Miejsca w autobusach- jak to u Was wygląda?

No cóż, jak byłam w ciąży to nigdy nikt mi miejsca nie ustapił...

Z kolei było kilka takich miesięcy, kiedy czułam się bardzo źle (to nie dotyczy okresu, kiedy byłam w ciąży ). Ciągła gorączka, robiło mi się niedobrze i słabo jak tylko weszłam do autobusu. Więc do pracy jechałam z 2 lub 3 "wysiadkami" na przewietrzenie i regenerację. Wtedy kilkukrotnie wisiała nade mna jakaś roszczeniowa starsza pani, której miejsce "się należało". Zazwyczaj nie mialam siły się z nimi klócić i nie obchodziły mnie ich teksty o niewychowanej młodzieży. Ja koncentrowałam się tylko na tym, zeby nie zemdleć ani nie zwymiotować

Za to jak kiedyś jechałam w pelni sił witalnych to byłam świadkiem jak jakaś starsza paniusia ustała nad młodym chłopakiem, który jej mógł najzwyczajniej w świecie nie widzieć (w końcu sprytny najazd od tyłu to specjalność takich pań) i zaczeła się wywnętrzniać jaka ta młodzież niewychowana. Chlopak ze stoickim spokojem odrzekł, że jej nie zauważył i że mogła poprosic o to, żeby jej miejsca ustąpil zamiast swoje wywody zaczynać. No i pani całkiem się rozdarła, że współczesna mlodzież to zupelnie nie ma kultury, to takie chamy itd. Wtedy się wtrąciłam, że współczesna młodzież uczy się kultury od starszego pokolenia i jak widać trudno o dobre wzorce. O dziwo pani zamilkła. A większość pasażerów była bardzo rozbawiona

W czasach mojej młodości, a było to dawno, było inaczej. Po prostu nigdy nie siadałam w autobusie, bo mialam wewnętrzny przymus ustepowania miejsca starszym i kobietom w ciąży. Teraz sama mam juz swoje lata i nigdy nie zdarzyło mi się, żeby ktoś młody ustąpił. Ja mam to w nosie, bo nie jestem niepełnosprawna, ale mój ojciec ma 84 lata, jest po wylewie i z trudem porusza się o kulach. Dwa razy w miesiącu musi pojechać autobusem dwa przystanki na kontrolę do lekarza i nigdy się nie zdarza, żeby młody chłopak lub dziewczyna podnieśli tyłek z siedzenia. Jesli już ktoś ustąpi, to raczej ktoś w sile wieku. Raz ojciec usiadł po interwencji kierowcy, który nie mógł juz patrzeć na tę bezduszność.

AnnAnnA ja dokładnie z tym samym się spotkałam, nawet ostnio w tramwaju, wstałam z miejsca, a babeczka nie chciała usiąść ale jakaś inna pinda biegająca do przystanku bez słowa dziękuje wbiła się na to miejsce.
Kiedy indziej jakaś starsza pani mi powiedziała żebym nie wstawała bo mam zapewne ciężką torbę i jadę zmęczona a ona to już nie pracuje więc może postać.
Więc cóż chyba zależy od autobusu i ludzi.
Bo ja prawda głosi "są ludzie i parapety "

Kobiety w ciąży, osoby starsze (ale głównie te, które nie są nachalne) i niepełnosprawne - tak, tym ustępuję.
Tym bardziej nachalnym (w sensie: sapiącym nad uchem, krzyczącym na cały autobus/tramwaj, jaka ta dzisiejsza młodzież jest paskudna) - nie, nie, jeszcze raz nie.

Pamiętam taką sytuację: Wracałam z uczelni z plecakiem, jechałam tramwajem. Zauważyłam starszą panią. Ustąpiłam jej miejsca, a ona - już siadając - odpowiedziała: "Dziękuję, siadam, ale ja wezmę pani plecak na kolana, bo pewnie jest ciężki". I wzięła, w ramach podziękowania za ustąpienie jej miejsca. Było mi bardzo miło!

Miałam kiedyś podobną sytuację, z tym, że miałam ciężką reklamówkę i też po ustąpieniu kobieta wzięła ją na kolana.

To widzę, że macie podobną opinię do mnie na temat ustąpienia miejsca.

A skąd młodzi biorą przykład-nie tylko z domu, ale i z otoczenia...np. po słowach(...) a zaraz się wrony rozkraczą (...).I po co obrażać się zaraz!Jest różnica pokoleń i odbierania pewnych rzeczy i jeśli chce pani coś powiedzieć to bardzo proszę tylko konkretnie, a nie dookoła.

Bo młodość to nie zawsze zdrowie i siła, o czym część starszych ludzi zapomina.
Noga w gipsie jest - można powiedzieć - czymś widocznym. Gorzej, jeśli np. boli brzuch, czy pojawia się ogólne osłabienie organizmu.

A przytrafia się bez względu na wiek. Mam bolesne miesiączki. Natomiast, kiedy byłam w okresie dojrzewania, często w środkach komunikacji miejskiej - zwłaszcza w tłumie - robiło mi się słabo i słynną "ciemność widziałam".

I zarówno dotyczyć może starszych jak i tych młodszych.

Ja podobnie jak dziewczyny ustępuje starszym-ale nie wyfiokowanym babą, które jeszcze biegną do autobusu. Przepraszam, ales koro miały siłe żeby się wystylizować to mogą postać.
Natomiast ja jak chodziłam w ciąży, nikt mi nie ustępował miejsca. Kiedyś jak była w 8miesiącu ciąży jakiś chłopak widział jak wsiadam i podszedł do mnie że ustąpił mi miejsce w tym czasie to miejsce zajeła właśnie taka Modna babcia ten koleś podszedł i powiedział że on to miejsce chciał ustąpić Mnie a nie jej a ona że ja jestem młoda i postoje...

To mi się przypomniała historia.

Znajomy jechał z kolegą który w wypadku stracił nogę, miał właśnie protezę.
Było mocno po południu w autobusie sporo ludzi, weszła starsza pani... a może bardziej w średnim wieku, między 55 a 65 lat.
Stanęła i się gapiła na tego siedzącego chłopaka i jego kolega który stał, zaczęła na nich wrzeszczeć ze czemu on nie ustąpił miejsca że ona stara jest i schorowana.  A chłopak ze względu na dystans do siebie podwinął spodnie zdjął protezę i zaczął jej machać przed oczami... na następnym przystanku pani wysiadła bez słowa czerwona jak burak.

Ja zazwyczaj gdy widzę starszą osobę to ustępuję nie zastanawiając się czy może stać, czy nie itd.
Był pewien okres w moim życiu kiedy poprostu nie mogłam ustać, po operacjach. wtedy nie ustępowałam ale głupio się czułam, gdy obok stała starsza osoba.
W sumie to nie lubię siedzieć w autobusie gdy jest tłok, wolę stać w moim ulubionym miejscu wtedy nie mam problemów z przeciskaniem się do drzwi. Gdy jest mało ludzi i dużo wolnych miejsc to siedzę.

A jak ja chodziłam w ciąży trzydzieści lat temu, to zawsze ustępowano mi miejsca i przepuszczano w kolejce do kasy w sklepie, chociaż wcale o to nie prosiłam.
A potem przyszła moda na inny model wychowania, w którym dziecko jest Panem Świata i to ONO siedzi, a babcia stoi uginając się pod ciężarem siatek. I widać to wszędzie, nie tylko w autobusie. Widziałam to w urzędzie, gdzie przed biurkiem urzędnika siedział rozwalony 20-latek, a obok stała jego matka... No cóż, matka sama sobie winna, że wychowała egocentryka bez wrazliwości!

Oczywiście nie generalizuję. Są wspaniali młodzi ludzie, dobrze wychowani. Są też okropne baby od Rydzyka, roszczeniowe i agresywne i dobrze jest gdy ktoś przytrze im nosa.

W każdym bądź razie, kulturę człowieka można poznać po jego stosunku do ludzi starych, słabszych i do zwierząt!

Co prawda autobusami jeźdżę tylko od święta, ale jeszcze jakiś czas temu gdy korzystałam z tego środka transportu zawsze ustępowałam miejsca osobie starszej, lub np. kobiecie w ciąży. Tak jak mówicie, bardzo często słyszałam, słowa typu: "dziekuję , Ja postoję" albo "Ja zaraz wysiadam". Moim zdaniem to trochę głupie, że ludzie starsi tak reagują, są starsi i powinni skorzystać z uprzejmości młodych ludzi, nawet jeśli czują się dobrze i nie są schorowani. Moim zdaniem głupio by było siedzieć w autobusie w którym obok stoi Pani po 50-tce z torbami, nie wiem jak wam ale mi byłoby poprostu wstyd, wiem że jestem młoda i mam siły żeby stać. A tak na zakończenie to w autobusie każdy ma takie same prawa i nikt nie może nas zmusić do ustąpienia miejsca, jest to kwestia naszego wychowania oraz wrażliwości i to my decydujemy o tym czy ustąpić miejsca czy nie.
Czytając w/w historie widać, że nie tylko młodzież jest kiepsko wychowana, ludzie którzy domagaja sie miejsca powinni pomyśleć że młody człowiek nie zawsze musi być zdrowy i czasami ma prawo siedzieć.

Często starsze osoby też wybrzydzają w miejscach. Kiedyś jak jechałam autobusem to były zajęte mijsca te przodem do kierunku jazdy a zostały te tyłem, gdzie tam by usiadły czekały az wstanę... cóż ich niedoczekanie... Takie osoby w rzeczywistości nie potrzebują tych miejsc skoro tak wybrzydzają.

Natomiast kiedyś jakiś staruszek, moje byłego chłopaka za "frak" w tramwaju wywlókł z miejsca bo stwierdził ze on zawsze na tym miejscu siedzi i nie usiądzie nigdzie indziej mimo że kolejne 20 miejsc było wolnych

A najlepsze jak jest awantura w okół jakiejś osoby a ta osoba nawet nic nie wie bo ma słuchawki na uszach, ja tam miałam kiedyś, słuchałam głośno muzyki i czytałam książkę, awantura wilka, w pewnym momencie usłyszałam coś i coś im odpowiedziałam i z racji ich braku kultury i wyzwania mnie od ślepej i uczącej się tego co nie potrzeba bo zamiast kultury to chodzę na studia, powiedziałam ze nie wstanę, i dojechałam na uniwerek bez wstawania... żałuje tylko że nie powiedziałam im że ktoś kiedyś będzie na ich emerytury zarabiał, a jeśli będziemy schorowani i niewykształceni to może być z tym problem i wtedy też będą narzekać

Marena7 mówisz ze chodziłaś w ciąży 30 lat temu, moja mam raptem 21 lat temu, więc wtedy czasy były jeszcze podobne, i mojej mamie nikt nie ustąpił miejsca, zresztą pisałam wyżej jak się ludzie zachowywali. To na prawdę zależy od wielu czynników. Bo wychowanie bez stresowane i traktowanie dziecka jak pępek świata nastąpiło teraz. Ale są jeszcze dobrzy ludzie na świecie i ludzie dobrze wychowani, ale my sie uczymy od starszych ludzi, a jak oni traktują nas bez kultury to cóż ciezko żebyśmy mieli dobre maniery, a może raczej tak dobre jak oni sobie wyobrażają

A w ogóle kiedys mojej babci zrobiono awanture w tramwaju, jechała ze mną chyba na miasto gdzieś, no i ktoś ustąpił mojej babci mijsca a ona posadziła mnie, a sama stała, ja miałam wtedy 3 lata a pamiętam to dobrze, jak facet wydarł się i o mało mnie z tego mijsca nie zrzucił że czemu ja siedzę, a ja ledwie do poręczy dosięgałam...
to sie nazywa kultura.

Taaa - może  lepiej nie żałuj, bo oni już się natyrali, co najmniej tyle lat co ty po świecie chodzisz. A jakby to była twoja babcia wśród nich? A propos - babci - wyżej któraś z dziewczyn pisała jak się poczuła w analogicznej sytuacji - babcia mogła Cię wziąć na kolana

Jednak kiedyś było łatwiej/prościej - ustąpienie miejsca nie zależało do oceny niczyjej osoby (która może być mylna), tylko od powszechnie uznanych zasad dobrego zachowania. Nie było wątpliwości ani dyskusji
A bezstresowe wychowanie teraz jest niemodne, bo zauważono złe konsekwencje - było modne ćwierć wieku temu. Wtedy był taki kawał :"dziecko, nie kop pani, bo się spocisz/zmęczysz".

AnnAnnA - masz rację. Agresja rodzi agresję. Czasem słabszy atakuje, bo się boi

Proszę zwrócić uwagę że koleżance nie chodziło o pieniądze tylko o wykształcenie! Rozumiem też że nie było sytuacji takiej jaka jest teraz, że starsze osoby krzyczały na młodzież!?Może tu jest problem?

Jak chce się znależć usprawiedliwienie swojej postawy, to się zawsze znajdzie. Bo nie siadają jak się im ustąpi, bo mamroczą pod nosem, zamiast powiedzieć, bo jakiś dziadek biegł z laską ( więc wszyscy dziadkowie to oszuści - w domyśle) itp.itd.
Mam 58 lat i ZAWSZE ustępuję miejsca w autobusie ludziom niepełnosprawnym, staruszkom płci obojga, dziewczynom w ciązy i z małymi dziećmi. Staram się być uważna i pomagać ludziom puki jeszcze mogę. Tak zostałam wychowana i tak wychowałam moje dzieci. I nazbyt często niestety widzę młodych w słuchawkach na uszach, kontemplujących krajobraz, który widują codziennie od kilku lat przez okno autobusu, po to by "nie zauważyć", że ktoś ledwie stoi na nogach.
Takie tłumaczenia, że "przecież starsi nas wychowali tak, żebyśmy byli niekulturalni" są głupie. Były może zasadne, gdy byłyście dziećmi bez własnego zdania, ale nie teraz, gdy macie po dwadziecia parę lat i studiujecie na uniwerytetach (do czegoś to zobowiązuje).

Anhedonia  to o wykształceniu tyczy sie głównie tego że wtedy staruszkowie wyzwali mnie od ślepej i głupiej i niepotrzebnie się uczącej. Tylko ze za parę lat by krzyczeli że niekształcony pół mózg jestem... człowiek już nie ma prawa chyba czytać i muzyki słuchać. A co gorsza największe awantury prowokują Ci którzy najlepiej się na nogach trzymają a nie Ci co potrzebują miejsca bo oni zazwyczaj mają miejsce, mimo wszystko, czy ja je ustąpię czy nie. A trudno kiedy jadę od krańcówki dociśnięta do ściany a obok siedzi ktoś kto nawet na docelowym przystanku nie chce Cie wypuścić wstać i proszę usiąść bo za chwile kto inny zajmie to miejsce. Zresztą ja nie wiedzę i nie słyszę kto wsiada to co poradzić. Ale to nie powód by np mówić na mnie "ślepa" dodam ze takie słów jest obraźliwe bo w języku polskim używa się niewidomy... a dodam że noszę okulary więc dodatkowo potęguje to wydźwięk.

A po za tym, ja jestem nauczona szacunku, z moją babcią spędzam mnóstwo czasu, ale nawet moja babcia i mama twierdzą że właśnie kiedy są takie awantury to tym bardziej powinno się to zlekceważyć, bo niestety, na awanturę siłę też trzeba mieć to raz, a dwa szacunek i młodym się należy.

To chyba w Warszawie jest inny schemat. Bo Mnie w ciązy nie ustępowano miejsca-zdarzało się to sporadycznie a było to 5lat temu. Co więcej jakoś w 6miesiącu wracałam z pobrania krwi było rano-byłam bez śniadania no i najzwyczajniej źle się czułam więc siedziałam wsiadła pani z synkiem-chłopak miał z 7lat na oko więc nie było to małe dziecko-mamusia podeszła do Mnie i zaczeła produkcje że jestem nie wychowana bo ja siedze a ona stoi z dzieckiem! Powiedziałam, że jestem w ciąży i źle się czuje-na co ona że ona dziecko już ma a moje nie wiadomo czy się urodzi! Wstałam i ustąpiłam jej to miejsce-jakiś pan zaczął na nią"krzyczeć" i ustąpił Mnie miejsca...

Co więcej jak Emilka była mała miała jakieś 12-18miesięcy nie zawsze mogła usiedzieć w wózku, starsze panie zaczeły zwracać mi uwage żebym ją uspokoiła bo płacze itd, ale jak ją już wziełam na ręce i stałam z nią na rękach w autobusie to nagle każdy był niewidomy i nikt nie powiedział niech pani usiądzie z nią dla bezpieczeństwa!

Ja zazwyczaj ustępuję miejsca osobom starszym, kobietom w ciąży lub z małymi dziećmi. Oczywiście zdarza się, że sama się źle czuję (problemy z sercem- czasem mdleję) i wtedy wolę jednak siedzieć niż ma mnie ktoś z podłogi zbierać. Osobiście miałam kiedyś taką sytuację, że jechałam z małym siostrzeńcem tramwajem, musiałam trzymać go na rękach... Nikt mi miejsca nie ustąpił, a w tramwaju było bardzo tłoczno. Trochę szkoda, bo ja jednak staram się ustępować i jakoś tak by było miło gdyby ktoś to odwzajemnił.

Czyli wychodzi na to że jesteśmy kulturalni i miejsca w autobusach(o ile czujemy sie dobrze)ustepujemy!

A powinno być tak: gruba kobieta powinna natychmiast opuścic miejsce dla inwalidy, a nadęty trzydziestolatek w garniaczku powinien jej zaproponować swoje miejsce. I to bez żadnego proszenia.

Szok! Często widzę jak ludzie odwracają wzrok i udają, że nie widzą osoby niepełnosprawnej/starszej. Ale nigdy nie spotkałam się z tak jawną niechęcią ustępowania miejsca.

Mnie natomiast niedawno spotkała dosyć dziwna sytuacja. Zazwyczaj w tramwaju siadam, po prostu lubię. Jednak na każdym przystanku staram się rozglądać czy nie wchodzi ktoś kto potrzebowałby miejsca siedzącego bardziej.
Na jednym z przystanków wstałam, ponieważ zauważyłam kilku starszych ludzi. Zajęli jednak oni inne miejsca.
Po trzech przystankach stwierdziłam, że skoro miejsce nadal jest wolne to usiądę, nie oglądając się na boki czy za siebie jak zwykle to robię.
Niemalże natychmiast usłyszałam komentarz od starszej pani siedzącej na siedzeniu obok, że jestem niekulturalna, ponieważ nie ustępuję miejsca starszym ludziom. Że jakiś pan ledwo stoi, a ja sobie bezceremonialne usiadłam. Że ta młodzież dzisiaj to wygodna, leniwa i niewychowana... Oczywiście komentarz nie był bezpośrednio do mnie, a do pana, który "ledwo stał". Wstałam z siedzenia zażenowana, że nie zauważyłam nikogo 'potrzebującego', a pan obruszył się do oburzonej pani, że on wcale stary nie jest i siedzieć nie potrzebuje... I tak o to miejsce pozostało puste. Już nie usiadłam drugi raz, ale było mi trochę przykro i sama nie wiedziałam czy to ja się źle zachowałam czy nie.

Druga sytuacja. W tramwaju prawie wszystkie miejsca wolne, ale starsza i nieco otyła pani stanęła akurat nade mną.
Ani myślalam wstać. Przede mną i za mną były wolne miejsca, wystarczył krok w przód lub w tył. Pani się nasapała, namarudziła, a ja siedziałam i udawałam, że nie słyszę. Wreszcie zdecydowała się usiąść przede mną.

A ja może z innej strony - czy to taki dyshonor poprosić o ustąpienie, jeśli tego potrzebujemy? Nie każde "kalectwo" widać. Człowiek jadący autobusem też ma prawo być pogrążony w swoich myślach, czy robić cokolwiek innego zamiast rozglądania się nieustannie czy aby ktoś nie potrzebuje usiąść na jego miejscu.

Ja jestem osobą młodą, nie mam widocznej niepełnosprawności. Uszkodzonego kręgosłupa nie widać gołym okiem... Często jezdziłam autobusem z łzami bólu pod powiekami, bo już zwyczajnie nie mogłam ustać. Kiedy naprawde potrzebowałam prosiłam o ustąpienie mi miejsca - i nigdy nikt mi nie odmowil! Teraz jestem w ciąży. Wczesnej, więc jeszcze jej nie widać, ale poza dolegliwościami okołociążowymi daje mi o sobie znać kręgosłup - tymbardzej, że zarówno leków dotychczasowych już nie mogę brać,nie mogę też korzystać z fizykoterapii, która była dla mnie wybawieniem. Obecnie każde szarpnięcie autobusu, każde przyhamowanie jak stoję odczuwam jak kopniak w najbardziej bolesne miejsce. Nikomu nie życzę. A z zewnątrz naprawdę nic nie widać. Dlatego siedzę. Poruszam się ostatnio tylko pomiędzy domem a lekarzem, więc zwykle wsiadam do autobusu jeszcze nienapelnionego, albo przy pętli, więc miejsce siedzące mam. Mam i nie ustępuję go, bo naprawde bardzo go potrzebuję. Ale kilka razy, na innej trasie poprosiłam o ustąpienie. Zawsze spotkałam się z życzliwością. Czy to wstyd poprosić?

Jako, że po złamaniu miałam poważne komplikacje noga niestety daje znać o sobie czasami do tej pory, więc jeżeli akurat z nią wszystko w porządku ustępuję, choć nie powiem, spotkały mnie dwie przykre sytuacje w autobusie. Raz, kiedy zaoferowałam swoje miejsce kobiecie gdzieś w wieku mojej babci, na oko 75 lat, spotkało mnie totalne oburzenie - że co ja sobie wyobrażam, że to bezczelność, aby proponować jej miejsce, czy myślę że aż taka stara, blablabla. Druga dotyczyła kobiety ok w moim wieku, było lato, a jej brzuch naprawdę wyglądała, jakby była w 7 miesiącu ciąży. Zapytałam więc, czy chce usiąść, bo gorąca, ledwo można ustać itd... owa kobieta po prostu na mnie spojrzała i się popłakała, bo... wcale nie była w ciąży i zrobiło się jej przykro, że tak wygląda. Tak więc trzeba uważać.

Czasem jednak się zastanawiam jak to jest z naszym pokoleniem i tymi kolejnymi. nocnalampka u Ciebie nie widać Twojej choroby, a ja jakiś czas temu miałam złamaną nogę. I ze względu na to, że już dawno wyprowadziłam się z miasta rodzinnego i nie mam pod ręki Taty, który mógłby pobawić się w szofera, na uczelnię musiałam przez jakiś czas jeździć tramwajem. Gips do kolana, w rękach dwie kule - to chyba widać, prawda? Przykre było to, że wiele młodych osób siedziało, udawało, że nie widzi, a miejsce oferowały przeważnie osoby starsze ew. mężczyźni w moim wieku.

Na początku miałam duże opory przed tym, żeby 'się prosić'. Nigdy nie myślałam nad tym, z czego one wynikały, więc nie wiem. Dopiero, kiedy którymś razem jechałam z koleżanką i ona zapytała kogoś, zanim ja zdążyłam o tym pomyśleć doszłam do wniosku, że to może być metoda, jednak później już nie było konieczności jeździć komunikacją miejską.

Nie wiem z czego wynika to, że ludzie nie chcą prosić o ustąpienie miejsca. Patrząc na to z dystansu jest to głupie zachowanie, bo cierpi na tym nasze zdrowie, ale nie myślałam o tym w ten sposób stojąc w tramwaju z gipsem na nodze.

ciekawaświata,  a ja Ci powiem czemu ludzie nie lubią prosić - bo łatwiej wymagać od innych niż od siebie. A poproszenie o cokolwiek wymaga tego, żeby samemu wyciągnąć rękę, nawiązać kontakt, trochę też się obnażyć. I tez ponieść ryzyko odmowy. Kiedys sama musiałam odmówić - pani z wózkiem prosiła mnie o pomoc w wniesieniu. Ja nie schylilabym się nawet aby jej pomóc. Stałam blisko niej, więc zwróciła się do mnie, ja grzecznie odmowiłam, ale poprosiłam stojącego za mną pana aby mnie wyręczył. Zrobił to z uśmiechem. Naprawdę niepotrzebnie zakładamy, że człowiek człowiekowi wilkiem. A to nie wstyd prosić o pomoc, jeśli jej potrzebujemy. Wbrew pozorom wiekszość ludzi lubi pomagać, być potrzebnym - czuje sie z tym lepiej. Więc warto czasem zrobic dobry uczynek i poprosic o pomoc kogos, aby on mogł poczuć się lepiej

Pod wpływem tej dyskusji wspominam różne sytuacje związane z ustępowaniem miejsca. Dużo z mamą jezdziłam po mieście, to i sporo się napatrzyłam. I powiem Ci, że często poproszeni ludzie, ustępując z wielkim szczerym zażenowaniem przepraszali, że nie dostrzegli sami. Moja mama zawsze usmiechala sie i mowila "nic nie szkodzi, można nie zauważyć, dlatego poprosiłam".