Całe życie samotny - grupa wsparcia

Odpowiadając na ostatnie pytanie - hm, chyba najbardziej tego, że znów, za entym razem mimo wysiłków, prób i innych cudów nic dobrego nie wyjdzie a może i nawet wszystko to nad czym pracowaliśmy obróci się przeciw nam. Że tamta osoba nas wykorzysta, będzie dwulicowa, nie warta zachodu i tak dalej i tak dalej. Tak mi się wydaje, że to właśnie nas często blokuje.

Tak, dokładnie. Ten strach przed porażką. Kolejną. Każdy z nas chciałby, żeby się w końcu udało...

Może czas się jednak otworzyć? A może za bardzo chcemy, żeby się udało? Może za bardzo skupiamy się na tym?

leukone, pewnie tak. Właściwie jestem pewien że wszystko o czym wspominasz w mniejszym lub większym stopniu daje się nam we znaki. Tylko hmm, gdzie by się tu "otworzyć"? Jak? Przed kim? Gdzie szukać? Albo się obracać, między kim by znaleźć te "nasze" osoby, niekoniecznie partnera ale po prostu bliskich, przyjaciół? Zwłaszcza że już kilka sposobów przerobiliśmy i nie skutkowały...

A może przestać szukać...? W takim sensie, żeby nie koncentrować całej swojej uwagi na tym, żeby kogoś znaleźć, tylko zacząć żyć swoim życiem tzn. poszukać sobie pasji, czerpać z życia jak najwięcej, bywać gdzieś, ale nie z przekonaniem że "muszę kogoś znależć".

Trzeba samemu nauczyć się być szczęśliwym. A wtedy jest większa szansa na to, że ktoś się nami zainteresuje. Ludzi szczęśliwi, spełnieni, pogodzeni sami ze sobą nie mają na czole wypisanego "muszę kogoś znależć, bo inaczej nic nie ma sensu". A im bardziej się chce, tym bardziej nie wychodzi...

Na pewno szukanie drugiej połówki nie powinno być sensem życia. Ale czy to jest dobra rada to nie wiem. Moim nigdy nie było a jestem sama.
Czy zdarza się wam idąc ulicą widząc parę pomyśleć czemu oni znaleźli swoją drugą połówkę a ja nie?

To nie jest tak, że każdą parę tak postrzegam. Każdy z nas ma takie gorsze dni, kiedy ma dość bycia singlem i wtedy taka myśl się u mnie pojawia.

Przepraszam, że się tak wtrącam, ale jestem biernym, do teraz, czytaczem tego wątku Korzystając z okazji pozdrawiam Panie i Panów.

Dodam coś od siebie odnośnie wpisu Hito. Jeśli jesteś atrakcyjną, co prawda nie pierwszej młodości (:P) kobietą, a mimo to wciąż sama, to wiesz jaki obraz rzuca się facetom w oczy? Pewnie coś z charakterem nie tak, dziwna - ma swój świat, albo ma wymagania z kosmosu. Po co tracić czas na taką?

Metyl pytanie cofam.:p

Myszeczka, nie zamykam. To że mam w miarę neutralno-negatywne nastawienie po ostatnich "próbach" nie znaczy, że nie staram się szukać innych szans albo coś w tym stylu. E-mail? Gdzieś ze dwa dni temu chyba, może trzy grzebałem w opcjach i ustawiłem sobie, że można do mnie wysyłać. Sądziłem po prostu, że zbyt długo tu nie zabawię i nie angażowałem się w to bardziej. Ale "trochę" zostałem więc i e-mail jest, nawet teraz sprawdzałem i co prawda adresu nie widać ale napisać do mnie już można. Więc chyba widziałaś to przed zmianą. Z tym uprzedzeniem to też tak nie jest do końca, nadal w ten sposób najwięcej i najszybciej ludzi poznaję ale ciężko mi po doświadczeniach uwierzyć, że mogą z tego wyjść jakieś poważniejsze relacje.

Nosz. Znów wychodzą niejasności. Gdzieś tam wcześniej, nie pamiętam czy w tym wątku akurat ale pisałem, że nawet po spotkaniu się tak z 70-80 % znajomości nie przetrwało. No cóż...pech to pech...:P

Im dłużej żyję na tym świecie tym bardziej się utwierdzam w przekonaniu, że chyba nie ma takiej dziewczyny, która by mi pasowała na tyle by z nią być i vice versa.

Z tymi "moimi" to jest a w zasadzie niemal zawsze było średnio. A co będzie dalej to nie wiem.

W związku z tym, że rozmowy w wątku przybrały bardzo luźny, często pozaregulaminowy charakter, a jednocześnie nie chcąc odbierać Wam tego, co być może jest dla Was ważne, postanowiłyśmy dopisać do tematu dwa słowa - ,,grupa wsparcia". Od tej chwili to miejsce będzie funkcjonować jak kafejka, ale pozostawimy je w dotychczasowym dziale, aby inne samotne osoby bez trudu mogły je odnaleźć.
Serdecznie pozdrawiam, Mod. Olinka

A jak sobie radzicie w sytuacji ( o ile takowe mieliście rzecz jasna ) gdzie np: wasz "obiekt westchnień" ( pomijając to czy owe starania o tamtą osobę były warte zachodu, czy on/a to odwzajemniał/a i tak dalej ) wybrał inną osobę za przyjaciela/partnera i was "rzucił" tudzież odtrącił? Czy łatwo wam przychodzi zapominanie o takich sytuacjach i osobach? W jaki sposób zakopujecie i zostawiacie takie sytuacje za sobą?

Daria, myślę że każdy z nas tak czasem ma.

Nie wiem jak z innymi ale odrębną i dość ważną kwestią jest to, czy ktoś "tylko" nie ma partnera/partnerki czy również nie ma znajomych/przyjaciół.

A poza wszystkim, nie powinniśmy ( choć sam po sobie wiem, że to trudne ) wierzyć w to, że winę za samotność ponosimy tylko i wyłącznie my sami.

Miałem tylko jedną taką sytuację, ale dosyć dobitną, która była dobrą lekcją na przyszłość i sporo zmieniła w moim podejściu do życia i ludzi Czy łatwo przychodzi zapominanie? U mnie to trwało dobre 1,5 roku (wiem cienias ze mnie ), a i tak coś tam w środku jednak zostało Z tym, że ja z tą osobą mimo wszystko widywałem się i widuję prawie na co dzień. Chyba mam coś z masochisty Wszystko to kwestia podejścia.

Daria, za złe nie masz, ale na bank chociaż trochę zazdrościsz Ja też tak mam

Jeśli chodzi o przyjaźń, to ciężko znoszę takie odrzucenie. Tzn ciężko jest bardzo gdy kogoś np mocno wspieram, daje siłę do walki i ta osoba staje mi się bardzo bliska, a potem ona zapomina o mnie, gdy jest już jej dobrze. Wtedy jest mi strasznie źle, ale teraz już to na luzie znoszę. O nikim nie zapomniałam z moich dawnych przyjaciół i gdyby któryś z nich do mnie napisał i chciał zgody to bym dała szanse. To były bardzo ważne dla mnie osoby, dlatego nie chcę nigdy o nich zapomnieć. Szczęścia im z całego serca życzę, ale taka osoba musiała by się mocno starać, aby moje zaufanie odzyskać.
Ale da się, bo właśnie tak zrobił mój przyjaciel, który właśnie tak się odwrócił ode mnie. Teraz od prawie roku się znów przyjaźnimy i mam coraz większe zaufanie do niego i znów się przywiązuje. Jest nas teraz piątka przyjaciół.
A co do związków to nigdy mnie jakoś odrzucenie ze strony faceta nie bolało. Nie wyszło to trudno, widocznie nie byłam w jego typie, zdarza się.;) Może źle całowałam, lub za dużo cukru do herbaty sypałam?:P Ja się nie załamuje, bo wiem że gdzieś tam czeka na mnie ten mi przeznaczony i już!;)

A skąd wiesz, że znaleźli? To, że są aktualnie razem o niczym nie świadczy.:p
Ja bym nie chciała za szybko tej swojej drugiej połówki znaleźć.
Wiem, że dobrze mi jest samej i wiem, że dla mnie chyba jeszcze nie przyszedł czas na miłość.

Hehe, dopiero teraz zauważyłem, że pisałem Twego nicka źle. My bad.

Okularnice, szczuplutkie lub te nie do końca szczupłe, blondynki, brunetki - dla mnie najważniejsze albo jedno z ważniejszych ( w kwestii stricte wyglądu ) to to by była niższa ode mnie i mi się podobała.

Myszeczka, doskonale o tym pamiętam. I chyba nikt nie miałby nic przeciwko gdyby taka osoba pojawiła się w jego/jej życiu.

A to ma jakieś znaczenie?:P

A jakie dziś wasze samopoczucia są kochani?

To ja po proszę o dużo uśmiechu Twojego.

Pewnie, że się troszczę. A co na co dzień robisz?

A ja minusowiec:)

Moje samopoczucie było takie sobie.. byłam jakaś rozdrażniona, ogólnie od początku tygodnia jakoś tak sprawy się nie układają, wszystko na przekór. Niech ten tydzień się już skończy:p

Muszę o tym pomyślec:)

Hmm.. mimo, że ze mnie introwertyk, to chyba najbardziej spotkanie  z ludźmi, których lubię. Poza tym przyjemność sprawia mi muzyka w różnej postaci, granej, śpiewanej, słuchanej.

ej żyjecie ludziska?:)

co sie dzieje na tym świecie mam narzeczoną, syna i psa. idę przez ten świat z bagażem doświadczeń ( aż owiele za dużym patrząc że mam tylko 26 lat) i czuje że ide sam tak wewnętrznie czuje sie samotny hehe dziwne..

jak my możemy czuć sie samotni w takim wieku kolega jest jeszcze młodszy to w ogóle absurd. Powinno na to dopadać chyba na starość?

Tutaj jest trochę ponuro... Do tego przypomina mi to portal randkowy, czy jak to nazwać... Ponad to przedział wiekowy, bo jak ktoś tutaj napisał, pierwszej młodości to ja już nie
jestem

Hito, czego jak czego ale tego, że forum przypomina sympatię czy inną taką to bym nie wymyślił. Nie wiem też skąd takowe porównania.

Dobre, dobre. Problem (?!) w tym, że podobno statystycznie 30latki są najbardziej ... słodkie i gorące mówiąc eufemistycznie i podobno mają największe libido. Mówię podobno bo niestety nie miałem okazji sprawdzić tego empirycznie.

Nie lubię zawierzać na słowo.

Są dwa wyjścia:
1. polubisz
2. idziesz na miasto sprawdzić

Którą opcję wybierasz?

A nie, jeszcze jest jedna opcja:
3. słodka i gorąca sprawdzisz w lipcu na zywym okazie, a w libido uwierzysz