Całe życie byłam nielubiana

Ja w liceum byłem na przykład bardzo nielubiany. Do tego stopnia, że po pierwszej klasie postanowiłem zmienić szkołę i był to super wybór, trafiłem do zajebistej grupki (nie że coś sugeruję, podkreślam tylko jak było w moim przypadku i że da się później spoko żyć). W poprzednim liceum, w którym byłem nielubiany, wszyscy się znali i szydzili ze mnie bo byłem nowy, nie lansowałem się i byłem podobno przystojny (zdaniem dziewczyn; wydaje mi się że stąd zazdrość kolegów). Na szczęście środowisko jest małe i ja bardzo dobrze zapamiętałem tych których dokuczali i to ma też swoje dobre strony - później spotykałem niektórych z nich i traktowałem jak oni mnie, jak zwykłe ściery - kumpel podał rękę, a ja nie przyjąłem i powiedziałem z arogancją że już go w zasadzie nie pamiętam. Tak samo była taka koleżanka, strasznie zakompleksiona, nie lubiła mnie, bo miałem od niej lepsze oceny z jakiegoś tam przedmiotu z którego wyżerała. Akurat miałem ją w znajomych na facebooku, tylko z kurtuazji. Widziałem, że jakiś czas wcześniej wrzuciła zdjęcie z wakacji gdzieś z jakichś gór (w Polsce) i wiadomo, cukierkowe opisy jak to fajnie itd. Odniosłem się do tego, po czym powiedziałem, że fajnie, ja właśnie wróciłem z Chorwacji, za rok planuję pojechać na Gran Canaria jak finansowo dam radę. Jej mina po prostu bezcenna!!!! Nie mówiąc już o dwóch kumplach którzy mnie obgadywali i nazywali między sobą ciotą, chociaż dla nich samych takie określenie to powinien być komplement (migali się z wf-u bo nie chcieli się spocić żeby potem nie śmierdzieć, powiedzieli że będą się migać od służby wojskowej, a jeden z nich pracuje w kwiaciarni u matki, takim jest maminsynkiem). Wiem, wiem że takie gadanie i reakcje to skur***** ale takie mam już nastawienie, do ludzi którzy mnie szanują szanuję ich dwa razy bardziej, także tych którzy mają neutralny stosunek, ale ci którzy ze mną zadzierają i okazują chamstwo, traktuję jak nic i tyle. Nawet mnie to jara.

Nie rozumiem skąd taki pomysł. Mój wegetarianizm nie ma nic do rzeczy. Wojujący wegetarianie - fanatycy to raczej wymysł komedii, osobiście nie znam nikogo takiego.
Znam za to wielu wojujących mięsożerców, którzy prowokują mnie, gdy dowiadują się że nie jem mięsa. Czyli sztandarowe teksty "a może rośliny też czują", "żryj kamienie", "masz się za kogoś lepszego?". Na takie zaczepki odpowiadam z uśmiechem że nie chcę zagłębiać się w temat.

Trochę Cię rozumiem, bo byłam nie tyle nielubiana, co "przezroczysta", zawsze odstawałam od grupy i w czymś się różniłam - poglądach, preferencjach, stylu życia, upodobaniach itp., bliżej mi było do dorosłych (opinii, zachowania itp.) niż do dziecka, zresztą z dorosłymi dogadywałam się super. Byłam ani lubiana, ani nielubiana, raczej nierozumiana (sama też wielu osób nie rozumiem czy nie lubię, wiec nie uważam, ze każdy musi się z każdym dogadywać), zawsze miałam swój świat, jestem klasyczną introwertyczką. Nie można powiedzieć, żeby ktoś mnie nie lubił np. w szkole, bo nikt celowo tego nie okazywał, raczej każdy by powiedział, że "lubię, ale za dobrze nie znam", ale bliższego koleżeństwa, zapraszania do "paczki", na imprezy itp. nie było, byłam neutralna, "miła ale obca".
Miałam w życiu kilka przyjaciółek, większość się z różnych przyczyn wykruszyła. Jako dziecko nie rozumiałam dlaczego tak się dzieje, czym się różnię itp. Koło 13-14 lat to olałam i stwierdziłam, że trudno, taki mój los, a że rodzice i nauczyciele zawsze mówili mi, że jestem znacznie za dojrzała, uznałam że spoko, poczekam aż reszta też dojrzeje I chyba w tym szaleństwie była metoda - w dorosłym życiu dużo się poprawiło, pojawiły się osoby, które same zabiegają o kontakt, a już ostatnio przekracza to ludzkie pojęcie Więc podsumowując, w moim przypadku pomogło dorośnięcie (nie wiem, czy moje, czy reszty do mnie ) i olanie sprawy - pogodziłam się, że duszą towarzystwa nigdy nie będę, nauczyłam się radzic sobie sama i czerpać z tego przyjemność, organizować rozrywki dla siebie i przestałam nawet szukać towarzystwa, bo zdałam sobie sprawę, że poza 1-2 koleżankami tak naprawdę więcej nawet nie chcę. Na szczęście mam bardzo silną, introwertyczną osobowość, zawsze lubiłam samotność, jestem bardzo niezależna emocjonalnie, więc nie przeżywałam tego tak, jak Ty.
Teraz w sumie już od lat mogę powiedzieć, że mogłabym spokojnie mieć duże towarzystwo, imprezy, bogate życie towarzyskie, tylko po początkowym zachłyśnięciu okazało się, że... ja tego nie chcę. Lubię kilka konkretnych osób, spędzać czas na określone sposoby, wciąż wolę swoje czy męża towarzystwo od imprezy itp. 10 lat temu narzekałam np., że nie mam z kim jechać na wakacje, bo żadna koleżanka nie reflektuje - później mogłabym z wieloma osobami, ale zdałam sobie sprawę, że wcale aż tak ich nie lubię
Także czasem ciężko powiedzieć, co decyduje o naszej popularności czy jej braku. U mnie na pewno była to "inność" na wielu obszarach (i jest, ale ludzie 30-40 letni traktują inne poglądy, styl życia itp. inaczej, niż nawet 20-letni) plus charakter - to, że towarzystwo zawsze było dla mnie raczej presją społeczną "bo wszyscy mają", niż rzeczywistą potrzebą.

Też tak niestety mam... właściwie dokładnie tak samo... To zabawne, ale zawsze myślałam , że to dotyczy tylko mnie. Nie wypada powiedzieć , że się cieszę , ale poczułam teraz taką jakby przynależność do grupy... Ale możemy pogadać w necie- i to jest naprawdę fajne.