cale malzenstwo w klamstwie

Witam
chcialam tylko napisac , ze maz argumentuje podobnie jak "maniek z maniek," brak jakiejkolwiek sympatii dla  tej  pani, wrecz niechec, sprawila , ze z synem nie ma wiezi.
On go nigdy nie widzial, chlopak natomist nosi nazwisko bylego meza tej pani. On o niczym nie wie, nie wie o stnieniu mojego meza.
Nie chce oceniac postepowania tej kobiety, ale ma ona 3 dzieci. Kazde ma innego ojca. Na dzien dzisiejszy jest samotna matka.
Jesli chodzi o meza, o nas.... to nie jest tak,  ze czlowiek z radoscia przyjmuje taka wiadomosc, ze z otwartymi ramionami bylby gotow przyjac nowgo czlonka w rodzinie. Pewnie  tak powinno byc , ale zycie jest zupelnie inne. Ja mam mieszane uczucia. Nie wyobrazam sobie, ze maz np. przyprowadza go do domu i przedstwia dzieciom.

Kocham meza, jest dobrym mezem, swietnym ojcem... wybaczyc jest mi jednak ciezko. Pomimo iz myslalam ze jestem najwazniejsza  osoba w jego zyciu, pomimo niesamowitej bliskosci miedzy nami, nigdy nie zdobyl sie na odwage by powiedziec prawde. Filarem mojego malzenstwa jest klamstwo, klamstwo , ktore zaburza , moje postrzeganie meza, jako czlowieka z zasadami.
Maz nigdy nie uznal dziecka, nie dal mu nazwiska, jednak pomogl matce finansowo . Taka byla umowa jaka zawarli 20 lat temu. 
Nie oczerniam meza, jak ktos napisal, nie ma miedzy nami cichych dni. Jednakze potrzeba nam czasu, pracy , by jakos rozwiazac te sytuacje. Maz sie stara, widze to na kazdym kroku. Wiem , tez , ze do bylej narzeczonej nie czuje juz nic od dawna. To nie jest dla mnie problemem. Wiem , ze maz mnie kocha, jednak nie umiem zrozumiec jak przez tyle lat w roznych  sytuacjach klamal. Jak wybieralismy imie dla pierworodnego, jak bylam w ciazy. Nic nigdy o swoim synu.

Cokolwiek napiszesz , nie zmieni faktu, ze w stosunku do moich dzieci jest dobrym ojcem i naprawde kocha nasze dzieci . Niczego nie moge mu zarzucic, nic co napiszesz nie zmieni tego.

Kurcze, mój ojciec od kiedy pamiętam, tłumaczył mi jak funkcjonuje świat, do dziś przypominam sobie jak nauczyłem się od niego znaczenia niektórych słów, uczył mnie co jest śmiesznego w dowcipach, których jako dziecko nie rozumiałem, tłumaczył w wieku 5 lat na czym polega "to czytanie", wdrożył mi "nałóg" czytania książek, uczył mnie myśleć. Wnosił mnie na barana trzy piętra, gdy naderwałem ścięgno achillesa;-) To on dał mi kasę gdy szedłem na spotkanie z obecną żoną ;-). Gdy byłem starszy ZAWSZE w sprawach dla mnie istotnych, zwłaszcza wiążących się z ryzykiem odwoływałem się do jego olbrzymiego doświadczenia. Dziś TEŻ chętnie bym to robił każdego dnia ale niestety już nie żyje. To co piszę to jakiś ułamek promila. Tego się nie da zastąpić.

Moim zdaniem trzeba coś z tym zrobić. NIGDY nie jest za późno. Przynajmniej dopóki obaj żyją.

No to teraz mnie zabanują i wyrzucą z forum [;-)]

A Twój mąż - jakim jest ojcem dla Twoich dzieci? I czemu mi się wydaje że lepszym? ;-)

A jaką według Ciebie powinna być w tym przypadku ta "obiektywna" ocena? To chyba zrozumiałe, ze każdy w jakims stopniu wypowiadajac sie tutaj sięga do własnych doswiadczeń, bądź obserwacji...
TakasobiejaS, nie mam najmniejszego zamiaru w jakimkolwiek stopniu wpływać na Twoje decyzje. Swoje zdanie juz wczesniej wyraziłem... Wspomniałem tylko, że dość niezrozumiałym jest dla mnie bycie "wzorowym" ojcem dla jednych (własnych) dzieci, a jednocześnie ...żadnym ojcem dla innego (również własnego!) dziecka...
Mimo wszystko - moim zdaniem - w obecnej chwili Twój małżonek ma niepowtarzalną szansę naprawy wszystkiego, i pokazanie, że takim "wzorowym" w rzeczywistości jest dla WSZYSTKICH SWOICH dzieci... Czego jak czego, ale takiego "problemu" nie da się zamieść pod dywan, rzucić znów "na odwal się" kasą i mieć z głowy. Ktoś eufemistycznie nazwał to "błędem młodości"... No pięknie, tylko, że nie jest to popełniony bład - za młodych i głupich lat - typu kradzież, pobicie, przepuszczenie kasy, chlanie na umór czy ćpanie za młodu... To coś wykraczającego poza ramy "błędu" i winno nieść jednak jakieś konsekwencje... I winno budzić jakieś ...ludzkie emocje i odruchy.

Dość opacznie odczytujesz moje słowa. Akurat w tym tutaj wątku nie ma co pisać o szczerości, czyli formie okazaniu szacunku partnerowi (w tym przypadku Autorce ze strony małżonka). Bo to własnie: szacunek dla drugiej osoby, liczenie się z jej uczuciami i zaufanie do niej powinno umożliwiać wyjawienie ważnych spraw. Spraw, historii, które niekiedy mogą w przyszłosci okazać sie nawet zgubnymi dla związku. Tu akurat pisząc starałem się wyraźnie wykazać powiązania: skrywane historie i kryzys po ich ujawnieniu. Być może moja wypowiedź zabrzmiała jak ...asekurowanie się na przyszłość. Jeśli tak - widać, że źle to ubrałem w słowa...

To zdanie, jest chyba clue wszystkiego, to tylko przykład tego jaki Twój m  jest niedojrzały i nieodpowiedzialny. Relacje rodzic-dziecko, są innymi niż pomiędzy rodzicami.

Moim zdaniem się mylisz. Filarem Twojego malzenstwa nie jest kamstwo ale to co jest miedzy wami, rodzina, dom, dzieci. Klamstwo w tym przypadku jest zadra, niedogodnoscia. Z tym można zyc. To nie jest tragedia. Tragedia jest smierc bliskiej osoby, kalectwo, nieuleczalna choroba. W twojej sytuacji tragedii nie ma.

Poza tym potwierdzilas ze maz postapil zgodnie z umowa. Tak sobie mysle co by było gdybys jednak wiedziała od saego poczatku i naciskala na meza na kontakt, wbrew tej umowie i dobru chłopca, który jak sama piszesz, nic o Twoim mezu nie wie. Skad wogole ten pomysl ze chłopak powinien się dowiedzieć? Nie Tobie o tym decydować i to roztrzasac. Nie można uszczesliwiac kogos na sile i wchodzić bez pardonu w czyjes zycie, zmieniając jego podstawy, po to tylko żeby uspokoić swój niepokoj.

Pomijając fakt zatajenia przez męża tak ważnej części swojego życia, uważam, że w tej całej okropnej dla autorki historii, głównym problemem nie jest posiadanie nieślubnego syna i całkowite odcięcie się od niego, oraz stosunku do jego matki, od początku obojętnego. On nigdy nie ukrywał (przed poinformowanymi), że ani ta kobieta, ani ich syn nie są dla niego ważni. To jest przede wszystkim sprawa sumienia męża, pozostałe aspekty są mniej istotne.
Moim zdaniem, porażająca jest świadomość zdrady na samym początku związku. 200! listów pisanych do ukochanej. To kim była w tamtym momencie autorka dla swojego narzeczonego; opcją, plastrem na zranione serce, czy może kartą przetargową w nadziei na wzbudzenie zazdrości i powrót tej jedynej. Jak mają się słowa przysięgi małżeńskiej którą składał autorce, do jego prawdziwych uczuć, skoro walczył, jak się okazuje do ostatniej chwili. Przecież gdyby tamta tylko skinęła palcem, prawdopodobnie uciekłby sprzed ołtarza nie oglądając się za siebie. Można sobie tylko wyobrazić, jakie uczucia nim targały, gdy brał ślub, raczej nie była to gorąca miłość do autorki. Dlaczego przez prawie 20 lat trzymał te listy i dostał furii, gdy żona je przeczytała?
Nie ma sensu zastanawiać się co on czuje do matki swojego syna, bo wiadomo, że nic, istotne jest, co tak naprawdę czuje do żony.
Tak rozumiem kontekst stwierdzenia "całe małżeństwo w kłamstwie". Myślę, że sprawca dramatu powinien wytłumaczyć się właśnie z oszustwa dotyczącego prawdziwych uczuć do żony.

Miłość dzieci jest całkowita, bezinteresowna i bezkrytyczna /przynajmniej do okresu dojrzewania/ ;-))) i jest źródłęm rzeczywistej "psychicznej" siły rodzica.