A ja nie rozumiem jednego - dlaczego stwierdzenie, że ktoś jest gruby, jest tak piętnowane, odbierane jako atak i cholera wie, co jeszcze? Przecież to jest zwykłe stwierdzenie faktu. Ktoś wspominał tu o papierosach. To nie wiem, jak ktoś mi powie "nie pal, jako paląca jesteś bardziej narażona na [choroby]", to mam też strzelić focha i czuć się obrażona? A czym to się różni od "schudnij, jesteś gruba, a to może prowadzić do..."? Tak samo jak jakoś nie zauważyłam, żeby zbyt wiele osób widziało obrazę w stwierdzeniu "ale jesteś chuda" - a tak samo wiele osób chce przytyć i nie są zachwycone swoją niską wagą. Ale komentować można wszystko poza otyłością. Bo wtedy to już nie komentarz, tylko hejt. Najśmieszniejsze, że nawet te osoby, które otyłość nazywają eufemistycznie kobiecością i mówią, że takie ładniejsze, lepsze, a nie jakieś wychudzone bla bla bla... i tak w większości nie są zadowolone, jak im powiedzieć, że grube. A skoro to takie kobiece, to to chyba komplement powinien być?
196 2015-05-06 23:21:38 Ostatnio edytowany przez Eileen (2015-05-06 23:22:17)
- Eileen
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Podobne tematy
197 2015-05-07 00:01:29 Ostatnio edytowany przez Olinka (2015-05-07 01:49:07)
prosiaczek_to_ja napisał/a:Wkurzają mnie teksty: facet nie pies na kości nie poleci, atrapa kobiety, prawdziwe kobiety mają krągłości.
Czyli np. ja nie jestem kobietą? Wystarczy ze widzę się w lustrze i widze ze do kobiecej sylwetki brakuje sporo. Nie potrzebuje dodatkowych komentarzy czy uwag.Niska masa ciała oraz drobna budowa może być uwarunkowana genetycznie. O tym wspomniałem pisząc o tym że kobiety odchudzające się ponad miarę wyglądają często jak zabiedzone szkapy. To jest właśnie moda na atrapy.
CZYTAJ TO CO POPRZEDNICY PISZĄ ALBO SOBIE PROSIACZKU IDŹ POBRYKAĆ Z TYGRYSKIEM.
Jeśli jest moda na atrapy to niech sobie będzie. Czy każdy musi podążać za modą? Jesli kobieta chce wyglądać jak wieszak mimo że wcześniej wyglądała wspaniale będąc w normalnym rozmiarze to mi nic do tego.
A o brykaniu pozostawie bez komentarza.
A ja nie rozumiem jednego - dlaczego stwierdzenie, że ktoś jest gruby, jest tak piętnowane, odbierane jako atak i cholera wie, co jeszcze?
Tak samo jak jakoś nie zauważyłam, żeby zbyt wiele osób widziało obrazę w stwierdzeniu "ale jesteś chuda" - a tak samo wiele osób chce przytyć i nie są zachwycone swoją niską wagą. Ale komentować można wszystko poza otyłością.
Zgadzam się!!
jeśli ktoś mi powie ale Ty jesteś chuda to mnie to nie obraża. Stwierdzenie faktu. Tak, jestem chuda. Ale jeśli ktoś przesadza to jasne ze czuje się obrazona.
Komuś z nadwagą nie można nic powiedzieć. Bo go to urazi.
a czy nie jesteśmy jako społeczeństwo przeczuleni na tym punkcie bo znaczna część osób ma nadwagę a w związku z tym pośrednio uderzy to w nich. Nie mówimy bo wiemy ze ktoś nam bliski ma nadwagę wiec nie wypada tak mówić
Nie pisz, proszę, postów jeden pod drugim ? jest to sprzeczne z naszym regulaminem. Jeśli chcesz coś dopisać, użyj funkcji ?edytuj?. Ty nie złamiesz zasad, a my będziemy miały mniej pracy.
Z góry dziękuję i pozdrawiam, mod. Olinka
- truskaweczka19
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
A ja nie rozumiem jednego - dlaczego stwierdzenie, że ktoś jest gruby, jest tak piętnowane, odbierane jako atak i cholera wie, co jeszcze? Przecież to jest zwykłe stwierdzenie faktu. Ktoś wspominał tu o papierosach. To nie wiem, jak ktoś mi powie "nie pal, jako paląca jesteś bardziej narażona na [choroby]", to mam też strzelić focha i czuć się obrażona? A czym to się różni od "schudnij, jesteś gruba, a to może prowadzić do..."? Tak samo jak jakoś nie zauważyłam, żeby zbyt wiele osób widziało obrazę w stwierdzeniu "ale jesteś chuda" - a tak samo wiele osób chce przytyć i nie są zachwycone swoją niską wagą. Ale komentować można wszystko poza otyłością. Bo wtedy to już nie komentarz, tylko hejt. Najśmieszniejsze, że nawet te osoby, które otyłość nazywają eufemistycznie kobiecością i mówią, że takie ładniejsze, lepsze, a nie jakieś wychudzone bla bla bla... i tak w większości nie są zadowolone, jak im powiedzieć, że grube. A skoro to takie kobiece, to to chyba komplement powinien być?
Nie no samo powiedzenie, że ktoś jest gruby czy chudy, to owszem nic jeszcze złego. No le zwykle jednak ludzie nie mówią tego ot tak, zresztą nie ma raczej potrzeby kogoś informować, chyba, że jest nam bliski i się martwimy. Wiesz, częściej są to sytuacje na zasadzie przytyki, teksty ile ktoś je albo czy ogólnie je (jak jest czyimś zdaniem na odwrót, czyli chudy). Także takie obrażanie też się zdarza, u dorosłych ludzi rzadziej, ale jednak czasem tak. Ja jak pisałam o moim koledze co na studiach chamsko powiedział, to też nie było to jak pisałam zwykle jesteś gruba, ale no po prostu chamsko przy wszystkich, że siedzenie się zarwie, bo gruba czy coś takiego. No potem już nie uważałam go za swojego kolegę. A inni nie śmieli się jak na to liczył. A wiedział, że odchudzam się i wtedy już sporo schudłam, jak pisałam ważyłam już z 75 kg przy 170. No, ale po prostu tutaj chyba tylko ktoś bez wyczucia coś takiego powie i jeszcze myśli, że to śmieszne. No, ale nie, ne chodzi o samo stwierdzenie, że ktoś gruby czy chudy, chociaż tutaj tak samo nie widzę sensu informowania o tym ludzi.
- Olinka
- Redaktor Naczelna Forum
- Nieaktywny
Zgadzam się z Truskaweczką. Osobiście nie widzę żadnego powodu, aby w ogóle głośno komentować czyjś wygląd, tym bardziej, że często jest to podszyte zwykłą złośliwością lub chęcią "błyśnięcia" czyimś kosztem. Jeśli ktoś jest gruby czy przesadnie chudy, to zwykle doskonale zdaje sobie z tego sprawę, ba, często ma z tego powodu niemałe kompleksy, a przecież wystarczy zwykłe wyczucie i odrobina empatii, aby rozumieć, że to może zwyczajnie zaboleć. Po co wytykać komuś coś, co jest dla niego oczywiste? Aby postawić go w kłopotliwej sytuacji, wprawić w zażenowanie? Bo przecież niczego innego w ten sposób raczej się nie osiągnie.
Oczywiście całkiem inną kategorię stanowią próby pokazania, że naprawdę martwimy się o czyjeś zdrowie, ale tutaj i kontekst, i sam sposób przeprowadzenia rozmowy jest, a przynajmniej powinien być, zupełnie inny.
- truskaweczka19
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
To prawda. Tak to myślę właśnie z tymi uwagami jest. A zwłaszcza jeśli wygłosi je ktoś kto nie jest nam szczególnie bliski. No łatwo jednak wyczuć czy to troska, normalna rozmowa czy drwina. Tutaj na szczęście oprócz sytuacji z kolegą, jak coś niemiło powiedział i od tej pory już nie był za bardzo moim kolegą, to tak to niemiłych sytuacji na szczęście nie miałam. Niemniej wierzę, że ktoś może mieć i jest to niefajne. A właśnie te osoby, które mówią takie przytyki widzą jakie mamy kompleksy i tak docinają.
- bbasia
- Redaktor Działu Psychologia
- Nieaktywny
Dziś na głównej stronie interii jest artykuł zatytułowany, że pleśń w mieszkaniu jest przyczyną otyłości... 
Kiedyś awarie oświetlenia miałem. Przyszedł do mnie elektryk z Krakowa, był mega zapuszczony, zarośnięty i gruby. Zrobiłem obiad bo naprawa się trochę przeciągnęła, to zjadł aż 3 schabowe. Powiedziałem mu aby zaczął ćwiczyć, nie chciał słuchać i wyszedł.
Zgadzam się z Truskaweczką. Osobiście nie widzę żadnego powodu, aby w ogóle głośno komentować czyjś wygląd, tym bardziej, że często jest to podszyte zwykłą złośliwością lub chęcią "błyśnięcia" czyimś kosztem. Jeśli ktoś jest gruby czy przesadnie chudy, to zwykle doskonale zdaje sobie z tego sprawę, ba, często ma z tego powodu niemałe kompleksy
W zasadzie po tym stwierdzeniu możnaby było zakończyć dyskusję w tym temacie .... Ale
Żartowałem. Nie ma żadnego ale. 
- Eileen
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Zgadzam się z Truskaweczką. Osobiście nie widzę żadnego powodu, aby w ogóle głośno komentować czyjś wygląd, tym bardziej, że często jest to podszyte zwykłą złośliwością lub chęcią "błyśnięcia" czyimś kosztem. Jeśli ktoś jest gruby czy przesadnie chudy, to zwykle doskonale zdaje sobie z tego sprawę, ba, często ma z tego powodu niemałe kompleksy, a przecież wystarczy zwykłe wyczucie i odrobina empatii, aby rozumieć, że to może zwyczajnie zaboleć. Po co wytykać komuś coś, co jest dla niego oczywiste? Aby postawić go w kłopotliwej sytuacji, wprawić w zażenowanie? Bo przecież niczego innego w ten sposób raczej się nie osiągnie.
Oczywiście całkiem inną kategorię stanowią próby pokazania, że naprawdę martwimy się o czyjeś zdrowie, ale tutaj i kontekst, i sam sposób przeprowadzenia rozmowy jest, a przynajmniej powinien być, zupełnie inny.
Żeby było jasne, ja do nikogo nie mówię, że jest gruby itd. Po prostu - w sumie dopiero przy tym temacie - zaczęłam się nad tym zastanawiać. Dlaczego np. ktoś mi może powiedzieć "jarasz jak smok, przestań, potem wszystko śmierdzi dymem" i ja w ogóle nie czuję się obrażona, bo to jest fakt. A teraz porównajcie to zdanie z "ile ty żresz, przestań, potem gruba jesteś i marudzisz". To już by było potraktowane jako obraza, hejt i w ogóle jak można tak komentować. A zdania są dokładnie takie same - palisz = śmierdzisz fajkami, obżerasz się = jesteś gruba. O to mi chodzi, z tym, że komentować można wszystko poza otyłością, tej ruszyć nie można.
Olinka napisał/a:Zgadzam się z Truskaweczką. Osobiście nie widzę żadnego powodu, aby w ogóle głośno komentować czyjś wygląd, tym bardziej, że często jest to podszyte zwykłą złośliwością lub chęcią "błyśnięcia" czyimś kosztem. Jeśli ktoś jest gruby czy przesadnie chudy, to zwykle doskonale zdaje sobie z tego sprawę, ba, często ma z tego powodu niemałe kompleksy, a przecież wystarczy zwykłe wyczucie i odrobina empatii, aby rozumieć, że to może zwyczajnie zaboleć. Po co wytykać komuś coś, co jest dla niego oczywiste? Aby postawić go w kłopotliwej sytuacji, wprawić w zażenowanie? Bo przecież niczego innego w ten sposób raczej się nie osiągnie.
Oczywiście całkiem inną kategorię stanowią próby pokazania, że naprawdę martwimy się o czyjeś zdrowie, ale tutaj i kontekst, i sam sposób przeprowadzenia rozmowy jest, a przynajmniej powinien być, zupełnie inny.
Żeby było jasne, ja do nikogo nie mówię, że jest gruby itd. Po prostu - w sumie dopiero przy tym temacie - zaczęłam się nad tym zastanawiać. Dlaczego np. ktoś mi może powiedzieć "jarasz jak smok, przestań, potem wszystko śmierdzi dymem" i ja w ogóle nie czuję się obrażona, bo to jest fakt. A teraz porównajcie to zdanie z "ile ty żresz, przestań, potem gruba jesteś i marudzisz". To już by było potraktowane jako obraza, hejt i w ogóle jak można tak komentować. A zdania są dokładnie takie same - palisz = śmierdzisz fajkami, obżerasz się = jesteś gruba. O to mi chodzi, z tym, że komentować można wszystko poza otyłością, tej ruszyć nie można.
Co tu nie rozumieć? To proste jak drut. Nie ma po prostu drugiej takiej wady, która niesie za sobą tak bardzo negatywną ocenę w podtekście. Mówiąc komuś, że jest gruby nie stwierdza się tylko faktu, w podtekście jest cały zestaw od tego, że jesteś głupi, leniwy, godny pożałowania i pogardy. Jesteś trędowaty i nigdy nie dorównasz osobom szczupłym. Bycie za chudym jest społecznie akceptowane i pożądane. Nawet jak ktoś ci tak powie i tak wiesz, że jest to cecha modelek, lasek z teledysku, niedoścignionych ideałów. Miliony dziewczyn chcą być za chude. Palenie jest niezdrowe, ale nikt ci nie powie palisz=jesteś gorsza. W tym przypadku jak ktoś nie rzuca jest pełne zrozumienie i w ogóle. Stwierdzenie, że jesteś gruby jest po prostu obelgą. Gruby wie, że jest gruby. Po co mu więc to mówić? Żeby go sprowadzić do parteru, pokazać, gdzie jego miejsce. Pokazać,ze jesteś lepszy.
Eileen napisał/a:Olinka napisał/a:Zgadzam się z Truskaweczką. Osobiście nie widzę żadnego powodu, aby w ogóle głośno komentować czyjś wygląd, tym bardziej, że często jest to podszyte zwykłą złośliwością lub chęcią "błyśnięcia" czyimś kosztem. Jeśli ktoś jest gruby czy przesadnie chudy, to zwykle doskonale zdaje sobie z tego sprawę, ba, często ma z tego powodu niemałe kompleksy, a przecież wystarczy zwykłe wyczucie i odrobina empatii, aby rozumieć, że to może zwyczajnie zaboleć. Po co wytykać komuś coś, co jest dla niego oczywiste? Aby postawić go w kłopotliwej sytuacji, wprawić w zażenowanie? Bo przecież niczego innego w ten sposób raczej się nie osiągnie.
Oczywiście całkiem inną kategorię stanowią próby pokazania, że naprawdę martwimy się o czyjeś zdrowie, ale tutaj i kontekst, i sam sposób przeprowadzenia rozmowy jest, a przynajmniej powinien być, zupełnie inny.
Żeby było jasne, ja do nikogo nie mówię, że jest gruby itd. Po prostu - w sumie dopiero przy tym temacie - zaczęłam się nad tym zastanawiać. Dlaczego np. ktoś mi może powiedzieć "jarasz jak smok, przestań, potem wszystko śmierdzi dymem" i ja w ogóle nie czuję się obrażona, bo to jest fakt. A teraz porównajcie to zdanie z "ile ty żresz, przestań, potem gruba jesteś i marudzisz". To już by było potraktowane jako obraza, hejt i w ogóle jak można tak komentować. A zdania są dokładnie takie same - palisz = śmierdzisz fajkami, obżerasz się = jesteś gruba. O to mi chodzi, z tym, że komentować można wszystko poza otyłością, tej ruszyć nie można.
Co tu nie rozumieć? To proste jak drut. Nie ma po prostu drugiej takiej wady, która niesie za sobą tak bardzo negatywną ocenę w podtekście. Mówiąc komuś, że jest gruby nie stwierdza się tylko faktu, w podtekście jest cały zestaw od tego, że jesteś głupi, leniwy, godny pożałowania i pogardy. Jesteś trędowaty i nigdy nie dorównasz osobom szczupłym. Bycie za chudym jest społecznie akceptowane i pożądane. Nawet jak ktoś ci tak powie i tak wiesz, że jest to cecha modelek, lasek z teledysku, niedoścignionych ideałów. Miliony dziewczyn chcą być za chude. Palenie jest niezdrowe, ale nikt ci nie powie palisz=jesteś gorsza. W tym przypadku jak ktoś nie rzuca jest pełne zrozumienie i w ogóle. Stwierdzenie, że jesteś gruby jest po prostu obelgą. Gruby wie, że jest gruby. Po co mu więc to mówić? Żeby go sprowadzić do parteru, pokazać, gdzie jego miejsce. Pokazać,ze jesteś lepszy.
W takim wypadku nazwanie kogoś chudzielcem i szkieletorem powinno być najwyższej rangi komplementem.
Ja tam się urażona nie czuję, kiedy mnie ktoś określi jako "gruba" i wcale tego za obrazę nie traktuje. Obraza kryje się w intencjach mówiącego, a nie w samym słowie - bo ktoś może nazwać mnie i spaślakiem i będzie to niewinny żart, a inny określi o wiele bardziej eufemistycznie, ale takim tonem, ze w pięty pójdzie.
I po raz kolejny podkreślę - to, że bywają osoby PRZECZULONE na punkcie swojego wyglądu nie jest winą otoczenia. Po prostu niektórzy tak maja, ze w każdej aluzji co do wyglądu DOSZUKUJĄ się krytyki i obrazy. (Przypomnę tu chociaż niektóre dyskusje niskich facetów - każdy problem, kazda niechęć, każde niepowodzenie dzieję się dlatego, że ów facet jest niski (w ich mniemaniu oczywiście) i dochodzi do takich absurdów, że osoba ta nie dostrzega, ze ma poważne problemy nie z wyglądem, ale z PSYCHIKĄ i postrzeganiem własnego ciała i w każdej, najmniejszej i najbardziej niewinnej aluzji co do swojego wyglądu dopatrzy się krytyki i nietolerancji.
Zawsze się zastanawiam, po co niektórych ta hipokryzja ''jestem gruby, ale nie nazywajcie mnie tak, bo to chamskie''.
Sama mam sporą nadwagę, z którą walczę od paru lat (w ciąży oraz w rok później przytyłam łącznie 30kg).
Dlaczego tak utyłam? Bo żarłam i praktycznie wcale się nie ruszałam z kanapy.
Dorobiłam się refluksu oraz zespołu jelita drażliwego. Cud, że nie mam cukrzycy ani problemów z hormonami.
Co robię teraz? Nie obżeram się. Mniej jem, częściej. Zrezygnowałam ze słodkich napojów, słodzenia kawy, słodyczy, chipsów, fastfoodów.
Do tego spaceruję, biegam za synem i jeżdżę na rowerze. Przestałam leżeć na kanapie. Efekty są, schudłam 8kg i działam dalej. Chudnę powoli, bo ok 1kg tygodniowo, ale lekarze mówią, że to jest ok.
Nigdy nie uwierzę, że osoba gruba dobrze czuje się w swoim ciele. To niemożliwe. Takie osoby oszukują siebie. Wiem po sobie - nienawidzę tego stanu, kiedy nie mogę kupić sobie fajnego ciucha, bo nie ma mojego rozmiaru, kiedy bierze mnie zadyszka na spacerze z synem, kiedy mijam szczupłą kobietę i chce mi się płakać. Seks też już nie jest ten sam. Brzuch przeszkadza, zadyszka szybko łapie, kręci się w głowie od wysiłku. Tak, tak. Nie jest fajnie.
Doszłam do momentu, gdzie przy wzroście 178cm ważyłam 112kg. Straszne. Dziś ważę 102. Dużo, ale wiem, że dam radę. Bo mam dość sadła.
Szczupłym dobrze życzę, chciałabym być szczupła.
- truskaweczka19
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Olinka napisał/a:Zgadzam się z Truskaweczką. Osobiście nie widzę żadnego powodu, aby w ogóle głośno komentować czyjś wygląd, tym bardziej, że często jest to podszyte zwykłą złośliwością lub chęcią "błyśnięcia" czyimś kosztem. Jeśli ktoś jest gruby czy przesadnie chudy, to zwykle doskonale zdaje sobie z tego sprawę, ba, często ma z tego powodu niemałe kompleksy, a przecież wystarczy zwykłe wyczucie i odrobina empatii, aby rozumieć, że to może zwyczajnie zaboleć. Po co wytykać komuś coś, co jest dla niego oczywiste? Aby postawić go w kłopotliwej sytuacji, wprawić w zażenowanie? Bo przecież niczego innego w ten sposób raczej się nie osiągnie.
Oczywiście całkiem inną kategorię stanowią próby pokazania, że naprawdę martwimy się o czyjeś zdrowie, ale tutaj i kontekst, i sam sposób przeprowadzenia rozmowy jest, a przynajmniej powinien być, zupełnie inny.
Żeby było jasne, ja do nikogo nie mówię, że jest gruby itd. Po prostu - w sumie dopiero przy tym temacie - zaczęłam się nad tym zastanawiać. Dlaczego np. ktoś mi może powiedzieć "jarasz jak smok, przestań, potem wszystko śmierdzi dymem" i ja w ogóle nie czuję się obrażona, bo to jest fakt. A teraz porównajcie to zdanie z "ile ty żresz, przestań, potem gruba jesteś i marudzisz". To już by było potraktowane jako obraza, hejt i w ogóle jak można tak komentować. A zdania są dokładnie takie same - palisz = śmierdzisz fajkami, obżerasz się = jesteś gruba. O to mi chodzi, z tym, że komentować można wszystko poza otyłością, tej ruszyć nie można.
Zależy od osoby. Nie palę, ale gdybym paliła, to jednak, gdyby np jakaś mało bliska osoba tak mi powiedziała, to cóż, uznałabym to za niefajne. Chyba, że ktoś się martwi jak mówione. No, ale nawet jak już, to chociażby zdania, że np gruba, że krzesło zaraz się zarwie jak ten kolega ze studiów mówił, to już chyba za miłe byś nie uznała? Chyba i dla Ciebie sa jakieś granice? Chodzi mi o pewną empatię, a tutaj już jednak to jest wtedy takie wykorzystywanie czyiś kompleksów, by wyśmiać.
- Eileen
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Chyba i dla Ciebie sa jakieś granice?
Truskaweczka po temacie o wyborach uznała mnie za potwor(k)a bez serca. xD Nie no, dla mnie są, takie, że zazwyczaj dostosowane do innych ludzi. Wiem, na ile mogę sobie z kim pozwolić, kto strzeli focha, a kto się będzie śmiał. Sama jestem raczej dość gruboskórna, jeśli chodzi o mnie, ale nie dlatego, że nie mam żadnych kompleksów, tylko raczej... no nie wiem, po prostu jestem dość odporna, no i nigdy nie aspirowałam do bycia modelką. xD Więc jest różnica, mam ciotkę z zapędami do bycia księżniczką, królową balu i mocno przewrażliwioną na swoim punkcie, to raczej do niej nie strzelam tekstami, że te falbanki to mogłaby jej córka założyć, a nie ona. 
Albo że się umalowała jak Kleczkowska ze Złotopolskich. Natomiast do swojej mamy mogę - że buty kupiła sobie jak dla starej babci albo że w tej spódnicy bym nie wyszła, nawet jakby mi zapłacili. No ale samoocena mojej mamy nie zależy od mojego poklasku. Zresztą ona tak samo do mnie - "robisz sobie kolację? Ja bym na Twoim miejscu nie jadła..." xDDD albo "chcesz jajecznicę z 3 jajek? Na plaży rozkładasz się z daleka ode mnie". No ale to wszystko jest podszyte żartem. Tzn. treść się zgadza, bo np. przytyję ze 2 kg i ona to wyłapie i tak skomentuje, ale nie ma w tym hejtu, tylko przypomnienie, że niekoniecznie kolacja o 22:00 pójdzie w cycki. xD
- Kleoma
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Kiedyś awarie oświetlenia miałem. Przyszedł do mnie elektryk z Krakowa, był mega zapuszczony, zarośnięty i gruby. Zrobiłem obiad bo naprawa się trochę przeciągnęła, to zjadł aż 3 schabowe. Powiedziałem mu aby zaczął ćwiczyć, nie chciał słuchać i wyszedł.
No i masz na sumieniu jego dodatkowy tłuszcz. Widziałeś, że gruby i dałeś mu taki obiad?Sam sobie chyba nie wziął tych kotletów. A potem każesz mu ćwiczyć? To bezsensowne było i niedopuszczalne. I hipokryzja, obłuda..
- Kleoma
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Dziś na głównej stronie interii jest artykuł zatytułowany, że pleśń w mieszkaniu jest przyczyną otyłości...
Moi znajomi mieszkają w zagrzybionym, zapleśniałym mieszkaniu. Walczą z tym ale to wina przemarzających ścian w narożnym mieszkaniu i jeszcze z dachu się po ścianach leje. Po zimie co roku malują mieszkanie, odgrzybiają wcześniej różnymi płynami.
Pleśnieją im meble, często je wymieniają, pleśnieją ubrania, wszystko dosłownie.
A wszyscy domownicy są chudzi.
Zawsze się zastanawiam, po co niektórych ta hipokryzja ''jestem gruby, ale nie nazywajcie mnie tak, bo to chamskie''.
Hipokryzja? To po co nam w ogóle imiona? Przecież na ulicy, w pracy, szkole i wszędzie lepiej mówić: o to ty grubasie, cześć kaleko bez nogi, jak leci szkapinko chuda, witamy pana alkoholika. O co się obruszać skoro to prawda.
Jak mi koleżanka powie, że przytyłam to się nie obrażam. jak mi to powie mama, mój facet, moje dziecko to też nie.
Ale nie życzę sobie aby jakieś obce osoby albo ledwo znajome mnie w ten sposób obrażały. Ja od takich osób odbieram to jako napaść na mnie. I co z tego, że to prawda? Do kaleki też mówicie, że jest kaleką?
I absolutnie nie twierdzę, że być grubym jest super. Nikt siebie nie oszukuje. Ale skoro stwierdzam, że koszt schudnięcia jest za wysoki dla mnie, więc zostaje przy swojej wadze (oczywiście przy tym nie zajmuję dwóch miejsc w samolocie, nie opowiadam jak to cudownie być grubym, innych nie obrażam, ot żyję sobie spokojnie ze swoją tuszą) to po co mnie uświadamiać, że jestem gruba? Ja to wiem. Czy osobie za szczupłej też będziecie niepytane co spotkanie dobre rady dawać jak ma przytyć i wciskać pączki i z troską uświadamiać ją, że za szczupła? A jak w końcu nie wytrzyma i powie, że to chamskie też się będziecie dziwić?
213 2015-05-08 10:38:44 Ostatnio edytowany przez Anemonne (2015-05-08 10:51:15)
A dlaczego puszyści nie nabiorą zdrowego dystansu do swojego wyglądu? Skoro im ich tusza nie przeszkadza i nie chcą jej zmieniać ale za to przeszkadza, że ktoś im tak powie, to może niech psychicznie zmienią nastawienie? Jak mój narzeczony od podstawówki wygląda jakby nie miał jednego oka bo jest zamknięte pooperacyjnie, to też do końca życia ma się [wulgaryzm] jak codziennie kilkadziesiąt osób mijających na ulicy gapi się na niego z wytrzeszczem jakby był kosmitą i niektórzy obcy wypytują się o to? Os sameo początku nabrał takiego dystansu do tego, że sam z siebie potrafi zartować i inni czują się przy tym swobodnie bo nie muszą się obawiać, że jak coś zażartują to on strzeli focha.
Mój ojciec nie ma nogi i sam mówi na siebie kuternoga albo kaleka. Mówi, że jeszcze mu brakuje utrata oka, wtedy by nosił piracką czapkę, kupił sobie papugę, zakrył oko i pirata udawał. Jak ktoś do mnie gadał grubas to się nie obrażałem, bo byłem prosiakiem.
215 2015-05-08 17:35:20 Ostatnio edytowany przez truskaweczka19 (2015-05-08 17:36:55)
- truskaweczka19
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
truskaweczka19 napisał/a:Chyba i dla Ciebie sa jakieś granice?
Truskaweczka po temacie o wyborach uznała mnie za potwor(k)a bez serca. xD Nie no, dla mnie są, takie, że zazwyczaj dostosowane do innych ludzi. Wiem, na ile mogę sobie z kim pozwolić, kto strzeli focha, a kto się będzie śmiał. Sama jestem raczej dość gruboskórna, jeśli chodzi o mnie, ale nie dlatego, że nie mam żadnych kompleksów, tylko raczej... no nie wiem, po prostu jestem dość odporna, no i nigdy nie aspirowałam do bycia modelką. xD Więc jest różnica, mam ciotkę z zapędami do bycia księżniczką, królową balu i mocno przewrażliwioną na swoim punkcie, to raczej do niej nie strzelam tekstami, że te falbanki to mogłaby jej córka założyć, a nie ona.
Nie no spoko, rozumiem Nie uważam tak o Tobie, masz inne podejście, ale aż tak to nie uważam. Doczytałam co pisałaś dzisiaj, to też mniej tak uważam, więcej wyjaśniłaś. No tak, to właśnie zależy od osoby i z rodziną wiadomo, że częściej się pożartuje i ma to inny ton, nie jest to hejt. Jak chodzi o żarty, to czasem też pożartujemy i to co innego wtedy. No i tak, Ty bardziej gruboskórna na co dzień, ja nie, może czasem zbyt wrażliwa byłam, ale teraz nie, no ale gruboskórna nie, no ale tak, tutaj z tym co kolega mi mówił, to nie przesadziłam, bo zachował się chamsko. No, ale trudno, potem mu sama powiedziałam co myślę i zrozumiał no albo i nie w głębi ducha, ale to już nieważne, jego sprawa.
Pytałem dziś znajomego radiologa dlaczego w sumie nie ma tomografów dla ludzi naprawdę otyłych. No to się dowiedziałem, że tomograf większy można by zrobić. Nie ma problemu. Tyle, że.... to nie ma sensu bo i tak by się nic nie zobaczyło. Tkanka tłuszczowa jest tak gruba, że dawka promieniowania potrzebna do tego żeby zobaczyć cokolwiek byłaby zbyt duża i bardzo niebezpieczna.
- Kleoma
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Pytałem dziś znajomego radiologa dlaczego w sumie nie ma tomografów dla ludzi naprawdę otyłych. No to się dowiedziałem, że tomograf większy można by zrobić. Nie ma problemu. Tyle, że.... to nie ma sensu bo i tak by się nic nie zobaczyło. Tkanka tłuszczowa jest tak gruba, że dawka promieniowania potrzebna do tego żeby zobaczyć cokolwiek byłaby zbyt duża i bardzo niebezpieczna.
Są tomografy dla osób powyżej 120 kg wagi. Tylko jest ich bardzo mało, w niewielu szpitalach się znajdują. A tam gdzie nie ma a pacjent otyły jest i potrzebuje takiego badania to go wiozą do takiego szpitala gdzie jest a jeśli ambulatoryjnie tylko się leczy to wskazują gdzie odpowiedni dla niego tomograf jest i ma sobie sam pojechać.
Jest nowa otyła modelka. Ma 29 lat, 164 cm i 113 kg wagi podobno. Ale na moje oko to waży z paręnaście kg więcej jak nic.
TESS HOLLIDAY się nazywa. Nie umiem tu wstawić jej fotki. Piszą o niej, że jest nową ikoną stylu mimo, że taka gruba.
Mój ojciec nie ma nogi i sam mówi na siebie kuternoga albo kaleka. Mówi, że jeszcze mu brakuje utrata oka, wtedy by nosił piracką czapkę, kupił sobie papugę, zakrył oko i pirata udawał. Jak ktoś do mnie gadał grubas to się nie obrażałem, bo byłem prosiakiem.
No ja ważę już dobrze, ale tyłek i tak mam spory i do tego jestem fajtłapa, nie raz coś dupą strącę to się sama z tego śmieję i robię sobie żarty. Nie mniej jednak nikt do mnie nigdy nie powiedział że jestem gruba, a gdyby powiedział? Szczerze? Dostałby pewnie po gębie i tu nie chodzi o to czy to prawda czy nie prawda, ja sobie doskonale zdawałam sprawę z tego że jestem gruba, ale przez wiele miesięcy niewiele mogłam zrobić do czasu ustabilizowania mojego stanu zdrowia, więc winna się specjalnie nie czułam i tak było mi ciężko i z tym że przytyłam i z całym tym zakichanym leczeniem, więc gdyby ktoś mi na ulicy powiedział "uu ale gruba" to niewątpliwie dostałby po gębie.
Sama nie mam zwyczaju krytykować niczyjego wyglądu, czasami komentuję cudzy sposób odżywiania, jeśli kogoś dobrze znam, ale robię to taktownie i z troski, bo czasami ludzie na prawdę sobie nie zdają sprawy z tego co jedzą. Nie obchodzi mnie to czy ktoś waży tyle i tyle, ma takie czy śmakie ciuchy, na prawdę zwisa mi to kalafiorem, to nie moja sprawa, a przepraszam raz zwróciłam uwagę przyjaciółce, że jest zbyt szczupła, ale to była troska o nią i widać było że coś jest nie tak, bo z niegdyś pulchniejszej dziewczyny zaczęła robić się anorektyczka i między innymi właśnie przez takich ludzi "ależ ona gruba" a wcale gruba nie była, może z 5 kg nadwagi miała, skończyła w szpitalu...
219 2015-06-01 08:22:57 Ostatnio edytowany przez Olinka (2015-06-01 12:56:22)
Są tomografy dla osób powyżej 120 kg wagi. Tylko jest ich bardzo mało, w niewielu szpitalach się znajdują. A tam gdzie nie ma a pacjent otyły jest i potrzebuje takiego badania to go wiozą do takiego szpitala gdzie jest a jeśli ambulatoryjnie tylko się leczy to wskazują gdzie odpowiedni dla niego tomograf jest i ma sobie sam pojechać.
Tylko właśnie trzeba sobie zdawać sprawę, że zastosowana dawka promieniowania jest wtedy znacząco większa, żeby promienie mogły się przedostać przed tkankę tłuszczową.
Xie George Xiu i jego koledzy z Rensselaer Polytechnic Institute w Troy (stan Nowy Jork) opracowali komputerowy model ludzkiego ciała, uwzględniający jego różną budowę - zarówno osób szczupłych, jak i chorobliwie otyłych. Następnie modele te wprowadzono do programu symulującego skutki działania promieniowania na ludzkie tkanki.
Jak się okazało, tomografia komputerowa naraża narządy wewnętrzne otyłych mężczyzn na dawkę promieniowania wyższą średnio o 62 proc. w porównaniu ze szczupłymi, zaś u kobiet różnica ta wynosi około 59 proc.
Wcześniejsze badania wykazały, że badania metodą tomografii komputerowej nieznacznie zwiększają prawdopodobieństwo zachorowania na nowotwory. Wynika z tego, że badani otyli są o około 60 proc. bardziej narażeni na nowotwory z tego powodu. Jednak ryzyko nadal pozostaje małe i usprawiedliwione korzyściami medycznymi - uważa Xu.
Ostatnio UK zbulwersowała pewna sprawa:
Anne Broom ma 33 lata i nie pracuje od 2001 roku. Jej głównym źródłem utrzymania są zasiłki - do tej pory otrzymała ona od państwa około 100 000 funtów. Kobieta nie może pracować, ponieważ cierpi na depresję, a także odczuwa bóle w plecach, które spowodowane są jej tuszą.
Kobieta razem ze swoim narzeczonym pobiera w każdym miesiącu 800 funtów benefitów. Teraz chce ona dostać 10 000 funtów na organizację wesela, jednak nie jest do końca jasne jak miałaby spłacić ten dług. Kobieta uważa, że podatnicy powinni również zapłacić za jej miesiąc miodowy, na który chciałaby polecieć do Meksyku - tutaj wystarczy jej już tylko 2000 funtów.
Skromna uroczystość zdecydowanie nie jest w guście Anne. Brytyjka chce zostać przywieziona do kościoła dorożką, jej suknia powinna pochodzić od znanego projektanta, a dla 50 zaproszonych gości trzeba przygotować dobrego szampana i wykwintne potrawy. Na przyjęciu powinna też grać duża orkiestra.
Anne uważa, że bycie panną młodą to podstawowe prawo każdej kobiety: "Nie wiem dlaczego miałabym robić małe przyjęcie w urzędzie stanu cywilnego, przecież tam nie zmieściliby się wszyscy moi goście. Ślub w kościele jest znacznie bardziej romantyczny. Wolałabym nie brać w ogóle ślubu, niż mieć skromne przyjęcie, które tylko jeszcze bardziej by mnie unieszczęśliwiło".
I jeszcze mało optymistyczne dane na temat naszego podwórka:
Nadwaga i otyłość u dzieci to w Polsce już prawdziwa epidemia. Z raportu Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) wynika, że w ciągu ostatnich 20 lat w naszym kraju trzykrotnie wzrosła liczba dzieci z nadwagą. Polskie 11-latki są grubsze niż ich rówieśnicy w Europie i USA. Skala problemu narasta ? naukowcy mówią wręcz o epidemii otyłości wśród młodego pokolenia.
Otyłość i nadwaga u dzieci staje się palącym problemem. Według badań Instytutu Żywności i Żywienia odsetek dzieci i młodzieży z nadwagą i otyłością w Polsce w 1995 r. wynosił niecałe 9 proc., a w 2000 r. już ponad 11 proc. W kolejnych latach systematycznie wzrastał. Obecnie wynosi niemal 16 proc. Z dorosłymi nie jest lepiej. Aż co drugi boryka się z nadmiarem kilogramów. Badanie stanu zdrowia Polaków przeprowadzone w 16 województwach potwierdziło, że ? według wskaźnika BMI ? 62 proc. mężczyzn i 50 proc. kobiet w wieku od 20 do 74 lat ma nadwagę lub jest otyłych. To groźna sytuacja, ponieważ otyłość jest schorzeniem ? to nie tylko kwestia estetyki, ale przede wszystkim zdrowia.
(źródło: poradnikzdrowie.pl)
Chcąc podać źródło pochodzenia cytowanego tekstu, wpisz autora, tytuł artykułu/książki, nazwę strony lub serwisu, bowiem wklejanie linków jest regulaminowo zabronione.
Z góry dziękuję i pozdrawiam, Olinka
- Kleoma
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Biedny koń, który będzie musiał ciągnąć dorożkę z taką ciężką panną młodą. I czy podwozie wytrzyma to też jest pytanie.
O, fajnie, że znów wypłynął ten temat.
Dopiszę coś a proppos tego, że gruby wie jak wygląda i nie trzeba mu tego uświadamiać.
Otóż nie! Gruby może być zupełnie nieświadomy tego jak koszmarnie wygląda, bo jedyne co może zobaczyć, to swoje odbicie w lustrze i (zwykle) pozowane zdjecie.
I mało kto robi sobie zdjęcie własnej d***y. Mało kto widzi swoje trzecące się ciało kiedy zbiega ze schodów. Mało kto dostrzega faldy na swoim ciele w różnych pozycjach ciała. A OTOCZENIE TO WIDZI.
I obraz tego jak widzi gruby siebie, a jak go widzi otoczenie to zupełnie co innego.
A druga sprawa - ja potrzebowalam schudnąć ponad 16 kg żeby zmienił się mój rozmiar ubrań.
Czyli mogłabym utyc około 20kg, bo kiedy zaczynalam się odchudzać spodnie w rozmiarze 18 wcale jeszcze nie były takie ciasne, jeszcze bym mogła ze 2-3kg się pooszukiwać i dalej sobie wmawiać, że wciąż "nie tak źle" wygladam, bo przecież ciągle noszę ten sam rozmiar spodni! 20kg oszukiwania samej siebie.
I rozmawialam na ten temat już z kilkoma kobietami i ZAWSZE jest tak samo - zrob sobie kilka zdjęc w bieliznie, w ruchu, w różnych pozycjach, z tylu, nagraj się telefonem kiedy chodzisz, widok z tylu i poogladaj.
Zawsze jest ta sama reakcja... "nie miałam pojęcia, ze tak koszmarnie wygladam".
Grubi bardzo często maja pewną cechę wspólną z anorektykami - zaburzone postrzeganie własnego ciała tylko o przeciwnym wektorze. Anorektycy wmawiają sobie, ze wciąż sa grubi, a grubi wciąż chcą żyć w przeświadczeniu, że wcale tak źle nie wygladają.
Ale kamera to bardzo szczera przyjaciółka...
Prawda. Ja widywałem się tylko na zdjęciach w ubraniu w pozowanych. Owszem było widać, że jestem "większy" ale jakoś tragicznie to nie wyglądało. Ale zobaczyłem zdjęcia w bieliźnie i się przeraziłem, a jednocześnie znienawidziłem to ciało. I z nim walczę. Tylko coś ostatnio choróbska nie chcą mi za bardzo pomóc;)
- Otis
- Net-facet
- Nieaktywny
Mnie to rozwalają reklamy typu: "Obżarłeś się? Masz wzdęcia i gazy? Weź X - ulga gwarantowana".
Teraz dalej będziesz mógł bezmyślnie wpierniczać co popadnie
Takie czasy. Organizm daje jasne sygnały, że coś mu nie pasuje. A my zamiast organizmu posłuchać i nie dostarczać tego co nie pasuje to staramy się te sygnały zdusić i wspomagać się różnymi środkami. Jak się odpowiednio je, zgodnie z tym co chce nasz organizm to niczym się wspomagać nie musimy.
225 2015-06-01 14:58:16 Ostatnio edytowany przez Małpa69 (2015-06-01 15:12:02)
Ja uważam że to cudza sprawa jak ktoś wygląda i o ile nie mówimy o przyjaciółce czy członku rodziny to nie wypada ledwie znajomej czy komuś na ulicy powiedzieć "aleś ty gruby" albo "ale z ciebie kijek", bo o ile można uznać że do osoby bliskiej mówimy to z troski i może nawet uda nam się coś zmienić, o tyle powiedzenie tego do kogoś ot tak, raczej nie będzie dobrze odebrane, to tak samo jak ze sposobem ubioru, nie ma nic złego w tym że powiem własnej siostrze że wygląda w tym czy w tym źle, bo mówię to w dobrej wierze i ona o tym wie, ale komentowanie czyjegoś ubrania na głos na ulicy, tak że ta osoba to słyszy uważam za wielce niekulturalne.
A otyłość to tylko jedna część problemu, bo odżywianie obecnie jest ogólnie ogromnym problemem i są także szczupli ludzie którzy jedzą byle jak, byle co, kupę cukru, chodzę na zajęcia z takimi młodymi dziewczynami z gimnazjum, każda szczupluteńka, a jak popatrzeć z boku na to co one jedzą, to z samych zajęć lekko 1500 kalorii praktycznie samego cukru i może są szczupłe, ale czy to w dłuższej perspektywie wyjdzie im na dobre? Także problemem nie jest tylko otyłość, ale ogólne koszmarne zwyczaje żywieniowe, bo można być i szczupłym wizualnie, a mieć wątrobę oblezioną...
Dodam też że ja nawet jako osoba grubsza i jak wiecie wątłego zdrowia, zawsze lubiłam maszerować, lubiłam aktywność, taką zwykłą dnia codziennego, a nie raz przyglądam się szanownej młodzieży i ręce opadają, bo co po niektórym ciężko jest wejść po schodach na 3 piętro i wcale niekoniecznie są grubi, ale z tych ton cukru mięśni też nie zbudują... 
Idąc dalej, teść chciał zatrudnić naszego kolegę, kolega musiał dojechać do pracy rowerem 3 km, młody, zdrowy chłopak, po przejechaniu tych 3 km stwierdził że on już nie ma siły pracować i dosłownie opadł z sił, 3 km! to ja jako osoba chora i ważąca w pewnym momencie 120 kilo, znacie moją historię nie będę się rozpisywać, robiłam 20 km dziennie. Mój ojciec waży 140 kilo, ma cukrzyce, on potrafi w ciągu godziny przejechać 30 km na rowerze, albo przejść per pedes naście kilometrów, więc waga, wagą oczywiście jest szkodliwa, ale nie można powiedzieć że nie są problemem ludzie PÓKI CO szczupli a robiący tak jak robią.
Dalej, mam psa, wychodzę z nią na długie marsze, przynajmniej jeden taki marsz trwa 1,5 godziny w tym czasie przechodzimy właściwie na około całe nasze miasteczko i kawałek lasu, a tu wychodzi młoda szczupła i zdrowa dziewczyna z psem i stoi z tym psem w miejscu dobre pół godziny, albo jeszcze tyłek na ławce posadzi, bo tak jej ciężko... Moja prababcia która ma 87 (chyba) lat ma więcej siły i energii niż co po niektórzy młodzi ludzie. Można to określić mianem 20 letnich emerytów, ludzie młodzi, zdrowi a funkcjonują jak stare dziadki... Dramat przez duże D.
Podsumowując nawet te osoby których waga jest prawidłowa, powinny przyjrzeć się temu co jedzą, oraz wydolności swojego organizmu, zbadać stan swojej trzustki i wątroby, bo pozornie można być szczupłym i niby zdrowym, a wcale tak nie jest.
PS Otis to tak jak z tymi pastylkami na kaszel palacza
226 2015-06-01 16:16:11 Ostatnio edytowany przez Otis (2015-06-01 16:18:00)
- Otis
- Net-facet
- Nieaktywny
Jak patrzę jak mało (właśnie tak!) dzisiaj ludzie jedzą to też się nadziwić nie potrafię. Kawka, ciasteczko, kanapeczka, chuda wędlinka, jakiś owoc, trochę słodyczy. Kobiety i faceci. I nadal źle; nadwaga i kłopoty ze zdrowiem. Ostatnio przyniosłem i rozpakowałem czekoladę ? tylko jedna na pięć osób się skusiła. Wszyscy poniżej 30, wszyscy coś o kaloriach pod nosem. No ręce opadają. Nie rozumiem, jak można trzymać swoje ciało w takim reżimie ? nie ruszać się i nie jeść. Przecież to jest samobój. Jak taki komputerowy mol, bez kondycji, niedożywiony, z nosem w ekranie przez 10 godzin dziennie ma mieć frajdę z czegoś więcej niż nowy elektroniczny gadżet czy gra? Z seksu miał nie będzie (że nie wspomnę o jego kobiecie), do tego potrzebna kondycja. A jak seks ma być często i dobry to ta kondycja jest nr 1. Frajdy brak, energii brak? A potem: ?mam depresję (zdiagnozowaną a jakże), jestem przemęczona, zestresowana, nie mogę się wyspać, bóle ogólne, mam już wszystkiego dość??, jeszcze potem ?musze się za siebie wziąć, może jakaś dieta?, jeszcze potem ?wszystkiego próbowałam, nie chudnę, muszę to zaakceptować?. I tutaj zaczyna się wujek/cioteczka dobra rada. To jest super proste ? jeść, jeść i jeszcze raz normalnie jeść, i regularny ruch, nie od wielkiego dzwonu, z okazji noworocznej obietnicy, nie z okazji zbliżającego się sezonu bikini. Po prostu. Ale po co ja to piszę? Ilu czytających zamiast założyć teraz dobre trampki będzie przez dwa dni sprawdzało, jakie to są te dobre trampki i gdzie warto biegać. I czy pić wodę przed czy po? dyskuskutując na forum, ile to od czego zależy.
Są jeszcze nowonawróceni - przestępując z nóżki na nóżkę zaczynają dyskutować o wydumanych dietach paleo, ketozie i leczeniu wybitego kciuka o tym, jak to nabawił się jeden z drugim kontuzji na siłowni, na którą ?chadzają? od może dwóch lat, a raczej od dwóch lat mają na nią karnet. Albo jak z kumplami raz w tygodniu pokopie taki piłkę, albo zagra w kosza. Nie gadam z takim ludźmi bo mnie pusty śmiech bierze, serio. Bo to są komiczne dyskusje. Z praktykami rozmawia się o tym, czy daliśmy radę w ostatnim biegu w wawie, rajdzie rzeźnika czy innym sprawdzianie. Nikt o diecie nie dyskutuje. Te 5-10 km biega się codziennie, je się normalnie, a kocha ile sił . A kontuzje się leczy. Albo zmienia dyscyplinę.
Małpa ja też warząc te 110kg nie miałem problemu przejechać ponad 100km w jedną stronę i potem za parę godzin wrócić. Tyle, że to było dużo bardziej męczące niż przy obecnej wadze:) Kilkadziesiąt minut różnicy mówi samo za siebie;)
Otis skoro ludzie jedzą tak mało to dlaczego Polacy powoli znajdują się w czołówce najbardziej otyłych narodów świata? W pewnych "kategoriach wiekowych" zajmujemy już mało zaszczytne 1 miejsce.
Zresztą po co mają zakładać zaraz trampki? Bieganie to nie jedyny słuszny sport. Jest cała masa innych. Ważne żeby na początek robili cokolwiek. Bieganie dla otyłych jest średnio mądrym pomysłem.
228 2015-06-01 18:28:18 Ostatnio edytowany przez Iceni (2015-06-01 18:28:56)
Kurde, muszę sobie lepsze siodełko kupić... ja ostatnio przejechałam 40 i tak mnie d... bolała, ze myślałam, że już na stojąco będę do domu wracać 
Albo majtki żelowe?...
229 2015-06-01 18:37:28 Ostatnio edytowany przez Otis (2015-06-01 18:43:58)
- Otis
- Net-facet
- Nieaktywny
M?rtainn, otyłych to ja w ogóle w tych kwestiach szerokim łukiem omijam, bo tu od leczenia trzeba zacząć. Trampki to dla całej reszty, jako podstawa normalnego funkcjonowania. I nie w okresie pomiędzy 27 a 33 rokiem życia, tylko pomiędzy 0 a 100 Bo to kolejny temat: ?biorę się za siebie? mówi 29.latek. I trwa to czas jakiś nawet. Czasem 2 lata, czasem 4. I tyle. Ile osób ze środowiska z którego pochodzisz (a nie z ze środowiska zawodowego) uprawia czynnie po 40. jakiś sport?
Jasne, że bieganie to nie jedyny słuszny sport. Ale najłatwiejszy i najbardziej dostępny. Dla mnie to tylko higiena, tak jak siłownia i mycie zębów. Filozofii nie robię z tego żadnej.
Iceni - rower to strata czasu. Jeszcze jak ktoś ostro daje, to ok. Dla większość szybki spacer to dwa razy tyle co wożenie pupy na siodełku. Rower zasadniczo ułatwia poruszanie.
Akurat moje środowisko nawet to z którego pochodzę jest mało miarodajne bo to bardzo usportowione środowisko:) W bardzo różnych dyscyplinach:) Sport był w nim od zawsze i pewnie będzie zawsze:)
231 2015-06-01 18:48:04 Ostatnio edytowany przez Iceni (2015-06-01 18:51:46)
M?rtainn, otyłych to ja w ogóle w tych kwestiach szerokim łukiem omijam, bo tu od leczenia trzeba zacząć. Trampki to dla całej reszty, jako podstawa normalnego funkcjonowania. I nie w okresie pomiędzy 27 a 33 rokiem życia, tylko pomiędzy 0 a 100
Jasne, że bieganie to nie jedyny słuszny sport. Ale najłatwiejszy i najbardziej dostępny. Dla mnie to tylko higiena, tak jak siłownia i mycie zębów. Filozofii nie robię z tego żadnej.
Iceni - rower to strata czasu. Jeszcze jak ktoś ostro daje, to ok. Dla większość szybki spacer to dwa razy tyle co wożenie pupy na siodełku. Rower zasadniczo ułatwia poruszanie.
Nie mogę chodzić. Cztery lata temu wpadłam na taki pomysł i zaczęłam chodzić marszem do pracy - w sumie to było około 10 km dziennie, w porywach do 15. Chodziłam tak przez około 4 lata. Każdy roboczy dzień +10 km. Miałam nawet taką aplikację na starym samsungu liczącą kroki - poniedziałek-piątek około 14 tys. kroków codziennie
Waga bez problemu rosła - może i chodzenie spala kalorie, ale masakrycznie również pobudza apetyt. Dodatkowe 2h na świeżym powietrzu swoje robią.
Po 4 latach dorobiłam się zapalenia powięzi w stopach (pomimo używania butów sportowych). dalsze chodzenie groziło jedynie trwałą deformacją stopy (ostrogą piętową).
Dziękuję, wolę rower.
- Otis
- Net-facet
- Nieaktywny
No i, jak to mówią, pozamiatali.
Spacery = kontuzja ale i nadwaga. Jak zwykle nie nadążam
233 2015-06-01 18:57:16 Ostatnio edytowany przez Małpa69 (2015-06-01 19:10:24)
Ja poruszam się piechotą, prócz dystansów długich wtedy samochodem, a rower mam stacjonarny, poziomy, ma fotel więc dupa nie boli, dla mnie to było i jest świetne rozwiązanie na okres zimowy, chociaż jeżdżę na nim cały rok, ale zimą kiedy mroźne, wilgotne powietrze to niestety odczuwam astmę dużo intensywniej niż normalnie więc nie spędzam na dworze tyle czasu co przez resztę roku, i taki poziomy rower wyrabia mięśnie nóg, brzucha, poprawia wydolność organizmu więc ja nie uważam żeby to nie miało sensu
Ja również mam uszkodzone stopy, dlatego na długie spacery muszę chodzić w sztywnych i długich butach, ale ogólnie ja uwielbiam łazić, najbardziej po lasach, wertepach dlatego mam łydy takie bo zaiwaniach w glanach wiele kilometrów od wielu już lat Pudzian nie ma takich łydek jak ja
Wiesz Otis niektórzy mają pewne predyspozycje lub małe wady o których nawet nie wiedzą i które pod czynnikiem wyzwalającym niestety bardzo szybko się powiększają. Zresztą mój 50 letni kolega całe życie był bardzo aktywny, dużo chodził, był szczupły, a niestety teraz czeka go operacja stawów biodrowych sprawa która zwykle dotyka ludzi otyłych, nie ćwiczących, a jak widać nie ma reguły.
Ruch jest człowiekowi potrzebny, ale tu też trzeba zachować rozsądek i umiar, bo zwykłym byle ćwiczeniem źle wykonanym można sobie zrobić krzywdę. Nie mówiąc już o osobach trenujących wyczynowo, bo mnie serce boli kiedy patrzę na mojego, kiedy na każdą zmianę pogody, reaguje totalnym bólem, bo miał wyłamany bark, połamane żebra, wyłamane kolana... a to się wszystko przez całe życie będzie odzywać.
- Otis
- Net-facet
- Nieaktywny
Na ?niektórych? się zgadzam. Jeśli jednak ?niektórzy? = ?większość narzekających leniuchów? to kwestię nadwagi w Polsce trzeba przedefiniować jakoś. Bo to w takim razie problem kiepskich genów a nie marnego trybu życia.
No i, jak to mówią, pozamiatali.
Spacery = kontuzja ale i nadwaga. Jak zwykle nie nadążam
Ale to jest fakt potwierdzony. Długotrwały wysiłek o niskim poziomie aktywności sprzyja.... tyciu.
Naukowcy (Maachi) dowiedli, że osoby otyłe miały podwyższony poziom c-reaktywnego białka, interleukiny-6 oraz czynnika martwicy nowotworów alfa. Pojawiły się tezy, że podobny stan zapalny przyczynia się do spadku tolerancji insuliny (np. przez mięśnie szkieletowe) ? czyli pojawia się insulinooporność. Z tym wiąże się dalsze odkładanie tłuszczu, niewydolność trzustki, cukrzyca -> kompletny syndrom metaboliczny. U osoby chorej kolejne dostarczane ciału węglowodany powodują silny wyrzut insuliny, ale działanie tego hormonu jest zaburzone. Mięśnie nie ?przyjmują? węglowodanów. Poziom glukozy we krwi mimo ?pompowania insuliny? (jedynego hormonu obniżającego poziom cukru we krwi) jest podwyższony. Cukry są szybko odkładane w postaci złogów tłuszczu, trzustka produkuje nadmierne ilości insuliny (organizm ?widzi? że poziom glukozy we krwi jest podwyższony). Po pewnym czasie może to prowadzić do niewydolności trzustki (konieczne staje się podawanie syntetycznej insuliny, z zewnątrz). Dodatkowo wiemy, że ze składowaniem tłuszczu w adipocytach (i wokół narządów wewnętrznych) wiąże się podwyższony poziom estrogenów, spadek ilości testosteronu. Załóżmy, że osoba otyła rozpoczęła intensywny program ?cardio?. Długotrwały trening aerobowy przyczynia się do dalszego wzrostu stanu zapalnego ? przez wpływ na kortyzol. Efekt może być odwrotny do zamierzonego. Podobnie trening siłowy czy interwałowy powodują gigantyczny wyrzut kortyzolu ? jednak jest to ?rekompensowane? produkcją testosteronu, IGF-1/hormonu wzrostu, adrenaliny, noradrenaliny. Dodatkowo trening siłowy i interwałowy budują mięśnie ? czyli głównego odbiorcę węglowodanów i ?piec? spalający nadmiar tłuszczu. Nadmierne prowadzenie treningu ?cardio? może co najwyżej spowodować spadek masy mięśniowej lub pogorszenie się jej jakości.
Wykazano, że
Im więcej mleczanów powstaje w trakcie wysiłku ? tym silniejsza odpowiedź hormonalna ? testosteron, hormon wzrostu/IGF-1 oraz lepsze spalanie tkanki tłuszczowej,
Najwięcej kwasu mlekowego powstaje w trakcie pracy o maksymalnej intensywności, trwającej 10-90 sekund (sprinty, przeciąganie ciężaru po ziemi, bieg pod górę, walka zapaśnicza, turniej bokserski/tajbokserski, konkurencje strongman, trójbój siłowy, podnoszenie ciężarów),
Największe powysiłkowe spalanie tłuszczu wiąże się z wykonaniem co najmniej kilkuminutowej pracy o jak największej intensywności (tętno 180-200 uderzeń serca na minutę, dla młodej, zdrowej, wytrenowanej osoby),
Trening aerobowy ma nikły wpływ na powstawanie kwasu mlekowego, a jego wpływ na poziom testosteronu jest negatywny,
Kobiety mogą mocniej reagować na beztlenowe wysiłki dużej intensywności np. w badaniu na zawodniczkach startujących w turnieju bokserskim wykazano, że panie miały wyższy poziom kortyzolu (911nmol/L) w porównaniu do panów (600 nmol/L). Jednak istnieją też badania mówiące o odwrotnej zależności (mężczyźni trenujący taekwondo wydzielali dwukrotnie więcej kortyzolu od kobiet),
Najwyższe dobowe wahania kortyzolu występują rano (dobowy cykl). W jednym z eksperymentów stężenie tego hormonu wynosiło odpowiednio 229 (rano), 152 (przed treningiem) i 155 (po treningu) nmol/L,
i jeszcze
Długofalowy wpływ ?treningu cardio? na mięśnie i skład ciała
Wykazano, że w długim okresie ciała trening aerobowy przyczynia się do strat ?suchej masy ciała? ? co ma wpływ na mniejsze spalanie kalorii przez organizm (Westcott, 2009). Jeśli wraz ze spadkiem masy mięśniowej nie zmniejszy się podaży kalorii, mamy receptę na otłuszczenie ciała. Boutcher sugeruje, że najskuteczniejszym sposobem na pozbywanie się tkanki tłuszczowej jest zastosowanie treningu oraz zmian w diecie. Potwierdza to meta-analiza badań wykonana przez Millera ? podsumowanie 493 badań.
Williams wykazał (na podstawie badań 12 568 biegaczy w ciągu 9 lat obserwacji), że tylko ci którzy zwiększyli przebiegany tygodniowo dystans lub tempo nie ?utyli?. Pozostali którzy utrzymali przebiegany dystans i/lub intensywność treningu ? byli grubsi na koniec badań
Otis zależy czy mówimy o ruchu typu spacer, jakieś drobne ćwiczenia, czy o trenowaniu np jakiegoś sportu wyczynowo, bo jak napisałam wyżej, Mój trenował sztuki walki, miał nawet licencję i wiązał z tym przyszłość był 120 kilogramową kupą mięśni, na skutek pewnej choroby utracił prawie całą masę mięśniową i spędził prawie rok w szpitalu w związku z tym nie mógł już zawodowo się tym zajmować, urazy jednak pozostały, kolana ma rozwalone dokumentnie, bywa że ledwo chodzi, ma problem z zejściem po schodach, stare urazy dają o sobie znać przy zmianach pogody i będą do końca jego życia.
Moja koleżanka tancerka, dziewczyna w moim wieku, ma już tak rozpierniczone stawy w nogach, że właściwie większość czasu chodzi w stabilizatorach bo ciągle coś jej "ucieka".
I to nie jest w tym wypadku wina genów, sport wyczynowy choć na jedne rzeczy dobry, na drugie szkodzi i to bardzo.
Pomijam że jeśli już ktoś jest otyły to marsz czy bieganie nie jest dla niego, bo rozwali sobie stawy i najlepszy w tym wypadku jest właśnie rower, bo staw raz już rozwalony będzie dawał o sobie znać i schudnąć warto, ale warto to robić z głową, bo nieumiejętnymi ćwiczeniami czy rygorystycznymi dietami można sobie zrobić więcej szkody niż pożytku.
237 2015-06-01 19:38:01 Ostatnio edytowany przez Otis (2015-06-01 20:05:38)
- Otis
- Net-facet
- Nieaktywny
M?rtainn, weź Ty się z tymi cytatami zlituj (i powiedział "przestępując z nóżki na nóżkę zaczynają dyskutować o wydumanych dietach paleo, ketozie (...)", Otis post 226). Ja mówię o normalnym regularnym wysiłku, a nie o jakiejś patologicznej konwersji z chorego tłustego na chorego jeszcze tłustszego. Chory tłusty do lekarza. Normalnemu zakładamy wrotki i jazda. Jeśli połączymy to z normalną dietą to będzie ok. Zwykle jest gorzej, bo taki delikwent przy ?zaczynam dbać o siebie? na początek wrzuca jeszcze jakąś dietę wspomagającą to ?dbam o siebie?. A potem popuszcza w drugą stronę. Ale to oczywiście wina ?mechanizmów?. Do tego, jak organizm przez ponad 30 lat nic nie robił, to nawet intensywne spacery grożą wypadkiem. Jest pewna perspektywa, z której te rzeczy widać zupełnie wyraźnie. Bez filozofii.
(a propos cardio - to pewnie dlatego Kenijczycy są tacy grubi, aż strach zakładać trampki )
Małpa69, ja o sporcie wyczynowym niczego nie mówiłem, bo to jest jeszcze insza bajka. Nie stawiałbym go w opozycji do ?Ruch jest człowiekowi potrzebny, ale tu też trzeba zachować rozsądek i umiar?. Tę mantrę niech sobie powtarzają noworoczni odchudzacze. Niech się tyko przy tym nie zgrzeją Normalnie dbający o siebie człowiek, dla którego ruch jest zwykłym elementem codziennej rutyny do takich słów może się jedynie uśmiechnąć. Bo oczywiście, że sport to wysiłek, wyczerpanie i nierzadko ból. Takie jest założenie. Taka jest ścieżka do silnego i zdrowego ciała. Nie ma innej. A jak ktoś chce się pozbyć tłuszczyku na brzuszku to liposukcja raczej.
Ja sobie wypraszam
12 lat temu ja ważyłam 54 kg, byłam absolutnie zdrowa a schody zaczęły się po ciąży. PO, nie w trakcie.
Kiedyś wzylam 54kg, a teraz samej "suchej masy" mam 52kg. W ciągu ostatnich 5 lat zyskalam 4 kg mięśni a MIMO TO utylam 30 kg.
I dorobiłam się. Insulinoopornosci gdzieś po drodze, co niejako potwierdza to, co zacytował Martainn.
Ruch naprawdę nie jest panaceum na wszystko. Jest przynajmniej kilka innych czynników sprzyjających tyciu.
- Otis
- Net-facet
- Nieaktywny
Żeby NABAWIĆ się insulino-odporności trzeba robić sobie źle długo i z premedytacją. To raczej potwierdza moje, że ?taki delikwent przy ?zaczynam dbać o siebie? na początek wrzuca jeszcze jakąś dietę wspomagającą to ?dbam o siebie?. A potem popuszcza w drugą stronę.?
Iceni, źle traktujesz swoje ciało. Oddawaj
Wiesz, rzecz w tym, że nie ma dowodów na to czy otyłość się bierze z insulinooporności, czy insulinoopornosc z otyłości. NIE MA jednoznacznej odpowiedzi na to.
Z twojego twierdzenia wynikałoby, ze ja nabawilam się insulinooporności ważąc w granicach 75-78 kg, bo więcej niż tyle wazylam tylko dwa razy przez kilka miesięcy jakieś 5 i 3 lata temu. Potem schudlam do tych 78 i utylam znowu.
Nijak to się ma do twojej teorii.
Do insulinoopornosci można mieć skłonności genetyczne - na tej samej zasadzie jak ktoś ma kiepską tarczycę.
Ty masz zakodowane ktoś jest gruby = zre a nie dostrzegasz opcji ktoś zre bo jego trzustka głupieje.
241 2015-06-01 20:36:10 Ostatnio edytowany przez Martainn (2015-06-01 20:39:51)
Niekoniecznie. Insuliooporności można nabawić sie szybko i łatwo. Szczęśliwie szybko i łatwo można się jej pozbyć. Większość ludzi otyłych ma problem z insulinoopornością. I to dla nich są diety typu keto które zdajesz się tu wyśmiewać. Dlaczego? Bo diety te eliminują główny czynnik utrudniający chudnięcie, czyli właśnie insuliooporność. Owszem można po prostu jeść normalnie i chudnąć przez wiele miesięcy. Ja wolę jednak rozwiązania skuteczne. W każdej sytuacji wybieram sposób najskuteczniejszy. Dlatego też diety keto mają takie powodzenie. Dają szybkie efekty. A u otyłych to bardzo ważne. Widząc szybki efekt są w stanie dietę trzymać z zaciętością. Więc ja jednak wolę przestępować z nóżki na nóżkę bo mam wieloletnie doświadczenie z testowaniem bardzo różnych diet, systemów treningowych i wiem co jest skuteczne, a co jeszcze skuteczniejsze;) Ty możesz mieć inne podejście. Ja zawsze wybieram najskuteczniejsze rozwiązanie.
Wiesz, rzecz w tym, że nie ma dowodów na to czy otyłość się bierze z insulinooporności, czy insulinoopornosc z otyłości. NIE MA jednoznacznej odpowiedzi na to.
W przypadku insuliooporności nabytej jest jednoznaczna odpowiedź:) W przypadku genetycznej w zasadzie też. Geny;) Mógłym to opisać, ale ten temat nie jest naukową dywagacją na temat powstawania insuliooporności. Ja też ważąc powyżej 100kg miałem problem z insulioopornością. Po zejściu do obecnej wagi już nie mam:)
Kwestią kluczową w odchudzaniu jest parcelacja składnikami odżywczymi, dlatego ja jednak wolę dyskutować i proponować to co jest skuteczne dla konkretnej osoby. Najprościej jest powiedzieć "jedz normalnie". Tyle, że to jedz normalnie na dłuższą metę nie jest skuteczne.
- Otis
- Net-facet
- Nieaktywny
Iceni,
W wieku 28 lat ważyłaś 54 kg. Wiele lat potem dobiłaś do 75-78 i nabawiłaś się insulino-odporności. Co ma z tym wspólnego sport? Nic. A ile diet sobie w międzyczasie zafundowałaś? Ile ?jutro tylko woda z cytryną??
Nie, nie mam przeświadczenia, że ? używając twoich słów ? ?ktoś jest gruby = zre?. Za to mama mówiła - na złodzieju czapka gore.
Nie mam nic do ludzi grubych. Uważam tylko, że trzeba o siebie dbać. I to dużo, dużo, dużo, dużo więcej niż trochę. A otyli muszą więcej robić a mniej mówić. I nie zgłaszać swoich pretensji w formie ?bo ty uważasz?. Przez całe swoje życie, od dziecka, wylałem hektolitry potu. Nie zbieram i nie cytuję koncepcji o dietach i metabolizmie. Nie dbam o urodę ani mięśnie estetyczne (takie bicepsy na przykład). Po prostu zasuwam. Znam swój organizm na wylot, i wiem co mówię i o czym mówię. Widzę jak ludzie przed 30. osuwają się w coś, co skończy się sporą nadwagą i insulinoodpornością właśnie. I w sumie nic mi do tego.
243 2015-06-01 21:23:30 Ostatnio edytowany przez Iceni (2015-06-01 21:26:02)
Co ma z tym wspólnego sport? Napisałam ci, że teraz mam 52 kg masy beztłuszczowej - jedynie 2 kg mniej niż kiedyś ważyłam cała, razem z tłuszczem.
Mięśnie mi chyba same z siebie nie urosły, prawda? (No, może poza ostatnim kilogramem mięśni, który owszem, urósł sam z siebie )
Ja już tu pisałam kilka razy - kiedyś biegałam, od 20+ lat jeżdżę systematycznie na rowerze, maszerowałam również skutecznie przez kilka lat. I co? Tyłam równie skutecznie. To ma do tego sport. Nic mi nie dał jeżeli chodzi o utrzymanie wagi. Nic.
(Pomijając już zupełnie fakt, ze przez ten czas pracowałam fizycznie i ruchu, wysiłku i sportu miałam naprawdę pod dostatkiem)
244 2015-06-01 21:29:52 Ostatnio edytowany przez Małpa69 (2015-06-01 21:31:33)
Żeby NABAWIĆ się insulino-odporności trzeba robić sobie źle długo i z premedytacją. To raczej potwierdza moje, że ?taki delikwent przy ?zaczynam dbać o siebie? na początek wrzuca jeszcze jakąś dietę wspomagającą to ?dbam o siebie?. A potem popuszcza w drugą stronę.?
Iceni, źle traktujesz swoje ciało. Oddawaj
Wiesz co Otis zaczynasz mnie już wkurzać z tym swoim mądrzeniem, ja mam insulinoodporność i cukrzycę typu drugiego, ale podłożem mojej cukrzycy są geny, bo u mnie prawie cała rodzina ma cukrzycę, łącznie z moim chudym jak patyk i wysportowanym dziadkiem, jak i szczupłą mamą. Ja nigdy dużo nie jadłam, odżywiałam się zdrowo, słodkiego nigdy nie lubiłam, do słodyczy o ironio zaczęło mnie ciągnąć dopiero jak zachorowałam, więc nie udawaj że zjadłeś wszystkie rozumy. Bo ja byłam mega zdrowa, odżywiałam się zdrowo, nie żarłam słodyczy, chipsów, bułeczek a i tak zachorowałam, a na skutek tego przytyłam bagatela 60 kilo, Martainn Ci wytłumaczy jak działa na organizm niezdiagnozowana cukrzyca, a ja żyłam tak kilka lat, tyłam i nie wiedziałam dlaczego, gdzie mój bilans kaloryczny nie był wyższy niż 1500 i to na zdrowych produktach, a potem cały problem się skończył bo dostałam diagnozę, leki i schudłam, a jadłam praktycznie tak jak zawsze wywaliłam z diety jedynie część warzyw i innych produktów które miały wysoki IG.
245 2015-06-01 21:34:31 Ostatnio edytowany przez Otis (2015-06-01 22:35:48)
- Otis
- Net-facet
- Nieaktywny
Martainn, zdrowy człowiek to nie jest człowiek szczupły i ładny, nie mylmy filozofii. Człowiek zdrowy to człowiek, którego organizm jest silny i wydolny. Którego stawy są wytrzymałe i działają jak należy. Czy ma 25 czy 45 lat. Powie Ci to każdy normalnie wykształcony trener (może z wyjątkiem sumo ). Odchudzanie dietami typu keto jest dla przypadków patologicznych, które zabrnęły w jakiś cholerny ślepy zaułek. Ja się nie pytam: jak usunąć skutki pożaru, bo jest już za późno ? zawsze będzie śmierdziało spalonym i przez resztę życia niewiele dobrego już wyrośnie. Ja się pytam: jak tam pani z panem trafili. Diety, brak ruchu, diety, brak ruchu, kompulsywne zachowania, diety, brak ruchu. Zapomniałem o trzustce. I tarczycy. Kobietom należy chyba odpuścić, bo i tak łatwo nie mają. Ale faceci?
He. Ja podejrzewam, że ja się załatwiłam dietą wege. Pewności nie mam, ale podejrzenia owszem. I żeby nie było, że sobie krzywdę robiłam, to jadłam naprawdę urozmaicenie, bogato i zdrowo. Tyle, ze niskotłuszczowo, więc ładowałam w siebie białko, głownie roślinne, (ale nie tylko, bo jadałam jajka i nabiał) oraz węglowodany.
Przeszłam na "zdrową dietę", kombinowałam, jadałam zdrowe cuda na patyku, mogłabym robić za leksykon dziwacznych składników odżywczych - a mimo to w ciągu 5 lat moja waga wzrosła o 10 kg.
Problem się zaczął, jak mi organizm siadł, zaczęła się anemia i inne przypadłości i trzeba było zacząć w siebie pakować białko zwierzęce, żeby zdrowie wróciło. Wróciło, ale z kolejnymi 5 kilogramami - i zaczęły się problemy
247 2015-06-01 21:40:19 Ostatnio edytowany przez Otis (2015-06-01 21:40:41)
- Otis
- Net-facet
- Nieaktywny
Wiesz co Otis zaczynasz mnie już wkurzać z tym swoim mądrzeniem, ja mam insulinoodporność i cukrzycę typu drugiego(...) więc nie udawaj że zjadłeś wszystkie rozumy.
Małpa, raz cukrzyca, raz stopa, raz trzustka, raz tarczyca. Dlatego powiedziałem ? ?kwestię nadwagi w Polsce trzeba przedefiniować jakoś. Bo to w takim razie problem kiepskich genów a nie marnego trybu życia?. No to jak będzie?
248 2015-06-01 21:43:02 Ostatnio edytowany przez Małpa69 (2015-06-01 21:46:36)
Iceni mówiłam Ci kiedyś przy okazji o tym moim szczupłym koledze co ma problem z biodrami, i właśnie podejrzewam że u niego to też wegetarianizm przyczynił się do tego problemu.
Ja z kolei uważam że w mojej rodzinie prócz genów które niewątpliwie odgrywają tu dużą rolę, a niestety u mnie to są geny z dwóch stron, bo tak akurat wyszło że i moja mama i mój tata i moja babcia i mój dziadek, mają cukrzycę, ale kiedyś ja i rodzice byliśmy na Dukanie krótko po tym cukrzyce zdiagnozowano u całej naszej trójki, podejrzewam że dieta kompletnie pozbawiona węglowodanów w pewnych etapach spowodowała upośledzenie metabolizowania cukrów.
Co do Ciebie Otis to szkoda mi słów, skąd czerpiesz swoją wiedzę, studia dietetyczne? medyczne? Daruj sobie na prawdę i wyobraź sobie że ja choruję na astmę, cukrzycę, wrzody, kręgosłup i również na wspomnianą przez Ciebie tarczycę, całe życie byłam aktywna i zdrowo się odżywiałam, czemu zachorowałam, właściwie z dnia na dzień? Nie wiem na pewno nie od tego co jadłam i na pewno nie z braku ruchu, po włączeniu leczenia hormonalnego i leczenia cukrzycy, zaczęłam błyskawicznie chudnąć w pierwszym momencie poleciało mi od niczego 10 kilo, a potem stopniowo spadało, miałam momenty że waga się zatrzymywała, ale to w tych momentach kiedy moje choroby były nieustabilizowane, a tak chudłam bez żadnych drastycznych zmian w mojej diecie, bo nie wiele co się w niej zmieniło.
Dlaczego w Polsce? Nadwaga jest problemem we wszystkich wysoko rozwiniętych krajach.
A na przykład są już coraz ciekawsze badania na temat BPA i jego wpływy na zdrowie, w tym tycie. Związek, który potrafi powodować przeprogramowywanie się komórek i powstawanie z nich komórek tłuszczowych, potrafi pobudzać do podziału komórki już istniejące - owszem, z produkcji opakowań do żywności jest wycofywany, ale nadal jest używany do innych celów.
I co? Wrażliwość na BPA to też wina lenistwa i braku sportu?
Naprawdę, nie wszyscy jesteśmy odbici z tej samej matrycy.
- Otis
- Net-facet
- Nieaktywny
Małpa, temat higieny organizmu (ruch+sensowne żywienie) uznaję za podstawę. Tylko o to mi chodzi. I to w tej dyskusji zostało uznane za ?szkoda mi słów, skąd czerpiesz swoją wiedzę, studia dietetyczne? medyczne? Daruj sobie naprawdę(?)?. Ludzie otyli bo chorzy istnieją i z tym nie polemizuję. Ale jak duży odsetek ludzi otyłych ma problemy, bo się źle prowadzi? Uważasz, że bredzę?
Najwidoczniej robisz to w niewłaściwy sposób Zamiast zachęcać, próbujesz dokopać grubym
Umyślnie, czy nie umyślnie, ale gdybym kogoś takiego jak ty miała w otoczeniu, to pewnie odchudzanie skończyłabym depresją
Na szczęście to tylko internet i pozostaje zawsze opcja log out
- Otis
- Net-facet
- Nieaktywny
Nie zachęcam, bo ten wątek nie jest o odchudzaniu. Ale wychodzi, że jednak jest.
Nie jest o odchudzaniu, ale jest o grubych (i chudych), a ty tak trochę robisz z grubych głupków.
Ale może jesteś taki niefajny z natury. w końcu ja też taka jestem, to powinnam zrozumieć i innym wybaczyć.
- Otis
- Net-facet
- Nieaktywny
Ja robię z nich głupków. Ja jestem winny ich otyłości. C'mon!
To że nie Ty jesteś winien ich otyłości nie znaczy że oni są głupi i nawet u ludzi zdrowych fizycznie, za otyłość może odpowiadać psychika, masz bardzo nikłą wiedzę na ten temat.
256 2015-06-01 22:39:05 Ostatnio edytowany przez Otis (2015-06-01 22:42:16)
- Otis
- Net-facet
- Nieaktywny
Nie znaczy. Nigdy nie powiedziałem gruby bo głupi. Gruby bo zaniedbany (jeśli nie chory). A to przypuszczenie nt. mojej nikłej wiedzy (bo jakże nieprawdopodobnej tezie) stąd, że...?
257 2015-06-01 23:31:30 Ostatnio edytowany przez Małpa69 (2015-06-01 23:34:10)
Z tego co piszesz, z niczego innego. Gruby bo zaniedbany to też koszmarne uogólnienie, przyczyn otyłości jest wiele, nie tylko zaniedbanie i lenistwo i nie tylko problemy natury zdrowia fizycznego, ale także problemy psychologiczne jak i psychiczne, a nawet kwestie takie jak budowa mózgu, zachęcam do poczytania w tej materii, zwłaszcza jeśli chodzi o wpływ mózgu na nasze życie, nałogi, wybory, a nawet o zgrozo to czy ktoś jest człowiekiem dobrym czy złym, bo jak się okazuje budowa mózgu u seryjnych morderców jest inna niż u normalnych ludzi, tak samo budowa mózgu wielu otyłych jest inna niż ludzi szczupłych, bardzo ciekawe, przynajmniej dla mnie, tak samo są też różnice u palaczy, u osób które mogą wypalić kilka sztuk dziennie bez głodu, a między ludźmi którzy muszą wypalić kilka paczek, ich mózgi różnie reagują na nikotynę, a ich organizm różnie ją metabolizuje
- Iris7
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Z tego co piszesz, z niczego innego. Gruby bo zaniedbany to też koszmarne uogólnienie, przyczyn otyłości jest wiele, nie tylko zaniedbanie i lenistwo i nie tylko problemy natury zdrowia fizycznego, ale także problemy psychologiczne jak i psychiczne, a nawet kwestie takie jak budowa mózgu, zachęcam do poczytania w tej materii, zwłaszcza jeśli chodzi o wpływ mózgu na nasze życie, nałogi, wybory, a nawet o zgrozo to czy ktoś jest człowiekiem dobrym czy złym, bo jak się okazuje budowa mózgu u seryjnych morderców jest inna niż u normalnych ludzi, tak samo budowa mózgu wielu otyłych jest inna niż ludzi szczupłych, bardzo ciekawe, przynajmniej dla mnie, tak samo są też różnice u palaczy, u osób które mogą wypalić kilka sztuk dziennie bez głodu, a między ludźmi którzy muszą wypalić kilka paczek, ich mózgi różnie reagują na nikotynę, a ich organizm różnie ją metabolizuje
Z tym, że spora część ludzi jest otyłych z powodu problemów zdrowotnych, depresji itd., nie zamierzam nawet polemizować, bo absolutnie się z tym zgadzam. Łatwo jest mówić innym, że trzeba się wziąć w garść, gdy samemu ma się dobrą przemianę materii i lubi się ćwiczenia fizyczne. Ja np. od długiego już czasu próbuję troszkę odchudzić moją mamę - droga przez mękę, ale przynajmniej przestała tyć.
Jednak nie wiem, czy te wnioski nie są zbyt dalekie. Zwłaszcza jeśli chodzi o "różną budowę mózgu". Ok, rozumiem, że można mieć pewne problemy ze sobą (nieważne, czy psychiczne czy zdrowotne) i w związku z tym mieć nadbagaż, mnie nikt tym nie krzywdzi i nie mam z tym problemu. Ale jeśli ktoś np. będzie próbował Cię zabić, to wytłumaczysz sobie, że pewnie miał inną budowę mózgu? Wydaje mi się po prostu, że to już trochę przegięcie w drugą stronę. Nie usprawiedliwiajmy swoich słabości i błędów aż do tego stopnia.
259 2015-06-02 00:53:51 Ostatnio edytowany przez Małpa69 (2015-06-02 00:54:52)
Daenerys7 od lat z uwagi na wzrastający problem otyłości prowadzi się wiele badań, z tym mózgiem to nie są hipotezy tylko fakty potwierdzone badaniami naukowymi i badaniami na ludziach np otyłych i dla porównania szczupłych za pomocą np tomografu, EEG (podczas reakcji na jedzenie) itp To samo dotyczy morderców, nałogowców, na to są badania i to są fakty i tu nie chodzi o usprawiedliwienie, po prostu o to że pewnym ludziom łatwiej być dobrymi, a innym złymi, pewnym ludziom łatwiej przychodzi tycie, a innym utrzymanie prawidłowej sylwetki, pewni ludzie zapalą 3 papierosy a inny musi zjarać 3 paczki i właśnie takie badanie w pewnym stopniu wyjaśniają tę łatwość bądź trudność, np w kwestii tego dlaczego jeden człowiek mający trudne dzieciństwo, przykre doświadczenia, wychodzi na ludzi, a drugi morduje, to zostało zbadane i między takimi osobami odkryto różnice w pracy i budowie mózgu, to samo u ludzi szczupłych i otyłych w pewnych przypadkach mózg otyłej osoby reaguje na jedzenie zupełnie inaczej niż mózg szczupłej osoby, podobnie jak mózg narkomana na narkotyki. Zachęcam do poczytania, oglądania i tak jak pisałam to nie są hipotezy to są potwierdzone fakty, a problem otyłości jest problemem bardzo złożonym i dlatego proponuję niektórym zanim powiedzą "Boże co za leń i żarłok" żeby się trochę zastanowili.
Nasz los jest w naszych rękach, ale pewne predyspozycje są w nas i niektórzy będą z nimi walczyć a inni w tej walce polegną.
260 2015-06-02 01:35:13 Ostatnio edytowany przez Otis (2015-06-02 03:34:24)
- Otis
- Net-facet
- Nieaktywny
(ciach),
(ciach)
i
(ciach)
Konwersacja poniżej dopuszczalnej dla mnie granicy.