Czy potrzebna jest rozmowa o nas lub pytanie kim dla siebie jesteśmy?

Ja w swoim małym doświadczeniu spotkałem się z sytuacją kiedy na stracie kobieta zapytała mnie czego oczekuję i wtedy pytanie było kłopotliwe. Dlatego wydaje mi się, że kobiety, które zadają takie pytanie mogą oczekiwać na taką rozmowę - czy mam rację?

Sytuacja jest jasna, ale czy taka rozmowa nie pozwoli przyśpieszyć relacji lub przenieść ją na wyższy grunt - przedstawić rodzinie, zacząć spotykać się w mieszkaniu a nie tylko na mieście itp?

Nie trzeba przecież "kawa na ławę" można jeszcze w jakiś luźny sposób sprawdzić np. mówiąc, ale mam "śliczną dziewczynę" i obserwując jej reakcję. Chociaż osobiście chyba bym tego nie powiedział, a zadał raczej pytanie.

Moim zdaniem to zależy od sytuacji. Ja przez pierwsze tygodnie nie wiedziałam, czy mogę to już nazywać związkiem, czy wciąż jeszcze nie. Podchodziłam do tego z olbrzymim dystansem, bo, znając przeszłość swojego partnera i sposób, w jaki się poznaliśmy, sądziłam, że jestem dla niego tylko przejściową przygodą.
Po około dwóch miesiącach odbyliśmy rozmowę w temacie "kim właściwie dla siebie jesteśmy".

Oczywiście, że zależy od sytuacji.
Autor napisał, że jest to normalna, klarowna znajomość, więc zakładam, że w takich relacjach wiadomo czego się oczekuję.
Natomiast w Twojej sytuacji (oczywiście mogę się tylko domyślać, że nie była łatwa) wydaje mi się, że taka rozmowa była Wam potrzebna.

Myślałam, że jesteś starszy:)

Jeżeli potrzebujesz "postawić sprawę jasno" bo nie jesteś pewien, to po prostu zapytaj.

Skoro w ogóle zastanawiasz się, czym jest ten układ, to chyba dobrze jest porozmawiać. Jeśli oboje myślicie o sobie na poważnie, to chyba nie ma nic złego w pytaniu "kim dla ciebie jestem?". Nie jest to przecież zdanie, które w jakikolwiek sposób zobowiązywało by do jakichś dalszych poważnych kroków, ale zwykła próba wyczucia gruntu.
Ja wyszłam z tym pytaniem, bo w pewnej chwili nie wytrzymałam tego, że nawet nie wiem, jak go przedstawić znajomym - jako kolegę? znajomego? kochanka? przyjaciela z internetu? Poza tym nie potrafiłam mu tak w 100% zaufać, nie zwierzałam się, gdy miałam problem, nawet jego irytowało to, że u mnie zawsze "wszystko było świetnie". Wiem, że on, zapytany przez swoich znajomych, również udzielał bardzo okrężnych informacji, nie mówiących w zasadzie nic.
Co do samej rozmowy - wyszło bardzo naturalnie, spytałam prosto z mostu, jak mam nas nazywać, bo nie wiem. Powiedziałam, że czuję się źle, bo on na tych swoich Wyspach może znaleźć o wiele ciekawsze panny, że przejechałam się już kiedyś na związku, który miał być "na zawsze" i nie chcę niczego, co wiąże się z zapewnieniami o miłości "forever" bo boję się zobowiązań, ale równocześnie boję się takiego niepewnego związku, dodatkowo - na odległość.
Zareagował tak, jak miał zareagować - mocno mnie przytulił i powiedział, że teraz to już jesteśmy "my".

Po pewnym czasie. Pytanie w stylu 'co my robimy razem? czym jestesmy?'

Ja sobie takiej "rozmowy" nie wyobrażam, czułabym sie fatalnie i na maxa sztucznie. Podobnie jak nie lubię wszelkich rozmow o "związku", "byciu razem", mozliwym slubie itp. Dla mnie to są rzeczy, które musiały wydarzyc sie same i w tym ich urok. Sprowadzanie ich do rozmów wszystko by dla mnie popsulo, ale to oczywiscie tylko moje odczucia.

Jak dla mnie "rozmowa o ślubie" to po prostu oświadczyny Skoro mąż mi się oświadczył, to znaczy, że oczekuje, że zostanę jego żoną. Skoro ja się zgodziłam, znaczy, ze oczekuję, ze zostanie moim męzem. Jakos nie wyobrażam sobie asekuracyjnych pogawędek - co to ma być, takie zabezpieczanie "żeby nie dała mi kosza"? Facet to dla mnie ma być facet, odpowiedzialny, zdecydowany na poważny związek i zrobić to, co uważa za słuszne, a nie ubezpieczać się wczesnej 100 pytaniami z serii "a czy ja bym mógł..." Oczywiście, to tylko moje zdanie i moje doświadczenia, ktoś może lubić sobie pogadać, ale ja sobie oświadczyn po takich "próbach generalnych" nie wyobrażam...

Porozmawialiśmy i nawet ta rozmowa była nam potrzebna, sporo dowiedzieliśmy się o sobie. Co najlepsze to nie ja zacząłem tą rozmowę, w tym samym czasie ona też głowiła się jak ze mną porozmawiać i bardzo się tej rozmowy bała. Powiedziała mi, że się dla niej zbyt szybko dzieje wszystko i poprosiła aby trochę przyhamować (częstotliwość spotkań). Dowiedziałem się, że jestem jej pierwszym facetem i nie jest do tego przyzwyczajona i potrzebuje czasu, nie ma żadnych doświadczeń, odniesień (np. w całowaniu). Ma bardzo niską samoocenę, nie potrafi prawić komplementów, ani sama ich nie lubi. Chociaż tak na prawdę jest piękna to twierdzi, że to nie prawda, nie lubi zdjęć.
Jest to wszystko dla mnie trochę dziwne, ale dostrzegłem niektóre sprawy wcześniej i nie zdziwiła mnie specjalnie. Wiem, że jest szczera i musiała mi to powiedzieć. Sporo myślałem, ale w końcu wszystko sobie wyjaśniliśmy. Jesteśmy parą, ale nie wiedzą o nas jeszcze nasze rodziny itp. Spotykamy się rzadziej i nawet daje to lepsze rezultaty - cięgle o czymś rozmawiamy, musimy się sobą nacieszyć, a ja mocniej się staram wymyślam różne atrakcje, szukam, kombinuję pomysłów na ciekawe randki. Dodam jeszcze, że pewna moja znajoma powiedziała mi, że ma bardzo podobnie i nie mam się czym przejmować.

Ja osobiście uważam że rozmowa zawsze jest potrzebna i bez niej się nie da. pannapanna może jeszcze warto porozmawiać?

Czytam i myślę sobie, że najważniejsza jest naturalność i to, jak się obie osoby czują.

Ja się spotykam z nim krótko, ale jest fajnie. Trzymanie za ręce, pocałunki - aż się dziwię, że w ogóle to opisuję, bo to zupełnie normalne! Dopiero się poznajemy. Czy czuję, że jestem z nim w związku? Nie. Nie potrzebuję tego jeszcze. Chcę go poznać. Oboje wiemy, że nie chcemy żadnego układu, a po prostu chcemy się poznać, spędzać razem czas i zobaczyć, co się z tego urodzi, jeśli w ogóle coś się urodzi.
Czy wszystko trzeba tak od razu nazywać.. Myślę, że w pewnym wieku tego typu otwarte deklaracje nie są potrzebne, to się czuje, widzi, albo nie. I tyle.

Bierz dziewcze chłopaku, wycałuj i wytul ile wlezie, a będzie kwitła w swym pięknie