Ja, mój mąż i moje cierpienia z toksyczną teściową

Niestety mój mąż jest właśnie jedynakiem.A z teściami na szczęście dzieli nas odległość kilku dziesięciu kilometrów.Z mężem próbowałam rozmawiać po powrocie.Tłumaczyłam,że wzięłam specjalnie wolne żeby on mógł jechać a on miał mnie gdzieś.A on powiedział a co może mam ci podziękować że pozwoliłaś mi jechać? Niedawno teście byli u nas ja szłam do biblioteki oddać książki nie były to zwykłe książki tylko ciężkie księgi które były mi potrzebne na egzaminy.No i trochę ważyły,nie żebym nie mogła ich unieść.Jednaj mąż miał iść ze mną żeby pomóc mi je zanieść.Teściowa wzięła wtedy do reki tą reklamówkę z książkami i powiedziała do mnie i ty do tego potrzebujesz chłopa żeby ci niósł?Nie przesadzaj,przecież to nie jest takie ciężkie.Mąż poszedł ze mną ale ledwie uszliśmy kawałek drogi powtórzył słowa teściowej że to nie jest takie ciężkie i mogłam sama je odnieść,chociaż sam co chwilę przekładał torbę z ręki do ręki.Ale to już nie o to chodzi,tylko po co ona się wtrąca i dlaczego on zawsze staje po jej stronie?Czy nie rozumie jak bardzo mnie tym krzywdzi?

Kobieta powinna zrozumieć,że w pewnym momencie musi pójść w cień... Zostawic syna innej kobiecie.. oNa zamiast starać się żeby w małżęństwie syna było jak najlepiej, sama niszczy ten związek. Może oboje porozmawiajcie z teściową. Jakie były na początku Twoje relacje z teściowa?

Do tego co napisała brysia , dodam jeszcze coś od siebie.
Twoja teściowa , to typowy przykład toksycznej matki.Twój mąż jest jej jedynym synem.Ona chyba cierpi na " syndrom opuszczonego gniazda" , nie może się pogodzić z tym , ze jej synek już wyfrunął z niego i ma własną rodzinę.Ona miała go jednego , i wciąż traktuje go jak swojego ukochanego syneczka i nie może się przestawić na to , że w jego życiu jest jeszcze inna , bardzo ważna kobieta.
Jeśli mogę Ci coś doradzić , to nie idz z nią , jak to się mówi " na udry ".Wiem , że jest Ci ciężko z tym wszystkim, bo Twój mąż zachowuje się , jakby był Twoim drugim dzieckiem , a nie mężem , w którym możesz mieć zawsze wsparcie.Jednak nie unoś się nerwami.Powiedz swojemu mężowi , to co zasugerowała Ci brysia.A z jego matkę spróbuj nie traktować jak wroga.Staraj się z nią rozmawiać spokojnie , zawsze jej mów , że ją rozumiesz , nie daj jej odczuć , że jest Twoim wrogiem.W razie czego spokojnym głosem tłumacz jej , że Ty też potrzebujesz wsparcia , pomocy , że jak tylko się uporacie z tym wszystkim , to wpadniecie , i jej pomożecie.Dla Twojego męża to też jest trudna sprawa.Nie potrafi wybierać między dwoma najważniejszymi kobietami jego życia.Spróbuj przełamać swoja niechęć do jego matki.W końcu to matka Twojego męża ! Daj jej odczuć , że o niej myślisz , kup jej czasami coś drobnego , co by jej się przydało ( w kuchni ?), ona się będzie czuła jak w niebie , a Ciebie może zacznie traktować jak córkę ?Może sposób w jaki się zachowuje , to taki bunt przeciwko odtrąceniu, tym sposobem chce zwrócić na siebie uwagę.Być może kiedy Twój mąż zauważy , że masz szacunek do jego rodzicielki , zacznie Cię bardziej doceniać i szanować?

Miałam podobną sytułacje tyle że z teściem i teściową do kupy , no i mój mąż nie jest  jedynakiem a jego brat i siostra mając własne rodziny mieszkali z teściami. Mimo tak zwanej pełnej chaty jak trzeba było pomuc to jechał muj mąż. Przy małym nie miałam pomocy oprucz moich rodziców, a teściowie nawet nas nie odwiedzali mimo tego że mieszkaliśmy o 2 km od siebie. Wszystko uległo zmianie po szczerej rozmowie z teściową , sama teraz rozumiem czemu tak było. Widzisz żona to żona a matka to matka, nie ma tu miejsca na rywalizacje, nie możesz zabronic mężowi kontaktów z rodzicami tym bardziej że jest jedynakiem.
Jeśli chcesz mieśc wpływ na męża to lepiej pogudz się z tym że odciągając go od rodziców on będzie na ciebie zły. To nie jest metoda raczej porozmawiaj z teściową i dojdz do kompromisu bo każesz mu teraz wybierac jego starzy rodzice a jego rodzina to nie fer.
Pomyśl że ty na starośc też morzesz czuc się samotna i opuszsczona a twoje dziecko nie będzie cie odwiedzac bo jego połowa nie będzie tym uradowana.
Rozumiem że możesz się czuc samotna , ale postaraj się razem z mężem jeździc do teściów , lub sama zapytac czy nie mogli by wząśc dzieci na ferie nic nie tracisz a możesz zyskac. 
Od czasu mojej rozmowy z teściową minoł rok i powiem szczerze czasami sama jej pojade jednak nie obraża się bo to moje zdanie i rozumie to. Często sama jade do niej na kawe i mąż przestał tak często u nich przesiadywac.

To wszystko nie jest takie proste.Nie jesteśmy po ślubie krótki czas tylko 14 lat.Z teściową ciężko mi się porozumieć.Czasami rozmawiamy i jest wszystko ok.Ale wizyty u niej ograniczam do minimum.Kiedyś jezdziliśmy tam częściej.Ale teraz wolę jechać na parę godz i wracać do domu.Ona we wszystko mi się wtrąca.Kiedy urodziłam drugie dziecko o mąż wziął urlop aby mi pomóc,ona od razu zadzwoniła do niego żeby przyjechał pomalować jej mieszkanie.innym razem kiedy byliśmy na wczasach on zaplanowała że musi założyć jej płytki w łazience.Jak się do wiedziała że na wczasach zostajemy parę dni dłużej,powiedziała do mnie bój się Boga ,tyle siedzicie a my tu mamy robotę dla niego.Jeszcze innym razem kiedy pił przez cały tydzień a pózniej byliśmy u jego taty na imieninach powiedziałam aby nie nalewała mu takich pełnych kieliszków a ona zapytała a co on gorszy jaki?jak odpowiedziałam że nie gorsz ale cały tydz nie trzezwieje to ona na to że przecież jak chodzi do pracy to mi nie pije.Na drugi dzień mieliśmy jechać odwiedzić jego znajomego mieliśmy jechać swoim samochodem,a ona powiedziała,ży tata nas zawiezie,aby on mógł wypić.Nie raz już z nią rozmawiałam i wydawało mi sie że jest ok.Ale to tylko na chwilę.Ja już nie mam siły .Nabawiłam się nerwicy.która dopada mnie coraz częsćiej,drętwieją mi ręcę twarz brakuje oddech.Jak patrze do czego doprowadziłam się,przez te wszystkie nerwy.To mam tylko ochotę się z nim rozstać.na szczęście drugie dziecko już podchowałam poszło do przedszkola ja do pracy i do szkoły.Chcę żyć dla dzieci i dla siebie.Zrozumiałam że dzieci potrzebują mnie uśmiechniętej i zdrowej.

Myślę sobie że skoro sprawa wygląda aż tak źle,to przedstaw mężowi sytuacje jasno przed nosem,powiedz to tak jak napisałaś nam:że masz nerwicę że dzieci patrzą na mamę wiecznie zdenerwowaną,że nie potrzebujecie takich sytuacji i żeby ograniczył wizyty u mamy,i właściwie najlepiej by było gdyby to właśnie on porozmawiał ze swoją mamą.Tylko do tego on musi chcieć-ja nie rozumiem jak mąż który jest z tobą od 14lat nie widzi problemu?nie przeszkadza mu to że jesteś inna?nie widzi tej chorej sytuacji?

Dla teściów pies jest ważniejszy od wnuczki?? Nie no naprawdę się dziwię. Wnuczka to zazwyczaj oczko w głowie babci i dziadka, to dziadkowie rozpieszczają... Tego przypadku nie rozumiem. A czy wyjaśniłaś wszystko mężowi tak jak radziła brysia? przedstawiłaś mu jasno i wyraźnie co cię trapi?

Tak.Rozmawiałam z moim mężem ale on nie widzi problemu.To ja go robię.A jeśli chodzi o tego psa mojej teściowej.To chyba trochę nie tak napisałam.To nie teściowa powiedziała,że nie zostaną.Ja rozmawiałam z mężem i to on tak powiedział,że rodzice zostawili samego psa itd..on nawet ich nie spytał.Bo dobrze wie,że i tak by nie zostali a pies byłby wymówką.Kiedy my potrzebujemy pomocy teściowej przy dziecku,mój mąż nigdy nawet nie pyta swojej mamy.Woli zadzwonić do moich rodziców bo wie,ze oni nie odmówią.

wiesz-ja jestem bardzo awanturna,i potrafię(w szczególności o swoje)zrobić całkiem nie złą drakę ale tu nie o to chodzi,to nie rozsądek mną kieruję kiedy radzę spokojną rozmowę tylko doświadczenie.Czasami więcej można zyskać właśnie spokojną rozmową,prośbą i tłumaczeniem niż awanturą.
Oczywiście pewnie długo bym taka spokojna nie była i jeżeli raz,drugi trzeci powtarza się ta sama sytuacja to w końcu powiedziałabym mężowi raz a dobitnie co o tym myślę-a co on zrobi to już by była tylko jego prywatna sprawa.Albo był by po mojej stronie,albo by został przy mamusi,u mnie krótko-są dwie strony i nie ma w tym przypadku czegoś po środku.Ale uważam że zacząć trzeba zawsze od rozmowy!!to najważniejsza forma komunikacji dla małżonków.

Mój facet  tez ma matkę, która dla niego jest w stanie zrobic wszytsko, ale t pewnie dla tego,że ma tyko jego, rozeszła sie z mężem prawie 20 lat temu i od tego czasu ni spotykała sie z nikim, syn był dla niej najważiejsze i tak jest do dziś. Ona jest typem kobiety bardzo ciekawej musi wiedziec dosłownie wszytsko... co robił, gdzie był, z kim... kiedy jest u mnie na weekend gdy wraca do domu jego matka przeżywa, że wcale sie nie odzywał, że stęskniła się za nim, a przecież on ma już ponad 20 lat. Dodam jeszcze ,że mieszka z nimi babcia, ona także nie może przeżyć jak Mój K się zbyt długo nie odzywa... Mój K wiele razy z nimi rozmaiwał, ale te rozmowy jakos nic nie dawają, chociaz i tak jest lepiej niż na początku. Kiedy jesteśmy u niego nawet spac nie możemy razem... ale to staram sie rozumiec..... chociaz i tak dziwne to chociac bo u mnie spimy razem i ona o tym wie i jakos problemu nie robi...Chciałabym ,żeby ona zmieniła, swoje postepowanie, ale wszelkierozmowy nie pomagają, boję się ,że w przyszłości jak b edzemy małżeństwem ona bedzie sie w wszystko wtracała, tym bardziej ,że na początku małżeństwa mamy u niej mieszkać. Ona jest dla mnie bardzo miła, i to nie jest tak,że jej nie lubie , ale poprostu, ona za bardzo interesuje sie wszytskim, co robic?

Witaj
Elu mój były mąż każdą wolna chwile spędzał u swoich rodziców ani kłutnie ani romowy  nic nie pomogły, pracował w innym mieście i przyjeżdzał tylko w weekendy i mimo to ja z dziecmi siedzialam w domu a on jechal do rodziców, a po co ?-zeby sie napic (jego rodzice jak i bracia i siostra to alkoholicy) a wymyslal rozne historie ze niby pomoc ze niby maja klopoty itp   ;/ to byl jeden z powodów rozwodu mam nadzieje ze twoj maz zrozumie wkoncu ze ty i dziecko jestescie najwazniejsi. Ja powiedział swojemu jak ci nie pasuje to wracaj do mamusi. I tak zrobił ale na drugi dzien  juz wracal skruszony , bylo tak kilkanascie razy az wkoncu powiedzialam dosc.
Powodzenia