Nienawidzę dzieci

Może ''larwy'' i ''bachory'' to zbyt mocne słowa, ale masz prawo nie lubić dzieci i nie chcieć ich mieć.

Ja też nie przepadam za dziećmi, denerwują mnie, szczególnie te, które do mnie lgną, a niestety, dzieci mnie lubią.
Jedyne dziecko, które akceptuję w pełni, to mój syn. Ubóstwiam go.

Tak, wychowanie dziecka łączy się ze zmianą trybu życia, z pewnym wyrzeczeniami. Ale tragedii u mnie nie było, wszystko powoli i harmonijnie się układa.

Można też być matką i atrakcyjną kobietą jednocześnie, to kwestia podejścia i organizacji.

Cieszę się, Cyniczna, że ci się udało podejść do wychowania dziecka w ten sposób. Może moje podejście do tych spraw jest naładowane dramatyzmem, ale mogę być uprzedzona, co jest nawet bardzo możliwe.

A mnie tam nie dziwi. Zawsze taki "negatywny" typ dziewczyny nie chce miec dzieci. Dziwne? Dla mnie wcale, bo troche juz ich poznalem i to sie łączy ze sobą bardzo często.
Faceci sa podobni, duzo czesciej nawet, z racji skupiania sie na sobie/ego/niskiej uczuciowosci czy empatii. Jakbys od srodka byla wypelniona dobrymi uczuciami, pogodnoscia, zyczliwoscia i w sumie miloscia to mysle instynkt macierzynski byłby na standardowym poziomie. Tak samo jesli mialabys dobry przyklad w rodzinie, a nie mialas.
Jak to nie problem dla Ciebie to gdzie problem? Faceta ktory nie chce miec dzieci znalezc mysle prosto. Szczegolnie w tym wieku.
Nie rozumiem tylko NIENAWIŚCI. Mozna nie nadawać się z powodu swojego charakterku, nieodpowiedzialnosci, egoizmu czy braku opanowania i umiejetnosci opiekowania się, ale zeby od razu nienawidzic? A moze Ty nienawidzisz tez sama siebie?

Iceni, można rozumieć wkroczenie dziecka w wiek nastoletni jako coś pozytywnego, jasne, ale chyba patrząc przez pryzmat zmieniania pieluch. Takiemu dziecku nie trzeba podawać smoczka, ani kołysać przy bolesnym ząbkowaniu, ale to nie znaczy, że jest"uff, wreszcie dorósł i mogę mieć wyje****. Wtedy takiemu człowiekowi wyrastają prawdziwe rogi. Zaczyna się burza hormonów, głupie odpały, pstro w głowie. Oczywiście nie wszyscy, ale większość i ja też się zaliczałam do tej większości. 14-17, w takim wieku rodzice muszą poważnie pilnować dziecka, żeby sobie nie narobiło biedy na całe życie, dać mu wskazówki, wpoić coś do tych makówek. Ale makówki są zamkniete, buntują się, bo "starzy nudzą" i w ogóle są debilami. Żałuję, że tak kiedyś myślałam, cieszę się, że nie jestem już dzieckiem.

Co do podwiązania - tak, zastanawiałam się, ale póki co nie mam ku temu powodów, bo jestem dziewicą, nie mam nikogo, a ginekolog pewnie by mnie wyśmiał/a gdybym wyjechała z taką prośbą ;p

Twoja mama zrobiła Ci krzywdę takim przekazem. Zresztą przez to zapewne nie czułaś się zbyt chcianym dzieckiem.
Być może i tak nie lubiłabyś dzieci, ale główną przyczyną jest przekaz mamy.

Coraz bardziej "nie lubię" twojej mamy. I faktycznie chyba wyrządziła ci wielką krzywdę.

Byłaś kiedyś szczęśliwie zakochana?

Jesteśmy w tym samym wieku. Pozwól więc, że przedstawię Ci mój punkt widzenia, być może spojrzysz na macierzyństwo choć odrobinę przychylniej.

Otóż moi rodzice zajmowali się mną w sumie 19 lat. Poświęcili mi tyle czasu, swojej energii, uwagi, emocji, wszelkiego rodzaju środków (finansowych itp.), byli ze mną gdy było dobrze i gdy robiłam im świństwa - też przy mnie trwali. Wszystko (każdy najmniejszy dzień, najmniejsza pierdółka) po to bym teraz potrafiła rozpocząć samodzielne dorosłe życie, wziąć odpowiedzialność za siebie.

Widzę to jako swego rodzaju 'kredyt'. Dano mi przecież aż tyle, nie oczekując dosłownej 'spłaty'. Przyjdzie czas, że będę gotowa dbać nie tylko o siebie i swoje zachcianki. Za to będę w stanie dać taki 'kredyt' mojemu dziecku (w ramach spłaty mojego w gruncie rzeczy .

Przecież macierzyństwo to nie jest tylko:  "obsrane pieluchy i zarzygane ubranka", "wokół wszędzie pampersy, kaszki i sraczka, a na rękach krzycząca ludzka larwa" (!? ludzka larwa!?), "larwa wrzeszczy, sra, sika"
Jest jeszcze miłość do dziecka. Patrzysz jak codziennie się rozwija, jak z roku na rok się rozwija. I ono kocha też Ciebie.
Przecież ludzie wychodzą z pieluch! Kobieta wcale nie musi zrezygnować z siebie całkowicie i na zawsze, bo ma dziecko! Przecież to nie jest koniec życia. Mam młodsze rodzeństwo i wiem, że nie jest to aż taki wydumany koszmar, wszystko mija, a pamięta się tylko te dobre wspóle chwile, a jest ich wieeele. Pewnie, że nie jest to sielanka - wymaga wyrzeczeń, ale przychodzi etap, że wyzbywamy się egoizmu, dojrzewamy do tego. Jeśli poświęcisz dziecku dużo miłości i uwagi, to w ostatecznym rozrachunku będziesz mogła być dumna i z dziecka i z siebie.

Poza tym. Język, którego używasz jest przerażający. Same złe emocje, nienawiść, którą sama nazwałaś, niechęć, wstręt do drugiego człowieka, małego i bezbronnego (naprawdę - ludzka larwa?).
Przecież też kiedyś byłaś dzieckiem, nie ludzką larwą (kto zasługuje na taką nazwę?), nie byłaś ludzką larwą tylko małym i bezbronnym dzieckiem. Matka przerzuciła na Ciebie swoją frustrację, bo nie miała wsparcia męża z tego co piszesz, przez co Ty mam wrażenie, odczuwasz niechęć nie tylko do dzieci, ale także do samej siebie i mnóstwo negatywnych, niszczących Twoją psychikę emocji.

Dlatego mam nadzieję, że poszukasz pomocy, u psychologa albo chociaż w rozmowie z kimś zaufanym.
Nie miałam zamiaru krytykować Cię ani oceniać. Nie uważam też, że jesteś gorsza od innych kobiet czy coś takiego.
Po prostu chciałabym, żebyś nie widziała samych negatywów, jest mnóstwo pozytywnych stron.
Być może kiedyś coś kliknie i zmieni się w Twoim etosie (jak to nazwałaś.

I właśnie dlatego dała Ci taki przekaz.

Tak jak wspomniałam wcześniej - być może i tak nie lubiłabyś dzieci, ale przez przekaz Twojej mamy stało się to rzeczywistością.
Kolejny raz widać jak wielki wpływ na całe życie ma dom rodzinny.

Cenne słowa, bo od kogoś kto wcześniej też dzieci nie chciał. Jest porównanie.

Iceni,  ale mama Jej wydrukowała schemat "zmęczonej kobiety w używanym dresie". No i Werka wierzy tylko w to co powiedziała Jej toksyczna matka.

Ale widzisz - ty CIĄGLE patrzysz z perspektywy swoich rodziców.
Ale twoi rodzice nie są jedynym modelem rodziny.
Nie każda kobieta MUSI rodzic dziecko kiedy ma 20 lat.

Czego ty się tak naprawdę boisz? Macierzyństwa czy tego, że staniesz się taka jak twoja matka?

Boję się macierzyństwa, porodu, nie rozumiem kobiet, które uważają to za cud natury i błogosławieństwo. Każdy ma prawo do własnego zdania, jasne, ale ja tego po prostu nie pojmuję. Boję się też, że będę kiedyś jak matka(to jest mój życiowy cel, żeby taką NIE być, ale jednak istnieje cos takiego jak determinizm), lub CO GORSZA mogłabym kiedyś zatruć małemu dziecku psychikę swoimi frustracjami.

To pierwsze zwisa mi bardzo, tutaj na forum chciałam tylko zapytać czy ktoś uważa podobnie

Jeżeli wiesz już dokładnie w czym tkwi problem, to masz wielką szansę na to, że nigdy nie będziesz taka, jak Twoja matka.
Bo jest tysiące matek, które traktują swoje dzieci w ten sam sposób, jak były traktowane przez swoje matki.
I one nawe w życiu nie pomyślą, że powtarzają patologię, że krzywdzą własne dzieci.

No to już wiesz, że na razie nikt się nie pojawił z takim samym myśleniem.
Prawdę mówiąc, to w realu też nie znam nikogo takiego. Znam kobiety, które dzieci nie mają, nie lubią ich. Nie spotkałam się z aż takim emocjonalnym natężeniem.

Chyba niedobrze....

No trudno, ale przynajmniej będę wiedziała na czym stoję. I powiedzmy, że w wieku 40 lat zachcę mieć dziecko, ale zapali mi się lampka i słusznie, bo życie z toksycznym rodzicem nie jest przyjemne. A ja miałabym chyba zadatki na toksyczną matkę. Taką linię bardzo cienko przekroczyć. Z jednej strny można być rodzicem, który bezstresowo wychowuje, daje sobie wejść na głowę, albo nadopiekuńczym, kontrolującym despotą, pod skrzydłami którego wyrastają tacy ludzie jak ja(szukający ciemnego kąta)
Psycholog mi nie pomoże, ostatnio jak poszłam to nie chcę mówić co się działo w domu.

Są jeszcze postawy pomiędzy.

Ja bardzo lubię dzieci, z chłopakiem planujemy za 2 lata dziecko i oby się udało wedle naszej myśli, by tak mogło być i obce dzieci też bardzo lubię, ale jak najbardziej rozumiem, że można dzieci nie lubić. Chociaż ten fragment, że jak dzieci idą z mamą, to się w Tobie aż tak gotuje, żę tak nienawidzisz to dla mnie jest to nieco dziwne. Nienawiść jest destrukcyjną emocją i niszczy człowieka od środka. Nie lubić dzieci czy czegoś jest zrozumiałe, ale nienawidzić, to ja już temu bym się przyjrzała. Zwłaszcza, że Tobie dziecko nic nie zrobiło, by aż tak nienawidzić. Sama możesz starać się wybierać miejsca, gdzie nie ma dzieci, dzieci też mieć nie musisz, nikt Cię nie zmusi Apeluję tylko do rozsądku, nie myśl, że każde macierzyństwo jest takie samo jak Twojej mamy, że rozczochranie, niezadbanie i mąż, który nie zajmuje nic się dzieckiem choć na trochę. To nie musi tak wyglądać i różnie to jest, nie możesz oceniać po swojej mamie, że to tak właśnie jest. Tylko taka mała uwaga Natomiast, osób nielubiących dzieci też znajdzie się na pewno sporo, jak i lubiących. Różnie ludzie mają i tego akurat nie ma co się wstydzić, spokojnie

Edit: Co do tego co powiedziała Ci mama to uważam podobnie jak luc, że pewną krzywdę Ci tym raczej zrobiła. To tak jakby na siłę komuś coś obrzydzić. Racja, że i tak mogłabyś nie lubić dzieci, ale może nie czułabyś takiej niszczącej nienawiści. Moim zdaniem swoje niepowodzenia przeniosła na Ciebie, jak widać wytworzyła też w Tobie poczucie winy i niepotrzebnie przez to chyba czujesz, że to przez Ciebie mama tak miała, a to nieprawda, sama tak wybrała męża itp, a Ty nie jesteś niczemu winna. Chyba to jest klucz do tego tematu, byś po prostu nie obwiniała się, bo widzę, że chyba to robisz i tu jest większy problem a nie to, że nie chcesz mieć dzieci, bo to ok, wiele osób nie chce, spoko.

Masz prawo nie lubić dzieci, nienawiść to chyba za duże słowo? (Mam przynajmniej nadzieję że nie masz ochoty ich wymordować )

Natomiast to co mi się rzuciło w oczy i coś w czym dopatruje się przyczyny Twojego nielubienia dzieci, to Twoja mama. Niezależnie od tego jak było jej źle, ciężko i nie wiem co tam jeszcze to nie powinna Ci mówić takich rzeczy, nie dziwota że nie chcesz mieć własnych dzieci skoro Twoja własna matka przedstawiła sprawę w taki sposób i wręcz z żalem do Ciebie. Uważam że Twoja mama ma toksyczny wpływ na Ciebie, tu nie chodzi tylko o nielubienie dzieci, ot takie nic, widzę o wiele większy problem i podejrzewam że sama jesteś tego świadoma.

Rzeczywiście masz nieźle spaczony obraz rodziny.... Bo z reguły ludzie kochają swoje dzieci. Nawet ta największa patologia obalająca bełta za bełtem zazwyczaj resztki uczuć w spranym mózgu zostawia dla swojego potomstwa. Patologicznych uczuć, ale zawsze....

A nie zdziwiłabym się, że jakbyś kiedyś jednak miała dziecko, to Twoja matka byłaby najlepszą babcią na świecie.... żeby tak jakby "odkupić" swoje błędy popełnione w stosunku do Ciebie.

Tez nie lubię obcych dzieci. Ale na pewno nie przez to, że w wieku 21 lat zostałam matką (zresztą zupełnie świadomie). Nie lubię, bo ogólnie małe dzieci są głośne i upierdliwe

Od dawna powtarzam to samo: wychowanie dziecka/dzieci nie jest łatwą sprawą. Błędem jest przekazywanie, że wychowanie jest ciągłym i niezmiennym pasmem szczęśliwości. Podobnym błędem jest ukazywanie tegoż wychowania jako pasma klęsk, wyczerpania, smrodu, it.p..

Jeśli świeżo upieczeni rodzice zamykają się w czterech ścianach, jeśli nie dopuszczają innych osób (babć, dziadków, przyjaciół, sąsiadów, koleżanek, znajomych, it.d.) do dziecka i nie wciągają ich w wychowanie, jeśli nie dbają o siebie wzajemnie, jeśli nie dbają o własne BHP (odpoczynek od własnego, nawet najkochańszego, dziecka jest niezbędny, by zachować rozum ), to stają się zgorzkniali, mający 'zazłe' do wszystkich i o wszystko.

Ale... można ułożyć swoje własne życie tak, by dziecko nie było zawalidrogą, by nie było pretekstem do narzekania na nieudane swe życie, by być szczęśliwym.
Powtarzam też po raz kolejny: szczęście, na szczęście, nie jest obowiązkowe.
Podobnie można mieć dzieci, ale, na szczęście, nie jest to w naszym kraju obowiązkowe.

Jest naprawdę niewiele matek, które swych dzieci nie kochają. Jest za to sporo takich, które nie potrafią swej miłości okazać. Posiadanie rozgoryczonej matki nie jest równoznaczne z byciem taką samą wobec własnego dziecka. Owszem, pozostawia to ślad, ale kobieta będąc dorosłą i dojrzałą (bo czasem nie idzie to w parze) sama podejmuje decyzje o własnym zachowaniu. Wobec dziecka również.

Warto jednak, po wyrzuceniu z siebie pokładów złości, rozgoryczenia, nienawiści, żalu, smutku, rozczarowania, spojrzeć na wychowywanie dziecka przytomnie. I z tego poziomu podejmować decyzje.

Dzieci są przecudowne, ale nie dla mnie.
Ja również nie chcę mieć dzieci. Nie zamierzam ich mieć bo tak trzeba, ewentualnie jeśli zmienią mi się priorytety.

Eileen, ale tak samo ma wiele osób posiadających dzieci ;D
To, że się nie lubi obcych dzieci to żaden wyznacznik. Jest ogromna różnica, o g r o m n a, w relacji rodzic - potomstwo,  a relacji dorosły - dziecko.

Moim zdaniem nijak się ma do rzeczywistości opieranie swojej decyzji na zasadzie "ja nie będ? mieć dzieci bo ich nie lubię, bo nawet te w autobusie doprowadzają mnie do szału) (( nie odnoszę się tu konkretnie do ciebie, ale ogolnie do tematu)).

Ja sama byłam "wrogiem dzieci"  chociaz sie nimi systematycznie musialam zajmowac (jestem ciotką dla 4) i im jestem starsza tym dzieci mnie bardziej wk***rzają.

(Nie licząc niemowląt, bo akurat do niemowląt mam anielską cierpliwosc i co ciwkawsze - przy mnie niemowlęta nie płaczą ;P)

Ale znam i takie osoby, ktore są genialne w opiece nad dziecmi, naromiast w ogole nie maja cierpliwosci i podejscia do wlasnych dzieci.

Tak wiec reguły nie ma, ale uważam, że jeżeli ktoś nie chce mieć dzieci, to po prostu ich mieć nie będzie i nie odczuwa potrzeby oglaszania tego calemu swiatu.

_______

Myslę, że jest coś w tym, co napisał Gary - rodzicielstwo to jak utrata dziewictwa - to jest mozliwosc spojrzenia na swiat z zupelnie nieznanej do tej pory perapektywy.

Podrozowanie po Swiecie z 50 dolarami w kieszeni to mozliwosc spojrzenia na swiat z zupelnie innej perspektywy.
Bycie wolontariuszem w kraju trzeciego swiata to mozliwosc spojrzenia na swiat z innej perspektywy
I tak dalej , i tak dalej .

Mase ludzi rodzi dzieci i nie ma zadnej nowej perspektywy.
Ta cala utrata dziewictwa, nie zrobila na mnie zadnego wrazenia, ani nic nie zmienila we mnie i w moim zyciu. Nie bylo to wazne. Wazniejsze dla mnie jest poznawanie swiata poza mna sama i moimi doswiadczeniami i to mialo wplyw na moje zycie. Takze roznie jest i tyle.

Dokładnie!
Idealne podsumowanie.  Najpierw trzeba przestać się bać, potem przychodzi czas na decyzję. Autorka wątku na razie pełna jest strachu, więc żaden to jej wybór na ten moment.

Też nie lubię dzieci. Nie ukrywam tego, ale też się z tym nie obnoszę, bo nie jest powszechnie akceptowane stanowisko.

Ja myślę, że jeśli ktoś nie chce naprawdę dziecka, to może nic nie tracić, bo skoro serio czuje, że nie chce, to mogłoby faktycznie złe dla niego być macierzyństwo, mogłaby wtedy czuć się nieszczęśliwa itp. A skoro uważa, że bez dziecka będzie czuła się szczęśliwa, że tak woli, to może tak być i taka osoba myślę, że jednak nic nie traci, bo dlaczego ma tracić? A ja jak pisałam chcę mieć dziecko, ale są osoby, które nie chcą mieć dziecka i dlaczego mają coś tracić? No chyba, że ktoś gdzieś w głębi duszy chce, to traci, ale nie musi tak być.

Z innej beczki, oczywiście można dobrze zajmować się obcymi dziećmi, a swoimi kiepsko. Wiadomo. Ja obcymi dziećmi póki co dobrze raczej się zajmowałam albo nie tyle obcymi co z rodziny dziećmi bardziej, ale jednak nieco obce, bo na co dzień się nie widzimy, tylko trochę rzadko, więc to nie były takie bliskie relacje. Osobiście też mnie denerwują dzieci, które są niewychowane, ale możliwe, że mam więcej cierpliwości, bo ogólnie lubię dzieci, jak piszę obce tak samo. Swoje wiadomo, że będę kochać i to bez porównania, jasne Natomiast, mnie dzieci po prostu rozczulają i zwykle na nie patrzę, uśmiechają się do mnie i ja do nich Podoba mi się też ich ciekawość świata, sama z dziecka np mam tę ciekawość świata, uwielbiam dowiadywać się nowych rzeczy.

gdybys mogla to bys miala napewno nie jedno dziecko szkoda mi ciebie jest jak to moja babcia kiedys mowila kobieta bez ,,,,porodu to nie kobieta ,,a co zycia w celibacie ---gdzie to jeszcze jest w dzisiejszych czasach? chyba ci starzy co juz nie moga

A contrario - osoby posiadające dzieci, to osoby myślące niesamodzielnie/niemyślące samodzielnie i są owieczkami prowadzonymi na rzeź?

Wiem
Stąd uśmieszek na końcu mojego postu.

He, he, to ja mam taką przypowiastkę. Mam w rodzinie takie delikwenta, taki trochę niebieski ptak. Chłop ma już dwadzieścia kilka lat. Studia niby skończył ale dyplomu nie obronił. Nie pracuje za to co chwila udziela się w jakichś wolontariatach. Trochę mieszka u ojca, trochę u siostry. Porusza się autostopem. Nie martwi się co będzie jadł i za co, w końcu albo nakarmi go ojciec albo siostra czy znajomi. No i jego siostra jakiś czas temu zrobiła przy nim małą scenę wybuchu nerwów, bo myślała, że zgubiła 100 zł. Może faktycznie nie powinna się tak denerwować przy swoich dzieciach ale tenże jej brat również się uniósł, że dlaczego robi taką awanturę, to w końcu tylko pieniądze i na pieniądzach świat się nie kończy. Tak mnie tym rozbawił, że jeszcze do dziś się śmieje. Tylko taki niebieski ptak może powiedzieć coś takiego. Ja mógłbym mu od ręki napisać listę rzeczy, które za 100 zł można zrobić, co można kupić, ile czasu można za to w razie czego wyżywić dwójkę dzieci. Mimo całego swojego tak zwanego wyczulenia na sprawy społeczne on zwyczajnie nie ma zielonego pojęcia co to znaczy odpowiedzialność za drugiego człowieka, a już szczególnie za małego człowieka. Bo samemu można przez jakiś czas nie dojadać ale jak powiedzieć dziecku, że dziś kolejny dzień zje tylko tyle? Fajnie się podróżuje stopem ale jak stopem dowozić dwójkę dzieci do szkoły na 8 rano, a po lekcjach zabrać?
Reasumując, dziecko to jest zupełnie nowa perspektywa patrzenia na świat i samego siebie.