czy jesteśmy więźniami "komórek"???

A ja to w ogóle jestem jakiś ewenement.  Z pełną świadomością mogę stwierdzić, że nie jestem uzależniona i nic mnie nie ogranicza.  Z telefonu ostatnio zrezygnowałam bo nie było sensu płacić rachunków za coś z czego nie korzystam. Nie rajcuje mnie jakoś ta nowa cyber idea wysyłania kartek świątecznych przez neta, Tel czy co tam jeszcze.  Nie lubię pytań, dlaczego nie dopisałaś na ?esa? nie puściłaś ?strzałki? ... Cenię sobie kontakty międzyludzkie takie ?face to face?

Oczywiście gdy sytuacja będzie tego wymagać to niestety a może i stety kupię sobie pakiet startowy ale jak na razie sytuacja tego nie wymaga. Mam Tel na ?spółę? z moim narzeczonym i to mi w zupełności wystarcza. No, może gdybym nie mieszkała z moim partnerem  albo  pracowaliśmy by osobno, albo w grę wchodziły by jakieś delegacje no to wówczas potrzebowałabym Tel a tak na razie jest ok.
Osobiście zawsze mnie irytowało to ?wiszenie? na telefonie.  Do dziś moja siostra zasypia z telefonem w ręku bo a nuż może coś się wydarzy- paranoja.

A ja z kolei nie wyobrażam sobie życia bez telefonu komórkowego. Gdzie bym nie wyszła, musze miec go ze sobą, no chyba, że wychodze dosłownie na 5 minut, a tak to biorę go ze sobą. Już nie po to by bombradować sms kogoś tylko w razie w lepiej mieć. No ale na codzień pisze dużo sms. Jestem w związku na odległość, więc jedynie tel służy mi i chłopakowi do kontaktowania się, więc tutaj nie wyobrażam sobie sytuacji, aby chociaż jednego dnia nie było bez telefonu/sms nie wiszę oczywiście cały dzień na telefonie, bo i tak facet pracuje 12h, ale piszemy kilka/kilkanaście sms dziennie i niekiedy dzownimy do siebie. Ze znajomymi też musze byc w ciągłym kontakcie, nie wszyscy posiadają gg, więc tel tutaj też jest niezbędnym elementem mojego życia

Ja zabieram ze sobą telefon wszędzie. Nie pamiętam dnia żeby przez cały dzień nikt do mnie nie zadzwonił. Poza tym w pociągu,w autobusie czy w poczekalni jest co robić

Staram się, by mój telefon komórkowy był stale włączony.
Nie lubię pisać smsów, szkoda mi na to czasu i energii (pisze się kilka słów, żeby napisać smsa jak najszybciej, a za chwilę pada pytanie z drugiej strony: "Ale o co chodzi? Napisz dokładnie."), więc wolę dzwonić. Dzwonię w ważnych sprawach lub po to, by się z kimś umówić. Rzadko kiedy po to, by dowiedzieć się, co słychać (wyjątek stanowią moi rodzice, z którymi już nie mieszkam).
Nie wykorzystuję też telefonu do aplikacji typu facebook, ponieważ - zwyczajnie - jest to zbyt stary model
Z aparatu też nie korzystam, ponieważ nie jest on wbudowany (wolę aparat cyfrowy osobno).

Chyba nie jestem niewolnikiem mojej "komórki"

Może to nie do końca w temacie, ale przypomniało mi się o jeszcze jednej ważnej dla mnie funkcji w moim telefonie - dyktafon. Niektórzy moi wykładowcy pozwalają nagrywać swoje zajęcia, w takim wypadku szkoda nie skorzystać

A co do korzystania z internetu w telefonie - płatny sobie zablokowałam całkowicie, a z kolei z wifi nie korzystam z prostego powodu - rzadko kiedy wychodzę z domu bez netbooka w torbie. A w poczekalniach czy środkach transportu nadrabiam zaległości w cotygodniowej prasie

Podsumowując - uważam że telefon komórkowy, tak samo jak wszystkie inne gadżety, powinien być narzędziem (pracy, komunikacji, rozrywki...), a nie dominującym elementem życia.
Chcociaż z drugiej strony - każdy użytkownik sam sobie definiuje co jest dla niego korzystaniem, a co nadużywaniem. Co do mnie, to kryterium jest jedno - oddziałwanie na innych. Nie wiem jak Was, ale mnie nieziemsko wkurzają osoby, które nie mogą przeżyć kilkunastominutowej rozmowy w cztery oczy bez odbierania telefonu/odczytywania smsów - nie mówiąc już o dzwoniących telefonach na wykładach, czy namiętnym smsowaniu podczas spotkania towarzyskiego.
Dla mnie świadczy to o braku szacunku dla szeroko pojętych osób znajdujących się w otoczeniu.

Przeczytaj książkę Stephena Kinga "Komórka"..odechce się używania komóreczek:P

Nie rozumiem tego zupełnie - i co się stanie, jak zadzwoni i się nie dodzwoni?
To tak jakby w "erze telefonów stacjonarnych" nie wychodzić w ogóle z domu - bo a nuż ktoś będzie dzwonił.
Dla mnie to jakaś paranoja.

Ja nie czuje sie wiezniem wlasnej komorki. Uwazam , ze jest mi bardzo potrzebna i ulatwia mi zycie.  Nie mam tez obsesji na jej punkcie.Telefon traktuje jak niezbedny przedmiot.Bez emocji i ekscytacji. Nie mam z tym absolutnie zadnego  problemu. Wydaje mi sie , ze wiekszosc uzytkownikow telefonow komorkowych swiadomie tworzy aure zniewolenia. Ale  to niestety jest wybor kazdego z nas jak traktujemy uzywanie i uzaleznienie od tych wspanialych zdobyczy techniki jakim sa wlasnie telefony komorkowe.

Na pewno masz dużo racji, ale to zależy od człowieka - posiadacza komórki. Są ludzie, którzy naprawdę używają telefonów mało lub po prostu średnio (w granicach rozsądku). Nie uważam bym była więzniem komórki, tzn kiedyś jako 16 letnia małolata to tak, ale wtedy to był szał miałam swoją pierwszą komórkę, więc wiadomo jak to jest. Wówczas potrafiłam pisać gdzieś po 300 smsów dziennie z moim byłym, masakra. Dodatkowo oczywiście dzwoniliśmy do siebie.
Jednak po rozstaniu z nim zrozumiałam, żę to głupie, trochę wydoroślałam i zmieniłam nastawienie. I nie chciałabym już co 5 minut pisać smsów, bo gdzie wtedy czas dla siebie ? To wtedy uzależnienie.
Teraz , to nie jest tak, że piszę bardzo mało, ale też nie bardzo dużo, raczej umiar. Mam czas na inne zajęcia. Przykładowo piszę z chłopakiem dziennie ok 20 - 30 smsów , czasem mniej, nie uważam by to było kosmicznie duża ilość, wieczorem też gadamy przez telefon, ale to normalne, gdy ludzie widzą się raz na tydzień lub dwa, po prostu chcemy choć usłyszeć swój głos
A kiedyś UWAGA znałam dziewczynę, która pisała chyba z 800 smsów
Masakra.
Znam też osoby, które wyrażają same suche informacje przez sms i to bardzo rzadko lub jak chcą się umówić  na spotkanie, ale ja aż tak bym nei mogła, bardzo ciężko byłoby wytrzymać z chłópakiem z tydzień bez żądnego kontaktu, jednak człówiek się w pewien sposób do technologii przyzwyczaił Dlatego pewnie byłoby mi diabelnie ciężko jakby mój chłopak był w wojsku i długo zero kontaktu hehe , ale oczywiście dałoby się radę bo ogroooomnie go kocham
A jak teraz ktoś ma pretensję, że np nie odebrałam to wyśmiewam go. Przecież mam prawo mieć swoje zajęcia nie mieć czasu, a jak ktoś tego nie rozumie to brak mu rozsądku i to on jest więzniem komórki,.
Oczywiuście jak dziewczyny pisały jak już mieszkają z partnerami, to bardzo rzadko uzywaja komorki i ja jakbym już mieszkała ze swoim na pewno mielibyśmy tak samo : pewnie dzwoniłabym tylko czasem do rodziców i czasem by umówić się z kumpelami - nic więcej.
A telefon raczej zabieram z tym, że oczywiście jak np jestem na uczelni to piszę dużo mniej np jeden sms na 3 godziny i chłopak to rozumie, bo on podobnie jak jest na uczelni, po prostu psizemy jak mamy chwilę. W miejscu gdzie nie można używać komórki oczywiście się dostosuję.
Na spotkaniu z koleżanką nie piszę smsw lub psizę ale to bardzo rzadko i nawet przepraszam, więc chyba ze mną ok i nie przesadzam
A dowodem na to, że nie jestem więzniem telefonu jest też to, że jak byłam 5 dni z chłópakiem w górach , to wtedy telefonów użyliśmy chyba tylko 2 razy na cały wyjazd, raz wieczorem zadzwoniła do niego mama zapytała co tam i powiedział jej, rozmowa trwała dosłównie 5 minut, potem jak wracaliśmy spytała jak powrót. U mnie tak samo. Poza tym nie kontaktowaliśmy się z nikim, czasem nawet wyłąxczyliśmy prawie na cały dzień telefon i w ogóle nie zwracaliś,my na to uwagi. Moim zdaniem jeżeli ktoś jest uzależniony od telefonu to nawet na wyjeździe wakacuyjnym z ukochaną osobą wisi często na telefonie, a moim zdaniem to przesada, bo powinno się wtedy od tego odpocząć, a poza tym pomyślcie jak wtedy nasza połówka się czuję...
Internetu nie używam w telefonie, mam stary model i się tego nie wstydzę, choć przyznam były osoby co się smiały , że nie mam bajeranckiego, ale moi mzdaniem to zwykłe pustaki, które tylko się lansują zgadzacie się ?:)
I podobnie jak Anemnone nie rozumiem szału tych dotykowych telefonów. Moja mama miała pewien czas dotykowy i w ogóle mi nie przypadł do gustu, ja tam wolę mieć telefon z wygodną klawą , a internet to mam w domu i nie muszę mieć w telefonie. I tak często wchodzę na internet w domu, więc po co miałabym jeszczw wchodzić na komórce,to byłoby już naprawdę uzależnienie. No chyba, że ktoś nie ma dostępu za bardzo do internetu w kompie, to co innego. Aparatu też nie potrzebuję w komie, bo nie lubię robić zdjęć. Może dla niektórych będę staroświecka, ale naprawdę nie każdy lubi takie gadżety. Jedyne co jeszcze lubię w telefonie to radio fm i w swoim mam , dlatego jak jestem w trasie to nie nudzę się
A i jak ktoś dodał głosne gadanie w autobusie to brak kultury. Także ja w autobusach nie gadam,. tym bardziej, że slabo byłoby słychać . BEz sensu.

U mnie to wygląda tak że jednak bez telefonu czuję się jak bez ręki. Tak jakoś dziwnie itd., no wiadomo, człowiek szybko się przyzwyczaja- za to później ciężko się odzwyczaić. Ale jak idę gdzieś na spacer, czy spotkanie, telefon wyciszam. Komu trzeba to mówię, że po prostu w danej chwili nie będę dostępna pod telefonem i tyle. W końcu trochę prywatności też się należy.

Ja jak byłam sama tzn. nie miałam faceta to również byłam więźniem telefonu. Ciagle pisałam z kimś , wisiałam na telefonie. Teraz odkąd jestem w związku nie mam nawet z kim za bardzo pisać. Pisze i dzwonię czasem do mojego faceta. Koleżanki od czasu do czasu. Ale jak jestem w domu to tel. leży w torbie i nie spoglądam na niego niecierpliwie jak kiedyś... ) Dorosłam chyba hehe