Jesteśmy w separacji, ale nie potrafimy żyć całkiem osobno - Netkobiety.pl

Z perspektywy czasu, terapia mi średnio pomogła, albo wcale. Tyle, że miałam się komu wygadać wyżalić. Ale w końcu uznałam, że nie ma sensu. Bo najpierw sama muszę sobie poradzić. Nie wiem może nie miałam szczęścia do psychoterapeutki, bo większość argumentów do mnie nie przemawiała.

Przestał pomagać w domu, ciągle miał wymówki, że on ciężko pracuje, że nie ma czasu. W weekendy cały czas kumple na tapecie. Przesiadywał w barach. Przegrywał kasę w automatach. Zaglądał do kieliszka. Upominałam go, że kiedyś to się źle skończy. Kilka razy doprowadził się do takiego stanu, że musiałam po niego osobiście pojechać i pana odebrać z imprezy. Byłam cierpliwa, tłumaczyłam sobie, że to jego stresująca praca, że to minie. Nie wiedziałam, że ma też koleżanki, jedna z nich lubiła mu siadać na kolanach nawet w mojej obecności!!! Więc zaczęły się między nami awantury, wkradła się zazdrość. Drugim zarzewiem niezgody były pieniądze. Doszło do tego, że każdy przeszedł na swoje. Jasno dawałam mu do zrozumienia, że ja jego długów spłacać nie będę jak takie się pojawią. A on że ja tylko o pieniądzach, że jestem materialistką. Ja nigdy nie byłam typem imprezowiczki, a  on w ogóle przestał pytać czy np. mam jakieś plany na sobotę. Tylko mi oznajmiał że w sobotę idzie na mecz, bo z kolegami się umówił.  Więc oddalenie się od siebie plus nieporozumienia i się rozstaliśmy.
Nie ustaliliśmy żadnych konkretnych zasad, czy potencjalnego terminu rozwodu. Nie chcieliśmy siać zamętu w rodzinie. I tak zwyczajnie było wygodniej. Poza tym między nami wszystko się nie wypaliło. Więc tak między słowami zostawiliśmy sobie coś w stylu otwartej furtki.
Ale z czasem to się stało bardzo niewygodne, zabrnęło za daleko.
Ja próbuje z nim rozmawiać, pytałam czy ma kogoś, wypiera się mówi, że nie ma, pytałam czy jest coś co chciałby mi powiedzieć, mówi, że nic tak ważnego nie ma. Nie powiem mu, że wiem bo sama zdemaskuje siebie, zaczną się pytania skąd wiem? Tylko pytanie: jest, było czy będzie?

Lucyna czy ty przeczytałaś to co napisałaś? Do tego chcesz wracać? Serio? Tego ci brakuje? A może mąż wziął sobie do serca to co cie bolało i się stara?
Czy wciąż imprezuje? Czy wciąż koledzy i kieliszek są ważniejsi? Czy byłabyś w stanie wybaczyć zdrady?
Jeśli chciałabyś byście wrócili do siebie, to nie możecie zamieść tego wszystkiego pod dywan i udawać, że tego nie ma. Bo to znów wypłynie na wierzch ze zdwojona siłą.
Widzisz, że kłamie wtedy gdy się pytasz o pewne sprawy.
Czy tu u ciebie nie działa to tak, że rzadko go widzisz, więc i sprawy, które najbardziej cię bolały zacierają się w twojej pamięci. Myślisz o tym, co było dobre i chciałabyś do tego wrócić. Pytanie tylko, czy faktycznie jest do czego?

Ustosunkuje się do Waszych wypowiedzi.

Czy on się od tamtej pory jakoś zmienił jak nie mieszka już z wami?naprawia swoje błędy czy tylko wam się dobrze rozmawia i coś więcej?

On czasem mi zarzucał, że za bardzo go kocham, że kontroluje, że on się dusi tą miłością i nadopiekuńczością. Więc zasmakował życia sam i dość brutalnie zderzył się z rzeczywistością.
Kiedyś z pełnym przekonaniem mówił, że sam radził by sobie o wiele lepiej. A teraz sam przyznał, że życie samu wcale nie jest takie łatwe i przyjemne. Czy naprawia swoje błędy. Na pewno próbuje stara się. Przeprosił mnie kilka razy za swoje zachowanie. Żadna moja prośba nie stanowi dla niego większego problemu. O tym, że koledzy i kieliszek, to droga donikąd miał okazje się przekonać. I to boleśnie.
To nie było tak, że był alkoholikiem i zaznaczam, że nigdy nawet pijany nie był agresywny wobec mnie czy innych. Ale sprawa zaczęła być na tyle poważna, że zaczęłam się bać że wpadnie w uzależnienie i musiałam coś z tym zrobić. Teraz już tak mocno nie imprezuje, podejrzewam, że zdrowie nie pozwala i jednak ta reszta odpowiedzialności, bo w końcu tyle lat pracował na swoją dzisiejszą pozycję,  nie szanowaniem samego siebie byłoby to stracić przez własną głupotę.
Czasem sam z siebie pyta co mi pomóc. Finansowo wspiera dzieci, i co by nie mówić mnie też. Na przykład wziął mi ostatnio auto do warsztatu i z własnej kieszeni pokrył wszelkie koszta. Raz ciotka mnie poprosiła żebym u niej spała bo wujek w szpitalu a ona się boi, problem w tym, że ja też się bałam z nią zostać w tym dużym domu. Więc zadzwoniłam po niego czy przyjedzie z nami nocować i był bez słowa narzekania.
Pewne rzeczy wziął sobie do serca, bo za każdym razem jak jakoś się źle zachował i później na osobności go upominałam, zawsze poprawiał zachowanie i więcej to się nie powtarzało. Już na pewno nie dopuszcza do sytuacji, żeby jakaś koleżanka obejmowała go za szyję, albo siadła na kolana. Bo mu dość wyraźnie powiedziałam jak ja się wtedy czuje.

Czy byłabyś w stanie wybaczyć zdrady?
Jeżeli mówimy o takiej zdradzie, w której występował pusty seks i żadnego większego uczucia nie było. To tak. Jestem w stanie to przetrawić, przebaczyć, zapomnieć.
Ja bym nawet przystała na taki układ, niech on sobie mieszka sam, może spać w domu przez kilka nocy w tygodniu, a resztę u siebie. Ja z domu nie mam prawa go wyganiać, bo to też jego dom i ma do niego pełne prawo. Możemy mieszkać cały czas razem, trochę razem trochę osobno, kombinacje. Ale na pewno nie zgodzę się na ,,tą trzecią''. Nie wyobrażam sobie dzielić męża z inną kobietą.  Zdecydowanie taki układ na dłuższą metę nie jest dla mnie. Bo ja się znów coraz bardziej angażuje, jestem zazdrosna, przeżywam na samą myśl że może on z nią akurat teraz jest, jednak jestem monogamistką. I takie trójkąty są nie dla mnie. Prawda jest taka, że nie mogę mieć do niego jakiegoś wielkiego żalu o zdradę, bo w końcu przecież podjęliśmy decyzje o rozstaniu, więc w wielu przypadkach rozwód to tylko formalność. Akurat tak się złożyło, że nasz przypadek jest inny. On mi nic nie deklarował, nie mówił otwarcie, że chce wrócić na stałe. Ja też nie zabiegłam o tę deklaracje, żeby nie było, że naciskam. 
Kiedyś gdzieś czytałam, że w takich wolnych układach gdzie występuje seks, najbardziej pokrzywdzone są kobiety bo one się z czasem i tak angażują emocjonalnie, uczuciowo i tak właśnie jest.
Dzieci nie wiedzą o sytuacji, ale przecież są już w takim wieku, że coś się mogą domyślać. W każdym razie nie komentują. Ustaliliśmy wspólnie, że co by między nami nie było dzieci w to nie będziemy mieszać ani nastawiać przeciwko sobie.
Czy jest do czego wracać, w naszym przypadku chyba nawet nie trzeba by daleko wracać. Bo mamy wiele dobrych wspomnień i wiele sobie zawdzięczamy. Ale kryzysy też bywały. My od początku byliśmy ,,kryzysową parą'' i bardzo często były pakowane walizki, i powroty.
Może gdybyśmy się wcześniej rozstali byłoby łatwiej, a z wiekiem coraz trudniej. Trudne to wszystko i skomplikowane.