Spytać go czy jesteśmy parą?

Matko! A o swoje imie tez musisz innych pytac?

Tzn że mam nie pytać?

23

W usta, ale bez języczka.Całujemy, ale rzadko,

TO SIĘ CZUJĘ, NIE ZADAWAJ GŁUPICH PYTAŃ ( bez złośliwości ! ) 

Pary chyba chodzą za rękę?, a u nas tego nie ma, więc trochę dziwnie.

Dzięki, na pewno go spytam

Matko jedyna:) Ja żartowałam:)

o masakra....to ja jestem rok mlodsza i mimo to jak moj obecny facet mnie pocalowal (to bylo dwa lata temu) to juz wtedy wiedzialam że od tego momentu jestesmy parą. No niech bedzie, że też może dlatego iż jeszcze przed powiedzial "chyba sie zakochalem" ale od dawna uwazam że jak sie z kims caluje (na trzezwo) to oznacza że jestesmy parą. I nie potrzebne jest pytanie; "czy bedziesz ze mna chodzila?". Jak inni mowia. To sie po prostu czuje. Chociaz moje kolezanki twierdzily, że jeśli mnie nie poprosil o chodzenie to znaczy, że parą nie jesteśmy, ale ja czułam i wiedziała swoje. One mają takie idiotyczne myslenie.... Za to mój był cały czas przekonany, że my byliśmy parą dzień wcześniej czyli jak pierwszy raz po dlugim czasie spotkalismy sie (znalismy sie duzo wczesniej) mimo że wtedy nie calowalismy sie. Chociaz w sumie mogl tak tez pomyslec bo poszlismy wtedy ekipa na impreze razem z jego rodzenstwem i znajomymi, byly czule spojrzenia, chodzenie tylko razem pod scene zeby potanczyc, siedzielismy razem pozniej przenieslismy impreze do ich domu a ze mialam juz faze to zostalam u nich na noc i pozniej jak zostalismy sami to dlugo gadalismy i tez przytulalismy sie do siebie (jak przez wiekszosc wieczoru). Calosci nie bede opowiadac bo by dlugo zajelo (jak chcesz to pisz na e-maila). Tylko dodam, że moj rocznikowo jest starszy 6 lat. To może tez tym isc. A Twoj ile ma?

hmm to nie wiem... moze faktycznie spytaj sie co jest miedzy wami. Jestescie dorosli i nie powinniscie sie bawic w kotka i myszke. Trzeba postawic sprawe jasno. Moze on jest niesmialy?

Ale pewnie jak gdzieś idziecie to chodzicie przytuleni, a u nas nawet tego nie ma.

Kobieto, masz 23 lata a zadajesz pytania jak 15stka!!! Poproś go o chodzenie, w dzisiejszych czasach to dziewczynki przejmują inicjatywę, takie czasy.

Dowiedzialas sie w koncu czy z nim chodzisz?

Mysle,ze nie jest to kwestia wieku,a czegos innego.

Zgadzam się, że problem bardzo dziecinny. Niemniej jednak mnie interesuje inna sprawa: jak doszło do waszego pierwszego pocałunku? Bo chyba ta sytuacja powinna wiele wyjaśnić, a także to, jak się oboje zachowywaliście potem.

No bo to są pytania na poziomie gimnazjum.I ciężko komukolwiek tutaj uwierzyć,że stawia je 23-letnia kobieta.

Sorry,ale wszystko

No przecież Ci dziewczyny radziły...
W sumie jest tylko jedne wyjście....
ZAPYTAJ GO i przestaniesz się zastanawiac....

Wiem co robić, mamy o tym pogadać jak się spotkamy.

Jej, naprawdę się dziwisz, że dziewczyny wątpią w Twój wiek? Cholera, jesteśmy równolatkami, ale ja sobie nie wyobrażam siebie w takiej sytuacji później niż gimnazjum. Naprawdę. W wieku ok. 20 lat dziewczyny zwykle świadomie się z kimś wiążą, a nie się zastanawiają, czy z kimś są, czy nie... No i to, że się pocałowaliście na 3. spotkaniu nieczego nie musi oznaczać. Ja bym powiedziała, że wyraził tym swoje zainteresowanie i tyle. Dobrze, że do niego napisałaś i on chce o tym pogadać, przynajmniej sobie wyjaśnicie pewne sprawy. I wybacz, ale rozśmieszyłaś mnie strasznie tekstem, że pary chodzą za rękę. Znowu mam wrażenie, że się cofnęłam do gimnazjum

nie pyta sie tak o to.

A ja mam podobny problem.
Jestem kobietą przed 40tką. Mam nieudane małżeństwo za sobą. Z ex-mężem mam 2 nastoletnich dzieci, szkoła podstawowa i gimnazjum. Ponieważ nie chciałam się szarpać o mieszkanie wyprowadziłam sie i mieszkam przy dalszej rodzinie. Jest ciężko. Nie zarabiam dużo, ale jakoś sobie radzimy, dzieci jako tako są ubrane i mamy co jeść. Miesiąc temu poznałam faceta, który codziennie przechodził tędy co ja chodze. Mówilismy sobie "dzień dobry" czasem coś zagadałam, czasem on zagadał, tak o niczym. Początkowo trochę klikaliśmy przez komunikator, zaproponował spotkanie, bałam się ale poszłam. Jestem dość bezpośrednia, tego wymaga moja praca, trochę nieświadomie skracałam dystans. On mi to powiedział. Powiedział mi też, że narzucałam się mu telefonami i SMSami, ale on nie miał nic przeciwko. Kilka spotkań w ciągu 2 tygodni. Nie ukrywam, że zakochałam się. Spędziliśmy spacer w sobote. W niedzielę poznał moje dzieci, bylismy w KFC i powiedział mi, że poczuł się jak w rodzinie. Głupio mi było powiedzieć mu to wprost, więc pisałam SMSy, że "zauroczyłam", że "chciałabym mieć w nim kumpla", nadal gadaliśmy godzinami przez telefon, nawet on do mnie dzwonił kupił sobie pakiet nielimitowanych minut, bo do tej pory nie miał takiej usługi.
Teraz w sobote byliśmy sami w lesie na spacerze, w niedzielę cały dzień nad rzeką leżeliśmy kilka godzin i krótka wycieczka się odbyła. Mówił, że nie pociągam go seksualnie. Skracałam dystans fizyczny między nami, ale nic się nie wydarzyło, ani w lesie, ani nad rzeką.
Kilka spotkań.
Przytulamy się, na spacerach od kilku spotkań bierzemy się za ręce.
Nie całujemy się jak zakochani.
Zero seksu.
On nie wchodzi z rękami tam gdzie nie trzeba.

Czy my jesteśmy razem? Czy jeszcze nie ?
Czytałam, że to różnie wychodzi. Niektórzy piszą, że od pierwszego pocałunku, inni, że od pierwszego seksu, najwięcej wypowiedzi jest, że to "się samo wie", dużo wypowiedzi, że w tym wieku to nie przedszkole i nic nie trzeba mówić.

Zakochałam się bo On po prostu ma coś w sobie.

Narzuciłaś iście sprinterskie tempo, niczym nastolatka. Rozumiem, że możesz czuć się samotna po rozwodzie, spragniona męskiego towarzystwa, zainteresowania, ale wyhamuj.
W ciągu 2 tygodni zarzuciłaś go sms-ami, telefonami, zdążyłaś poznać z dziećmi, szukasz kontaktu fizycznego, zauroczyłaś się...ufff, osaczyłaś go.
Zgadzam się z ivy71 " Mówił, że nie pociągam go seksualnie. "? Kiepsko...ale jeżeli chcesz mieć w nim kumpla, to ok, tylko nie próbuj kleić się do niego, jeżeli liczysz na coś więcej, czas pokaże, jednak takie tempo, narzucanie się, nie będzie działać na Twoją korzyść.

On nie miał nic przeciwko, abym przyszła z dziećmi.

OK, ale dlaczego tak uważasz ?

To ja mam takie zdanie, że jeśli czegoś nie wiem, nie jestem pewna, to o to pytam. Nie ma, że "przecież to się czuje" jeśli ktoś tego NIE CZUJE. Nie ma "powinnaś to wiedzieć" jeśli tego NIE WIE.

Jeśli coś mi przeszkadza, to o tym mówię. Jeśli coś mnie niepokoi, to o tym mówię. Jeśli jakieś granice w związku nie są jasne, to pytam. Jeśli nie jestem pewna uczuć faceta, z którym się widuję, to pytam. I nie ma co się bawić w intuicję, w "przecież to jasne" tylko z szacunkiem podejść do siebie samego - jeśli potrzebujesz jasnego określenia, w jakim miejscu znajomości jesteście, to zapytaj. Masz takie prawo, żeby zapytać i zadbać o swoje poczucie bezpieczeństwa i poczucie, że wiesz na czym stoisz.

Oryginalnej autorce wątku polecam - zawsze pytaj, kiedy masz wątpliwości. Mów, kiedy coś jest nowe i czujesz się niepewnie. Może niektórym przychodzi każdy związek naturalnie i bez rozmów (ha, wątpię), ale większość ludzi potrzebuje jasnej, otwartej komunikacji, która sprawia, że związek DZIAŁA. Gdy obie strony wiedzą na czym stoją, na jakim są etapie, czy w porządku jest trzymanie się za ręce, czy w porządku są pocałunki na powitanie, czy może to za wcześnie dla kogoś. To jest twoje tempo, twoje życie, ułatwiaj to sobie jak tylko można.
Powiedzenie facetowi "wiesz, nie jestem pewna na jakim etapie jesteśmy, czy uważasz, że jesteśmy parą?" nie zabija romantyzmu ani nie jest dziecinne. Ustalasz granice i oboje wiecie, jak się zachowywać i nie ma niespodzianek typu "ojej, a ja myślałam, że my jesteśmy na wyłączność..." i złamane serce, bo ktoś stwierdził, że przecież "to się czuje".

t1000 z mojej strony w skrócie wasza relacja wygląda tak - znacie się miesiąc. Macie po 30 lat. On poznał ciebie, twoje dzieci, powiedział, że czuje się z wami jak z rodziną. Nie ma między wami zbyt dużej bliskości fizycznej.
Ja bym miała pytanie takie - czy to, że poczuł się jak z rodziną znaczy, że poczuł się jak z siostrą? Czy jak z kobietą, z którą mógłby założyć rodzinę? Po miesiącu naprawdę trudno stwierdzić jedno czy drugie.

Poza tym myśl, że każdy facet po miesiącu znajomości ma ochotę iść do łóżka z kobietą jest bujdą. Niektórzy potrzebują do tego dużo więcej czasu. Naciskając na bliskość fizyczną wtedy, gdy nie jest na to gotowy (niezależnie od powodu, jaki podaje - "nie pociągasz mnie" "boli mnie głowa" "jest za wcześnie") powodujesz, że facet ma ochotę zamknąć się. Każdy z nas potrzebuje trochę czasu, żeby się otworzyć. Każdy ma inne tempo. Trzeba to uszanować, inaczej ryzykuje się, że druga osoba ucieknie z obawy przed poważnym naruszeniem swoich granic. (Myślę, że rozebranie się przed nim mogłoby być naruszeniem jego granic). Są ludzie, którzy wolno dojrzewają do miłości fizycznej, gdzie romantyczne uczucia przychodzą wcześniej, a dopiero za nimi idzie fizyczność. (Ja tak mam. Właściwie wygląd fizyczny nie gra roli - piękny czy brzydki, nie pójdę do łóżka za nic, zanim nie zacznie mnie pociągać osobowość faceta; wtedy nagle ktoś, kto obiektywnie był brzydki, staje się dla mnie najpiękniejszą osobą na świecie).

Powiedziałabym - cierpliwości i wyrozumiałości. I dla siebie, i dla niego, i dla waszej powoli budującej się relacji.