czy dam radę...?

Historia bardzo podobna do mojej i już mija ponad pół roku...po miesiącu od "pisania" przyjechał na 3 dni, nie było czasu na grzeczną rozmowę, poznawanie się. od razu chcieliśmy się przytulić, poczuć, wziąźć za rękę. i choć uczucie kiełkuje na odległość - nie zamieniłabym go w tej chwili na innego. choć mogłabym pewnie mieć tu kogoś, blisko, na codzień...wątpliwości niekiedy chwytają. obecnie 2 kryzys, chyba powoli zażegnywany. tego nie unikniesz. nie myśl codziennie, jak zaplanować przyszłość. narazie ciesz się chwilą, pojedynczymi spotkaniami, na które obydwoje będziecie czekać. za kilka-kilkanaście takich spotkać, pewnie będziecie już myślec, jak zmienić życie, aby być bliżej...bo niestety -  z każdym kolejnym razem coraz trudniej się rozstać. i choć na poczatku mowi sie, że nie zmieniłoby sie dla niego swojego zycia (praca, miasto, kraj), to teraz powiem Ci szczerze - jesli on by już tego chciał, to bym chyba to zrobiła.

o swoich słabszych dnia, wątpliwościach, czy to ma sens - już mu nie mówię. szkoda sygnalizować, gdy za 5 minut, lub 1 dzień to mija wolę przeczekac niz wywołać w nim jakiś strach...

uważam, że póki mam siłe, to będę w tym trwać. jeśli naprawdę jest taki wyjątkowy, to Ty też nie wątp, ciesz się, a wszystko się pomalutku ułoży, tylko w inny sposób niż w "normalnych" związkach

Ja również mam kogoś na odległość. Kogoś, kogo poznałam przez internet. Teraz to męczarnia, bo jest daleko a ja umieram z zazdrości . Dzieli nas jakieś 300 km. Eh, ja jestem tak zazdrosna, że nawet teraz myślę, czy któraś z was ( bo macie podobne związki ) nie jest kochanką mojego faceta Powiem tak. Pakować w to się można, jeśli wiecie, że będziecie mieli możliwość wspólnie zamieszkać. Lub po prostu być bliżej, widywać się częściej. I przede wszystkim ZAUFANIE. Jeśli jesteś pewna, że ufasz w 100%...i że jest on warty zaufania to się uda. Pozdrawiam i szczęścia życzę

unhappy: choćbym słyszała siebie:P

tak, owszem, za wcześnie na planowanie, ciesz się narazie tym co jest, i pamietaj - płacz w poduchę lub przyjaciółce w ramie, nigdy jemu, albo nie za często..rada taka

Popatrz na swoje posty.. ja tam widzę milość mimo tej okropnej odległości. Fabia dobrze radzi Ci. Nie zniszcz tego.
Pracy mu szukaj w swoim mieście i żyjcie razem!

owszem, faceci też są wrazliwi i chcą z nami dzielić smutki i radości nawet na odległość. chcą, ale zauważyłam po swoim przypadku, że im bardziej będziemy pisać że nam smutno, tym bardziej ich może to później przerazić, że są daleko, a nie moga zbytnio nam pomoc. im bardziej się w sobie zakochacie, tym wieksza bedzie potrzeba bliskosci. tym trudniej bedzie sie zegnac. miej to na uwadze dlatego ja, ktora jeszcze kilka miesiecy tem mowila ze nie wyjade z tego kraju, teraz po cichu przed sama soba mowie juz co innego

oooo i właśnie o to mi chodzi oczywiście każdy jest inny, ale skoro już wymieniamy punkty widzenia, to ja też myślałam, że pisząc mu jak bardzo tęsknię, jak bardzo mi go brak, że kocham itd - że utrzymuję więź, że mu jest miło. na początku gdy facet świruje z uczucia - owszem. ale potem, nawet w związkach na odległość, przychodzi taka rutyna, facet już wie, że jest Twój, Ty jego, i nie zapewnia tak o uczuciach a my tego potrzebujemy. on jest świadomy tego, co do niego czujesz, on wie co do Ciebie - Ty mu to powtarzasz 10 razy, on może 5, potem już czuje się przytłoczony. potem już wogóle nie mówi...

też byłam święcie przekonana, że to utrzymuje więź, ale stało się inaczej. faceta to przytłacza, ktoś mi doradził coś innego, i powiem Ci, że 3 dzień widzę różnicę na plus... (ale Wy dopiero zaczynacie, jeszcze poznasz go na tyle, żeby wiedzieć, co on pragnie i chce).tak na marginesie...jesli chcesz to kilka tematów wcześniej od Twojego, napisałam swój, w miare świeży, o tym że poprosił o czas...możesz zerknąc?

3maj się ciepło, i wierz w Was

Szczerze..? nie wyobrażam sobie aby mój facet kiedykolwiek poprosił mnie o chwilę wytchnienia... Ciężko mu kilka godzin wytrzymać bez rozmowy ze mną a co dopiero... Myśle, że nie będziemy odczuwali potrzebę odpoczynku od siebie. Wspomniałaś w poście o cechach charakteru swojego Faceta, w tym rzecz, że mój jest nieco inny pod tym względem. Zależy mu, abym była blisko, pomimo tej odległości jaka nas dzieli.
Pogmatfane to wszystko...;(

Twoje ostatnie zdanie jest chyba najbardziej trafne - właśnie dlatego postanowiłam pisać o swoim problemie na forum.
Mimo tego, jak już wcześniej wspomniałam, że staram się mówić mu o wszystkim, tego typu wątpliwości, czy przemyślenia staram się zostawiać dla siebie, no a teraz dzielę się nimi z Wami...:) Nie byłabym w stanie zadręczać go tym wszystkim, nie mogłabym go ranić bo wiem, że On się naprawdę stara. Nie chciałabym żeby pomyślał, że robię mu jakieś wyrzuty, w końcu to nie jego wina, że mieszka tak daleko.

Nie jest też tak, że zasypuję go smsami, przeważnie to On pierwszy pisze, w ciągu dnia kilka razy się pyta co robię, czy wszystko w porządku, zapewnia mnie że myśli o Nas...mówi, że tęskni...to urocze, bo tak jak wspomniałam, jestem nieustannie przez Niego zdobywana. Chce mu jakoś okazać wdzięczność za to jaki dla mnie jest, przy Nim naprawdę czuję że żyję... Gdyby tylko mogł być przy mnie...miałabym raj na Ziemi...;(

Niestety nie można mieć wszystkiego... Zycie to jedno wielkie czekanie na "coś"...Jednak są rzeczy, na które warto czekać chociażby całe życie, są ludzie, na których warto czekać... Boję się, że kiedyś braknie mi tej cierpliwości, obawiam się, że będę chciała pójść na łatwiznę i znaleźć sobie kogoś na miejscu... Jednak sytuacja wymaga życia z dnia na dzień, nie myśląc zbytnio o dalekiej przyszłości...

Gdyby chociaż miał jakąś wadę..."niestety" na próżno jej szukać... Wiem, że nie ma ludzi idelanych, chociaż patrząc na niego zaczynam się nad tym zastanawiać... Między nami nie padło jeszcze słowo "kocham"... aczkolwiek coraz częściej chce mu się do tego przyznać bo ja...chyba kocham...potrzebuje tylko czasu, aby całkiem się o tym przekonać...potrzebuję jego....

Powiem tak, wszystko zależy od was. Twoja historia jest mi niesamowicie bliska. Twoje obawy, plany, tęsknoty. No, jakbym widziała siebie. Moja historia zaczęła się w wakacje 2009. Odległość mega, miłość wielka. Byliśmy ze sobą do wakacji 2010. Uczucia i doznania identyczne jak opisujesz. On sam mi tyle powiedział, byłam taką boginią w jego oczach. Ale mieliśmy kłopot ze spotykaniem się, ze względu na to, że po prostu jesteśmy zajęci. Praca, studia itp. Rozstanie przeżyłam ciężko i do dzisiaj nie mogę się z tym pogodzić. Problem był w tym, że on po prostu w wielu kwestiach, w efekcie końcowym, był niedojrzały. A jeszcze ostatnio (w związku z tym, ze sporadycznie rozmawiamy) temat rozstania powrócił, bo sobie po prostu nie radziłam i było mi wciąż bardzo przykro. Usłyszałam, że "on wie", że na dłuższą metę byłabym z nim nieszczęśliwa... Tak jakby specjalnie mnie odpychał. Coś o 180% innego niż to, co zawsze deklarował za naszych "dobrych czasów".
Na pocieszenie powiem Ci, że uważam, że każdy związek na odległość jest możliwy, ale tylko i wyłącznie pod warunkiem, że jesteście w stanie ponieść ryzyko, poświęcenie i wszystko to, co wiąże się z decyzją bycia razem fizycznego. Mi się akurat nie udało, ale wierzę, że jeśli uczucie jest prawdziwe, to nie byłoby problemu. Z mojej strony nie miałam go. Nawet powoli planowałam co i jak poukładać żeby zmienić stan rzeczy. To on wymiękł. Zaczął bardzo dobrze, z wielkim zaangażowaniem (nawet większym od mojego), ale z czasem coś się stało... Chyba zdał sobie sprawę jak wielką odpowiedzialność bierze na swoje barki, w razie jakby chciał mnie "sprowadzić" do siebie. A raczej tylko taka opcja wchodziła w grę. Co związek to historia.
Dzisiaj (nie ukrywam) jest mi wciąż przykro, ale patrząc na to z innej perspektywy jest mi też lżej. Nie odliczam do następnego spotkania, nie sprawdzam lotów, nie patrzę na inne pary myśląc o nim, nie planuje co i gdzie pojedziemy, co zrobimy jak się spotkamy. Nie zatapiam się w marzeniach. Już nie. To one były najbardziej bolesne, bo były tylko i wyłącznie w mojej głowie. Takie perfekcyjne, pełne ciepła i uczucia a zakończone na niczym w czynach... Bez sensu już dzisiaj. I chociaż w tej chwili nie mam nikogo to już nie męczę się tak jak jeszcze kilka miesięcy temu. Więc ma to jakiś spory plus. Bo tak na prawdę, albo jak najszybciej zbieracie się w sobie aby połączyć wasze światy, albo żyjesz z dnia na dzień, czekając na nie wiadomo co, SAMA, tworząc sobie w głowie obraz który z dużym prawdopodobieństwem jest przekłamany...
Ach, oczywiście też nigdy nie uznawałam tego za męczarnie. Oj nie, jak bardzo byłam szczęśliwa gdy dostawałam od niego sms-y, maile, jakieś zdjęcie. Powierzchownie zdawać by się mogło, że odległość wcale nie przeszkadzała. Ale jednak... No, nie wracałam do domu w którym on na mnie czekał, nie robiliśmy sobie razem jedzenia, nie oglądaliśmy filmów wieczorem, nie wychodziliśmy razem, przeżywali pewnych momentów. Dopiero dzisiaj zrozumiałam, że jego nigdy nie było. Wszystko działo się w mojej głowie... Nigdy nie zapomnę banalnego momentu gdy siedzieliśmy przytuleni w samochodzie jak u niego byłam a ja prosiłam go "zatrzymaj czas, proszę"... Bo nie mogłam w końcu wyszarpać do końca tego szczęścia będąc razem. Cierpiałam długo dla kilku chwil szczęścia. Nie żałuję tego absolutnie, ale wiem, że już nigdy nie pozwolę sobie na taki związek. Ma być konkretnie, ma być blisko... Ja zostałam emocjonalnie doszczętnie przez tą odległość wypalona...

Fabia, co on ma zrozumieć? Jeżeli (niestety) przeglądasz się w tym co napisałam, to z przykrością muszę Ci powiedzieć, że jeszcze Cię czeka długa droga do wyzdrowienia . Ja od lipca, jeszcze do dwóch tygodni temu żyłam z nadzieją, że mu się odwidzi. Rozmawiamy ze sobą (niestety nie mogłam z tego zrezygnować) i w tych rozmowach jest zawsze taki miły, ciekawy co u mnie, ciekawy jakiegoś zdjęcia itd. Stwierdziłam, że tego typu rozmowy mają na celu "przytrzymanie mnie" pomimo rozstania. Chodzi o to, że może teraz nie możemy być razem, ale jak tylko uporamy się z tym, co nam doskwiera to on wtedy coś zrobi. Poza tym, przy rozstaniu powiedział mi, że zawsze mu zależało i będzie zależało na mnie, ale teraz nie możemy być razem. Tym bardziej miałam podstawy aby sądzić, że coś się jeszcze zmieni. Dzisiaj wiem, że to jeden wielki bullshit.

Twój ból będzie teraz objawiał się w następujący sposób:
Teraz będziesz miała etap "nadziei". Jednego dnia będziesz się uśmiechała (twoja głowa będzie Ci tworzyła obrazy gdzie jednak jesteście razem), a kiedy indziej będziesz leżała w łóżku słuchając smutnych piosenek o nieszczęśliwej miłości i złamanym sercu i płakała w poduszkę.

Potem się czymś zajmiesz. Jakoś będzie Ci się wiodło, szkoła/praca/cokolwiek pozwoli Ci na chwilę odwrócić myśli.
Następnie przeżyjesz jeszcze jednego doła, bo dowiesz się, że już kogoś ma. Ja akurat nie mam 100% info na temat, ale coś tam zauważyłam. Nawet jeśli się mylę, to sobie wmówiłam, że tak jest. Wtedy myślę o nim "dupek" i jakoś łatwiej. Aczkolwiek będziesz się wkurzała, dlaczego on już kogoś ma ( i jakim prawem) a ty nie...

No i tak jak napisałam powyżej, ostatnio wróciłam do tematu i usłyszałam, że on nie jest odpowiednim kandydatem na faceta dla mnie. W tym momencie nastąpił przełom. Ktoś kiedyś napisał. "Jeśli facet mówi, że nie jest wart Ciebie... To znaczy, że nie jest!!!"... Utwierdziłam się tylko w przekonaniu, że jego wspaniałość, osobowość i cała ta otoczka to tylko i wyłącznie MÓJ ideał, powstały w mojej głowie w który chciałam wierzyć. A tym łatwiej było mi w to wierzyć bo byłam na odległość! Któregoś dnia się obudziłam i stwierdziłam, że zniknął w pewnym sensie. I chociaż wciąż mi trudno, to jednak w 70% już się wyleczyłam.

Kolejny etap leczenia, to bunt. Bo wszyscy dookoła mówią "poznasz kogoś lepszego/jeszcze się zakochasz/tego kwiatu..." a Ty się wściekasz. Jak można kogoś poznać, ot tak??? Kochasz tylko raz wspaniale, on był wielką miłością/nic Cię lepszego nie spotka... Podobno to też mija, ale ja póki co jestem na etapie "Pier**** facetów", więc Ci nie powiem co jest dalej.

Przepraszam wszystkie panie, nie chcę zniechęcać, nie mówię, że tak jest zawsze... Tylko dlaczego do cholery scenariusz jest wiecznie ten sam??? Wielki entuzjazm z jego strony, przyjazd, deklaracje, prezenty, non stop włączony komunikator. Zapewnienia "damy radę, uwierz, że możesz". Potem nagle budzimy się zakochane, w transie. Zaczyna się rodzić pytanie "co by tutaj zrobić aby być razem?". Potem zaczynają się dyskusje na ten temat już z ukochanym... A potem, powoli, powoli zauważamy spadek formy. Raz mówi, że tęskni, potem, że jest zajęty, potem nic nie mówi... Potem cisza, potem znowu kocha... W międzyczasie my tracimy rozum... "Dlaczego?/jestem zazdrosna!/...", zaczynamy go tłumaczyć: "no przecież to facet, oni tak mają, rutyna iw ogóle" i "nie chcę wyjść na nachalną" a potem słyszymy "to nie ma sensu" .

Ja wysiadam. Dosyć. Niestety nie ma antidotum na to. Fabia, Jedyne co możesz zrobić to powtarzać sobie codziennie, że dasz radę bez niego. Może na początku będziesz trochę słaba, bledsza... Ale stawiając sobie cele będziesz stawała się z dnia na dzień silniejsza. Staraj się otaczać ludźmi, znajomymi, nie siedź w domu. Wyłącz na jakiś czas gg/skype/facebooka. Staraj się nie wchodzić na jego profile i nie katować nim, a będzie Cię piekielnie korciło. Zostaw go. ON CIĘ NIE CHCE. I choć będzie bolało, powtarzaj to. To będzie Twoja huśtawka uczuć, wzlotów i dołów. Ale wierz mi. Z czasem powoli, leniwie wszystko się ułoży .

dość długo nie pisałam...nie miałam czasu...

Tydzień temu w niedzielny poranek obudził mnie sms-em. Pisał, że jak tylko się obudzę mam do niego zadzwonić, że to niespodzianka. Natychmiast to zrobiłam. Usłyszałam słowa, za którymi tak bardzo tęskniłam - "przyjeżdzam". Byłam w niebo wzięta, zwłaszcza że miał być u mnie już w poniedziałkowe południe...

Cały dzień niemalże fruwałam nad ziemią z radości... Poniedziałek rano - " przepraszam, ale nie dam rady przyjechać..." - coś pilnego mu wypadło i musiał zmienić swoje plany... Nie wiem kiedy znów się zobaczymy...;(

To juz półtora miesiąca od Naszego ostatniego spotkania...nie wiem jak długo jeszcze wytrzymam...

Kilka dni temu przechodziłam dośc poważny kryzys, ciągle myślałam o nim, o Naszej sytuacji, stwierdziałam że Nasz związek nie ma sensu, że tylko sie oszukujemy...na szczęście on mi na to nie pozwolił, nie pozwolił zniszczyć tego co jest między Nami...
Po tej sytuacji juz wiem, że nigdy więcej nie będę chciała go zostawić...;(

Cały czas w to wierzę, nie mam innego wyjścia. Nie chce go stracić, bo wiem, że drugiego takiego już nie znajdę... W końcu to w Nim jestem tak bardzo zakochana a nie w innym...;( Raz na jakiś czas nachodzą mnie czarne myśli, które na szczęście On szybko eliminuje... Nie wiem co ja bym bez Niego zrobiła...;(

Dziekuję za ciepłe słowa...wierzcie mi lub nie, bardzo mi pomagają przetrwać to wszystko...

Jutro walentynki, więc mam zamiar mu powiedziec to, co czuję zresztą...On to wszystko wie...

Ja mam to samo. Tylko jestem w trudniejszej sytuacji ((

Witam Was,

chcę się podzielić moją historią.
Znamy się z M. od liceum. Poszliśmy na ten sam uniwersytet (z dala od domu). Potem przyszły problemy, on musiał zmienić uczelnię, Teraz jest od września 550km ode mnie, nie mamy wiele pieniędzy by często do siebie przyjeżdżać. B. często płaczę w akademiku, nie jestem w stanie dać rady.. Niedługo będzie nasza 4 rocznica. On jest zadowolony, mieszka bliżej swojego taty, jest na lepszej uczelni, ma inne dodatkowe plusy ze zmiany miejsca i nie przeszkadza mu że widzimy się max 2 razy w miesiącu. Jednak wcześniej widzieliśmy się codziennie i to jest tak duża zmiana dla mnie...nie do przeskoczenia. On wie, że się źle czuję z tą sytuacją, jak przyjeżdża to mnie pociesza, jest tak "jak dawniej". Nie wiem ile jeszcze wytrzymam, bo nie mogę przestać tęsknić za poprzednim stanem. Kilka razy się o to pokłóciliśmy, on nie rozumie chyba, że czuję się samotna, nie wspiera mnie tak jak tego chcę, choć cały czas zapewnia, że mnie kocha, że tęskni, ale ja tego nie czuję, tzn on tego jak teraz na to patrzę, nie okazuje tego. A jednak związek na odległość to też walka o podtrzymanie go.. Bardzo go kocham, ale nie wiem czy to ma sens, nie wiadomo w jakim czasie on skończy studia, bo M. zaczął studia od początku. Nie wiadomo czy nasze drogi się złączą i czy on będzie na mnie czekał. Nie podoba mi się to, że mój nastrój zależy od tego czy on ze mną porozmawia czy będzie miły i czy będzie miał ochotę rozmawiać. Nie wiem co robić, bo tak jest od września. On ma taki wielki wpływ na mnie, a ja się tak przywiązałam...
Czasem czuję, że jestem tylko taką odskocznią od jego życia i że jak on już odjeżdża, to ja go nie interesuję.
Jest dobrym człowiekiem, ale ja nie mogę żyć tylko wspomnieniami i czekać na coś, nie mając pewności. Jak mogę zyskać taką pewność? Nie chcę, by to źle zabrzmiało, ale może go jakoś sprawdzić????
Napiszcie mi proszę, co myślicie..

Witajcie po raz kolejny! dość dawno mnie tu nie było, ale dziś znalazłam trochę czasu aby podzielić się z Wami tym, co się wydarzyło przez ostatni czas...:)

Nadal razem...już prawie 5 miesięcy... Już nie miewam takich wątpliwości, o których często pisałam tu, na forum. Być może wreszcie dojrzałam do takiego zwiazku, bo przecież ludzie będący w ziwązku na odległość muszą się wykazywac na co dzień ogromną dojrzałością, aby przetrwać te ciężkie dni i móc dalej patrzeć w przyszłość, wspólną...

Ostatnie spotkanie tylko umocniło mnie w przekonaniu, że chce z nim być już zawsze...chce Go kochać i być przez Niego kochaną... Mimo, że z każdym dniem coraz ciężej wytrzymac tą rozłąkę, to wiem, że jakoś musimy sobie z tym poradzić, bo obojgu Nam na sobie zależy... Nie wiem jak to możlwie, ale z każdym dniem kocham Go jeszcze bardziej, nie wiem czy kiedyś ten stan ulegnie zmianie, mam nadzieję że nie, choc to tylko od Nas zależy tak naprawdę...

Wcześniej dosyć często pisałam o różnych wątpliwościach, które nachodziły mnie przeważnie każdego dnia, teraz już ich nie ma. Być może świadczy to również o tym, że nie byłam do końca pewna swoich uczuć, nie byłam pewna jego uczuć... Teraz wszystko się zmieniło. Każdego dnia otrzymuję od Niego mnóstwo wsparcia, nie pozwala mi wątpić w Nasz związek... Teraz tylko pozostaje skupić się na jak najczęstszych spotkaniach, na tym, aby pogłębiac Nasze uczucie. Każda godzina z Nim spędzona jest dla mnie najcenniejsza na świecie. Podczas ostatniego spotkania po raz pierwszy mogłam zasnąć w jego ramionach, czułam że jest tylko mój...każdy jego gest świadczył o tym, jak bardzo jestem dla niego ważna...to takie nieziemskie uczucie... Chciałabym, aby każdy Nasz dzień wyglądał w ten właśnie sposób, chce zasypiać i budzić się w jego objęciach, chcę szeptać " kocham Cię..." Na szczęście wierzę w swoją, Naszą determinację i już teraz wiem, że przetrwamy, mimo wszystko. ))

witam ja tez bylam w zwiazku na odleglosc trwalo to 2 lata i niestety juz nie jestesmy razem, dwa rozne swiaty ja tu on tam u siebie i dwa rozne widzenia dotyczace zycia...zabila nas odleglosc, tesknota, brak wytrwalosci...szkoda bo bylo nam dobrze ze soba.probowalismy wrocic do siebie ale ta proba sie nie udala i choc od zerwania minely 3 mce nadal o sobie myslimy...dziwne to troche ale tak jest

Ja tam nie wiem - moja siostra tez tkwi w podobnym zwiazku i powiem Wam szczerze, ze jeszcze chwila, a sama go zakoncze w jej imieniu ... no ale reguly nie ma

Witajcie.
Mam 22 lata mój facet 28 mieszkamy ze sobą rok a jesteśmy razem 1,5  roku. boje sie ponieważ wyjeżdża za granice do pracy. Kiedy jeszcze nie wiedzielismy o swoim istnieniu on byl w zwiazku 4 lata po czym po wyjezdzie zdradzil ja. Mowi ze on mi tego nie zrobi i wogole, ale ja bardzo sie boje. Na swoim kacie mam juz 2 zdrady dlatego wiem co to znaczy a na nim mi bardzo zalezy. Wierze mu ze mnie kocha i ze chce byc ze mna, ale czy jej tez tak mowil?

Planuje co 3 miesiące. Ale już wspominał że jak wszystko będzi dobrze to mnie zabierze ze sobą.

Znowu długo nie pisałam...ciągle ten sam powód - brak czasu... minęło już pół roku, wciąż ten sam "problem"... przez ten ostatni czas byłam bardzi silna, prawie w ogóle nie płakałam z tęsknoty, wierzyłam, że za niedługo się spotkamy, jednak nie widzieliśmy się już 3 miesiące...;/ moja dusza powoli zaczyna obumierać, usycham, nie wiem jak to jeszcze mam nazwać... kocham go jak jakaś wariatka, ale możecie mi wierzyć, że mimo wszystko jest tego warty... coraz cześciej wspomina i wspólnej przyszłości, co bardzo mnie cieszy, ale także nakręca, co na dłuższą mete jest przygnębiające, bo wiem że do spełnienia tych zamierzeń jest jeszcze długa droga przed nami... chyba jestem zbyt zachłanna, bo najchętniej wszystko chciałabym mieć od razu. niestety, nie da się tak... muszę, a w zasadzie musimy przebrnąc przez pewien etap w naszym życiu, niestety nie możemy go '' przeskoczyć '' ;/

dziś musiałam się tym z wami podzielić, bo czuje że źle się ze mną dzieje ;/ napiszcie, cokolwiek...;/