Początek końca ?

Powiem tak.
Na początku zawsze tak jest, że każdy w związku stara się, żeby było jak najlepiej.
U CIebie ewidentnie widać, że Twój facet starał się załagodzić każdy Twoj foch, złość itp.
Szczerze, wcale mu się nie dziwię, że się zmienił. Ty bylaś szczęśliwa, że wszystko jest tak jak Ty tego chcesz. On natomiast, poniewaz mu zależało, starał się jak mógł, zeby polepszyc sytuację. Nie wytrzymał i wkońcu "wybuchł" nie uprzedzając Cie wcześniej, ze Twoje zachowanie jest niestety beznadziejne.  Zresztą nie musiał, bo jak sama napisalas wiedziałas co robisz. Wiem to z własnego doświadczenia. Sama na początku starałam się jak mogłam. Za każdym razem to ja szłam na ugodę, przepraszałam, unikałam kłótni, pozwalalam, żeby to on decydował co bedziemy robić, gdzie pojdziemy, itd. W końcu moja cierpliwosc się skonczyła. Przestało mi zależeć, zaczełam pokazywac na co mnie stac, co bardzo zdziwiło i zabolało tą drugą stronę.
Wiem, ze Ci źle, że zależy Ci na Was, ale nie jest mi CIę wcale żal. Przepraszam, jeżeli Cie uraziłam, ale ja wiem co czuł Twój facet.

Do Delicious

Po pierwsze to nie jestem żadną małpą, widocznie, sama jeszcze nie poznałaś smaku życia i rozczarowań jakie ze sobą to życie niesie.

Jesli chodzi o tą moja zasadę, to nie każdy musi się z  nią zgadzać, ale to jest moja zasada, którą od dzisiaj postanowiłam przestrzegać, bo po tym co przeżyłam, nie mam zamiaru od nowa tego wszytskiego przeżywać.

Ja tak właśnie postąpiłam w poprzednim związku i dlatego przestrzegam wszystkich przed tym, żeby za bardzo nie okazywali uczuć facetowi, bo potem będzie tak jak się stało w moim przypadku. To ja za bardzo się zaangażowałam, to mnie bardzo zależało ale nie na mnie samej tylko na tym żeby głównie Jemu było dobrze ze mną, byłam na Jego każde skinienie, robiłam wszystko to co chciał, liczyłam się tylko z Jego zdaniem, podporządkowałam cały swój świat tylko dla niego i co teraz mam nic ...

Mój facet powiedział, że co by nie zrobił i w jakim stopniu by to Jego zachownanie wyprowadziło mnie z równowagi to i tak wie, że bardzo Go kocham i wszytsko mu wybaczę, że i tak długo się nie będę na Niego gniewać, bo nie umiem.

Wykorzystał ten fakt później i zostawił mnie.

Mniezabić- mój ex na początku po kłótni (przez pierwszy rok nie mieliśmy żadnej kłótni!!) przepraszał, łasił się... Potem nagle przestał, czasem zdarzało napisać mu się bardzo przykre słowa, ale już tego magicznego słowa nie mówił, tak jakby nie musiał. Uważał, że to on zawsze musi wyciągać dłoń, że specjalnie się obrażam, zeby musiał się poniżyć. Nie wiem skąd mu to przyszło do głowy. Pewnego dnia  powiedział mi, ze jest za miękki i ze nie zachowuje się jak facet. Od tamtej pory stał się zimniejszy. Oddalał się odemnie, czasem pisał tez że aż czułam chłód. Podejrzewam że jakiś kolega z internetu musiał, mu powiedzieć, ze chłopacy nie mogą się poniżać, ale to tylko moje podejrzenia.

Nie wiem co ci poradzić- sama sie w tym gubiłam. Rozmowy nic nie dawały, moje łzy też coraz mniej go obchodziły.
Faceci niechętnie mówią o swoich uczuciach, my tylko je odczuwamy- na początku miłość a z czasem oziębienie. Oni nie odczuwają chyba potrzeby żeby o tym mówić, moze nie wiedzą jak. Być może twój partner bije się z myslami na wasz temat, coś mu zaczęło przeszkadzać, ale nie umie o tym pogadać bo ma wrażenie że znów go o coś oskarżysz wiec lepiej już siedziec cicho. Być moze ma problemy o których nie chce z toba mówić (bardzo czesto mężczyźni unikaja tych tematów). My jesteśmy wyczulone na zmiany nastrojów naszych partnerów. Dostrzegamy gdy coś się dzieje.

Mimo wszystko warto żebyś zmusiła go do rozmowy- ty czujesz się nieszczęśliwa być moze on też. Może wasz związek wisi na włosku, a może juz go nie ma. Musisz go namówić do zwierzeń. W imię Was.

http://www.netkobiety.pl/t1964.html

rozumiem, o tym mówicie? ... Ale to nie chodzi o zołzę w ścisłym tego słowa znaczeniu. Chodzi o to, aby świat nie kręcił się dookoła faceta ... Faceci potrzebują czułości, owszem, są ludźmi ... Ale są też zdobywcami, kręci ich tajemnica, niezależność, a nie kluchy... Taki jest przekaz tej książki...

Słowo "kalkulować" brzmi ostrawo ... Ale rozumiem że masz na myśli aby nie zatracać się myśląc tylko uczuciami... Cudownie być zakochaną i móc to okazywać partnerowi. Ale nie można bagatelizować negatywnych znaków jakie nam daje. Jeżeli przestaje być taki jak wcześniej, zwraca nam brzydko uwagę na rzecz którą wcześniej nie miała dla niego znaczenia (nie wiem, fałdka na brzuchu, ubranie itp.), zaczyna bagatelizować nasze łzy... Znaczy że już przestajemy go obchodzić... I trzeba przestać się łudzić. Z mojego doświadczenia (w związku z tym że sama mam właściwości "kluchy") wiem jak mnie bolało gdy płakałam mówiąc "ale nie rozstaniemy się, prawda?????" a on mnie przytulił... Ale ten uścisk był taki zimny, brakowało w nim siły, chęci... ... Wtedy nie ma co się zastanawiać tylko spieprzać...

Mniezabić: Jak jesteś nieszczęśliwa w tym związku i mówisz o tym otwarcie, to daj spokój sobie i swojemu chłopakowi. Oboje na tym lepiej wyjdziecie... Ach, i nie zrozum tego złośliwie. Czymkolwiek będziesz tłumaczyła swój charakter i wybuchy, pamiętaj że dopasowanie charakterami też jest ważne. Może w waszym przypadku skrajności są za bardzo skrajne...

Święte słowa z tymi twardymi częściami ciała... A tak swoją drogą sama się śmiałam z siebie, ale z taką lekką nutką wstydu nad sobą. I teraz widzę stanowczą poprawę w moim zachowaniu. Nie jestem zimna, ale pozwalam sobie na moje egoizmy. Nie jestem na każde skinienie (chociaż akurat to jeszcze mi się za bardzo nie zdarzyło), ale nie ślęczę cały dzień wyczekując go. Zajmuje się swoimi sprawami. Wieczorem czas na "nas"(bo niestety na odległość). A czasami nawet jak bardzo chcę pogadać to się powstrzymuję... Z niektórymi babskimi żalami i dołami lepiej do przyjaciółki, a facetowi dać spokój bo głupieje ;D...

Podaję rękę przez monitor

(a drugą część książki muszę dorwać)...

Macie trochę dziewczyny rację, ale ja jeszcze nie wypróbowasłam mojej metody, bo po tym ostatnim związku, jestem sama . Może to jeszcze nie czas, żeby budować coś nowego,.

Ale ja umiem przyznać się do błędu, i jak by on chcaiał ze mną porozmawiać, to nie miałabym nic przeciwko, wrecz pzreciwnie, bo często to było tak, że ja probowałam coś wyjaśnić, między nami, a on po prostu wysłuchał i na tym koniec, nic nie powiedział, nie odezwał się nic. To nie było tak, że ja go non stop próbowałam zmienić, ze wyskakiwałam z pretensjami, ja po prostu chciałam z nim o tym wszytskim poromawaic, chciałąm żebysmy sobie wyjasnili.

Powiem wam, to ja najczęściej szłam na KOMPROMISY  nie ON, on wolał nic się odzywać, wogóle był bardzo skryty jeśli chodzi o uczuycia, może dlatego, że kiedys Jego bardzo zraniono?//

Podpisuję się pod tą wypowiedzią.

Nie zgodzę się postawą zimnej kobiety i myślę, że wiele z nas źle interpretuje słowa autorki wspominanej tu książki. Nie chodzi o to, żeby się odsuwać na kilometrowe odległości i zostawiać sprawy bez wielkich starań, a jedynie z niewielkimi, bo jeszcze nie daj Boże on zobaczy, że mi na nim bardzo zależy i przestanie się starać. Chodzi o stawianie jakichś granic - nie wybaczę dwudziestej zdrady, no way - i umiejętność nie szarpania się w sytuacjach, które nie są tego warte. Szacunek do samej siebie, który mieści się w tym, że nie zgodzę się na wieczne kłamstwa czy nie dotrzymywanie słowa po raz -nty.

Olewanie siebie nawzajem i przyjmowanie postawy "Będę twarda to mnie nic nie zaboli" stawia tylko dwójkę ludzi w pozycji prowadzących jakieś gry - być może po to, żeby coś zyskać, żeby "wyszło" - ale nawet wtedy to dalej są gierki.
Próbowałam różnych postaw i ta, o której pisze m.in. gosia26 wcale mi się nie sprawdziła. Wręcz przeciwnie, jak pisze P&P, wszystko, co robiłam, żeby mieć "poker face" przynosiło odwrotny skutek.
Suma sumarum doszłam do takiego punktu, że stwierdziłam, że czas rozmawiać ze sobą jak dorośli. Zaczęłam mówić o tym, co się dzieje, zanim się tego nazbierało, zaczęłam czasami odpuszczać i czasami gryźć się w język. Pozwalać sobie na słabość czy łzy w trakcie kłótni, która przecież wiele mnie emocjonalnie kosztowała.

Nie mówię, że odkąd dojrzałam do komunikacji w związku i dobrego związku w ogóle to z nikim się nie rozstałam. Cóż, trudno, dojrzałość musi być po obu stronach, ale dziś już wiem, że jeżeli mężczyzna nie chce rozwiązywać problemu przez rozmowę, wspólne wnioski i zmianę zachowania, to sama nie pociągnę tego wozu i to nie jest ten facet, którego szukam. Ale nie szukam winy w tym, że poczuł się zbyt pewnie, bo równie dobrze czasami można stracić faceta właśnie przez to, że to on czuje, że nie odwzajemniamy jego starań.

Szukajcie dorosłych, dojrzałych mężczyzn, którzy nie żyją złudzeniami o księżniczce i wiedzą, jakie kompromisy niesie ze sobą związek i że nie będzie zawsze różowo. Facetów, którzy umieją rozmawiać, nawet, jeśli robią to czasem podniesionym tonem, a nie uciekają i wysyłają SMSy jak tchórze. Takich nawet zołza nie wychowa - i nie ma się co łudzić, że każdy facet będzie świetnym partnerem tylko dlatego, że kobieta się o niego nie stara.

O nieee, absolutnie . Jestem w nowym związku... Mój ex po naszym rozpadzie pocieszył się natychmiast do takiego stopnia, że zaraz będzie rok od naszego rozstania, a on będzie miał dzidziusia ...

Bardzo ładne podsumowanie. Ale niestety nigdy nie przewidzi się na kogo się trafia. Czasami wydaje się super a potem bańka pęka... Ktoś po kim w życiu byś się nie spodziewała robi Ci wielki zawód. Niemniej masz rację. Wcześniej piszesz: 

Ech, no właśnie. Jakkolwiek uważamy się za silne, w końcu to faceci mają "funkcję opiekuna" ...

Dziękuję za Wasze odpowiedzi.
Po pierwsze: Nie ma mowy, żebym się z Nim rozstała. Pomimo naszych kłótni WIERZĘ w NAS I WIERZĘ, że wszystko się ułoży. Będę się bardzo starać.
Po drugie: Owszem, potrzebny mi jest taki kop: że zachowuje się jak królewna etc., bo to prawda. Ale czytając Wasze odpowiedzi i patrząc na moje zachowanie z ' boku ' dostrzegam, że naprawdę przesadzam.
po trzecie: stawiam sobie na nowy cel nauczyć się chodzić na kompromis, przepraszać i bardzo dużo rozmawiać. Może być mi trudno, ale myślę, że to pomoże. Już wczoraj starałam się być ' lepsza ' - powiem szczerze, że odniosło to nawet jakiś skutek.

Ja również sądzę, że moja obojętność tylko pogorszyłaby sytuację.

Wiem, że dopasowanie charakterami jest ważne. I ja właśnie czuje, że my pasujemy do siebie.  Po prostu teraz dopiero otwieram powoli oczy. W moim przypadku to nie jest kwestia niezgodności charakterów,
tylko tego, że robię z siebie niepopełniającą żadnych błędów księżniczkę. Biorę sobie do serca Wasze słowa i mówię stop.

Wiesz, często zastanawiałam się nad tym, że jednak przesadzam, że ON może tego nie wytrzymać.
Teraz - gdy nakreśliłyście mi co powinnam robić, jak wygląda moje zachowanie - dotarło do mnie naprawdę
Mam trudny charakter, ale widocznie muszę nauczyć się dostrzegać nie tylko kogoś wady, ale też swoje i muszę spróbować nauczyć się chodzenia na kompromis. To jest klucz do sukcesu - jeśli nie chce stracić mojej miłości.

Kierunek to zmiana. Nie od razu skrajnie - bo to niemożliwe - ale delikatnie, małymi kroczkami.
Dziś znów się z NIM widzę, zobaczymy co z tego wyniknie.

Dziękuję Wam bardzo za uświadomienie mi mojej głupoty.

A nie pomyślałas może ,że on ma dość tego ciągłego Ciebie przepraszania ?
Trochę ja takie coś odczułam na sobie , też potrafił podejść przeprosić itp. ale nie dawno nie wytrzymał moich ''fochów'' i przestał sie do mnie odzywać , i też słyszałam tak jak ty '' jasne teraz sie obraź'', ale pogadaliśmy sobie na spokojnie ,kiedy emocje opadły i powiedział , mi że ma dość mojego zachowania -fochania o byle co ( ale to już inny temat ) i że nie będzie mnie non - stop przepraszał....bo jak to nazwał ksieżniczka się obraziła ( nie powiem ,że nie obróciliśmy tego w żart , bo obróciliśmy ) ,ale on mi wiele ,przez to co powiedział ,dał do zrozumienia .... myślę ,że należy sie najpierw przyjrzec sobie , własnym zachowaniom , a dopiero sie martwić i wyciągać wnioski .
Nie napisałaś nic konkretnego , czy między wami są jakieś poważne kłótnie , czy to ty jesteś ich prowadyrem (bez obrazy , oczywiście ) , bo wiesz on faktycznie może mieć tego dość .Może on chciałby ,żebyś sie zmieniła , swoje zachowanie .

Jesteś skorpionem i tu przyznam rację ,że to trudny charakter ,ale do wytrzymania

Hmmm....jakby nie było czytając ten wątek,sama znalazłam rozwiązanie dla siebie , ale tak  a propo twojej wypowiedzi to się z nią zgadzam .
"Zmieliłam '' to wszystko co napisałaś tu i doszłam do wniosku ,że te rady dla autorki mogę wcielić w własny związek , bo mój partner wielokrotnie dawał mi do zrozumienia w rozmowie ,że zachowuje sie jak ''księżniczka-pani obrażalska'', nie raz mi też powiedział,że wprowadzam w domu nie zdrową atmosferę i że ciągle focham o byle co i do tego oczekuję ,że to on przyjdzie mnie przeprosi .... niby to rozumiałam,ale chyba nie do końca , bo nic sie nie zmieniało we mnie , dalej fochałam ale teraz w twojej wypowiedzi znalazłam masę wskazówek za które bardzo dziękuję , oj nawet nie wiesz jak bardzo :*

No i tak trzymaj

Pierwszy dzień, a już lepiej. Zastanów się co będzie później i pomyśl, czy dla tego "później" warto się zmieniać?

Delicious - warto, warto

Motylku - wiem, że potrzeba czasu - ale z efektów będę wtedy dumna : D