Jak wstrząsnąć facetem, by znów starał się i zabiegał jak na początku?

Mój facet nie zdaje sobie chyba sprawy z 3/4 rzeczy o których my kobiety poruszamy np. na tym forum.
Nie domyśla się nawet, że mogą być jakieś szczegóły, które nas martwią, że staramy się pielęgnować związki, by cały czas iskra się tliła, że martwimy się znudzeniem. A faceci, chyba w większośći wcale nie zaprzątaja sobie takimi rzeczami głowy, pewnie nie wszyscy, bywają wyjątki.
Obserwując Go jestem pewna, że nie zdaje sobie nawet sprawy, że powoli, z czasem do naszego związku może wkraść się rutyna, przyzwyczajenie... Nie jest świadomy różnych następstw, etapów związku itd.
Do głowy mu nie przychodzi, żeby w jakiś sposób samemu wziąć sprawe w swoje ręcę i pielęgnowąć to co jest między nami... żeby nie zgasło smutne...
Pewnie nawet nigdy nie przyszło mu do głowy, żeby poczytać cos na ten temat...

Zazdroszczę Ci, że Twój facet ma tego świadomość i stara się, by utrzymać to co między Wami najpiękniejsze...

Ale może mimo wszystko są jakieś sposoby?

Często o tym wszytskim na początku mówiłam, bo wtedy jeszcze do mnie nie docierało, że to taki trudny i skryty charakter, ale po pół roku odpuściłam, bo widziałam jego zniecierpliwioną minę gdy zaczynałam te tematy, a i ja sama miałam dość tego drążenia, bo nie widziałam żadnego rezultatu.Od tamtego czasu sporadycznie, jak już coś mi bardzo przeszkadza zaczynam temat. Czasem coś sugeruję, ale chyba naprawde nie domyśla się co mogę mieć na myśli, mimo, że to naprawdę mądry i inteligentny facet hehe...

Moja próba rozmowy najczęściej kończy się moim monolgiem, a jego : "yhy...", "no", "przesadzasz"...
Z nim nie da się o tym rozmawiać, a to już ponad 2.5 roku

przykład z przed chwili, wysłałam mu MMSa z sukienką, która dziś kupiłam, dopiero jak po kilkunastu minutach zapytałam czy doszło odp. "yhy", więc zapytałam "i co?",  odp. "no ładna" ;/
on jakby nie potrfił nic miłego z siebie wycisnąć...

Być może nie wyraziłam się dostatecznie jasno, nie chodzi mi o tresurę, ale o to, żeby mój facet znów zaczął okazywać, że mu na nas zależy, na naszym związku... starać, zabiegać... żeby Go trochę ocucić

Przez większą część naszego związku to ja byłam takim zwierzaczkiem wytresowanym przez niego, na każde jego skinienie... Więc dlaczego teraz role nie mogłyby się na troche odwrócic?
Wiem, to mój problem, sama Go tego nauczyłam, bo od samego początku miałam serce na dłoni... spodziewałam się tego samego od Niego, ale niestety trafiłam na skrytego typa, z którym trudno się rozmawia szczerze o nas, o naszym związku. Jesteśmy tyle ze sobą, bo to ja się staram i zaciskam zęby, a On myśli, że tak będzie już zawsze, że tak ma być

Każda kobieta chce, żeby jej facet był zawsze taki jak na początku.
My potrafimy utrzymywać ten stan, ale gorzej z facetami, mają z tym problem
Jak już zdobędą, czują się panami i nie walczą dalej

Gdyby dało się z Nim rozmawiać, nie pisałabym tutaj na ten temat...

Rafix nie masz pojęcia, jak ja bym chciała, żeby to wszystko było tak proste jak piszesz...
Zawsze myślałam,że związek to prosta rzecz, jeśli dwie osoby się kochają i chcą być razem, to wszystko jest proste...
Ale niestety na Jego przykładzie widzę, że tak nie jest

No właśnie, masz identycznie jak ja.
Słyszę często podobne teksty, a na dodatek wiele razy prosiłam Go, żeby mówił mi co czuje, co mu się podoba, a co nie, jakie są oczekiwania - w każdej sferze...
I jak grochem o ściane, on nie potrafi o tym rozmawiać, mówić... Chowa to wszystko głęboko pod skórą i nie okazuje żadnych emocji (prawie żadnych), uczuć...
Ciężki orzech...

Zakochana_85 u Ciebie też tak było od początku czy z czasem przyszło?

To jest takich więcej niż mój przypadek? Wow, a myślałam, że tylko mój jest taki 
Małaś o tyle dobrze, że takie słowa padły na początku, że masz zwracać się z problemem.
U mnie była odwrotna sytuacja. Od początku tak mówiłam "o problemach rozmawiać a nie dusić w sobie". Chciałam, żeby wszystko między nami było ok - jasna sytuacja. Jeśli coś nie pasuje to od razu kawa na ławę. Wydawało mi się to oczywiste i proste, ale tak nie było.

Przez pierwsze pół roku drążyłam różne tematy, próbowałam rozmawiać, a on tylko potrafił z siebie wydobyć "yhy", "tak", "nie przesadzaj", "wymyślasz" i podobne słowa, które wypowiedział Twój facet.
Ręce opadały do samej ziemi, a moja interpretacja jego zachowania była różna, nawet w pewnym momencie zaczęłam się zastanawiać czy on mnie kocha, skoro mnie i moich potrzeb (szczerych rozmów) nie rozumie i nie próbuje tego zmienić...

Aż w końcu stwierdził, że sobie wkręcam niepotrzebnie, że nie mam żadnych powodów do jakichkolwiek obaw itd. Więc już żeby z siebie wariatki nie robić machnęłam na to ręką... I tylko od czasu do czasu przy okazji wążniejszej sprawy zaczynam rozmowy

A najgorsze było to, jak pół roku temu po moich wywodach właśnie na temat jego skrytości, oschłości on stwierdził, że może lepiej byłoby się rozstać, bo on nie radzi sobie z tym, a wie, że ja cierpię, bo mi bardzo tego wszystkiego brakuje, a on nie potrafi się zmienić...
Ciężki dzień, płacz itd. Stwierdził, że mnie kocha, ale nie chcę, żebym przez niego cierpiała...
Ale doszliśmy do porozumienia, bo ja obiecałam sobie, że zacisnę zęby i będę z tym zyła...
Więc tym bardziej po tym sama boję się poruszać te tematy, żeby nie było powtórki...

Dlatego chcę poznać jakiś inny sposób na to... :(:(

Alexa a powiedz mi co sprawia, że zaciskasz zęby i chcesz z nim być? Ja rozumiem, że tęsknisz za tym jaki kiedyś był i czekasz aż się zmieni. Może się doczekasz, ale to wymaga starań z obu stron. Jak przywrócić miłe chwile? Może robić wspólnie to, czego dawno nie robiliście razem? Pomyśl co kiedyś, na początku znajomości Was zbliżało.
Przyczepiłem się, bo napisałaś co zrobić, by on ZNÓW jadł mi z ręki - to sugeruje, że kiedyś tak było. A teraz piszesz, że to on Ciebie raczej na początku wytresował i było jak on chciał. Nie rozumiem tego troszkę, ale nieważne.

Zakochana - dla mnie takie zachowanie jak opisujesz świadczą o niedojrzałości emocjonalnej faceta. Jak chcesz być z kimś to musisz iść na kompromis. Często, nawet bardzo często. Motywacja? Dla mnie wystarczy widzieć uśmiech mojej kobiety - to najlepsza motywacja. Może ja po prostu nie potrafię sobie tego o czym piszesz wyobrazić. Rozmowa też nie powinna być problemem w normalnym związku. Jesli ktoś od rozmów ucieka widać ma jakiś problem. Trzeba dotrzeć do tej osoby jakoś. Nie można w związku dogadywać się jak z kimś obcym. Uważam, że w związku trzeba być wymagającym wobec siebie i wobec partnera. Jeśli jedna osoba daje od siebie znacznie mniej niż druga to czy to może przetrwać? Kilka lat można się męczyć, ale całe życie?

Życzę Wam Panie abyście poradziły sobie ze swoimi problemami. I aby Wasi faceci znowu zaczęli się o Was starać.

Cześć

Witam tak weszła z ciekawosci na to forum i nie mogłam sie oprzec temu aby napisac..Otóz czytałam to i nie dowierzałam w momencie naszła mnie mysl czy nie jestesmy z tym jednym i tym samym facetem..???Normalnie nie moge uwierzyc poniewaz mój facet jest identyczny do waszych..A najgorsze jest to ze nawet gdybym przed nim na głowie stawała to nie ma bata aby wzbudzic w nim te same gorące uczucia jak miał w sobie na początku..Ja jestem z nim 2,5 roku nie mieszkamy razem bo dzieli nas 100km..czy to duzo?hmm..nie wydaje mi sie..Ale spotykamy sie na tyle na ile pozwala nam na to czas..raz nie widzimy sie 3 mies..a bywa i tak ze on przyjezdza raz w miesiącu..Ale dziennie rozmawiamy przez tel.czasami nawet pare godzin..Ale rzecz w tym ze nie potrafię do niego dotrzec,,Gdy próbuję z nim pogadac o nas to on twierdzi ze czas pokaze co bedzie dalej..Na pytanie kochasz mnie jeszcze??słyszę Pewnie albo Taaaa...robi mi sie przykro bo mimo wszystko chciała bym usłyszec od niego słowo Tak kocham cie..a tu lipa.Na poczatku było super chyba w kazdym zwiazku początki sa jak z bajki,faceci potrafią okazywac uczucia,mówic o nich,,rozmawiac z nami o wszystkim i o niczym,,pytanie czemu po jakims czasie to w nich zanika??nie ma tego??Ja gdy chce pogadac z swoim facetem na temat uczuc to on twierdzi ze nie lubi gadac o uczuciach wiec zawsze jest oto spór miedzy nami bo skoro nie lubi gadac o uczuciach a ma do tego prawo to niech je bynajmniej pokaze..Zawsze jest kłótnia,nie porozumienie i wątpliwosci..Dla niego jest zawsze wszystko ok nic sie nie dzieje,zawsze twierdzi ze to Ja szukam czegos czego nie ma,ze sama stwarzam sobie problemy a on nie zamierza mi tłumaczyc sto razy ze nie lubi gadac o uczuciach bo bo to męczy..Są dni kiedy czuje ze cos jest nie tak i pierwsza mysl jaka mnie dobija to taka ze on napewno ma inną ze chce mnie zostawic..Gdy pytam masz inną??on sie wkurza i mi mówi ze jak pozna inną to mi o tym powie i mam sie go głupio nie pytac oto..Stał sie chłodny wobec mnie,nie dostępny i mimo iz Ja staram sie podbudowac ten związek utwierdzam go w przekonaniu ze go kocham ze mi zalezy,,mając nadzieje ze odwzajemni moje słowa to nie dostaje nic w zamian..:(Dlaczego???Gdy Ja staje się wobec niego chłodna obojętna trzymam go na dystans na jakis czas zeby zauwazył róznice pomiędzy tym co było a tym jak jest teraz to on chyba zbytnio sie tym nie przejmuje,,jak zapytam czemu sie tak zachowujesz ??to on mówi ironicznie ze zachowuje sie tak samo jak Ja do niego ze Jak Kuba Bogu tak Bóg Kubie..Ale mnie sie tozdarza raz na kiedys aby stac sie wobec niego obca ,,jemu sie to zdarza na codzien aby czuc od niego chłód..Więc co robic w takiej sytuacji???Nie ma pojęcia..Nawet jak wychodzie gdzies sama i mu o tym mówie bądz jak napisze mu w smsie ze wychodze tam i tam to on nie odpisuje ale jak wraca z pracy i pisze do mnie to czuc ze jest na mnie zły i najchętniej by mi powiedział swoje ,,niewiem czy to jest zazdrosc z jego strony czy obojetnosc z niego strony..

Dziękuje za wskazówki, postaram się wprowadzić je w życie

Lidzia jak zaczyna się liczenie konczy sie miłosc.
Trudno mi uwierzyć ze wystarczy mu spotkać się raz na miesiąc ( a nie ma duzej odległosci miedzy Wami).
Po jakims czasie nastepuje odpływ szaleństwa. Ale ważne czy ono odpłynęło po pól roku czy wczesniej a moze po 5 latach?

co mogę poradzić - porozmawiac powiedziec co się czuje. Jesli on w dalszym ciągu bedzie postępował jak przed rozmową zaproponować przerwę. Albo sie facet nauczy albo niech bedzie sobie z taką która rola sprzątaczko-kochanki zadowala.
Nie polecam gierek poniewaź one pózniej odbją się na Was.

Lidziu proszę zmien atavar bo masz identyczny jak Ansja.

alaclaudie....
No niestety na samym początku naszej znajomosci było i tak ze bywał u mnie co tydzien...Kiedys nawet z nim rozmawiałam na ten temat i stwierdził z zalem w głosie ze brak czasu mu nie pozwala bo pracuje na budowie albo nie ma na tyle kasy itp...Ale mimo to ze nie było go zemną fizycznie to był zemną duchowo i dawał mi odczuc ze załuje ze go nie ma przy mnie,,ze bardzo by chciał byc przy mnie,,podnosił mnie na duchu,wspierał mnie gdy było mi zle..A teraz..???gdzie sie to zapodziało..

Planujecie wspólną przyszłość?
Zamiszkac razem?
Może to jest lekarstwo dla Was?
alexa 84..
Kiedys poruszyłam z nim ten temat wspólnej przyszłosci,zamieszkania razem,,itd,..
Ale stwierdził ze nie bedzie niczego zaczynał nie mając gruntu pod nogami,,czyli swojego mieszkania(bo mieszka w wynajętym) Dobrze płatnej pracy i stabilizacji..Ja jako Ja chciała bym z nim zamieszkac dzielic z nim swoje zycie miec go przy boku ale niewiem skoro on nie chce niczego zaczynac nie mając gruntu pod nogami a nic tez nie robi aby go miec i poczuc ten grunt to juz nigdy nie poruszałam tego tematu..

alexa Ja juz mu nie raz tłumaczyłam ze stowyrzymy ten grunt razem,,ze nie bede stała z boku i patrzyła na to jak on sam sie stara..
Jak zacząc ten temat z innej strony??

podeszłam do tego bardzo delikatnie..
Powiedziałm mu ze fajnie by było gdyby on wracał z pracy i ktos by na niego czekał z obiadem,,ze wracał by ze swiadomoscią ze nie wejdzie do pustego mieszkania i zastanie ciszę..Ze chciała bym go Witac z rana całusem a Witac go po powrocie z pracy..Ze fajnie by tak było..A on mi na to ze fajnie zec kazdy by tak chciał a gdy zapytałam co mu stoji na drodze to wspomniał na temat gruntu pod nogami..

Nam kobietą chyba Bozia dała za mało rozumu a duzo uczuc..:):):):)
On jest strasznie uparty gorzej jak osioł nie lubi jak mu  ktos narzuca swoją wole i stawia mu warunki...
Kiedys własnie postawiłam mu warunek bo pod wpływem alkoholu zaczął mówic słowa które mnie zabolały,,nawet w pewnym momencie powiedziałam mu ze nie chce mi sie juz zyc ze chce aby Bóg mnie zabrał z tego swiata to odpowiedział mi słowami...TO IDZ DO KOSCIOŁA I POMÓDL SIE O TO..
Zgieło mnie z nóg czułam sie jak by mnie Gołota uderzył w twarz..:((
Rozłączyłam sie bo nie potrafiłam z nim dłuzej sie kłócic,słuchac jego aluzji i pretensji w których i tak nie miał racji..
Oczywiscie przeryczałam pół nocy rano miałam oczy jak po tygodniowym przepiciu...Nie odezwałam sie do niego 1sza czekałam az on to zrobi..
I zrobił w południe sie odezwał potem zadzwonił...I oczywiscie jak gdyby nic sie nie stało zaczął noramalnie zemną gadac smiac sie itp..
Ja tak wsłuchana w niego zastanawiałam sie czy zemną jest cos nie tak czy z nim...Czekałam az powie przepraszam..
Nie chcąc tego dłuzej przeciągac 1sza zaczełam ten temat..powiedziałam mu jak mnie uraził wspomniałam o jego zachowaniu ze zachował sie jak palant jak dupek!!!Na co on mi ze on nic nie pamięta ze człowiek jak za duzo wypije to plecie trzy po trzy i sie nie kontroluje..Myslę sobie ...Jasne najlepiej powiedziec ze sie nic nie pamięta..Więc mu mówie Jakies Przepraszam sie nalezy..a on mi No przepraszam wkurzył mnie tym do łez ..zaczełam wrzeszczec na niego jak opetana nie przebierałam w słowach..W koncu sam powiedział PRZEPRASZAM KOCHANIE..po tym dałam mu ultimatum i tydzien czasu na to aby sie zmienił wobec mnie na lepsze powiedziałam mu ze mam tego dosyc ze daje mu ostatnią szanse i tydzien czasu a  jak on wykorzysta tą szanse to juz od niego zalezy..Ze albo sie zmieni albo Koniec!!!!Ze Ja bede cierpiec z tego powodu ale jego to zaboli jeszcze bardziej..
Tydzien czasu był do rany przyłozyc,,nie wyjezdzał mi z głupimi tekstami,,itd..
Tydzien minął i co robi??odpłaca mi sie tym samym..Mało jest rozmowny,,brak namiętnosci w nim,stał sie chłodny..nie dostępny..nawet nie słucha mnie jak cos do niego gadam bo skoncze cos gadac a on sie mnie po chwili pyta CO MÓWIŁAS???
Dał mi kare??hehe mozliwe..:)
Tak wiec wiem ze gdybym mu powiedziała albo Ja albo koniec to by mi powiedział Twój wybór zrobisz jak chcesz..

Ale Ja go do niczego nie nakłaniam nie zmuszam ...Mogę zapytac ale tez szanuję jego dezycje ..nie naciskam na niego ze on to ma zrobic i juz bo inaczej koniec czy cos w tym stylu..Skoro on zawinił to trudno abym Ja go pierwsza przepraszała..albo udawała ze jest wszystko ok,,w koncu powinnien tez poczuc sie do odpowiedzialnosci swoich słów czy nawet czynów..Cały czas sie mówi o wzajemnym szacunku Ja wobec niego mam szacunek jezeli cos sie dzieje z mojej winy to potrafie sie przyznac do błedu i przeprosic,,On nie dla niego nie ma problemu nie ma co rozpaczac nad rozlanym mlekiem..
Tak masz racje wina jest moja,,Bo za duzo mu pokazałam swojego zrozumienia-i tolerancji.
To ze sie juz nie widzielismy 4miesiące to nic przeciez jestem wyrozumiała ze nie ma czasu albo kasy zeby przyjechac do mnie,,To nic ze tęsknota mnie zagryza od srodka to nic ze mu o tym mówie ze tęsknie  A on mi mówi To co Ci na to poradze..
Wydaje mi sie ze są inne sformuowania zeby dojsc do porozumienia a nie podchodzic do problemów sceptycznie i obojetnie,,
A on tak własnie robi i mimo ze ciągle darze aby zemną pogadał szczerze i otwarcie to nie przynosi zadnych rezultatów..
Albo zmienia temat albo sie od razu wkurza ..
Ja od niego chce duzo tylko zrozumienia szacunku,,miłosci i oddania..

Lidzia, ja w pełni rozumiem, czego chcesz.

Ale nie widzisz, że szantażując go odejściem wcale tego nie dostaniesz - a ja się odniosłam tylko do tego stawiania ultimatum. Zrobiłaś to, bo chciałaś nim wstrząsnąć i chciałaś, żeby się zmienił, ale postawieni pod ścianą najczęściej się bronimy i uciekamy od tego, kto nas w takiej sytuacji stawia, a nie biegniemy do niego uszczęśliwieni.

Jeżeli dzieje się źle między Wami, a on to ignoruje i masz wrażenie, że tylko Tobie zależy na tym, żebyście rozmawiali dojrzale jak dorośli, to nie mam dobrej wiadomości: co byś nie zrobiła i tak go nie zmienisz. Jak ktoś jest dojrzały / dąży do osiągnięcia jakiejś dojrzałości, chce rozwijać swój związek to będzie to robił.
Nie mówię, że wobec problemów w związku jest rozwiązaniem spakować się i wynieść, oczywiście, trzeba sporo dać z siebie, żeby wiedzieć, że się zrobiło to wszystko, co możliwe, ale jeżeli to nie działa, trzeba umieć powiedzieć "DOSYĆ".

Jak to ktoś kiedyś powiedział "Takie jest życie, a masz tylko jedno". Więc jeżeli chcesz mężczyznę, któremu zależy na stabilizacji, na rodzinie to nie da Ci tego niedojrzały egoista, choćbyś się nie wiem ile lat karmiła nadzieją. Myśl o sobie, gdy on nie pomyśli, bo inaczej wylądujesz na lodzie... A żadne kobiece poświęcenia nie mają mocy cudotwórczej.

Lidzia, a moze powinnaś zrobić mu niespodzianke i przyjechac do niego skoro On nie moze do Ciebie. Wydaje mi się, ze jego reakcja na Twoj przyjazd powie Ci bardzo duzo o jego uczuciu do Ciebie. Ja bym zaryzykowała. Oczywiście NIE poinformowałabym go o tej wizycie.
A co co gierek...hmm, wszystko zależy od faceta. Ja byłam  w podobnej sytuacji, tylko ze chlopak miał ze mną problem. Tzn. czuł ze czuje sie tak pewnie, ze nie mam potrzeby, aby sie starac. Rzeczywiści troche sie rozleniwiłam. Zastosował wobec mnie 'gre', bardzo niefajną, ale zdecydował sie na nią dlatego ze czuł, ze chce go zostawic. Na mnie to podziałało, ale bardzo bolało. Teraz wiem, ze nie mozna spoczac na laurach w zwiazku. Ale wszelkie gry odradzam. Lepiej zaprosic go na rozmowe, powiedziec wszytsko co Ci na sercu leży, ze nie podoba Ci sie to ze lekcewazone sa Twoje potrzeby, ajkie sa Twoje uczucia itd. Gdyby w moim przypadku miała miejsce taka rozmowa w momencie kiedy cos zaczeło sie psuć, z pewnością nie doszłoby do tych 'gierek' i oszczedzo by mi bólu.

Dokładnie jak u mnie! Identico! Kiedy mówimy facetowi, że czujemy się źle w związku a do tego mówimy, że to jego wina, to on myśli "poniosłem porażkę, nie potrafię jej uszczęśliwić, więc chyba pozwolę jej odejść"... Rozmawianie o problemach działa zabójczo na obie strony związku. Facet, który czuje, że nawalił, chce uciec i nie przyznawać się do przegranej. Jeśli widzi, że jego dziewczyna nie jest szczęśliwa, to nie boli go to, że ona cierpi, tylko sam fakt, że w czymś nawalił.

Ja się czuję zaniedbana przez tego samego faceta już nie pierwszy raz... I nadal nie wiem co zrobić. Wróciłam ze studiów do domu... Niby miał tęsknić, ale zajął się czymś innym i ma mnie gdzieś... Nie wiem teraz, czy najlepszym sposobem na to będzie po prostu zajęcie się sobą. Jeśli zamilknę, znając jego, on się pierwszy nie odezwie... A wtedy mnie złapie rozpacz i napiszę do niego, bo nie będę chciała go stracić... I znów wyjdę na idiotkę, bo oboje wiemy, że łatwo jest mną manipulować, bo bardzo go kocham. A tak nie zyskam żadnego szacunku, którego mi bardzo brakuje. Pierwszy rok wyglądał tak, że byliśmy na odległość i wg niego byłam zimniejsza niż przez ostatni rok... Ale uganiał się wtedy za mną, czyli musiało być lepiej... Teraz właściwie nie poznaję samej siebie... Jedynym wyjściem jest wrócić do "starej siebie", ale w taki sposób, żeby nie wyszło to sztucznie. Udawanie, że znów się jest sobą, niezależną, zakochaną w sobie samej obudzi tylko podejrzenia w chłopaku.
Chyba jeszcze gorzej niż ciągle się awanturować, jest udawać przed nim, że się wiedzie szczęśliwe życie. Kłamstwo oznacza słabość.

Pardon że się wtrące, w tą jak się domyślam niezwykle interesującą rozmowe (bez bicia przyznam że nie czytałem całej).
Mam pytanie do autorki (aczkolwiek jeżeli inne osoby mają coś sensownego do zaoferowania swoją wypowiedzią to jak najbardziej). Po co Ci to, jak to ujełaś w pierwszym poście, żeby Twój facet "jadł Ci z ręki" czy też latał za Tobą? Strasznie mnie ciekawi dlaczego tak bardzo tego chcecie.

A moim zdaniem bardzo dobrze to ujeła, tylko Ty jej wymagania co do faceta przerobiłaś na "potrzebuje być kochana". Zwał jak zwał, chodzi o to że facet ma za kobietą latać. Ale odpowiem Ci na Twoje pytanie, to nie jest spoczywanie na laurach, są w zasadzie dwa przypadki do rozważenia. Pierwszy to straszliwie zakochany nieszczęśnik, z czasem chemia mija a razem z nią wizja kobiety idealnej dla której można mógłby zrobić wszystko, efekt tego jest prosty. Drugi przypadek nazwijmy go facet "świadomy" który wie jak postępować z kobietami, a niestety prawda jest taka że nie można Wam dać wszystkiego czego chcecie bo później zaczynacie zachowywać się w sposób identyczny (zmniejszone zainteresowanie itd.).
Ok teraz poprosze o odpowiedź na moje pytanko, dlaczego zależy Wam na tym aby facet o Was zabiegał/starał się/jadł z ręki (nie potrzebne skreślić).

Przedewszystkim ten Twój wyznacznik zaangażowania poprzez to kto ile daje do związku jest błędny, dlaczego? Bo większość kobiet przez kochanie postrzega rozdawanie kwiatków czy też codzienne dzwonienie co jest bzudrą. Wkład w związek który realnie odzwierciedla zaangażowanie to próby wzbudzenia emocji w drugiej osobie, a niby jakie emocje mogą wzbudzić nasty raz dawne róże? Mnie osobiście przychodzi do głowy obrzydzenie.

Jestem niemal przekonany że nigdy nikogo nie kochałaś ani nikt Ciebie nie kochał (no może poza mamą i tatą ), więc ten wywód jest troche nie na miejscu. Na mój gust ciągle mówisz o ZAKOCHANIU, wtedy to faktycznie, wyznacznikiem tego jak ktoś mocno jest zakochany może być to że nęka telefonami co godzine. Ale w żadnym wypadku nie można powiedzieć o takiej osobie że kocha tą drugą.

Miłości się zasadniczo nie okazuje w sposób celowy, ciągłe mówienie kocham Cie nie jest żadnym wyznacznikiem miłości, osoby które się kochają mają między sobą wieź partnerską która ich łączy. Jako że w przeciwieństwie do zakochania, miłości nie da się tłumaczyć w sposób racjonalny czy też naukowy ciężko ją rozłożyć na czynniki pierwsze. Powiem Ci tak-jeżeli po nastu latach bycia razem, facet będzie nadal gotów za Tobą pójść w ogień to masz niemal pewność że Cie kocha. Niemal, bo zawsze istnieje możliwość posiadania kunsztu manipulacji, którą wiele kobiet opanowała b. dobrze, a i wielu facetów jest na nią bardzo podatnych.
A tak na codzień to jeżeli nie sprawia większych problemów społeczno/wychwawczych to jest dobrym materiałem do powyższego przykładu

Zaznaczam że przeczytałam 2 ostatnie posty.
Chciesz złotego środka a każda para ma inny Napisz może co juz zrobiłaś w temacie ożywiania iskry?

Kamil odpowiedź na to pytanie jest prosta. Potrzebujemy tego ponieważ jesteśmy KOBIETAMI.

Kamil są mężczyźni, którzy w momencie kiedy czują, że ich kobieta jest w 100% jego, bo kocha go bardzo mocno i jest właściwie od niego uzależniona (a jest dużo takich przypadków) przestają się starać. Oni nas kochają i my o tym wiemy, ale to oni od nas wymagają, żebyśmy nie żądały, aby oni nam to udowadniali. A mózg kobiety w sferze uczuciowej restartuje się jak komputer-ona każdego dnia potrzebuje od nowa czuć i słyszeć, że mężczyzna ją kocha. I nie chodzi tu o jakieś wielkie wyczyny, chodzi o danie nam pewności, że jesteśmy ważne i niezależnie od tego jak długo już jestesmy MY KOBIETY TEGO POTRZEBUJEMY. Wy patrzycie na to z innej (swojej) perspektywy i wydaje się Wam, że skoro Wy tego nie potrzebujecie, to dlaczego my się tego domagamy, dla Was jest to niezrozumiałe, a powinniście pamiętać, że kobiety mają całkiem odmienne oczekiwania, mają do tego prawo i należy to szanować. I ja nie potrafię zrozumieć jak mężczyzna wiedząć, że w tak banalny sposób może uszczęśliwić kobietę nie robi tego. Nam wystarczy, że napisze "Myślę o Tobie i nie mogę się doczekać kiedy Cię zobacze i przytulę", "Tęsknię za Tobą" ...itp i my jesteśmy już szczęśliwe. Wy podchodzicie do tego w taki sposób, że skoro nas kochacie, jesteście z nami to nic więcej nie musicie nam udowadniać. I autorka pyta jak na nowo rozpalić w mężczyźnie chęć zabiegania o kobietę, bo przecież na początku znajomości mężczyźni kombinują, wysilają się żeby przekonać do siebie kobięte i ją zdobyć i nie sprawia im to żadnego problemu.

Jaka jest przyczyna tego, że przestają się starać. Na swoim przykładzie wiem, że wynika to tylko i wyłącznie z tego, że za bardzo pokazujemy im że są całym naszym światem, że kochamy ich bardzo i  przebywanie z nimi jest dla nas największą atrakcją i sprawia nam największą przyjemność. Po co mają  się starać jak wiedzą, że my jesteśmy na każde zawołanie, że chciałabyśmy przebywać z nimi jak najwięcej, czyli pozabawione jesteśmy tajemniczości, nie intrygujemy ich i nie zachęcamy do walki. Nasze zachowanie jest zawsze dla nich przewidywalne, brak im elementu zaskoczenia i osiadają na laurach. Mężczyzna to zdobywca, więc jeśli ma możliwośc zdobywania to robi to, jeśli natomiast nie ma o co walczyć to logicznie rzecz biorąc nie walczy. Głupotą przecież byłoby zdobywać coś co jest podane na tacy. Dlatego aby zachęcić go do walki należy zaskoczyć go, pokazać że radzimy sobie świetnie i bez niego i jest nam z tym dobrze, odsunąć się troszkę. Ja zaczęłam tak działać i widzę efekty. Powiem Ci alexa czym ja zaskoczyłam swojego mężczyzne i zmotywowałam go w ostatnich dniach do działania. Otóż wprowadziłam pewną zmianę w naszym związku. Dotychczas było tak, że zawsze kiedy się widzieliśmy (ok 4 razy w tyg) to ja u niego nocowałam i wcale nie dlatego że mnie namiawiał i prosił tylko po prostu tak było. A ostatnio postanowiłam to zmienić i nie nocuje u niego tylko wracam do domku. Jaki efekt? Był niesamowicie zaskoczony, pytał dlaczego i namawiał żebym została, bo chce się do mnie przytulić, lecz ja byłam nieugięta. Następnego dnia już rano zadzwonił jak się czuje, czy wszystko ok, po południu przyszedł do mnie do pracy i przyniósł mi owoce, po czym napisał mi smsa o treści naprawdę na dużo mnie stać . Także już wiem że niezbędny jest element zaskoczenia i zrobienie czegoś by mężczyzna poczuł się niepewnie. Wymśl coś alexa co dla Waszego związku byłoby zmianą działająco na Twoją korzyść. I pamiętaj (ja też muszę o tym pamietać) jak pisze SHERRY ARGOV

"Kobieta intryguje mężczyznę w takim stopniu, w jakim on czuje, że nie ma jej na sto procent w garści"

Jak najbardziej się z Tobą zgadzam. Sama byłam w związku gdzie miałam od faceta tyle uczucia i zaangażowania, że wogóle tego nie doceniałam i nie potrzebowałam. NIe pociągał mnie on i nie intrygował, bo za dużo dał mi z siebie i nie miałam możliwości się wykazać. Efekt był taki jak napisałeś, odeszłam, ponieważ się dusiłam,bo nie umiałam go kochać. Teraz sytuacja się odwróciła, ja daje z siebie bardzo dużo przez co on nie ma potrzeby się starać. Obecnie nad tym pracuje i cel jaki chciałabym osiągnąć to równowaga między jego i moim dawaniem i braniem. Każdy związek jest inny, powielają się jednak pewne schematy, z którymi jeśli w porę się zorientujemy możemy sobie poradzić.

No ale trochę odbiegamy od tematu. Alexa chciała tylko poznać sposby jak wykrzesać z faceta na nowo chęć zabiegania o jego kobietę. Mam nadzieję, że uda jej się znaleźć na to sposób, tak jak mi się udało coś niecoś ruszyć w moim mężczyźnie o czym pisałam w poprzednim poście.

Ja złe? Nie Może raz czy dwa zdarzył się zgrzyt nad którym nie mogłem zapanować (choć ostatecznie i tak wyszło na moje) a tak to potrafie sobie ułożyć związek żeby czuć się w nim komfortowo.
Bo chyba nie odbierasz moich wpisów jako próbe ataku na kobiece grono, co?
Powiadasz że chciałabyś zrównoważonego związku? Hmm, mrzonka, ja osobiście się nie spotkałem, choć na zdrowie zwykle wychodzi taka sytuacja jak teraz panuje u Ciebie, bo faceci może i są mniej kochliwi ale dzięki bardziej racjonalnemu i analitycznemu myśleniu potrafią lepiej zapanować nad sytuacją.

Wypadkowa weekendowej nudy i ciekawości jak to "u Was" wygląda. Momentami mdli mnie od niektórych wypowiedzi ale tak poza tym jest całkiem całkiem.

Czytając ten post, uświadomiłam sobie coś, byłam w związku podobnym, facet mnie kochał, rozpieszczał, kupował różne rzeczy, spełniał moje zachcianki, był kochany a jednak coś było nie tak. Kochałam go jakiś czas, ale denerwowało mnie że nie miał swojego zdania, nie umiał "tupnąć nogą" . Brakowało mi jego męskości, trochę wredności, rozstaliśmy się, ale nie przez to ze mnie rozpieszczał, to już inny temat. ogólnie tak mnie rozpieścił że zepsuł mnie przez to. Bym teraz chciała ciągle dostawać a to złe.
Niedawno się zakochałam, jest to facet oporny, zamknięty w sobie, nie okazuje uczuć, emocji, nie rozmawia na poważne tematy, unika. To ja się staram o niego, bo on się boi związać. W tym przypadku to ja daję, dużo i ile mogę, bo kocham. Mam nadzieję że doceni i pokocha mnie. Więc tak sobie myślę że może to los tak chciał, żebym zobaczyła jak to jest dawać a nie tylko brać.

Alexia27 dałaś mi do myślenia, ja pokochałam kogoś kto boi się uczucia i nie wie co czuje, jak na razie mówi że mnie lubi i mam mu dać czas. Jest podobnie jak Ty opisujesz ze swoim byłym. Ja się staram z całych sił ale nie widzę tego z jego strony, Ty odeszłaś, ja czuję że też może powinnam ale za bardzo kocham i liczę że jednak zaiskrzy z jego strony. Ahh Ci faceci, ciągle mamy jakieś zawirowania w głowie przez nich....

jak rada??
nigdy dziewczyny nie pokazujcie waszym facetom że zależy wam w 100 % na nich !! Ze jestescie od nich uzaleznione i nie potrafiłybyście bez nich życ !!!