rodzina na odległość-jak wy sobie z tym radzicie lub nie radzicie

Coprawda mój maz byl na krótszych wyjazdach ,ale bardzo dobrze cie rozumiem uwierz my z mezem tez sie do tego nie nadajemy.Moj maz byl w Niemczech 2-miesiace i warjowalismy on tam ja z dziecmi tu.Coprawda teraz moze lepiej bo internet jest to mniejsze rachunki za telefon.U nas tez widze rodziny które zyja na odleglosc mezowie zjezdzaja co 3miesiace na tydzien dwa sprawiaja wrazenie kochajacej sie rodzinki ,ale widac jak sie oddalaja.nie powiem zyje sie lepiej stac ich na dwa auta w utrzymaniu,dzieciaki kolonie co roku ,remonty mieszkan robia,nie licza sie z kazda zlotówka kiedy ja wydaja.Ale czy sa szczesliwi znam malzenstwo gdzie mieli klopoty finansowe i maz wyjechal na rok a jest juz 5-lat i nie mysli o zjezdzaniu...Nie krytykuje tych malzenstw radza sobie z codzienna samotnascia rozstaniem ja tak nie potrafie.....

Żyłam tak przez ok. 5 lat. Łatwo nie było. Dziecko było w przedszkolu lub z dziadkami a ja byłam zajęta pracą, czasem wracałam bardzo późno. Myślę, że tylko dlatego wytrzymałam tak długo. Mąż próbował wrócić do kraju na stałe ale ta opcja nie wypaliła. Podjęliśmy decyzję - wyjeżdżamy.

Mieszkam za granicą już od 2 lat. Czasem jest mi trudno. Obcy język i odmienna kultura. Czasem mam doła, ale nigdy na tyle dużego żeby chcieć wracać do Polski. Okazało się, że decyzja wyjazdu była bardzo słuszna. Mamy tutaj kilku fajnych znajomych (Polaków), dom z ogródkiem do naszej dyspozycji (tutaj wynajmuje się głównie domy) i całkiem fajnie nam się żyje, ale przede wszystkim mamy siebie. Nie ważne gdzie mieszkamy, ważne że tworzymy dom i rodzinę. Życie odkładane na później? - a kiedy będzie to później, czy w ogóle będzie?
Znam tutaj wielu Polaków i ich historie są różne. Często są to zdrady, choć nie jest to regułą. Znam kilku naprawdę porządnych, wiernych swoim kobietom facetów (przynajmniej tak sądzę). Znam też rodziny które żyją tutaj bardzo skromnie i inwestują w Polsce myśląc o powrocie.

Mąż na początku był sceptyczny, ale teraz też jest zadowolony z podjętej wtedy decyzji. Zupełnie inaczej mu się pracuje jeśli wraca do rodzinnego domu a nie do malutkiego pokoju w domu pełnym facetów, którzy co weekend zalewają robaka. Żałujemy tylko jednego - że tak późno podjęliśmy tą decyzję.

Najbardziej martwiłam się o to, jak zaaklimatyzuje się tutaj nasz syn. Okazało się, że ma wielu kolegów, lubi szkołę i co najważniejsze bezboleśnie uczy się języka. Chociaż tęskni za dziadkami nie chce wracać do Polski. Jest tutaj szczęśliwy.

myślałam,że do tego wątku już nie wrócę,albo ,że wrócę i pochwalę sie jak jest dobrze..nie jest,dlatego tu jestem...mój mąż nie podjął decyzji o ściągnięciu nas do siebie,a ja mimo wszystko nie potrafiłam go postawić pod ścianą,że tak dalej nie umiem,że sobie nie radzę ze samotnością,ze smutkiem dziecka,że czuję sie wypalona,nie radzę sobie z emocjami,że dziecko widzi jak płaczę i mnie pociesza...mąż przyjechał na świeta,spędziliśmy wigilię u moich rodziców,potem tydzień w naszym mieszkaniu,razem z dzieckiem,tydzień tak to można nazwać:ja pracowałam,zostawały tylko popołudnia i wieczory...wydawało mi się,że uda mi sie mu coś wytłumaczyć,ze mnie wysłucha i zrozumie i że tak jak obiecał-bedzie lepiej...niby czas jego pobytu mijał bez większych zgrzytów..nie można powiedzieć,ze normalnie,bo zmieniliśmy się,za długo nie jesteśmy ze sobą tak na codzień,mamy inne życia,inaczej podchodzimy do wychowania córeczki..no,ale tak nam minął tydzień urlopu męża,bo parę dni po nowym roku musiał wracać do pracy..mieliśmy do niego jechać na parę tygodni w marcu...
parę dni było dobrze:dzwonił do nas,pytał co u nas,wydawało sie,że rzeczywiście chce coś poprawić(nie mam internetu w mieszkaniu,więc mąż dzwoni do nas na skejpa jak jestem u rodziców w weekend)..ale niestety straciłam pracę,mam dużo wolnego czasu,wiec siedzę częściej u rodziców,zostajemy na noc(bo jakoś sama nie mogę sobie znaleźć miejsca w domu,a poza tym mam wiecej czasu na załatwianie różnych spraw  w czasie kiedy dziecko mam w przedszkolu)
po jakimś tygodniu mąż coraz rzadziej do nas dzwonił,nie odbierał telefonów,nie oddzwaniał,tłumaczył,że nie ma czasu,bo ma drugą pracę i nie może mieć telefonu przy sobie(mąż pracuje w masarni,wiec może rzeczywiście..),jak mam pretensje,o to że nie odbiera telefonów,że gdyby coś sie stało nie miałabym jak się z nim skontaktować(bo dzwoni raz w tygodniu)-to ma do mnie pretensje,że wymyślam,że mam za dużo czasu,że nie umiem docenić ciężkiej pracy,że się czepiam,że ciężko ze mną wytrzymać..znowu zaczynają się kłótnie,mąż mi wyskakuje z rozwodem,że go przytłaczam,znęcam sie psychicznie itp... a ja zastanawiam sie czym go tak dobijam?że proszę o zainteresowanie,o to żeby w jakiś sposób był w naszym życiu(a nie tylko tym finansowym,że przyśle pieniądze na utrzymanie i mysli,że to wystarczy),żeby zadzwonił do dziecka ,powiedział "dobranoc",zapytał co robiła w przedszkolu,jak minął nam dzień i co on robił?żeby ,jeśli rzeczywiście chce coś zmienić na lepsze,to,żeby to pokazał,dał odczuć?
przez 3lata wyjazdów nie jest dobrze-proszę męża o zrozumienie,szacunek,zmiany na lepsze,bo szkoda mi dzieciństwa dziecka bez ojca,bo wiem,ze prezenty nie zastąpią czasu spędzonego razem,bo widze jak sie od siebie oddalamy...
jestem młoda,a mam tak wiele za sobą-zdradę męża,jego życie bez nas(2 tygodnie męża przy sobie,po 3-4 miesiącach samotności),brak zrozumienia,ciągły strach przed rozwodem,albo tym,że kolejny raz mnie zdradzi,bo dzieli nas tyle kilometrów,brak zrozumienia,szacunku..długo by o tym wszystkim pisać,ale nie mam już sił..płaczę za każdym razem...kocham swojego męża,dziecko,czy to źle,ze ma  gdzieś pieniądze,byle tylko być razem,widzieć uśmiech dziecka,a nie tylko smutek w oczach?
wydaje mi się,że po zdradzie,rodzina na odległość nie ma sensu,że to czy rzeczywiście chce sie cos poprawić powinno sie pokazywać na codzień i mając rodzinę przy sobie,a nie będąc w domu 2 tygodnie i poświęcając jeden wieczór na rozmowę,myśląc ,ze to wszystko załatwi,wyjechać i  odzywać się 2 razy w tygodniu...
po 3 tygodniach mój mąż mi napisał,że ma dość,że chce rozwodu,że nie da się ze mną żyć,że udaję..a ja tylko chcę,żeby przestał myśleć tylko o pieniądzach i był z nami,nieważne gdzie,bo po to się chyba zakłada rodzinę,ma dzieci-żeby je razem wychowywać,wspierać się,troszczyć...żeby zrozumiał,ze coś między nami się popsuło i trzeba to naprawić jeśli się jeszcze ma choćby odrobinę uczucia do drugiej osoby...
miałyśmy w marcu jechać do męża na parę tygodni z córeczką,ale temat sie jakoś urwał jak maż tylko pojechał za granicę...parę razy już byłam u niego jak tylko czułam,ze coś sie zaczyna psuć,wracałyśmy po miesiącu,potem po dwóch miesiącach mąż przyjeżdżał na urlop i tak było 3lata,ale dłużej tak nie chcę,bo wiem,że dziecko to odczuwa,nie ma poczucia swojego miejsca,domu,jest rozbite i tak naprawdę to nie życie...mam ochotę zamówić bilet w jedna stronę,jechać tam do niego,powiedzieć mu o przyjeździe parę dni wcześniej..ale w tej sytuacji już sama nie wiem czy to ma sens..z drugiej strony przeczekiwanie też nic nie daje..może któraś z was przeczyta to i mi coś doradzi..ja sama już nie wiem co robić....

apetyt rośnie w miarę  jedzenia,niestety..u mnie też sie zaczynało do braku tematu do rozmów,a jest ich wiele jak sie chce;jak minął dzień,twój ,jego,co sie czuje,jak sobie radzi,nie radzi..u mnie tego zabrakło,a ja nie zauważyłam w którym momencie:(kasa dla mojego meża stała sie ważniejsza,zaczął mieć tam swoje życie,dla nas zabrakło w nim miejsca,az wreszcie nas zostawił:(
nie Życzę ci tego ANIU,wiec jeśli jeszcze widzisz światełko,to walcz,bo może być za pózno:(piszesz,że tych rozmów już jest mało..ty to zauważyłaś..wiec może zrób coś,żeby te rozmowy odrzyły..i nie pozwól,żeby mąż wykręcał sie,ze nie ma jak przyjechać,bo kasa ważniejsza..czasem tego co tracimy nie wynagrodzą żadne  pieniądze!!
a poza tym  widzę,że jesteś sama z obowiązkami,nie dajesz rady,to nie wstyd sie do tego przyznać mężowi,rodzinie..a może czas postawić na rodzine,a nie dorabianie sie kosztem życia rodzinnego?ja nie umiałam..przegrałam..może tobie sie uda:)życzę ci tego..bo każde dziecko zasługuje na pełną ,szczęśliwą rodzinę,a każda kobieta na miłość,męża przy sobie:)

Hej ja też jestem w takiej sytuacji jesteśmy po ślubie 7 lat w tym roku minie mamy dwójke dzieci synka 6 lat i córeczkie 2,6 mieśiesiecy jak do tont dobrze na m się żyło i układało rok temu mąż wyjechał do pracy za granice a ja zostałam sama z dwójko dzieci jak do tej pory dawałam sobie sama rade ale teraz to już nie daje se rady wszystko mnie złośći i denerwuje ponieważ bardzo tęsknie za nim i dzieći za tato tęsknio prosze męża żeby wrócił już na stałe do polski to on mnie tylko zbywa i obiecuje że wróci już nie długo minęłą 3 mieśiące i nadal
nie wraca mówi że nie może tak żucić pracy a ja już sama nie wiem co mam myśleć i robić strasznie kocham swojego męża i bardzo za nim tesknie i nasze dzieci pomóżci mi jak mam to wszystko znieść i przetrwac do męża powrotu do domu może jest ktoś kto ma taką sytuacje jak ja

Ja tez bylam w takiej sytuacji przez prawie dwa lata maz wyjechal przyjezdzal co miesiac czasem co dwa na kilka dni .Na poczatku bylo bardzo ciezko placz po nocach i wogole wszystkie obowiazki spadly na mnie ,mamy dwoje dzieci , po pol roku bylo juz latwiej , troche sie oswoilam z taka sytuacja chociaz ciagle bardzo tesknilam najgorzej bylo jak byly choroby czy problemy wtedy najbardziej brakowalo chocby przytulenia. przetrwalismy maz nas sciagnal do siebie po dwoch latach i na poczatku fantastycznie znowu razem ale szybko sie okazalo jak czas zmienia ludzi od nowa musielismy sie uczyc bycia ze soba . On byl sam wiec wiadomo koledzy alkohol , przy mnie musial troche zluzowac niestety zaczely sie klotnie i kolejne pol roku bylo ciezko na szczescie udalo sie isc na kompromisy jednak juz nie jest tak jak kiedys i juz nigdy nie bedzie.

Nie rozumiem tego, mąż wyjechał, tęsknicie, płaczecie ..dlaczego po prostu nie pojedziecie z nim? Czy to naprawdę takie trudne? Niemożliwe, bo w Polsce zostaje mama, ciocia, babcia i Bóg wie kto jeszcze? Jeśli naprawdę ten człowiek jest dla was najbliższy to jest jedyne wyjście. Przestańcie jęczeć, zapakujcie graty, a jeśli nie, to przygotujcie się na rozpad rodziny.

Zbuntowana żono, jakbym czytała o sobie:( Mam te same problemy, dylematy, coraz częściej jest mi źle. Ktoś tu napisał, że biadolimy zamiast spakować siebie i dzieci i wyjechać. To byłoby wyjście, faktycznie, ale czasami się nie da. Mój facet np. nie chce, mówi, że kocha Polskę i chce wracać jak najczęściej (czyli jak dotąd co 6-8 tyg.), przyjeżdża na tydzień, dwa, jest jakby gościem w domu, musimy się dostosowywać so siebie i swoich przyzwyczajeń, by potem znowu uczyć się samotności...Nie sluży ona milości, o nie, żaden skype czy telefon nie da tego , co daje obecność na co dzień, wspólne wychowywanie dzieci, rozwiązywanie problemów i wspolne życie. Tak więc jest to raczej życie osobno, pieniądze rządzą, nie ma co ukrywać...Jak długo tak można? U mnie najgorsza jest perspektywa całego życia, jeśli będzie praca, on będzie tam. Mnie najbardziej brakuje tej wspólnoty, przyjaźni, nie dostanę tego od żadnej przyjaciółki, to nie to tamo.
Żyję tak już ponad 2 lata, czuję upływający czas, mijającą młodość, wpadam w złe nastroje od czasu do czasu i zastanawiam się jak to robią żony marynarzy...podziwiam takie rodziny bardzo.Sama miałam ojca marynarza i pamiętam niesamowitą tęsknotę i oczekiwanie na tatę, radość z jego krótkich pobytów...I jego słowa kiedyś, jak byłam juz nastolatką "Nie zauważyłem jak dorosła", nigdy potem nie było już normalnego kontaktu, bliskiego i takiego jaki powinien być.
Tak więc myślę, że my kobiety rozkwitamy i spełniamy się z dobrym mężczyzną u boku, same niekoniecznie. Smutne czasy, które zmuszają naszych facetów do wyjazdów i przyzwyczajają do życia gdzie indziej...