Odległość...to czeka także nas.

Kyaa  dziekuje za te słowa, wiem,że zawsze mogło być gorzej.

Najzwyczajniej w świecie boje sie,ze pewnego dnia dostane zła wiadomość, nie bedzie do czego wracac.
Nie boje sie zycia bez rodzicow, bez mojego ukochanego pokoiku który był moim małym azylem.
Wiem,że dorastam, zdałam mature i ide na studia, czego nastepstwem jest uczenie sie w innym miescie [ w moim nie ma takiej mozliwosci] i życie na własna reke.

S pracuje od wczesnego rana do piatej, kiedy wraca ode mnie pada od razu, nie ma mowy o smskach na dobranoc.
Kiedy wiec nie widzimy sie , jest jeszcze gorzej, bo pisze a nei dostaje odpowiedzi.
Probuje to sobie jakos wytlumaczyc, przeciez on pracuje.
Czuje sie jednak czasami taka odstawiona na bok , kiedy w pracy nic, podczas przerwy je a wieczorem od razu śpi.

Boje sie,ze zacznie mi go jeszcze bardziej brakowac jak bede dalej.

Wiem nie ma nic innego jak wziąć sie w garść.
Ale to takie trudne.
Jestem nieziemską przylepą, kocham sie przytulać i odległość...

Pamietam jak kiedyś o tym gadaliśmy.. on nie wierzył w związki na odległość!
Mówił,że lubi mieć blisko kogoś,  że na odległość różnie to bywa.
Teraz kiedy ten problem dotyka nas on widzi,że damy rade i to nie problem. ;/

Dzisiaj niestety dowiedziałam sie o akademiku i powiem szczerze popłakałam sie i byłam nie do rozmowy.
Powiedziałam mu wtedy,że nie moge pojąć czemu on podchodzi do tego wszystkiego z takim spokojem, dlaczego nic po sobie nie pokazuje i zachowuje sie tak, jakby dowiedział sie o jakiejś mało ważnej sprawie.

heke!
Ty także masz racje.Nie powinnam robić wszystkiego pod niego.
Przewidywałam codzienne dojazdy , w sumie jakieś 100km dziennie.

Kiedy spytałam czy nie może pojechać ze mną, odparł ,że chce na to uzbierać.
Ma przecież miesieczną wypłate..., samochód na gaz, ja na benzyne.
Nie widział problemu żebym ja dojeżdżała, natomiast siebie w kaliszu nie widzi.
Bynajmniej nie w tym roku.

Co mam o tym myśleć?
Nie chce, czy może naprawde planuje zarobic na nasze życie tam?

Nie wiem jak to skomentować ale wiem co niektórzy czują się dziwnie w związkach na odległość, sam przeżyłem dwa takie związki i obydwa sie szybko zakończyły tylko dlatego że przyjeżdżałem raz na 2 tygodnie:/  nie wiem co poradzić, sądzę że co weekend wystarczy

Zawsze pisze się najłatwiej Myślę jednak, że jeśli kochacie siebie bardzo mocno, to nawet ta rozłąka wam nie przeszkodzi. Powinniście porozmawiać o tej waszej przyszłości- facet nie może być egoistą, że to Ty tylko masz przyjeżdżać, a on tyłka nie ruszy, bo ma pracę... Ty masz studia i nie wiem kto więcej czasu będzie czemu poświęcał.

szczerze mowiac (jezeli dobrze zrozumiale) to te 70 km to zadna przeszkoda  godzina drogi. chcialbym sam miec taki problem ale niestety nie u mnie jest 500 km (chceszs przeczytaj netkobiety.pl/t16793.html). moge Ci ana-sdz dac przyklad mojego brata ciotecznego ktory prawie codziennie jezdzi do dziewczyny 90 km. milosc to poswiecenie nikt nie powiedzial ze bedzie latwo ale zycze Ci jak najlepiej

Tak, macie zupełną racje.
Odległość jest malutka w porównaniu do innych przypadków jakie was spotykają.

S miał okazje mnie zdradzić, bo gdy byliśmy ze sobą raptem od tygodnia, ja musiałam wyjechać do Szkocji.
Nie było by w tym nic złego, gdyby nie Pani B., która sprytnie chciała wykorzystać moją nieobecność.
Wzieła go na rozmowe i namawiała do zdrady, powiedziała,że to sie nie wyda.
On odpowiedział jej ,że w życiu tego nie zrobi.
Zrozpaczona B posuneła sie jednak jeszcze dalej i poprosiła by pocałował ją ostatni raz.

Niestety tej ostatniej rzeczy dowiedziałam sie podczas rozmowy z nią.
S nie chciał mnie denerwować, już sam fakt jej nakłaniania do zdrady strasznie mnie zasmucił.
Ufam mu, ale czasami jednak myśle nad tym czemu mi tego nie powiedział i czy na pewno wszystko było tak jak oboje mówili.

Rozmawiałam z tą dziewczyna kilka razy i zapewniała mnie,że nic do niego nie czuje, a moment później ze szczególami opowiadała mi jak to było jak ze soba byli.Szczegółowo opisywała nawet intymne sytuacje!

To właśnie jej boje sie najbardziej.Wiem,że ona bedzie blisko i jak widać nie patrzy na takt i nie przebiera w środkach,żeby dojść do celu.
Przeraża mnie ta świadomość.

Wiem,ze wtedy byliśmy tydzień ze sobą i on tego nie zrobił.
Ale teraz prowadzimy zażyłe relacje, miedzy nami doszło do czegoś wiecej.
Wiem,że to sie wydaje w tym momencie sprzeczne i pewnie pomyślicie ''jak wtedy tego nie zrobił to teraz tym bardziej''.
Jestem jego pierwszą partnerką i poznał smak takiej spełnionej do końca miłości.
Co jeśli zabraknie mu czegoś, bedzie naprawde potrzebował bliskości i nagle....zjawi sie Pani B ?