Nie chcę, nie lubię świąt - grupa wsparcia

deja vu? Czy święta to naprawdę jakaś patologia i trauma, że aż trzeba się wspierać, aby przez nie przejść i tworzyć takie wątki w dziale psychologia? To raczej temat na pogaduszki przy kawie.
Ale z drugiej strony -  jak ludzie potrafią kulturalnie dyskutować w temacie i wyrzucać złość to już pokazał identyczny wątek, który niedawno z powodu tejże kultury został zamknięty. Może więc i wnioski, jakie się nasuwają po takiej lekturze, to jednak temat na psychologiczne rozkminy...
Tak czy siak, życzę Wszystkim zainteresowanym aby święta ich ominęły szerokim łukiem.  No inaczej mi tu nie wypada...:)

Adiaphoro, mylisz się, niektórzy naprawdę mają z tym problem. A że deja vu? Jeśli zaistniała taka potrzeba, to chyba nie ma sensu na siłę doszukiwać się problemu.

Poprzedni temat poszedł w złym kierunku, mam jednak szczerą nadzieję, że ten spełni cel, dla którego został założony i jeśli ktoś poczuje się bardzo samotny albo zechce podzielić się smutną przeszłością, to odnajdzie tu to, czego szuka.

Ja na przykład mam koleżankę, która nienawidzi świąt, bo właśnie w tym czasie u jej córeczki zdiagnozowano neuroblastomę, a dwa lata później dziecko już nie żyło. Do dziś ten okres jest dla niej szczególnie bolesny, a zamiast radości przynosi ogromny smutek.

Majkoszpilko, patrz wyżej .

Obawiam się,że skończy się podobnie.Albo będą grzeczni,ze względu na Twoją osobę.

No nic...podczytam i zobaczę,jaki faktycznie kierunek obierze ta dyskusja

Najgorsze święta Bożego Narodzenia, których nie miałam ochoty obchodzić, to właśnie po stracie  bliskiej osoby.  Dzielić się opłatkiem bez tej osoby, pozostawianie pustego krzesła dla kogoś, kto odszedł na parę dni przed Wigilią.
Nie dziwię się osobom, które nie lubią świąt ze względu na trudną sytuację rodzinną. Znajoma marudziła, że nie lubi świat i wolałaby gdzieś   wtedy wyjechać albo pracować, żeby tylko nie spędzać świąt z rodziną. Teraz zmieniła się o 180 st. Ma nowego partnera i z radością świętuje.

Święta  to także wolne od pracy dni i czas  sprzyjający spotkaniom rodzinnym.  Gdyby to były święta tylko kościelne to, co innego.

Przecież ja też napisałam, że święta nie są tylko dla "wierzących" :v

Jakie "prawie nikt"?!!
Ja uwielbiam swieta. I wlasnie to co jest najlepsze - nie jest chrzescijanskie. Kiszone rzeczy - kapusta, ogorki, barszcz. Potrawy z makiem. Ser - wiem jak sie robi, od dziecka. Miod, korzenie. Grzyby. Siano. Zastanawiam sie nad watkiem - nasze rodzime potrawy, zwyczaje.

jakie uwielbiam
w tym wątku trza pisać  - nie lubię świąt, nie chcę, itd.
to wątek dla kammiś i jej podobnych ...

 
Pewnie,fajny pomysł z tym wątkiem

Pierwsze świętowanie Szczodrych Godów i ostatnie spędzanie Świąt z rodziną.
Od przyszłego roku dla mnie to będą po prostu wolne dni. Zapewne w tym okresie napiszę analizę polityczną 4 kwartału w Europie i postaram się gdzieś opublikować, a może jak się uda to parę prac namalować
Dla każdego świątecznego sceptyka polecam pracę w galerii handlowej - po całym dniu oglądania wystrojów i słuchania nastrojowej muzyki ma się ochotę na coś naprawdę mocnego

Swieta to taki okres ktory przypomina mi ze to okres rodzinny i mozna go spedzic z rodzina, czyli caly czas jakies trunki na stole... Wiec zamiast rodzinnej atmosfery(ciekawe jak ona wyglada) jest tylko kolejna libacja. Poczatkowo gdy bylem maly pamietam swieta jako okres gdy wszyscy byli radosni no wiec na chwile czlowiek szedl do ciotki tam byla dosyc fajna atmosfera pozniej trzeba bylo wracac do domu i tu siedziec w samotnosci. Juz od dawna mysle zeby olac "rodzine" i chodzic na jakies wigilie dla ludzi samotnych zawsze to lepiej niz na pijaka patrzec.
Dla mnie swieta to okres totalnej samotnosci bo tak kazdy znajomy jest w rodzinie, nie ma sie z kim zobaczyc.
Teraz takie pytanie czy moze ktos wie czy da sie apoptowac jakies dziecko ale tylko finansowo?

Są osoby, które tego doświadczyły. Ale zmieniły zdanie dla ''większego dobra''.

Cyniczna, ależ jak najbardziej pisz i dziel się swoimi przemyśleniami. Właśnie dlatego powstał nowy temat, aby nikt nikogo już nie wypraszał. O ile rzecz jasna post nie będzie naruszał regulaminu .

U mnie w tym roku święta też będą raczej kiepskie i mało rodzinne, bo mama w szpitalu, a nam się nie chce urządzać jakichś tradycyjnych wigilijnych kolacji. Zamiast tego w Wigilię pójdziemy na trochę do szpitala, a potem będzie relaks przy grzanym winie i byczenie się na kanapie. Może jakiś długi spacer z psami. Będzie moja ulubiona cisza i spokój. Nie znosiłam okresu świątecznego, gdy mieszkałam w bloku. Hałas, zamieszanie i masakra.

Dziękuję.

Współczuję Ci bardzo.. Wiem, jak to jest... patrzeć na upadek kogoś, kogo się kocha.

Nigdy nie lubiłam świąt. Każdy z moich ''bliskich'' nastawiał się na żarcie, prezenty.
Ja pragnęłam ciepła i rodzinnej atmosfery, a tego nigdy nie było.
Po wyprowadzce z domu, święta spędzałam sama. Właściwie... to nawet nie były święta, ot, normalne dla mnie dni, tylko smutniejsze.

Odkąd mam syna jest inaczej, bo obiecałam sobie, że nie zrobię mu tego samego, co mi zrobiono.

Zmienić zdanie i zachowanie- najpierw musiałaby nastąpić zmiana przeżywania i emocji. Kiedyś zaciskałam zęby i zostawałam w domu, a potem musiałam to odchorowywać. Teraz uciekam, spędzam ten czas z przyjaciółmi. Boli, ale mniej niż jakbym miała zostać na miejscu.

A no właśnie dlatego ja mam ciężko w święta patrzeć na to jedzenie i słuchać zdziwienia czemu nie jem ale znowu można sie zapachami najeść
Jednak właśnie ponieważ zazwyczaj w święta jest wolne to chyba więcej czasu na ćwiczenia

Te święta miały być oczekiwaniem na długo oczekiwane spotkanie/wspólny wyjazd sylwestrowo-noworoczny z Przyjaciółka. Skończyło się w zgliszczach, nie rozmawiamy ze sobą, ja wszystko zepsułem. Spędzę je w pracy (tj 25-26 grudnia aż do 31) w biurze, porządkując wszystko, nadrabiając zaległości, jakie się nawarstwiły. I pomagając w przeprowadzce w rodzinie.
Dodam, że to głównie moja wina, więc zasłużenie do Bani będzie.
Zwykłe dni, tylko w radiu drażniące już mnie piosenki, wszystko smutniejsze, pogrzeb w rodzinie kilka dni temu, brak atmosfery świątecznej. Nie chcę patrzeć na choinki, myśleć o niczym. Już prawię się cieszę na 10 godzin snu dziś i 16 godzin pracy jutro. Może jutrzejsze spotkanie z moją Psycholog jakoś poprawi coś i pomoże popracować nad sobą.

Tom94- pomyśl sobie, że w podobnej sytuacji jest sporo ludzi, mi taka myśl dodaje otuchy. Pomyśl też ile ludzi jednak wybiera udawanie i męczenie się (bo tak trzeba, wypada, co inni powiedzą, pomyślą) wbrew sobie.