. Mogą nawet nie żyć.
Wiem, że wyobrażenie o wspólnym życiu jest prawie nierealne, ale trzeba żyć chwilą. Liczy się to, co jest tu i teraz, a nie za 5, czy 10 lat. Wtedy się będziemy martwić.
Życzę Ci, aby wszystko ułożyło Ci się w taki sposób, abyś nie musiała cierpieć. Żebyś zrobiła tak, jak mówi Ci Twoje serce. Bo kij z rozumem. Raz się żyje. : 3

Wez sie dziewczyno ogarnij,zakochalas sie z wzajemnoscia to sie ciesz.Tu sie nie ma co rozpisywac, zdarzylo Ci sie to na co kazdy czeka i nie kazdemu jest dane.Masz szczescie ,nie zaprzepasc tego.

przykra sprawa ;/  Jestem w podobnej sytuacji... miedzy mna a tym mezczyzna jest roznica 24 lat. Milosc odpadla mnie etapami... raczej ciezko jest mi sie zakochac . odganilam go jak tylko sie dalo i w momencie kiedy naprawde odszedl zrozumialam ze tego wcale nie chce. ja wjechalam na urlop a on mial zawal... myslalam ze na zawsze go strace. czulam straszny zal. teraz wariuje na jego punkcie. nigdy wczesniej nie mialam takiego porozumienia dusz. jestem bardziej realistka i wiem ze romans jest lepszym wyjsciem z takiej sytuacji.. ale jest tez obawa ze tylko nas to do siebie przyciagnie i nie bedziemy w stanie tego zakonczyc... obawiam sie tez o uczucia. nie chce go ranic ani siebie. jestem mloda i chcialabym miec poukladane zycie... jednak czuje potrzebe bycia kolo tej osoby.

Witam,
Czytam bardzo stare posty, ale postanowiłam się wypowiedzieć. Moja wypowiedź jest bardzo podobna do Waszych, tyle że ja zakochałam się w facecie starszym o 26 lat , on czuje to samo. Mam 21 lat on aktualnie 47. Pracujemy razem , jest Anglikiem , ponieważ aktualnie mieszkam w Anglii (oczywiście nie mam zamiaru stąd wyjeżdżać). Uwielbiam go , codziennie on przypomina mi o tym jak mocno jesteśmy dla siebie , po prostu CZUJE, ŻE JEST TO COŚ!!!! Nie wyobrażam sobie,że miałoby go teraz nie być!
Dlatego bez załamek i DZIEWCZYNY PIERSI W GÓRĘ I BYLE DO PRZODU...

Pozdrawiam A.

Długo zastanawiałam się czy wpisać tutaj moją historię, ale chyba dobrze zrobię.
Mam 29 lat. Nieudane życie, poza dwoma cudownymi dziewczynkami. Mąż burak od którego jestem uzależniona, który zdradza mnie, jest nielojalny. Nie mam pracy i muszę dbać o moje dwa cuda, szkoła i tak dalej. Kiedy mnie opuścił zaczęłam spotykać się z facetami, aż wreszcie uległam 60-cio latkowi. I nagle świat się zmienił. Okazało się że wszystko może inaczej wyglądać, Jego delikatność, kultura, dbałość o mnie i w końcu pomoc spowodowała, że nie mogę bez niego żyć. Niezwykle udany romantyczny seks powoduje, że drżę w jego obecności. W ciągu miesiąca miałam więcej rozkoszy z nim niż ze wszystkimi poznanymi facetami przez całe moje życie. Jest tylko problem że on jest żonaty. Niezbyt szczęśliwie, ale dla siebie bezpiecznie. Jednak postanowiłam zostać przy nim i czekam z utęsknieniem na każde spotkanie. Kocham go jak nikogo przedtem.
I niczego nie żaluję !

...jak długo będziesz w stanie być kochanką?...wiesz co się z tym wiąże?

Mnie to się tak średnio układa - dba o Ciebie, jest troskliwy etc etc, ale jednak robi, jak jemu jest najwygodniej i sie z żoną nie rozwiedzie, czy Ci to  pasuje czy nie. Jesteś dorosła, wiesz w co wchodzisz, mnie raczej taki związek by nie pasował, chociaż ogólnie mogłabym się związać z 60-latkiem.

Je veux, no trochę chyba jego żona stoi na przeszkodzie...

Czesc. Ja tez jestem w podobnym zwiazku Moj partner jest starszy o demnie o32lata