cale malzenstwo w klamstwie

Historia jak z brazylijskiej telenoweli. Swoją drogą żałosny koleś. Niby tak kochał narzeczoną, a poszedł do łóżka z inną traktując ją jak szmatę, "odskocznię", i nawet nie założył gumki biedaczek.

Nie wiem czy to choroba... Może. Niech sie z tego leczy, ale bez Ciebie.

Boże... A ja myślałam, że skrzywdziłam byłego nie podejmując decyzji odejścia od niego ze względu na dzieci.

Nie wyobrażam sobie tak żyć. Już nie...
Dam Tobie radę. nie pozwól by kolejny raz teściowie pogrzebali problem. Nie pozwól. wystarczająco Cie wykorzystali....

straszna historia. ale ja trochę rozumiem Twego męża - to znaczy, strasznie niedojrzały facet o niskim kręgosłupie moralnym. rozumiem go pod tym względem, że miłość do ex doprowadziła go do szaleństwa. ok, młody chłopak, zero pomyślunku, przespał się z jakąś tam babą, zrobił jej dzieciaka, odciął się. ale w sumie jaka jest różnica między tamtym dzieckiem, a Waszymi dziećmi? jak można być tak okrutnym i bez serca? jak on właściwie traktuje Twoje/Wasze dzieci?

powinnaś się od niego odciąć. na pewno ma jakieś zaburzenie, ta narzeczona też dobrze zrobiła że się od niego odcięła, gdy wyszło na jaw to, że zrobił innej dziecko i ją zostawił, że ją zdradził. ma obsesję na jej punkcie, wiesz czy śledzi jej obecne życie? czy kontaktował się z nią na zasadzie spotkań twarzą w twarz, czy szukał jej jakoś? bo jeśli ma ją tylko w głowie, nie łazi za nią, nie szuka kontaktu na siłę, to znaczy że po prostu w jakiś sposób ją kochał, miał wyrzuty sumienia, to dziecko mu przypomina zdradę, utratę swej ukochanej. tak to rozumiem.

ale zrozumieć nie mogę, jak dorosły facet może nie wziąć odpowiedzialności za te czyny. miłość miłością, ale jak wiele osób zostało poszkodowanych przez to jego "zauroczenie" i paranoję? powinnaś wziąć z nim rozwód dlatego, że Cię nie kocha, bo jest inna w jego umyśle, nie kocha Cię tak, jak powinien. dlatego, że Cię okłamywał. dlatego, że upadł tak nisko, nie liczył się z uczuciami innych, tylko ze swoimi.

z drugiej strony chciał w pewnym momencie życia ułożyć sobie życie, spotkał Ciebie. też na to zasługiwał, na rozpoczęcie wszystkiego od nowa. nie jego wina, że tak pokochał swą byłą narzeczoną, ale skoro wiedział że ma problem, to powinien czym prędzej iść go leczyć. on kocha iluzję na jej temat, a nie ją samą, przecież minęło tyle lat. powinien się leczyć. bardzo smutna historia, ale musisz też zrozumieć swego męża, każdy człowiek chce rozpocząć życie od nowa, traktował Waszą rodzinę dobrze, nic nie piszesz żeby był złym mężem. chodzi tylko o to "małe" kłamstwo, które rozwaliło wszystko. jeśli przyjmiesz ten punkt widzenia, będzie Ci łatwiej.

Problem w tym,  dopóki on nie ma szans skonfrontować iluzji, w której tkwi po uszy, z rzeczywistością, to rzeczywistość z autorką wątku przegrywa z iluzją..

Najlepszym przykładem na to co się dzieje gdy czas powoduje, że blakną złe wspomnienia,a  w ich miejsce wchodzi iluzja n/t jak mogłoby być gdyby nie rozstanie, jest wątek faceta, który podjął decyzję, że rzuca w cholerę kobietę, z która jest 1,5 roku i jest mu z nią dobrze dla ex żony, z którą nigdy się nie dogadywali i nie okazywała mu w 1/3 tyle uczuć co obecna

Doskonały przykład na to jak niedomknięta przeszłość wpływa na życie - tu ilość lat, które upłynęły mają drugorzędne znaczeni w stosunku do faktu, że w głowie pozostawiono otwartą furtkę w razie najmniejszych znaków od 2 strony czy kontaktu.

Maz byl dobrym mezem, swietnym kochajacym ojcem , dlatego tak ciezko mi zrozumiec cala ta historie.

Wnioskujac z listow, , az moj przestal pisac bo ona wyszla za maz. Mniej wiecej w tym czasie po 18 mies znajomosci my sie pobralismy.
U nas migdy nie bylo takich szalenstw, zero listow, slodkich slow. Jak slucham o tym co robil maz to jakby mi o obcym czlowieku opowiadano.
Jego byla marzeczona prowadzi szkole tanca w maszym miescie.  Wiem gdzie . Zawsze byla taka zadra w mym sercu.  Mysle, ze sie nie spotkaja. Ale kto wie co by bylo gdyby ona zechciala...
Nie zmienia to faktu , ze maz porzucil wlasme dziecko, klamal mnie, nigdy nic nie powiedzial. Byl juz ze mna a pisal , ze ja kocha , ze tylko ona. Cale nasze zycie zbudowane na klamstwie. O wszystkim wiem od 2 mcy zyjemy obok. Maz przeniosl sie na moja prosbe na poddasze dla gosci , tam spi. Nie chce poznac syna , nigdy nie widzial go i nic noe chce o nim wiedziec. Czasami mam wrazenie ze to wszystko mi soe przysnilo, ze moze rano obudze sie bez tego scisku w sercu .

Mamy dwoje dzieci syn lat 10 , corks lat 5. Mysle , ze sa z male by zrozumiec chociaz syn zadaje coraz wiecej pytan

Krwawe Kopytko tylko to "dobre małżeństwo" wcale nie było dobre, bo zbudowane na kłamstwie, niedopowiedzeniu, a przede wszystkim  na braku miłości. Bo nie wierzę, że mąż takasobiejaS przestał kochać narzeczoną w ciągu tych 18 miesięcy.
takasobiejaS to straszne co musisz teraz czuć, jakie pytania sobie zadawać. Mąż nie jest w stanie wciąż rozliczyć się z przeszłością, skoro nawet własne dziecko odrzuca. A może nie chce się z nim widzieć, bo taktuje go jako widoczny błąd, przez który nie mógł być ze swoją narzeczoną. Że gdyby nie on, byliby razem z narzeczoną. Taka forma nienawiści za to co mu to dziecko zrobiło. To tylko moje domysły, bo trudno by jeden człowiek był dla jednych dzieci kochający, a dla innego nie.
A ty? Pewnie wciąż się zastawiasz na ile twój mąż faktycznie cię kocha, a na ile byłaś jego opcją zapasową. Ciężko by mi było uwierzyć w jego szczerość skoro przez te wszystkie lata cię okłamywał. I te "kocham" w jego ustach dziś brzmi jak fałszywa nuta.
A czy on ci często mówił, ze cię kocha?

Wydaje mi się, że Autorka jest w okresie wielkiego bałaganu emocjonalnego po przyjęciu tych informacji do świadomości.
Warto byłoby poczekać, aż szok minie i dopiero wtedy porozmawiać z szczerze z mężem, co dalej.
Podobnie, jak Kopytko uważam,  że szkoda by było tych wspólnych lat szczęśliwego życia.
Przeszłość męża, poza tym dzieckiem, właściwie znana była Autorce.
Tyle, że okazało się, że to, co wie i czego nie wiedziała, ściśle jest ze sobą związane.
To jednak jest problem do przepracowania.
Ważne jest niedopuszczenie, by ta przeszłość w osobie faktycznie obcego dla obojga "członka rodziny" nie wisiała nad związkiem Autorki, jak miecz Damoklesa.

Autorko, dokładnie tak jak pisze Excop. Daj sobie czas na ochłonięcie. Szkoda by było tych lat. Z biegiem czasu będziesz wiedziała co zrobić.

Dokładnie, ale to opinie nas - osób w to emocjonalnie niezaangazowanych. Autorka musi ochłonąć, dać sobie czas na przeanalizowanie tego wszystkiego, na - byc może - pokojarzenie paru zdarzeń, jakie mogły miec miejsce w przeciągu całego małżeństwa, i które  - w obecnym swietle - moga wyglądać juz zupełnie inaczej... Musi dac też czas małżonkowi, aby poszukał sposobu na ratowanie małżeństwa, na przekonanie Autorki do siebie ponownie... Piszecie o 15 latach - fakt, szkoda.. Ale czy to pół roku, czy 25 lat - fakt, ze związek powstaje na kłamstwie jest faktem mocno nadwątlającym podstawy.
Dam Autorce przykład z zycia, taka prawdziwa historia:
Było sobie 12-letnie małżeństwo, udane, kochające się, mające dwoje dzieci (10 i 8 lat). Któregoś dnia kobieta napotkała (dosłownie wpadli na siebie) na swojej drodze swoją dawną wielką miłość, która kiedyś tam złamała jej serce. Nie miała z nim kontaktu dobre 12 lat i emocje, sentymenty, żal i nienawiść - wszystko dawno ulotniło się. Porozmawiali potem na jakiejś kawie dość długo o dotychczasowym zyciu... Poruszyli na zasadzie wspominek to, co ich kiedys rozłączyło... Okazało się, że kobieta została perfidnie wprowadzona w błąd, ktoś taką skonstruował intrygę, tyle namieszał, że ona będąc przekonana, iż jej ówczesny partner ją oszukiwał i zdradzał (ponoć miała niezbite na to dowody) - zerwała z nim z dnia na dzień, i nie chciała znać. Bez słowa, bez prawa do wytłumaczenia... Zerwała, on w końcu wyjechał i drogi ich sie rozeszły... W czasie spotkania po latach okazało się w tej rozmowie, ze ta osobą, która tak oczerniała i która doprowadziła do takiego końca tamtego związku sprzed lat był ...jej aktualny mąż i ojciec jej dzieci. Kobieta doprowadziła do konfrontacji między znajomym a małżonkiem, do rozmowy, wyjasnienia tego wszystkiego... To musiało być straszne, gdy małżonek uświadomił sobie, iż jego świństwo i intryga sprzed lat by "przejąć" jako pocieszyciel i poslubić tą kobietę - wróciła po tylu latach... To był dla nich dziwny czas, kobieta miotała się między dawną miłością, która okazała sie być wówczas w porządku, a pomiędzy własnym małżeństwem z facetem - gnojem, którego dotychczas kochała i z którym miała dwoje dzieciaków... Nie wiedziała co począć, bo czuła ...obrzydzenie do własnego męża, a jednoczesnie miała swiadomość, że przez te wszystkie lata był wspaniałym mężem i cudownym ojcem... Tragedia...
Kto zgadnie jak ta historia sie skończyła?

Nie, Elle, nie zgadłas... Po ponad półrocznych szarpaninach emocjonalnych (małżonek sam sie wyprowadził), ciągłego poszukiwania odpowiedzi "co robic?", w końcu zdecydowała, a za decyzją stało dobro dzieci - wybrała rodzinę... To było lat temu sześć, siedem i z tego co mi wiadomo są nadal szczęśliwą rodziną. Rodziną wzmocnioną przetrwaniem tej traumy. Żeby nie było: ta kobieta podczas tego "zawieszenia" nie utrzymywała kontaktu z dawna miłoscią, nie poszła z nim do łózka, wiedziała, że jako zona do czegos jest mimo wszystko zobowiązana wobec męża. Było to z jej strony fair, a w tym pomógł jej też ten facet z przeszłości ...zostawiając jakis kontakt i znów znikając, by nie wywierać wpływu na decyzję. Z tego, co mi wiadomo wówczas nie był w żadnym związku, miał za soba jakies nieudane małżeństwo. A mąż wychodził z siebie, by żonę przekonać do siebie, starał się i zwyciężył. Tym razem grając juz fair...
Tą historyjkę polecam szczególnie Autorce wątku, bo tu mamy jeszcze inną odsłonę (i nie wiem, gorszą?) nieuczciwości i kłamstwa pojawiających sie w podwalinach "niby" udanego małżeństwa...
To prawdziwa historia z mojego bliskiego otoczenia... I jeszcze tu muszę coś dopisać, bo ktoś zarzuci, ze moze względy finansowe zadecydowały o wyborze dalszej drogi. Otóż nie, to był nawet czas - z tego, co pamietam - gdy małzonek był bez pracy (musiał porzucić na żądanie małżonki pracę w policji kryminalnej, bo pojawiały sie u niego problemy psychiczne, które rzutowały na relacje małżonków...), nie miał dochodów, miał terapie u psychologów i żadnych perspektyw na dochody... Zatem był w jakimś stopniu nawet i obciążeniem - patrząc w specyficzny, "kobiecy" sposób...

Może tych samych - świat bywa często "mały", moze bardzo podobna historia, a moze to ja sam już tutaj, kiedyś dawno - w innych okolicznościach - ja przytoczyłem, a Ty ją zapamietałes? Trudno powiedzieć. Faktem jednak jest, ze nie zmysliłem jej, ani nie "zaczerpnąłem" z netu, bo pochodzi z "mojego realnego świata".
Wypada życzyć Autorce opanowania, czasu i właściwej decyzji... Ze swej strony sugeruję jednak - chocby z uwagi na dzieci, lata związku i jakieś przejawy uczucia od małżonka - danie szansy sobie i małżeństwu, ale danie jej uzależnić od zachowania i postępowania męża...

I jeszcze ważne: jeśli Autorka zdecyduje się na zaakceptowanie zaistniałej sytuacji - doprowadzić do uznania tego młodego człowieka jako członka rodziny. I to wobec wszystkich, juz bez ściemniania, bez "cichych tajemnic". Otwarcie zorganizować jakieś ogólnorodzinne spotkanie i wyjawić wszystko jak było, jak jest i jak będzie... Myslę, że to duzo ułatwi na przyszłość...

kosmiczny nick a czy do tego ogólnie rodzinnego spotkania powinna zaprosić byłą narzeczoną męża? No bo jak zamykać rozdział w życiu to na całego. Za chwile autorka wątku do tej całej historii dołączy zdradę męża i jego wyprowadzkę. No, wtedy rada "zaciśnij zęby bo 15 lat", "bo dzieci" będzie w sam raz.
Dlaczego wy zdradzeni tak wariujecie jak wam ktoś dorobi rogi, rozrywacie szaty bo mąż ogląda porno, bo żona flirtuje z mężem, a komuś komu 15 lat życia przeszło na nie małym kłamstwie, przechodzicie do porządku dziennego?

Dziekuje wszystkim za wypowiedzi.
Razem z mezem zaczynamy terapie malzenska.
Byla to nasza wspolna decyzja, poprzedzona godzinami rozmow.
Sami przez to nie przebrniemy .

Dokladnie. To ze maz byl z Toba nie oznacza ze Cie nie kochal. Oblicza milosci sa rozne. To ze mial syna i nie utrzymywal z nim kontaktow to moze wynikac z roznych rzeczy ale tacy sa mezczyzni. Nie kocha matki dziecka to nic go nie laczy rowniez z dzieckiem, ktorego po prostu nie zna. To normalne a dla kobiety nie do pomyslenia. Kwestia przeszlosci tez jest trudna. to oczywiste ze na poczatku, kiedys maz myslal o tamtej, ale mysle ze z czasem dojrzal i docenil wasz zwiazek. Jego postawa obecnie jest tego dowodem. Moze marzenia o szalonej milosci prysly ale z perpektywy obecnej, przezytych lat, posiadanej rodziny chcesz? mozesz cos zmienic? Czasu sie nie wroci i nie bedziesz miala ponownie 20 lat.

Witam, od dwoch miesiecy zyje z ta swiadomoscia, ta wiadomosc spadla na mnie juz dwa miesiace temu.  Nadal  sie z tym nie pogodzilam , dopiero strawilam.
Przeszlam kilka etapow ,  zlosc, zal, smutek placz, dobre myslenie , zle myslenie , mialam dni , ze wstac nie moglam , albo dni , ze biegalam pelna nadziei. Byla juz wyprowadzka , pakowanie meza, zlosc , krzyk ....
To nie jest tak, ze czlowiek jest w stanie przekreslic 15 lat dobrego malzenstwa...ot tak sobie.  Maz byl i nadal jest dobrym mezem, gdy o tym , mysle to nasze wspolne zycie bylo naprawde dobre. Ale zbudowane na klamstwie.

Moj maz uregulowal tez sprawe, z matka syna. Z racji wykonywanego zawodu, maz wspolprcuje z wieloma frmami, pomogl wiec znalezc jej prace. 

   Musialam ruszyc dalej , tak jak zylam, juz nie moglam ... Maz dalej mieszka na goscinnej czesci  poddasza. Juz wielokrotnie mialam ochote powiedziec , wroc do naszej sypialnni, do normalnosci, ale nie moge. Gdy juz chce powiedziec slowa stoja mi kolkiem w gardle , nie moga sie wydostac...

  Ktos nam doradzil poradnie malzenska, oraz oddzielne sesje dla kazdego. Ja mam taki  balagan w glowie, ja naprawde potrzebuje pomocy...
     Nie wiem co bedzie dalej , ale z tym sciskiem w gardle insercu , zyc juz nie moglam. Jesli cos sie zmieni bede informowac

"Juz wielokrotnie mialam ochote powiedziec , wroc do naszej sypialnni, do normalnosci, ale nie moge. Gdy juz chce powiedziec slowa stoja mi kolkiem w gardle , nie moga sie wydostac..."

Kobieto opamietaj sie. Twoj maz przezywal tez cos kiedys i na pewno przezywa teraz. Fizycznie Cie w malzenstwie nie zdradzil. Czasami tak trzeba, wiec zaprzecz samej sobie i utrzymuj relacje z mezem. Kazdy taki cichy dzien jest zabojstwem dla Twojego zwiazku. Dlaczego pozwalasz na cos takiego? A moze malznestwo bylo dla Ciebie instytuacja a Twoje postepowanie jest tylko usprawiedliwieniem na wypalenie sie i wygodnym wyjsciem w obecnej sytuacji z Twarza. Zobacz nawet Olenka przebaczyla Kmicicowi za zdrade i morderstwa a Ty nie mozesz czlowiekowi za to ze jest czlowiekiem? Wybacz ale przestaje miec dobre zdanie o Tobie. Postepuj tak dalej to dla mnie Ty bedziesz odpowiedzialna za rozpad Twojego malzenstwa. Nie mozna bowiem tez oczekiwac ze po 15 latach kazdy bedzie latal za soba (czytaj maz za Toba). Maz jest juz wystarczajaco zraniony i upokorzony przez Ciebie za cos co bylo 15-20 lat temu!!!! Kobieto otrzezwiej bo zmarnujesz cale swoje zycie i jego. Problemy trzeba rozwiazywac razem, przebywac, przezywac razem. Ty chyba mylisz dobre samopoczucie z rozwiazaniem problemu. Otoz musze Cie rozczarowac. Dobre samopoczucie u Ciebie to pojawi sie moze za pol roku. Ale przez ten czas, jesli na to bedziesz czekac wasze maleznsto juz nie bedzie istniec. Z twojej wylacznej winy za cos co bylo wiele lat temu. Bylo i sie zmylo tak mozna powiedziec. Lec wiec do meza i badzcie razem, na dobre i zle bo mi sie wydaje ze chyba sensu przysiegi maleznskiej, ktora kiedys skladalas, zupelnie nie rozumiesz.

Mysle ze nie. Czasami potrzeba mocnych slow zeby kogos do czegos sklonic. Ciche dni nie sa rozwiazaniem Moim zdaniem to klamstwo bylo ale kiedys. Nie wiemy co przezywal ten czlowiek i jak malzenstwo z autorka go odmienilo, wyleczylo. Oburzenie autorki wynika z pojawienia sie kogos kto dla autora nic nie znaczy. Jest echem dawnych zdarzen, ktore obecnie moga od wielu lat nie miec znaczenia. Uwazam tez ze ciche dni raczj odsuwala a nie lecza. W koncu jest problem z ktorym oboje sa sami. Czemu nie razem? Zle odbierasz moje slowa ale one sa potrzebne po to zeby moze nie bylo tych cichych dni, zabojcy zwiazku? Autorka wie ze zle postepuje w tej sytuacji odsuwajac sie od meza, chce to zmienic ale nie umie sie przelamac. Probuje jej w tym pomoc a nie pocieszac. Tak widze swoja role tutaj. Moze tez potrzebuje odetchniecia od forum na pare dni. Ostatnio musiale zmierzyc sie z powarzna sytuacja. To mnie utwardzilo. Ale uwierz, gdybym nie widzial jedynego rozwiazania w zmianie zachowania autorki, wspolnym rozwiazywaniu problemow, zaproszenia meza do siebie, przytulenia sie, wypowiedzenia mu swoich zali, to bym tak nie pisal. Po porstu nie widze innego wyjscia. Chca to robic ewolucyjnie? A jaka gwarancja ze zycie obok nie zaskutkuje odsunieciem sie do siebie na zawsze? Ryzyko tego jest zbyt duze.

Bardzo surowo mnie oceniles, ale masz do   tego prawo, po to jest  forum , aby ludzie pisali co mysla.
W moim malzentwie nie ma cichych dni, duzo rozmawiamy. Mialam z mezem rozmowe , gdzie moglam pytac o co chcialam , a maz odpowiadal mi na kazde z moich pytan.
Uwierz, oboje jestesmy osobami inteligentnymi, wyksztalconymi , w pracy nie moge pozwolic sobie na hustawke emocjonalna.  Staramy sie jak tylko mozemy rozwiazac nasze problemy. Maz czesto pyta co ma zrobic , by bylo jak dawniej , ale ja nie wiem . Chyba tylko czasu mi potrzeba....
Jednak ja wychodze z zalozenia, ze filarem malzenstwa jest, przejazn, milosc, szczerosc, zaufanie.
Zawsze myslalam, ze jestem najblizasza mu osoba a przez 15 lat niezdobyl sie na wysilek powiedzenia mi prawdy.
Sex nic nie rozwiaze, nie naprawi tego co mam w glowie.  By osiagnac maksymalna bliskosc fizyczna , potrzebuje spokoju psychicznego. 
Pozdrawiam .

Tak, to jest właściwie sformułowany problem.
Czy warto obdarzać zaufaniem kogoś, kto sam nie ufa na tyle, aby szczerze powiedzieć o ISTOTNYCH faktach z przeszłości.
Jakimi wartościami kieruje się w życiu osoba, która żyje w "wielopoziomowym" zakłamaniu?
Czego jeszcze można się spodziewać po takiej osobie?

Autorko,
Ze swoich doświadczeń podpowiem Tobie (chociaż moje doświadczenia nie są porównywalne do Twoich), że próby zrozumienia zachowań i postaw Twojego męża będą Ciebie bardzo dużo kosztowały - trzeba mieć niezwykle giętki kręgosłup żeby wczuć się w rolę i zrozumieć.
Odnośnie Twoich obaw dotyczących powrotu do normalności, to myślę, że jest pewne jakiś ważny powód, dlaczego wstrzymujesz się przed taką decyzją. Powód, którego może nawet sama nie znasz lub go sobie nie uświadamiasz. Ale każdy powód jest ważny, niezależnie od tego, czy go znasz, czy pozostaje jeszcze nieodkryty.
Dodam jeszcze, że dobrze dokonywać życiowych wyborów i decyzji na poziomie i rozumu, i uczuć. I wcale nie chodzi o to, aby "rozumieć" i "czuć" nie były ze sobą w sprzeczności. Chodzi o to żeby ani jednego, ani drugiego nie spychać na drugi plan, bo to pierwszoplanowi i równorzędni bohaterowie.
Powodzenia

"Jednak z punktu widzenia MĘŻCZYZNY" [podkr. ET]
To z punktu widzenia Mańka_z_maniek. Niestety ludzie mają tendencję do przypisywania innym swoich poglądów. To nie zawsze jest poprawne :-)

Litości, to nie był bank spermy. :-)
Co myślą mężczyźni będącymi anonimowymi dawcami spermy i czy to reprezentatywna próba mężczyzn to nawiasem świetny temat na osobnego posta, ale chyba nie muszę pisać;-)
Co myślą mężczyźni podrywający anonimowe panienki na jedną noc i "stosunkujący" się z nimi bez zabezpieczenia? To też chyba mimo wszystko grupa mniejszościowa. Przynajmniej 20 lat temu.

W typowej sytuacji ludzie muszą się znać jakiś czas, nawiązać więź - zwłaszcza 20 lat temu - tyle zdaje się ma syn - obyczajowość była inna. Uważam, że dość typową reakcją mężczyzny na tą typową sytuację było jednak (i jest) zainteresowanie swoim potomstwem.

Nawiasem, pewna osoba specjalizująca się w badaniach nad światem polityki, opisywała mi jakiś czas temu swoje rezultaty z których wynika następujące prawo:

Im bardziej skrajną, mniejszościową grupę postaw się reprezentuje, tym WIĘKSZA jest tendencja do przypisywania tej postawy innym ludziom.

[Nawiasem, wyjaśnia to poczucie "misji" różnych ekstremistów politycznych, np.: arabskich terrorystów, skrajnych przeciwników aborcji, lub skrajnych zwolenników (zawsze, na żądanie, do zaawansowanej ciąży jak w Chinach),  jedni i drudzy są przekonani, że ich poglądy podziela większość, tylko boi się przyznać]

Zatem, również ocena tego co jest typowe u mężczyzny będzie różnie wyglądała u Mańka_z_Maniek czy EXTRA_terrestrial i zależna od tego jak SKRAJNE poglądy każdy z nas przyjmie. :-)

W sumie, przeformułowując to:

Jeśli na pewno mnie kocha i ja go kocham to poza tym nieważne kim jest, kogo krzywdzi...
Fakt są ludzie, którym to wystarczy, to indywidualna sprawa.

Maniek,
Pamiętam, że masz wyjątkowo pokręconą sytuację
W sumie zaskoczyłeś mnie swoimi obawami przed konfrontacją z bratem, bo sądziłam, że już to Ciebie nie rusza. Trzymaj się

kicur
Punkt za spostrzegawczość
Często jak piszę z telefonu to mnie sprzęt poprawia albo robię śmieszne literówki
Albo wiesz, kicur - może właśnie mnie zdemaskowałeś

Dziecko zrobiono przed związkiem, niemniej fakt, że zasoby męża muszą być w tej sytuacji inaczej dzielone może też być istotną przesłanką do decyzji o wejściu z nim w związek. /pomijając już kwestie emocjonalne/

On chyba też nie był w stanie tego przeskoczyć i prawdopodobnie dlatego to dziecko "nie istniało" przez tyle lat związku

Niemniej jednak inaczej jest kiedy wie się na początku o tym, że facet ma dzieciaka, kiedy jeszcze nie jesteś zaangażowana, to się z Tobą zgodzę - można go olać. Inaczej zaś jest kiedy jesteś z kimś 15 lat w szczęśliwym małżeństwie i masz z mężem własne dzieci. Przekreślenie tego na tym etapie niesie za sobą zbyt wiele szkód. Dlatego też mam nadzieję, że autorce uda się uratować ten związek.

No tak, ale on mógł myśleć wcześniej, to nie wina żony. Więc ona nie musi niczego przeskakiwać, on powinien. Ja tak samo nie oddałabym SWOJEGO dziecka do domu dziecka, natomiast absolutnie nie wzięłabym sobie faceta z dzieckiem. To jest trochę różnica jednak.
I oczywiście trudniej olać faceta po 15 latach, ale tym większy byłby mój żal o to - bo swojego podejścia do kwestii dzieci nie ukrywałabym, więc gdyby to zataił, to do samego dziecka doszłoby kłamstwo, poczucie oszustwa, chyba najgorszego dla mnie w tym momencie. Serio, prędzej wybaczyłabym romans. Tak czy inaczej, nie umiem tego wytłumaczyć, ale - mimo że pewnie z bólem serca - facet z dzieckiem całkowicie odpadłby dla mnie, jak wielu rzeczy mogę nie być pewna, tak tego jestem w 100 procentach.

"Nie wiem czy mi się poprzestawiało - znam sporo rozwiedzionych rodzin, lub dzieci rozwiedzionych rodzin i sytuacja braku kontaktu z dzieckiem (po rozwodzie np.) wydaje mi się czymś wyjątkowym. Prawdopodobnie takich sytuacji byłoby jeszcze mniej, gdyby - w wyniku różnych skutków nienawiści do partnera - matki nie utrudniały tego. Takie jest po prostu moje doświadczenie "w temacie".

Moim zdaniem masz wiec problemy czytania ze zrozumieniem. Sytuacja dzieci rozwiedzionych, kontaktu z dzieckiem po rozwodzie a sytuacja kontaktu z dzieckiem, ktore ma sie z matka, z ktora nic Cie nie laczyla to sa skrajnie odmienne sytuacje, zupelnie rozne. Zbyt latwo przenosisz postawy z nieprzystajacych, nieadekwatnych do siebie sytuacji.

"Godzę się z tym, że padną słowa "nienawidzę", "tragikomiczne", czy "inteligentna manipulacja". "

Tak jak zauwazylem jestes manipulatorem "pierwszej wody"

Maniek - looknąłem wstecz. To są wyrażnone przez Ciebie poglądy na temat "natury mężczyzn":

Tu ilustracja przykładami:

Zauważ, że żadna z tych sytuacji nie dotyczy Autora, który nie oddał swojej spermy do banku, nie mieszka na innym kontynencie, co do utrudniania kontaktu z synem przez matkę nie mamy danych aby się wypowiadać.

Nie Manku_Z_Maniek. TYPOWE dla mężczyzny jest zainteresowanie własnym potomstwem - i wykonuje on szereg czynności aby stworzyć do tego warunki. Np: nie "oddaje nasienia" do banku spermy lub w dziurki panienek które zna jedną noc [Tego ostatniego nawet o mężu NIE WIEMY], jeśli zrobi dzieciaka przedślubnie stosunkowo często się żeni, po czym zwykle rozwodzi [;-)] ale dziecko ma ojca. Jeśli się rozwodzi walczy w sądzie o kontakt z dzieckiem. Jeśli matka nastawia dziecko przeciwko niemu, walczy o zmianę tego stanu rzeczy.
Tą Twoją postawę wobec mężczyzn uważam za skrajną, i "nie rozumiem"  dlaczego bronisz jej dość nietypowymi przykładami.

Ale oczywiście "rozumiem" :-) podejrzewam, że uważasz że Autorka powinna odpuścić mężowi i zapewne dlatego "zapominasz" że skrzywdził swojego 20-letniego syna. Wolałbym jednak, aby prawda o mężu stanęła przed Autorką W CAŁOŚCI po to aby mogła decydować w oparciu o całość a nie część informacji. Uważam, że warto podrzucić tu Autorce materiał do przemyśleń ale nie decydować - czy "uważać" cokolwiek za nią. Sprawa - nawiasem nie jest dla mnie jednoznaczna. Decydujące mogłoby być np. jakieś "odkupienie grzechów" lub przynajmniej uczciwa tego próba.

Czemu sądzę że tak myślisz? To Ty napisałeś:

;-)

Po czym piszesz mi:

:-)

W swoim poscie potwierdzileś tylko manipulacje albo to ze zyjesz w innym swiecie. Wszystkie bowiem te wypowiedzi nawet wyrwane z kontekstu Z TEGO WATKU maja ten sam konkretny wydzwiek i sens. Dodatkowo manipuluesz odnoszac porownanie do rzeczywistosci. Nie rozumiem o co tutaj ze mna walczysz, co chcesz pokazac? Mam przyjac Twoj punkt widzenia, ktory jest Calkowicie Bledny?

Autor nie majac wiezi z synem i jego matka, za nic nie jest winien. Kwestia pomocy tej kobiecie kiedy sie po nia zglosila jest oczywista. Inne kwestie byly rozpatrzywane w innym gronie a decyzje podjete 20 lat temu...panie Madralinski.

Kilka razy przeczytałem Maniek i nie zgadzam się. Jak to za nic nie jest winien? Super,bzykamy, zapładniamy, dogadujemy się z matką dziecka i UDAJEMY, że nic się nie stało? Żyjemy dalej.
I nie mam na myśli tutaj, że wielu facetów by tak postąpiło, bo to przyjmuję za oczywistość.
Tylko Maniek to jest ZŁE, negatywne, wygodne, nieodpowiedzialne wyjście z sytuacji. Z tego co widzę to głośno ( za co Cię szanuję ) nazywasz rzeczy po imieniu, oddzielasz oczywiste zło od reszty ( zdrady, skrajny egoizm itd. ).
Tu, w tym temacie zabrakło jednak trochę empatii.
Raz - pomyslałeś o tym chłopaku? Co on może czuć? Byłeś w podobnej sytuacji? Jeśli nie, aby zrozumieć jego emocje to sam musisz je poczuć na własnej skórze?
Nie potrafię ogarnąć jak można żyć 20 lat i mieć w duupie syna....I nie uważam aby to było normalne.  Napisałeś nie mając więzi.
Przepraszam, a kto za nią jest między innymi odpowiedzialny? Dzieci rosną...

Dwa - pojechałeś za ostro autorke tematu. Kim jest jej mąż zatem? Autorce się wyjeb..ł cały obraz męża, nie dziwię się reakcji.
Kompletnie nie rozumiem bronienie jej męża. Zatajenie prawdy, istotnych faktów to też kłamstwo, a psychika kłamcy jest bardzo skomplikowana.

Dobrze, że idą oboje na terapie, warto.

Tu zresztą nie chodzi o to aby męża potępiać w przysłowiowy "cymbał" [;-)]

Są dwie rzeczy:
(1) odpowiedzialnoś męża a (2) zrozumienie męża

Po prostu na męża spada odpowiedzialność za całokształt (bo to: jego nieślubne dziecko, jego rodzina, jego żona itp., jego kłamstwo)

Inną sprawą jest zrozumienie, czy wyjaśnienie mechanizmów, które go do tego doprowadziły.

Odpowiedzialność oznacza, że na męża głowie jest "odkręcenie" tego wszystkiego. Że ponosi wszelkie konsekwencje.

Zrozumienie - potrzebne jest głównie żonie - bo ona podejmie decyzję o tym czy wybaczyć czy nie.

Zrozumienie nie oznacza jednocześnie braku odpowiedzialności. Wydaje mi się, że w części odpowiedzi w wątku powyżej granica między jednym i drugim sporadycznie się zaciera.

Sądzę, że w naszej dyskusji jest do osiągnięcia koncentracja na argumentach, więc nie wykluczam, że jeszcze trochę pogadamy. :-)