Przyjaciel chce czegoś więcej - a ja już sama nie wiem...czuje presje?

Witam wszystkich,
Na wstępie chciałam napisać, że jestem kobietą i mam 26 lat.
O swoim problemie rozmawiałam już z moją przyjaciółką, ale chciałam zapytać się czy może ktoś miał podobnie, czy ja już wariuje..troche zagmatwnae mam nadzieje że uda mi sie to w miare dokladnie opisac
Rok temu poznałam faceta... to był kumepl mojego brata. Zaprzyjaźniliśmy się, dogadywaliśmy się...on chciał czegoś więcej już na poxzątku ja jednak nie potrafiłam "przejść" od przyjaźni do związku. Co gorsza zdałam sobie sprawę, że jestem coraz starsza, że dobrze byłoby mieć kogoś - a kto może być lepszy niż przyjaciel. Pod warunkiem że się coś do niego czuje...
Z tym, że ja nie potrafię się do niego przekonać...nie pociagał mnie wcześniej fizycznie..teraz jeśli zdarzy mu się mnie objąć to czuje się hmm ani dobrze ani źle..ale jakby powoli się przyzwyczajam... Kiedy naciskał że chce więcej - tłumaczyłam mu - nie chcę cię ranić, na dzień dzisiejszy potrafię być tylko twoją przyjaciółką (jednoczesnie zaznaczyłam, że ze mną jest tak, że do związków podchodze powaznie, jeśli ma coś być to będzie -  potrzebuje dużo czasu), powiedziałam że może spotykać się z kim chce bo nie mam prawa mu zabraniać, to chyba naturalne prawda?
Jednocześnie w czasie naszej przyjaźni nie wiem jak to opisac. Czuję się troszkę kontrolowana. Zauważyłą to moja przyjaciółka - był zazdrosny o to że dobrze dogaduje się z jego kolegą - mimo że kolega ma kogoś więc nie rozumiem. Kiedy dzwoni do mnie telefon teksty w stylu "kochanek dzwoni". Denerwuje sie jak widzi ze z kims pisze smsy. Kiedyż kilka razy usłyszałam jak mówil (nie wiem już sama czy to był tylko żart), że jak ma byc z jakas dziewczyna to ona musie mieć jakiś tzw. "poziom" ponizej ktorego on nie schodzi - chodzi o wygląd.
Ostatnio poznał jakąś dziewczyne i słysze delikatna sugestie "decyduj się szybko bo widzisz co się dzieje"...
Od miesiąca czuję nad sobą zegar- decyduj się szybko albo bedziesz sama do końca życia..może to irracjonalne ale mam wrażenie że nie poznam więcej już nikogo.
Wiem, że bardzo go lubię jako przyjaciela...Tylko że ze mną jest takie nieszczescie że długo się do kogoś przwyczajam - tak z rok przynajmniej mi to zajmuje jeśli nie wiecej. My właśnie znamy się już rok. I już sama nie wiem...całą znajomość czułam presje "co z nami bedzie?, co dalej". Ja go rozumiem bo chce wiedzieć na czym stoi itd. Tłumaczyłąm za kazdym razem tak samo - jestesmy oboje wolni, na dzien dzisiejszy przyjazn - zrozumiem jesli nie bedziesz chcial sie widywac ze mna na jakis wspolnych piwkach czy innych okazjach. On jednak twierdszil ze chce sie ze mna widywac nawet z jako z przyjaciolka.
Cały czas miałam poczucie winy, kiedy sie widywalismy, że go ranie itd. Ale z drugiej str to dorosły facet (ma 28 lat) wiedział na czym stoi (tłumaczyłam wiele razy).
Naciska mnie, że to roznie bywa, ze spotkla sie juz z tamta dziewczyna 2 razy.
Podkreślam - wiem że to brzmi jakbym się tłumaczyła - do niczego go nie zmuszałam, widywalismy się bo sam chciał, wiedział że oferuje mu na dzien dzisiejszy przyjaźń. Nie ukrywam że mowilam mu rowniez że bardzo cenie sobie jego towarzystwo, lubie z nim przebywać i rozmawiać. No niestety kwestie intymne juz u mnie nie przechodziły (nie potrafię nas sobie wyobrazić w łóżku).
Zanim go poznałam przerobiłam paru facetow ktorzy byli w stosunku do mnie nie fair - mowilam mu - po części stąd moj stosunek "nie wiem co dalej".
I ja nie wiem co myślać. Czy rzeczywiscie mu na mnie zalezy? Czy po prostu on chce kogos miec za wszelka cene?
Już sama nie wiem.... Czy strach przed samotnością przesłania mi zdrowy rozsądek?
Od tego analizowania zaczynam się gubić...