Czuję się jej tymczasowym facetem

Możemy w życiu mówić tylko za siebie. A to oznacza, że niezależnie od tego, co czuje, myśli czy zrobi Dagmara, jedynym kryterium, żeby ocenić Waszą relację powinny być dla Ciebie TWOJE uczucia. Nie uczucia do niej, oczywiście, ale to, jak się czujesz w Waszym układzie. Szczerość jest na pewno jego dobrą stroną, ale jeżeli to, co słyszysz sprawia Ci ból, to choćby było szczere w pewnym momencie odbije się bardzo negatywnie na Tobie.

Dobrze rozumiem sytuację Dagmary, bo chyba każda kobieta doznała choć raz w życiu takiego rozczarowania i porozstaniowego bólu, że przez długi czas nie umiała związać się z kimś na nowo. Ja też po jednym z najboleśniejszych rozstań z narzeczonym zalogowałam się na portalu randkowym i zaczęłam intensywnie wychodzić z poznanymi tam mężczyznami. Mimo, że bardzo różnili się od siebie, mimo, że niektórzy niezwykle się starali, żebym coś do nich poczuła, nie byłam w stanie. I w pewnym momencie, kiedy poznałam bardzo miłego mężczyznę, któremu wyraźnie na mnie zależało, który otaczał mnie taką opieką i czułością, jak Ty Dagmarę to postanowiłam się z nim związać. Nigdy nie mówiłam mu, że go kocham, również sypialiśmy razem, spędzaliśmy czas, ale im dłużej to trwało (a nie trwało długo) tym bardziej sobie uświadamiałam, że to droga donikąd. Raniłam tego faceta, bo on się angażował, a ja wiedziałam, że szukam kogoś zupełnie innego i gdy taki ktoś się pojawi to zakończę znajomość. Zakończyłam ją w dniu, w którym to sobie uświadomiłam. I dziś się tylko kolegujemy.

Rozumiem też Twoje uczucia czy zaangażowanie. Ale jeżeli czujesz się źle, nie kontynuuj tego. Być może doradziłabym coś innego, gdyby nie to, że ta kobieta już teraz szuka bardzo aktywnie, a to nie jest oznaka, że próbuje rozwinąć Waszą znajomość. To znaczy tylko, że w momencie, gdy pozna kogoś, z kim jej zaiskrzy, zostawi Ciebie - może to być nawet z dnia na dzień. Albo, co gorsza, dopóki będzie w relacji z Tobą, nie będzie w stanie otworzyć się na nowe znajomości, podobnie uwiązany będziesz Ty.
Oszczędzaj swoje uczucia czy siły, bo każde rozczarowanie sprawia, że trudniej jest ponownie zaufać...

ja na takim portalu poznalam swoja milosc :-) ale mialam rowniez zle doswiadczenia.Spotykalam sie z facetem ktory rowniez podczas spotykania sie ze mna mial aktywne konto i rowniez spotykal sie z innymi.Ja rozumiem ze ja kochasz ale wydaje mi sie ze chyba czas troche przystopowac.Ona uczciwie mowi Tobie ze Cie nie kocha , do tego spotyka sie z innymi ,ewidentnie widac ze spotyka sie z Toba tylko dla seksu.Im dluzej bedziesz to ciagnal tym gorzej dla Ciebie , bo bedziesz cierpial.Ona jest z Toba szczera, do tego ograniczyla kontakty z Toba to sa sygnaly ostrzegawcze dla Ciebie ,moim zdaniem niestety nie da Ci milosci na jaka zzaslugujesz....

Nie dawało mi spokoju, czy Dagmara rzeczywiście szuka kogoś na portalach "randkowych", czy to może ja wyolbrzymiam, nadinterpretuję fakty, które przypadkiem poznałem. Przeszukałem kilka takich portali i bardzo szybko znalazłem na jednym z nich Dagmarę. Poznałem po zdjęciu, takim samym jakie zamieściła na portalu, na którym my się poznaliśmy. Opis potwierdził, że to ona. Utworzyłem więc na tym portalu profil faceta, zaniżając swój wiek o dwa lata i podając jako miejsce zamieszkania miasto, odległe o niespełna 20 km od tego, w którym mieszka Dagmara. W opisie podałem swoje własne priorytety, przeferencje, z wielu wybrałem jednak w większości takie, które najwyżej ceni u mnie Dagmara. Nie napisałem do Dagmary, udawałem że mnie zupełnie nie interesuje - czekałem na jej inicjatywę. Nic się nie działo, pomyślałem więc, że dobrze będzie dodać zdjęcie. Dużo fotografuję i na jednym ze zdjęć, które robiłem za granicą mojemu synowi i synowej, znalazł się przypadkowy przechodzień, dość przystojny, na oko w odpowiednim wieku. Wykardowałem jego popiersie i wkleiłem do profilu. Bardzo chciałem, żeby Dagmara nigdy do niego nie napisała... Wyobraźcie sobie, że nie upłynęła godzina, jak do "Przystojniaka" ...napisała Dagmara: "Pozdrawiam Cię bardzo ciepło nieidealny (i dzieki Bogu!) pradwziwy mężczyzno! Super profil - przynajmniej jak dla mnie. Podoba mi się".
Jako "Przystojniak" odpisałem, że mnie zależy na poznaniu kogoś na stałe, partnerki, i spytałem czego szuka na tym portalu Dagmara: kogoś do pogaduszek, flirtu, na stałe - właśnie partnera? Miłości? Przygoda ani flirt Dagmary nie interesują; "Dobre określenie - partner (...) I tylko na stałe inaczej to nie ma sensu. Przynajmniej dla mnie". "Fajnie by było, gdyby coś zaiskrzyło..."."Przystojniak" spytał zatem Dagmerę, czy jest singielką, czy może kogoś ma.
Nie upłynął jeszcze tydzień, jak pomogłem wyciągnąć z ciężkiej opresji psa Dagmary. I ją samą też, bo opiekując się stworzeniem z takim schorzeniem, była u kresu wytrzymałości - fizycznej i psychicznej. Znalazłem najlepszego ponoć w Polsce specjalistę od tego i pomogłem jej skontaktować się z nim; przejechałem setki kilometrów przworząc Dagmarę wraz jej psem do kliniki i spowrotem. Dobę spędziliśmy u mnie, nie ukrywam że przeżywając m.in. cudowne chwile. Dagmara była szczęśliwa. Bardzo. Napisała mi później, że nie myślała, iż znajdzie w realu mężczyznę, na którego tak można liczyć... Że nie czuje się sama... To nie była jedyna tego rodzaju pomoc z mojej tsrony - robiłem to z potrzeby serca i byłem szczęśliwy, że mogę jej pomóc. A przy okazji - być z nią...
Wiecie, co Dagmara odpowiedziała "Przystojniakowi"? "Jestem sama, nauczyłam się samodzielności i niezależności".
Tej nocy spałem dwie godziny. W pozostałym czasie nie odkochałem się, nie. To nie jest sprawa na godziny, dni; może nawet nie na miesiące. Ale to nie był przełomowy moment. Była nim odpowiedź, której na mój pierwszy post udzieliła mi Yvette. Kiedy ją czytałem, bolało. Czytałem ją kilkakrotnie i za każdym razem bolało inaczej. Dziękuję Ci za tę odpowiedź, Yvette; nawet nie wiesz, jak bardzo Ci jestem wdzięczny.
Wiecie, co chcę zrobić? Kontynuować kontakt "Przystojniaka" z Dagmarą. Wiem jak jest, ale jestem ciekaw, czy ona w końcu mu o mnie powie, czy się z nim umówi, czy mnie powie o nim...? I mam pewien plan, jak rozwiązać z nią tę sprawę... Co Wy o tym sądzicie? Pozdrawiam i ...pozwólcie, że będę kontynuował.

Dzięki maju (poraz drugi)! I właśnie na to liczę, na to otworzenie oczu, bo jeszcze do końca chyba ich nie otworzyłem. Tak, Dagmara mówi mi szczerze, że mnie nie kocha, ale mówi też, że jestem jej facetem (rozmawialiśmy dziś rano przez telefon i poraz któryś znów tak mnie nazwała); nie raz mówi mi, że jej na mnie zależy... W tej rozmowie było znów mnóstwo ciepła, życzliwości... Aż mi się wierzyć nie chciało, że to ta sama osoba, która wczoraj wczesnym wieczorem nawiązała w taki sposób kontakt z "Przystojniakiem" (którego stworzyłem), i ten kontakt kontynuuje. Dzięki za wsparcie i pozdrawiam Cię!

Ja widzę to inaczej. Jesteś dla niej przyjacielem i namiastką mężczyzny, jakkolwiek brutalnie by to nie brzmiało. Ona potrzebuje bliskości, seksu - i to od Ciebie dostaje. Dodatkowo szczerość, zaufanie - ideał do tworzenia związku, oprócz... tzw. chemii. Dlatego szuka dalej kogoś, kto da jej to wszystko co Ty jej dajesz plus te poszukiwane iskierki. Wątpię, czy znajdzie. A te poszukiwania szczęścia Ci nie przyniosą. Domyślam się, że chcesz się z nią umówić z profilu "Przystojniaka" i spotkać. Nie rób tego. To nic nie daje, tylko rozgrzebuje ból. Nie napisałeś (lub ja nie dostrzegłam), dlaczego rozpadł się jej poprzedni związek. A z tej informacji prawdopodobnie sporo dałoby się wyczytać...

Dużo mi to rozjaśniło, tymczasowy... Wnioskuję, że Dagmara nie zna właściwej definicji miłości. Dla niej miłość to zauroczenie, emocje, iskry. Niestety, często te "iskry" wywoływane są negatywnymi doznaniami. Tak mogło być w jej przypadku. Z jej poprzednim partnerem połączyła ją chemia, temperaturę uczuć podtrzymywał ciągły napływ emocji - nieważne, że emocje pochodziły z awantur, niepewności, spięć, godzenia się po kłótniach. Są kobiety, dla których taka emocjonalna huśtawka jest nieodparcie magnetyczna - te kobiety nie dostrzegają uroków zwykłej, ciepłej miłości, opartej na szacunku, zaufaniu, przyjaźni... Zaryzykowałabym stwierdzenie, że Dagmara pochodzi z rodziny z problemami, nie umie stworzyć prawdziwego związku, nie ma odpowiednich wzorców. Zdaję sobie sprawę, że może to być nadinterpretacja, ale nie mogłam się oprzeć - a nuż strzał celny?

Tymczasowy, jeśli miałoby Ci to pomóc, opiszę Ci trochę moje doświadczenia. Wielokrotnie poruszałam ten temat na forum, ale ułatwię Ci życie i nie każę śledzić moich 2700 postów Otóż mój pierwszy związek trwał 7 lat. Tylko 2 lata były dobre. Potem łączyły nas tylko "iskry"... Wieczna niepewność, awantury, jego picie, imprezki, zdrady, moje odgrywanie się, awantury, jego przepraszanie, obietnice poprawy, godzenie się, rozstania i powroty... I tak ciągle przez prawie 5 lat... Nasza "miłość" była jak wulkan, gorąca, iskrząca, ale też toksyczna i trująca. Spaliłam się zupełnie w tym wulkanie. Wyszłam z tego związku przekonana, że wszyscy mężczyźni to kanalie nadające się tylko do łóżka, uczucia ukryłam pod grubą skorupką z zamiarem trzymania ich tam już na zawsze, tak, żeby nikt nigdy już mnie nie zranił.

Rzuciłam się w świat portali randkowych, czatów, klubów, imprez. Bardzo przypomina Ci to Dagmarę, prawda? Tyle, że ja zawsze byłam świadoma siebie, swoich emocji, uczuć, konsekwencji zachowań. Wiedziałam, że ci wszyscy mężczyźni są dla mnie lekarstwem, mają za zadanie zmniejszyć cierpienie, ułatwić zapomnienie, że są namiastkami bliskości, że podnoszą mi zniszczoną samoocenę. Więc brnęłam w to świadomie, nie mam pewności, czy Dagmara też tak robi, aczkolwiek jej zachowanie bardzo mi przypomina moje sprzed kilku miesięcy.

Mi pomógł facet z czatu, który został moim przyjacielem i jest nim do dziś. Z uporem maniaka tłumaczył mi, że nie tego w życiu szukam, że zasługuję na coś lepszego, próbował mi zdefiniować miłość, przedstawić sens związku. "Terapia" trwała od jakiś 2 miesięcy, kiedy poznałam mojego obecnego partnera. W miarę, jak go poznawałam, zaczynałam rozumieć, że "na rozum" jest moim ideałem, jednak nie czułam tych "iskierek". Bo jak miałam mieć iskry, skoro on był taki obrzydliwie dobry, odnosił się do mnie z szacunkiem, rozmawiał ze mną zamiast wrzeszczeć, mówił, że jestem mądrą dziewczynką zamiast pojeb*** idiotką, jak późno kończyłam pracę pytał czy jestem zmęczona zamiast zrobić awanturę, że na pewno z jakimś kolegą się szlajałam, zmywał naczynia zamiast rozpłaszczyć się na łóżku i rozkładać wokół talerze po podanym obiedzie, zapraszał mnie na kawę zamiast sępić na kartę do telefonu... No i gdzie tu miały być iskry, skoro czułam się spokojna i bezpieczna? Mój przyjaciel z czatu mówił, że tak wygląda miłość, że jest ciepła, dobra i spokojna... Uwierzyłam.

Teraz mogę szczerze powiedzieć, że kocham mojego idealnego mężczyznę. Iskierki też się z czasem pojawiły. Znalazłam je w jego czułym dotyku, gestach, słowach, spojrzeniu. Ale to był trudny proces. Po wcześniejszych przejściach teraz umiem docenić spokój, troskę, zaufanie. Jestem pewna, że gdyby nie poprzedni związek - nie umiałabym tego docenić, prawdopodobnie nawet nie zwróciłabym uwagi na takiego chłopaka - przecież ja kiedyś szukałam iskierek, nic innego się nie liczyło. Nie wiem dlaczego Dagmara, kobieta po przejściach, nadal szuka mocnych wrażeń i nie pociąga ją to, co Ty jej dajesz. Nie rozumiem, dlaczego krzywdzi Ciebie, skoro traktuje Cię jak przyjaciela? Być może, mimo wieku, nadal jest niedojrzałą emocjonalnie dziewczynką...

Po raz kolejny dzięki Wam dziewczyny! I chyba nie ostatni. Vinnga, nie wszystko w Twojej ocenie Dagmary się zgadza, ale po przeczytaniu Twojego postu przyszło mi do głowy w zasadzie tylko to: Boże Jedyny, jak ja bym chciał, żeby ten Twój post przeczytała Dagmara!!!
Gadula, Tobie też dziękuję, za tę zwięzłość, której wymowa już się tu przwijała. Ale wiesz co? Ja tak nie mogę odpuścić. Wiem, że w pierwszym rzędzie muszę myśleć o sobie, ale nie umiem nie myśleć o Dagmarze. Jeżeli zrobię to, co planuję (napisałem wyżej), to przecież najwięcej straci na tym ona! Straci mnie ze wszystkim, co jej daję, a co jest tak cenne (cholera, żeby mnie skromność czasem nie zeżarła...), a "Przystojniak" przecież nie istnieje, bo to nawet nie fatamorgana. Zostanie całkowicie na lodzie. Nie ukrywam, że to właśnie miałem w pierwszym odruchu na myśli: boleśnie ukarać i w ten sposób odreagować coś-tam (bo przecież nie wszystko). Ja mam potrzebę dania jej szansy, żeby zrozumiała, żeby dotarło do niej to, co napisała tu Vinnga. Nawet, jeżeli nie będziemy potem razem, to niech to będzie dla Dagmary taka terapia, której udzielił Ci, Vinnga, ten facet na czacie. Tylko że to miałoby charakter wstrząsowy...
Może niech Staszek podeśle jej link to tego postu wcześniej, a nie dopiero wtedy, jak się z nim umówi? A może jeszcze inaczej?
Ja wiem, że teraz, w sytuacji którą sam przecież stworzyłem, a która dotyczy osoby kochanej przeze mnie, zachowuję się momentami jak niepoczytalny; z oceną sytuacji z pewnością bywa (o ile nie jest) kiepsko. Powiedzcie, co o tym myślicie? I pozdrawiam Was jak nie wiem co.

Dzięki Vinngo. Tak, ja też myślałem o wariancie, o którym napisałaś - o tej "rozpaczliwej próbie ucieczki". Że Dagmara tak właśnie reaguje, bo poczuła się jakby w matni rozwijającej się u niej sympatii do mnie (bo na pewno nie miłości), a więc swojego rodzaju zależności. A ona właśnie bardzo ceni swoją niezależność. Ale to tylko jeden z możliwych wariantów. Najbliższy czas pokaże, który tu wariant wchodzi w rachubę. Uświadomiłem sobie coś niezwykłego: jakkolwiek myślę teraz o sobie, o ochronie swojej uczuciowości, stanu ducha, to życie Dagmary też jest dla mnie ważne. Wciąż czuję się za nią odpowiedzialny... Pozdrawiam

Napisz prosze potem, jak to sie z Dagmara skonczylo.

Pozdrawiam

No i co dalej? Zaciekawilo mnie to. Czy Dagmara już to wszystko wie?