Nienawidzę dzieci

Żeby adoptować dziecko, to wtedy naprawdę trzeba bardzo kochać dzieci. Bo adoptowane dziecko to trzy razy tyle ( o ile nie więcej) zmartwień i kłopotów niż własne, urodzone.

Być może patologia, ale skądś się wzięła. Zdecydowanie spowodowała to mama Autorki. Ja nie uważam tego za "ściemę" bo wiele już widziałam.

I w ten sposób można wszystko wytłumaczyć. Stawanie po stronie patologi, daje się jej przyzwolenie. I zamiast autorkę otrzeźwić, bo wiele dzieci nie ma domów jak z bajki, to wspieracie ją w jej zdaniu. A należy jej powiedzieć prawdę taką jaka jest.
Można powiedzieć że jak jakiegoś pedofila matka molestowała, to powinno wystarczyć za całość tłumaczenia. Bez przesady. Autorka nie ma szacunku dla dzieci. Osoba która nie chce mieć dzieci, napisze - nie chce mieć dzieci i nie dorabia do tego ideologii.
Jak dla mnie, t co napisałem w pierwszym poście.

"Nie zasługujesz na tę czystą, bezinteresowną miłość, jaką dzieci oddają swoim rodzicom. "

Przeciez to nie jest prawda. Dzieci nie kochaja bezinteresownie rodzicow, wrecz przeciwnie.

Ale tulenie sie, to szuknie interesu. To zaspokajanie swojej potrzeby kontaktu fizycznego i czulosci.
Nie da sie stwierdzic, ze dziecko kocha bezinteresownie, bo od dnia numer jeden na tym swiecie, dostaje rozne rzeczy od rodzicow, ktorzy zaspokajaja jego potrzeby zyciowe. Wiec nie dziwne, ze rozwija sie w nim uczucie milosci.
Male dziecko jest najbardziej interesownym stworzeniem, bo bez przerwy cos dostaje i mysli o swoich potrzebach tylko.

Autorka skrzywia obraz milosci miedzy rodzicem a dzieckiem, a Ty za to koloryzujesz pod bajkowe fantazje.

Nie ma żadnej nadinterpretacji. Jest suchy fakt. Znam wiele osób które nie chcą mieć dzieci. Z ich ust nie padają takie stwierdzenia jak z ust autorki. Broniąc takiego podejścia, można obronić wszystko. Bo przecież ktoś kradnie, bo w domu miał patologię; ktoś gwałci, bo takie coś wyniósł z domu; ktoś oszukuje, bo w domu się wszyscy oszukiwali; ktoś  nie ma szacunku do normalnych ludzi, bo w domu nikt do takowych nie miał...
Otrzeźwiać można kogoś, kto pisałby normalnie o dzieciach, nie nazywał ich larwami, i napisał coś o matce. W tym przypadku, mamy gówniarę, która obraża maluchy.

Tobie tez proponuje zapoznac sie z tym czym jest definicja milosci bezinteresownej i z tym co mowia madrzejsi od Ciebie, bo zachowujesz sie dziecinnie w tej chwili, upierajac sie przy swoim.
Milosc bezinteresowna z definicji:

"In conditional love: love is 'earned' on the basis of conscious or unconscious conditions being met by the loved person, whereas in unconditional love, love is "given freely" to the loved one "no matter what"."

Ty zarabiasz milosc corki od dnia jej urodzenia. Po pierwsze gdybys jej nie karmil, nie przewijal, nie uspokajal jak plakala jak byla mala, gdybys nie odpowiadal na jej potrzeby fizyczne i psychiczne wcale, gdyby  nie DOSTAWALA, od Ciebie opieki, gdyby Twoja zona nie nosila jej w macicy i nie opiekowala po porodzie. To Twoja corka by Cie nie kochala. Moj maz nie kocha swojej matki, bo sie nim nie zajmowala - od poczatku nie dawala mu niczego, czego dziecko potrzebuje.
Nie jestes w stanie udowodnic, ze dziecko kocha Cie bezinteresownie, bo to nie prawda. Ty spelniasz jej nieswiadome warunki, ktore musza zostac spelnione by dziecko kochalo rodzica. Nie obchodzi mnie, czy ona to planuje czy nie. Fakt jest taki, gdybys nie zachowywal sie jak sie zachowujesz, nie dawal tego co dajesz to by Cie nie kochala
Troche logiki.

Rodzic dziecko kocha bezinteresownie, a nie dziecko rodzica <- to jest nawet udowodnione. To jest cos co zawsze sie mowi.

W zyciu nie slyszalam takich nonsensow jak Ty napisales, ani od rodzicow dzieci, ani od psychologow. Znajdz mi badania mozgu , na ktorych widac jak dziecko kocha bezinteresownie, bo nawet moj znajomy psychiatra, stwierdzil, ze to sie kupy nie trzyma.

Nadal nie rozumiesz
To nie jest żadna obrona, tylko dociekanie przyczyn takiej postawy Autorki.
Warto to robić bowiem bez dojścia przyczyn, nie można naprawiać.

Sam pisałeś o konieczności otrzeźwienia Autorki

Nina, nie wiem, czy się zgodzę z tym, co piszesz.
O interesowności można chyba mówić w przypadku starszych dzieci.
Co taki roczny maluch może wiedzieć o interesowności?
On jedyne, co robi, to domaga się zaspokojenia swoich potrzeb, nie dając nic w zamian.

Mnie się zawsze wydawało, że żeby robić coś dla własnego interesu, trzeba być tego świadomym )

Nie, nie sadze, ze  trzeba. Dziecko nie kocha bezinteresownie i bezwarunkowo.
Proste. Zreszta nigdy nie slyszalam, zeby ktos cos takiego mowil w kontekscie milosci dziecka do rodzica. Juz predzej odwrotnie.

Mamy więc podobne zdanie.

Tak, i masz do tego prawo. Różnica pomiędzy tobą a autorką jest taka, że ty piszesz o dzieciach a nie o larwach itp itd. Można nie lubić dzieci, ale nie ma prawa nikt ich obrażać. Generalnie, jak ktoś nie chce mieć dzieci, to mi to wisi. Niech nie nazywa ich jednak obraźliwie. Bo akurat dzieci na to nie zasługują.
A swoją drogą, podkreślę że jak dla mnie, kobieta która nie chce mieć dzieci, to dziwna kobieta. I tyle.

Napisałem że dla mnie jest to dziwne. Mam dwie córki i o więcej dzieci się nie staramy. Nie uważam aby mi to ujmowało z ojcostwa. I nie chodzi o stereotypy, ale o pewne prawa natury. I tyle. Nie piszę o takiej obraźliwie.

No ja nie pisze  ,ze  umniejszam facetów,  gdy nie posiadają syna, bo to dla mnie totalna brednia, tylko odniosłam się  do tego farmazońskiego  stereotypu  nawiązując do  twojego opiniowania  kobiet ,które nie mają dzieci , ze to dziwadła ,ale mi w to graj nawet
Wolę być niedoskonałą wersją samej siebie ,niż najidealniejszą kopią kogoś innego

mortisha napisalas dokladnie to co i ja czuje, u znajomych z dziecmi wytrzymuję z grzeczności i taktu ale nie wyobrażam sobie takiego życia, i nie czuję się "dziwną kobietą" bo nie chcę mieć dzieci, już raczej kobietą świadomą bym to nazwała

Celowo nie włączam się w wątek, ale tej matce, o której pisała mortisha
Z 8 lat temu będąc u znajomej po 20 minutach już wrzało we mnie,a  koleżanka była zagotowana cala , twarz w kolorycie buraka. Tak maluch dawal jej popalić. Klasyczne absorbujące  głośne wyjcowate dziecko. Jak  z furią i wrzaskiem  przywalila nim o spręzynkowe lóżko to dzieciak z  3 razy się odbil gora-dol , no ale jeszcze nie łączył   przyczyny i skutkow, a to było   wyładowanie emocji matki.
Ona ryczała jak bawół z bezsilności , dzieciak oszołomiony przymknął się z strachu na 1.5 minuty a później rozdarł się na całego i znów powtórka z rozrywki  w wydaniu histeryka. Ja wyszłam  tez będąc już cala obolala i zmęczona  jego  absorbującym zachowaniem. Znajoma zadzwoniła po teściową ,aby przyjechała z małym posiedzieć, bo ona nie ręczy za siebie
to bym przyłożyła.

Dzieciak ma prawo się drzeć histerycznie i nie rozumieć, wywalać z siebie negatywne emocje krzykiem i przemocą, bo, jak sama mortisha napisała, jest jeszcze mało kapowne. A tu matka tak samo mało kapowna jak dziecko, czyli umysłowość na poziomie 3-latka maks.

Mnie przeraża, jak lekko ludzie decydują się na dziecko. Jak mają wziąć psa, to się 30 razy zastanawiają, analizują, czy ich stać, jakiego etc, a dziecko - oooj tam, jakoś to będzie. A potem takie akcje. Przecież to chore.

Vian, ale dzieci zazwyczaj nie wyją non stop. Wtedy człowiek by wiedział na czym stoi i się przyzwyczaił.
Ale czasem jak dzieciak zrobi niespodziewanie taką "akcję" to naprawdę człowiek ma mordercze myśli. I trudno wtedy o spokój i opanowanie. Zwłaszcza, że próbował już wszystkiego co można w takiej sytuacji zrobić. Ale to nie znaczy, że trzeba od razu dziecko rodzicom odbierać. Wystarczy rzeczywiście na chwile oddać bachorka w inne ręce i oddalić się jak najszybciej. Po powrocie znów jest się kochającym rodzicem
Analogicznie, to większość nastolatków powinno znajdować się w domach opieki

Chyba zartujesz? Tylko dwoch lekarzy?! Jesli tak, to jest to chory kraj rzeczywiscie.

Nie czytała wszystkich postów jeszcze. Powiem o sobie.

Nigdy nie lubiłam dzieci, zwłaszcza na starcie życia dojrzewającego
Jestem jedynaczką, często wszelakie ciotki głupio do mnie gadały, a że rodzice powinni mieć jeszcze kogoś do kochania, nie tylko mnie, że i tak będziesz miała rodzeństwo i wtedy będziesz musiała oddać trochę tego czy tamtego. Bardzo mi tym skrzywiły psychikę tak, że zaczęła nienawidzić "bachorów". Chciałam rodzeństwa, ale tylko i wyłącznie starszego, co było nierealne a młodsze dzieci to było samo zło w moim odczuciu. Wydawało mi się, że nigdy nie zdecyduję się na dziecko.

Ale los bywa przewrotny. Tydzień po 18-tce dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Normalnie szok, rozczarowanie, strach, gniew, przerażenie i niemoc w jednym. Pierwsze co mi przyszło do głowy, to aborcja. Jakaż ja byłam niedojrzała. Szczęście, że do tego nie doszło. Po największych zawirowaniach szybko pokochałam to "coś" w sobie. To było takie magiczne, niewytłumaczalne, że mi się odmieniło. Jak urodziła się córka, to przez kilka dni patrzyłam na nią i nie mogłam pojąć tego cudu, że to moje dziecko, jak to możliwe, kawałek mnie w nowym życiu. I potem już samo poszło. Zmieniłam punkt widzenia. Nie znaczy to, że teraz uwielbiam dzieciaki, bo nadal jakoś specjalnie się tym nie zachwycam, ale potrafię dostrzec w nich coś urokliwego, a niektóre dzieci nawet i mnie łapią za serce, co niełatwo mi zrozumieć.
W każdym razie jestem wdzięczna losowi, że zadrwił ze mnie i zdecydował mi to rzucić pod nogi, bo może świadomie nigdy bym nie chciała mieć dzieci, no chyba, że u niektórych instynkt budzi się dużo później. Nie znaczy też, że zachodzenie w ciążę w takim wieku jest mądre

Co innego kogoś nie lubić, nie znosić nawet, co innego wyzywać od larw.
Ja również nie lubię dzieci, ale autorka postu budzi większą niechęć.
Może należy pomyśleć o jakiejś terapii i leczyć się - nie z nienawiści do dzieci, ale z co najmniej dziwnej postawy wobec równoprawnych istot.
Mimo wszystko autorki larwą nie nazwę.

No, tak wygląda z tej rozmowy że tylko dwóch lekarzy nie boi się robić wazektomi w Polsce.
_http://www.youtube.com/watch?v=6eHQJi4cJKE&list=UUqCGGi7HtqbaTh5iLSwXjCw

Jeszcze jedna rzecz odnośnie instynktu macierzyńskiego. Wielu ludzi uważa że to coś co czuje każda dorosła kobieta (z wyjątkami), pozwolę się z tym nie zgodzić. Instynkt macierzyński uruchamia się jedynie po urodzeniu dziecka! Kobieta która wcześniej nie rodziła instynktu tego nie ma. Nie ma czegoś takiego jak instynktowne pragnienie posiadania dzieci (a najczęściej taką odpowiedź usłyszymy na pytanie  - "dlaczego zdecydowałaś się na dziecko?"). Instynkt macierzyński uruchamia się jedynie po porodzie, i co ważne NIE u wszystkich kobiet. Wystarczy poczytać wypowiedzi młodych mam które przeżyły szok po porodzie, bo ta istota wydaje im się całkowicie obca, budzi u nich niechęć, złość. Czują się winne bo nikt nie powiedział im o takiej ewentualności.

Całkiem prawdopodobne.

Sama bardzo lubię dzieci, choć niektóre potrafią ostro dać w kość (nie mam swoich, ale miałam styczność z czyimiś). Można się czasem na nie zezłościć, ale żeby nienawidzić?
Problem nie tkwi w dzieciach, tylko w psychice autorki.

doskonale rozumiem i wiem co przezywasz i jak sie czujesz. Jestem w tym samym wieku co Ty. Miałam dokładnie tako samo podejście do dzieci co Ty jeszcze kilka msc temu. Ale do czasu. Do czasu gdy nie poznałam swojej pierwszej wielkiej miłości. Byłam dokładnie taka sama jak Ty teraz. Nienawidziłam dzieci, wkurzało mnie samo przebywanie z nimi np. w jednym pomieszczeniu czy na ulicy. Nawet jezeli to dziecko stało, było grzeczne i nic sie nie odzywało. Mój chłopak (od 2,5 msc już były) jest ode mnie starszy o rok. Bardzo chciał mieć ze mną 2 dzieci i ślub kościelny (nienawidziłam dzieci i jestem ateistką) on doskonale wiedział o tym, jednak miłość do niego była silniejsza niz moja nienawiść do dzieci i mój ateizm. Zgodziłam sie na WSZYSTKO. Dopiero jak ze mną zerwał (przez mój strasznie chamski, arogancki, egoistyczny charakter) poczułam to wszystko. Poczułam to, że chcę mieć slub kościelny, wejść z moim ojczymem pod rękę do kościoła w bialej sukni i pięknym welonie do ziemi. chcę urodzić mu 2 dzieci i chcę zebysmy byli szczęśliwą rodziną we czwórkę. Gdy z nim byłam to zgodziłam sie na te dwie rzeczy mimo iż tak naprawde nie do konca tego pragnełam. Dopiero jak ze mną zerwał ja to poczułam. We mnie jest bardzo ale to bardzo dużo nienawiści. Nie mam szacunku do drugiego człowieka, wszyscy są dla mnie źli a tylko ja jestem najlepsza. Jestem straszną egoistką, zawsze martwie sie tylko o siebie, nienawidze całego świata i wszystkiego co mnie otacza. Mysle, że to był główny powód dla którego ze mną zerwał. Nie mówię, że ty tez będziesz tak miała jak ja, ze zmienisz swoje poglądy na temat dzieci. Ale nigdy nie można mówić nigdy. Ja nie chciałam mieć dzieci głównie dlatego, że wychowała mnie siostra, mama pracowała jako sprzataczka w 3 różnych biurach, żeby utrzymać 2 córki, męża alkoholika i siebie. nie miała dla mnie czasu. Ja pomyslałam: jak ja mogłabym byc dobą matką skoro sama nigdy jej nie mialam. Nie wiedziałabym jak dobrze wychować dziecko. Z tego właśnie powoli przerodziła sie moja nienawiść do dzieci. Ale jednak miłość to jest silne uczucie i jak kogoś naprawde kochamy (jak ja mojego byłego) to jestesmy w stanie się poswięcić dla ukochanej osoby.

o jakiej terapii mówisz? myslałam nad tym tylko nie mam pojęcia na jaką terapię musiałabym iść i czego ona miałaby dotyczyc...

dzięki wielkie za odpowiedź miałam ciężkie dzieciństwo, ojciec alkoholik, który ciągle nas bił a teraz ja mając 20 lat mieszkam tylko z nim i tak naprawde nie mam żadnego wsparcia w trudnych chwilach. musze poszukac jakiegos dobrego psychologa. w liceum chodziłam do szkolnego bo moja nauczycielka od polskiego mnie wysłała gdyz stwierdziła ze jestem bardzo zamknieta w sobie, nigdy na lekcjach sie nie udzielam i ze mam jakies problemy wewnetrzne. pochodziłam kilka razy ale nic mi to nie dało. mama tez musiała przyjechac do szkoły na rozmowe z psychologiem na mój temat. jak widać kila spotkan z ta panią nic nie dało.

Terapia to długa praca, często trwa nawet kilka lat, a psycholog jej nie prowadzi. On może Cię ukierunkować, wskazać ewentualnie jak dalej widzi Twoją pracę nad sobą, dać chwilowe wsparcie, ale jeśli oczekujesz czegoś więcej to psychoterapeuta.

Wiesz, czytam ciebie i cofam sie w czasie - 10 lat temu mowilam dokladnie to samo, mialam identyczne odczucia. Tez mówiłam, ze ja nigdy nie będę mieć dzieci. Nie jestes ani tepa ani egoistyczna. Patrzac z perspektywy czasu wiem, ze nie można patrzec inaczej na macierzyństwo widzac wlasna matke wiecznie udreczana swoimi dziecmi ? czyli soba samym. Moje dzieciństwo przebiegalo podobnie. Również pamietam wiecznie nieszczesliwa matke i jej nieskończone proby samobójcze jak i proby ranienia nozem ojca (zakończone fiaskiem) komentarze w stylu ?macierzynstwo jest przereklamowane?, ?posiadanie dzieci jest bez sensu?, ?wiecznie się tylko wami zajmowac? co ja mam z tego zycia? ?ty mnie w to wrobiles? itp. Nasze matki wyrządziły nam ogromna krzywde. Pewnych wspomnien nie da się ?przerobic?, pewne uczucia towarzysza już do konca zycia.  Wydaje ci się ze nie nawidzisz dzieci, ale to nieprawda. Gdy wyprowadzilam się z domu poszlam na psychoterapie. Dowiedzialam się ze to mechanizm wypierajacy. W pierwszym rzedzie nienawidzilam siebie za zniszczenie zycia swojej matce. Jak już to do mnie dotarlo i terapeuta pokazal, ze takim mysleniem zabijam sama siebie, i ze nie ma zadnych argumentow, aby tak myslec, zaczelam nienawidzic wlasna matke. Kolejnym krokiem powinno byc naprawienie stosunkow z matka. Niestety, ona nie zgodzila się na terapie a setki rozmow nic nie wniosły. Wymazalam ja z pamieci. Co jakis czas mamy kontakt (3-4 razy w roku) ale zawsze sa to trudne spotkania. Ciezko patrzec na kogos, kto cierpi (bo nasze matki realnie cierpia) i nie chce sobie pomoc. Jednoczesnie gdzies w glowie kotluje się przekonanie, ze przeciez, gdyby cie kochala tak naprawde, zgodzilaby się na wspolna terapie. I to glebokie przekonanie zazwyczaj wygrywa. Ze twoja wlasna matka cie w ogole tak naprawde nie kocha.
Z roku na rok, żyjąc bez matki, zaczelam odżywac. I wiesz co? Nagle zapragnęłam mieć dziecko! Bez kitu, tak było? Pomyslalam, ze cudownie byloby kogos tak mocno, na maksa kochac. Ze skoro dalam rade tak wiele zrobic, przełamać tyle stereotypow, to dam rade przełamać rodzinna tradycje i być dobra mama dla swojego dziecka. Uwierzylam, ze potrafie być najlepsza mama. POczulam ze mam poklady miłością  wsobie i ze chce ta miłością obdarzy swoje dziecko. Ze mam w dupie wlasna matke, jej matke i cala te pojebana rodzine.  Ze ja CHCE i PRAGNE mieć dziecko i obdarzyc je megamiłością. I tak się stalo. Mam dzis dwuletnia córeczkę. Były i są jak to piszesz kupy, obsrane i zarzygane ubranka:) Ale wiesz co? Pierwszy raz w zyciu kocham kogos tak naprawde. Gleboko, mocno, na zaboj. Ona mnie a ja ja. Nie zaluje zadnej nieprzespanej nocy. Jak patrze na nia, jestem najszczesliwsza osoba na ziemi. Jemy razem śniadanka, pieczemy razem babeczki, kupie jej pierwsze narty w tym roku. Planuje jaki tort zrobie na jej drugie urodziny. I zawsze leca mi lzy jak patrze na jej zdjęcia.
Czy zycze tobie podobnego scenariusza? Nie ? zycze tobie abys znalazla szczescie w zyciu, pomimo tego, co zrobila ci twoja matka. Jeśli jest chociaż w polowie normalniejsza od mojej, to porozmawiaj z nia o tym. Postaraj się zrobic wszystko, aby zrozumiec, co nia kierowalo, co naprawde czula, i dlaczego. Dlaczego mówiła ci te wszystkie rzeczy. Spytaj czy cie kocha, spojrz jej w oczy. Pytaj, pytaj i jeszcze raz pytaj? Czy gdyby raz jeszcze miala przezyc swoje Zycie, wolalaby przezyc je bez ciebie? Dowiedz się, co się stalo, ze się tak posralo. W przeciwnym wypadku będzie się to za toba ciagnac do konca zycia, zal a potem pustka która na zawsze zostaje w sercu niekochanego dziecka. A może wcale nie niekochanego??:)
Być może się myle i u ciebie niechęć do dzieci nie wziela się wcale ze zlych relacji z matka, ale poczulam potrzebe aby opowiedziec ci jak było ze mna. Jeszcze 10lat temu powiedziałabym ? dzieci to najgorsze, czym można zepsuc sobie Zycie. Nigdy, przenigdy?. Dzis mowie, ze dzieci to największe błogosławieństwo:)

Hej... Aktorka ktora zalozyla tego posta troche ma z glowa. LARWA LUDZKA TY TEZ BYLAS i ja osobiscie bym nie miala w glowie nawet takich mysli zeby tak powiedziec o dziecku najgorszego wroga bo dziecko to nie WYROK KOCHANA...

Nie nie przeklenstwo,to jeszcze do tego dojdzie ze rodzice beda zwracali sie do wlasnego dziecka BACHORZE. A jak kazdy moze mowic jak chce to niech te swoje nazwy zachowa dla siebie... No nie rozumiem jak moga byc dzieci i bachory. Dziecko dlaczego? A bachor? Ciekawa jestem czy nasi rodzice tak nas nazywali...

No fakt bywaja bezczelne tu ci przyznam racje ale to tylko dziecko