WYBACZENIE NIE PRZYCHODZI....

czytając...twój post....mam ochotę znowu być dzieckiem...które nie musi bać się świata bo on wtedy jest taki prosty...
Mam 25 lat i tak sobie myślę za niecały rok ślub....ciesze się , mam wątpliwości, juz śnią mi sie koszmary związane ze ślubem....co będzie potem...co nam przyniesie życie...co dla nas zrobi ukochana osoba....czy będzie zawsze ...czy będą chwile słabości...nie wiem...ale cieszę sie ze na tym forum są takie kobiety które pokazują nam ze warto kochać....ale czy warto potem cierpieć...czuć pustkę?wydaje mi się ze nikt kto nie przeżył tego nie jest w stanie nic o tym napisać...trzymam kciuki za takie kobiety jak ty by odnalazły sens swojej miłości i spokój duszy...

Skoro nie oddałabyś tych 18 lat ZA NIC na świecie - to TEN mrok na pewno zniknie
Mądrzy ludzie mówią, że można wybaczyć ale nie zapomnieć. Więc WYBACZ, bo może to była taka jednorazowa nauczka dla Was obojga. po tym sparzeniu oboje będziecie bardziej baczni, uważni i staranni wiedząc co możecie stracić Życzę powodzenia i dużo miłości

Koma

Ja siebie nie obwiniam. Nawet mi takie herezje do glowy nie przychodza. Jestem tak prosta, jak budowa cepa. Mowilam o tym forum myslac, ze moze wczesniej pomogloby mi zrozumiec meska psychike, nauczylo uzywania babskich sztuczek, podsunelo pomysly zaskakiwania meza, no sama nie wiem. Czytajac niektore posty mam wrazenie, ze zwiazek, przynajmniej u niektorych to jest umiejetna sztuka manipulacji a nie kompromisu. Dla mnie, jak mowilam kocham, znaczylo: patrze na ciebie i wierze, ze zycie bez ciebie straciloby sens. Dzis mowie kocham i znaczy to: zyje obok ciebie, ale nie wiem czy warto. Nie umiem manipulowac, nie umiem zachowac kamiennej tearzy. Kiedy mnie cos boli(psychicznie), albo wzrusza - placze, nie umiem powstrzymac lez. Kiedy cos mnie smieszy, smieje sie, nie umiem powstrzymac usmiechu. Moje zycie? Jest swietnie, kazda pozazdroscilaby mi takiego meza nie znajac mojej historii. Z boku wygladamy na nieziemsko szczesliwych. W srodku - mamy nasz mroczny sekret. Ja - juz nie czuje tego uniesienia kiedy sie budze i spokoju, kiedy usypiam. Ot, takie rzeczy sie zdarzaja. I za to go nienawidze. Jak moge mu wiec wybaczyc? A jak mam mu nie dac szansy, skoro istnieje bardzo duze prawdopodobienstwo, ze zostal nie tylko zmanipulowany ale wrecz dostal jakiegos glupiego jasia? Nic nie jest dla mnie jasne. Ale chrzanic to. U mnie dzisiej jest piekna pogoda, slonce smieje sie pelna twarza wlewajac nadzieje w moje serce... i niech tak zostanie

I teraz zacznij manipulować, bo bezwzględna szczerość i otwartość z Twoim mężem nie dała sobie rady. Starać natomiast powinien sie on. Daj mu okazję i prowokuj takie sytuacje, aby sie wykazał. Kara nie powinna go ominąć.

A ja ejstem temu przeciwna...w taki sposób nie odbuduje małżenstwa...
Zdrada Boli..ogromnie...ale jeżeli dwie osoby chcą  pomimo tego zdarzenia być razem...to wierzę iż to się uda...jednak nie takim zachowaniem...

"Słabi nie wybaczają, jest to przywilej tylko SILNYCH..."    I tego z głębi serca Ci życzę...

Witam ja przezylam podobna historie tylko nie maz a narzeczony zdradzil,oszukal,oklamywal wiele miesiecy mnie.A ja tak bardzo kochalam mialam klapki na oczach i niczego sie nie domyslalam.Naprawde trzeba byc dobrym aktorem,zeby tak grac i klamac.Teraz dzwoni do mnie z placzem ze chcailaby wrocic a ja a ja nie potrafie i nie chce mu wybaczyc.Nie umialal bym z nim dalej zyc mimo,ze wciaz go pewnie kocham,tesknie nie potrafilabym.Mowia,ze jak ktos raz zdradzil zrobi to znowu i chyba cos w tym jest.A co do Ciebie to daj mu druga szanse skoro byliscie malzenstwem tyle lat,macie dzieci...(ja bylam 10 lat w zwiazku)skoro potrafisz wybaczyc,zapomniec i zyc dalej moze warto.......

moze jednak on mowi prawde,skoro nigdy cie nie oszukal,nie zranil.Nie znam calej tej sytuacji i ciezko jest cokolwiek ci napisac.Czasami bo zdradzie jest jeszcze lepeij niz bylo jesli potrafi sie wybaczyc tej drugiej osobie.Tylko niech on tez walczy o ten zwiazek bo on to zepsol nie ty....

kobieta myśli, analizuje, rozpatruje... już tak mamy niestety...chyba tego nie wyłączysz...

ale te natrętne myśli jak będą coraz bardziej natrętne, to coraz bardziej skomplikują ci życie....

dowiedz się.... rozmawiaj..... wałkuj to z nim, aż do znudzenia.... niech on mówi... ty słuchaj....

dziś taka piękna pogoda... idźcie na spacer

Nie wim dziewczyny. Tkwie w takim dziwnym stanie. rozmow bylo wiele, odpowiedzi zawsze te same. Wszystko niby logiczne, ale tak nieprawdopodobne, ze sama nie wierze w to, co on mowi. Chyba po prostu przestalam wierzyc, ze mnie kocha, po prostu zwyczajnie kocha, nie z przyzwyczajenia, nie 'bo dzieci', nie bo cos tam. Chce byc kochana jak w tej piosence - nic bym w tobie nie zmienil, bo wszystko jest doskonale, jestes wspaniala, taka jaka jestes, na sama mysl, ze mogloby ciebie nie byc, nie moge oddychac. I ja juz nie wierze, ze on moze mnie tak kochac. Skoro nie docenil mojej milosci, wlasnie takiej, po co mam go kochac? Buduje mur wokol siebie, jestem blisko i jednoczesnie tak daleko. Czsem jak mnie wzruszy, czuje, ze go kochcm, znowu, ze ta milosc wciaz jest we mnie gdzies tam gleboko. Ale te chwile szybko mijaja i moje serce znow staje sie chlodne. Dla mnie wybaczenie to nie slowo, tylko uczucie, stan, w ktorym bol, zal, zlosc, nienawisc znikna, a w ich miejsce pojawi sie spokoj, ktory sprawi, ze zadane rany, mimo pamieci o nich, nie beda juz mialy znaczenia.

Wiesz Marena, ja to analizowalam i od tej strony. Ale wciaz jest tak wiele szczegolow, ktore do siebie nie pasuja. Ona byla przygotowana i czekala a jednoczesnie nie zrobila najmniejszego ruchu. Kapana dwa razy dziennie, wygolona, wydepilowana, w stringach na tlustym tylku. Prawdziwa sierotka Marysia, a pod spodem dziwka zepsuta do szpiku kosci. Zadnego dotyku, slowa, gestu, pocalunku, najmniejszego drgniecia. Jakby ja polozyl z rozlozonymi nogami, tak by lezala. Ona czekala. A on powiedzial, ze nawet nie byl podniecony. seksualnie. Ze to raczej cos sie dzialo w jego glowie a nie ledzwiach. Moze wlasnie tak dziala instynkt? Nie wiem.

Wiem napewno, ze jego istynkt dziala w dobra strone, nastawiony jest na heroizm. Moj maz zajmuje sie mechanika. Kiedys zapalil sie nam samochod w garazu. Przyjechala straz. Ogien byl juz wysoko, zblizal sie do puszek z farbami i rozpuszczalnikami. Zbiornik paliwa napecznial gotow eksplodowac w kazdej chwili. Wlasciwie nie bylo odwaznych zeby tam wejsc. Zanim przyjechala straz pozarna i rozwinela sprzet, on wlasnymi rekami wynosil rozgrzane do goraca sprzety, zeby uratowac jak najwiecej. Kiedy strazacy bali sie wejsc do srodka z sikawka, on ja im wyrwal z rak i mimo, ze go powstrzymywali wskoczyl niemalze w sam srodek ognia i niemalze sam wszystko ugasil. Ocalil wiele naszego dobytku, jak rowniez wiele samochodow w sasiednich garazach. Do nas tylko krzyczal, zebysmy sie odsuneli. Ale skoro instykt dziala w te strone, pewnie dziala tez w przeciwna. Moj maz nie jest dzieckiem chowanym pod pierzynka. Dostal nieco po tylko od zycia juz jako maly chlopiec.

Co by nie mowic, z ktorej strony tego nie analizuje zawsze jest cos, co nie pasuje mi do reszty.

Tylko przykre, ze moj maz moze byc zwyklym kundlem, bo rasowy pies byle suki nie ruszy.

Aga, czy rozmawiałas o tym z psychologiem? Bo wydaje mi się, że Twój mąż znalazł sie w sytuacji wewnętrznego konfliktu, gdzieś pomiędzy dwiema przeciwstawnymi siłami, z których jedna mówi - idź, a druga - stój! Wyobrażam sobie, że mozna oszaleć, gdy się jednocześnie dodaje gazu i ostro hamuje. Myslę, że potrzebujesz fachowca, może psychologa, może seksuologa, który bedzie umiał odnieść sie do tego co zrobił mąż, wyjaśnić mechanizmy zdarzenia.