Wielodzietne rodziny na zasiłkach i podobne sytuacje

Witam! Czytam i czytam i nie sądziłam, że tak się wkręcę. Z jednym zdaniem zgadzam się w 100% -

Ja również uważam, że pomagać powinno się  w miarę możliwości osobom, które znalazły sie w gorszym momencie życia. Tylko i wyłącznie po to, aby jak najszybciej mogły ponownie się podnieść i dalej ciągnąć ten swój wózek, absolutnie nie osobom, które z pomocy społecznej i pomocy dobrych (i nie oszukujmy się, często naiwnych) ludzi zrobili sobie sposób na życie. A znam kilka takich przypadków. Ja nie mówię, że wszyscy są źli, be i oszukują na potęgę,ale nie mogę znieść widoku gromadki dzieci biegającej samopas, gdy ich matka przepija z kolejnym konkubentem pieniądzę z MOPSu twierdząc, że dopóki państwo będzie jej płacić na dzieci, to ona będzie je rodzić (niestety usłyszałam to na własne uszy)! I nie cierpię osób roszczeniowych, takich, które uważają, że przecież im się należy, że państwo MA, ża państwo MUSI, że państwo POWINNO!!! Bo w końcu kto stanowi to państwo, jeśli nie my?? To nasze pieniądze, nasze podatki, nasze składki. Co dzieje się z moimi składkami, skoro przez tyle lat pracy byłam u lekarza może 3 razy, a gdy z 7 miesiącu ciąży poszłam do lekarza z grypą usłyszałam, że powinnam się zarejestrować z tygodniowym wyprzedzeniem, więc...zapłaciłam i wiytę miałam za 5 minut. Co się stało z tym wszystkimi latami pracy, kiedy płaciłam podatki, odkładałam na emeryturę (która niestety też jest bardzo wątpliwa), kiedy 30 % pensji zabierały wszystkie składki itd? Co się z nimi stało teraz, kiedy wyjechałam za granicę, żeby zapewnić dzieciom lepszą przyszłość? Ostatnio usłyszałam, że zaginęły miliardy zł z OFE, ktos wczesniej wspominał o cudownych premiach dla naszych kochanych rządzących. Pamiętacie eksperyment, gdy dwóch posłów postanowiło przez miesiąc żyć jak normalni ludzie?  Po tygodniu zrezygnowali, bo jakże to-na dentystę z NFZ trzeba tyle czekać, a jego ząbek boli, bo ceny szalone, a on nawet sobie sprawy nie zdawał, bo rachunki, bo niskie pensje, bo wszystko nie tak. Ale wiekszość musi niestety dawać sobie radę, bo po prostu nie ma wyjścia.  Suma sumarum pomagam w miarę możliwości, tępię cwaniaków, ale nie biegam z donosami, po prostu tak mam.

Ps. Ktos wcześniej pisał o chłopaku, który kradł węgiel, zmarł w więzieniu na wątrobę, a matka żąda zadośuczynienia.  Widziałam ten program-nie kradł, zbierał na torach to, co spadłu ze składu (myslisz, że ktos później wysyła ekipę sprzątającą, żeby pozbierała te pojedyncze kawałki?). Jako jedyny "mężczyzna" w rodzinie dbał o matke i siostrę, żeby chociaż raz na jakiś czas w domu było ciepło i za to trafił do więzienia. Zmarł, choć służby wiedziały, że cierpi na chorobę wątroby i nikt nic nie zrobił, aby chłopak mógł regularnie przyjować leki, bo przecież młody wyolbrzymia sprawę...
Ps2.I nNie wiedziałam, że mając 3 dzieci jestem rodziną wielodzietną;) Dobrze chociaż, że nie patologią;)

Pozdrawiam wszystkie netbabeczki:)

Joga no niestety wsadzili chłopaka. Jest na ten temat kilka artykułów (tu chociażby jeden http://www.dziennikzachodni.pl/artykul/462557,kolej-nie-chce-wegla-z-torow-korzystaja-zlodzieje,id,t.html?cookie=1, który mniej więcej tłumaczy proceder). Owszem zdarzaja się grupy zorganizowane, które okradają składy, ale wiekszość ludzi zbiera z biedy na własne potrzeby. Nie pamiętam dokładnie, ale  chłopak został chyba skazany na rok z kawałkiem, niestety nie wyszedł juz na wolność-zmarł w szpitalu, gdzie juz w zasadzie w stanie agonii przywieźli go z więzienia.

Smutna 43 nikt Cię nie zrozumie, bo mądra kobieta wieje ze związku z alkoholikiem, zanim spłodzi z nim dzieci. Tak to już w tym naszym kobiecym życiu jest urządzone, ze to my płacimy najwyższą cenę.
Boję się takiego rozumowania, jakie Ty przyjęłaś w życiu. Nie rozmawiałaś z dziecmi, nie uświadamiałaś, efektem ciąża córki. Wiesz jak my z mężem ciśniemy synom do głowy, że powinni byc odpowiedzialni? Nie ma seksu bez zabezpieczenia, nie i już!
Twoje dzieci są zmuszone dorabiac. Mało tego one będą zmuszone Ciebie utrzymywac, bo nie pracujesz i pracy pewnie nie znajdziesz.

Może będziesz na mnie wściekła, ale tłucz dzieciom do głowy, żeby nie robili jak Ty z mężem. Ludzie boją się wspomagac kogoś, kto powiela błędy, kto nie myśli. Poza tym jest tyle naciągaczy, że skóra cierpnie. Istnieje forum "pomocne emamy". Nie wiem jak one to robią, ale potrafią zweryfikowac osobę oczekującą wsparcia i przekazują reszcie, że można spokojnie słac takowej paczki. Może tam spróbuj.

Joga jesteś bardzo rozsądnie myśląca osobą. Rozumiem co Tobą kierowało. Oby wszyscy tak myśleli. Lekcje religii są często albo na pierwszej albo ostatniej lekcji. Z tym nie tylko Ty masz problem, bo szkoła nie zawsze posiada świetlicę, na której może tą godz, byc pod opieką.

NOVIKA  artykuł o którym mówisz czytałam, widziałam wywiad z matka. To nie było prawdą że ten chłopak zabrał z torów kilka wegielków. ten chłopak systematycznie z grupa mu odobnych napadał na wagony z węglem, otwierali te wagony , wysypywał się węgiel i zwyczajnie kradli. Myslisz zze za kradzież 1 worka wegla idzie się do więzienia? ja absolutnie nie potepiam tego chłopaka, robił to dla rodziny a nie na własne zachcianki, nic mi do tego jaki miał pomysł.Faktem jest że nasze prawo jest patologiczne i wymaga natychmiastowej resocjalizacji. Osadza sie chłopaka  tak chorego, nie zwraca uwagi na monitujaca matke że pogarsza sie stan zdrowia chore!!

miałam sasiada samotny ograniczony umysłowo lekko, miał strasznie niską rentę niezaradny zyciowo, poszłam z nim do opieki aby mu pomogli, myslałam ze może jakieś dożywianie lub cos podobnego...babka wywaliła na mnie oczy i stwierdziła tonem własciwym dla urzędnika ze mam przyjśc za 2 tyg bo akurat wypadaja święta i td.. zapytałam tej pani czy ona jadła dzisiaj?? odpowiedziała ze oczywiście .. wtedy jej powiedziałam ze ten człowiek nie jadł od 5 dni. teraz ja jemu pomagam z okazji swiat pieke ciasto moja mama też , dajemy ubrania.
ktos słusznie zauwazył że syty głodnego nie zrozumie , ja wiem co to kryzys , wyciaganie kasy ze skarbonki dzieci aby było na chleb , dlatego łatwiej mi zrozumieć tych którzy sa w kryzysie .

Smutna 43, moja matka dostała od życia nieźle po tyłku. Pracowała na 1,5 etatu, choroba czy ból - tabsy i broń Boże L4, bo pieniędzy mniej. Mnie życie nauczyło jednego: nigdy, przenigdy nie wiązac się z jakimś pijakiem i nieudacznikiem. Dzieci dopiero po iluś tam latach. To samo tłukę do głowy swoim.

Napisałam Ci o tamtym forum. Owszem pomagam ( wolę wspierac pewną fundację i hospicjum), ale nie jestem łatwowierna, już nie. Nie jest miło zobaczyc swoje świeżo podarowane rzeczy na Allegro. Chcąc otrzymac pomoc musisz udowodnic, że jesteś prawdomówna i odpowiedzialna. Czyjś trud nie może pójsc na marne.Tyle w temacie.

Zdolne dzieci, pilne dzieci, mogą otrzymac stypendia. Jesteś zdziwiona tym, że śmiałam oceniac? Teraz tak mówisz, że syty głodnego nie zrozumie. Wysyłałabyś mnie paczki gdybym napisała, że syn zaliczył wpadkę, ale biedak pracy nie może znaleźc? Naprawdę bez wnikania w szczegóły dałabyś każdemu, kto coś tam deklaruje?

Smutna 43 musisz liczyc się z cudzym zdaniem, na innych forach też Cię odpytają.

Jestem osoba wierzaca ale forma, tresc i osoby prowadzace ten przedmiot nie zawsze sa poprawne. Jesli trafimy - ja i dzieci - na oszoloma to bedzie mi trudno ugryzc sie w jezyk i udawac, ze jest dobrze. Pozyjemy zobaczymy, mam jeszcze kilka lat, moze papiez Franciszek zdola wprowadzic jakies zmiany w kosciele

Wiesz Chaber jeze sie czasem jak czytam Twoje wypowiedzi ale jednak mamy duzo wspolnego Ja tez, zawsze wiedzialam, ze nie chce miec meza alkoholika i nieroba. Nie chcialam wychodzic za maz, byleby wyjsc. Zawsze mocno zabezpieczalam sie przed ewentualna "wpadka". Staram sie, wybiegac w przyszlosc i "planowac" na szczescie meza mam najlepszego na swiecie i ma ze mna "dozywocie"
Co do pomocy, trzeba pomagac madzre bo nieumiejetna pomoc moze wyrzadzic wiecej krzywdy niz pozytku.

Nie znam Twojej sytuacji ale pamietam co psycholog powiedziala mojej kolezance, ktora byla na terapii w osrodku dla uzaleznionych, ona tez wierzyla, ze jej maz nie pil przed i zaraz po slubie, poopowiadala o swoim zyciu i uslyszala "wyszla Pani za czynnego alkoholika". Moja kolezanka, zakochana bagatelizowala pewne "objawy", tlumaczyla go bo byla slepo zakochana, czesto tak bywa w zyciu, ze staramy sie bagatelizowac cos, co normalnie byloby nie do przyjecia, nie zauwazamy bo kochamy, bo wierzymy w cudowna przemiane pod naszym wplywem, bo..... zawsze znajdziemy powod zeby nie widziec.

ps. znow nie mam polskich nzakow - przepraszam:)

Smutna- z tym negatywnym odbiorem twojej prosby o pomoc ,ze jakos okrutnie wyśmiewczo zostalas potraktowan to tak chyba ciut ponioslo Ciebie. Akurat równiez zwrocilas sie o pomoc w netkafejce wiekowej ,tam gdzie ja sie udzielam,jedna z mam byla skora wyslac ubranka tobie dla twoich dzieci,tylko mialas podac ich wiek,nie wiem czy osobiscie poprzez mail sie z nią skontatowalas, ale jak dało sie zauwazyc,byly osoby,ktore mialy mozliowsc przekazania coś od siebie bezinteresowanie,potepiona nie zostalas

Smutna 43 w jaki sposób niby źle się wypowiedziałam o Twojej córce? Zrozum wreszcie, że z niejednego pieca chleb jadłam, byłam też bezrobotna. Nie szukałam nigdy pomocy daleko. Po prostu ci na miejscu wiedzą komu i w jaki sposób pomóc. Krytyka zawsze będzie, mnie też nie ominęła, ale pokazałam jak bardzo jestem zdeterminowana i uczciwa.

Poleciłam Ci tamto forum, napisz, oczywiście zapoznaj się z regulaminem. Moderatorce trzeba przesłac skan dokumentów, dopiero wtedy rusza pomoc. Pierwsze o co możesz zostac zapytana, to co umiesz, czy będziesz chętna Ty lub dzieci popracowac dorywczo, gdy ktoś w okolicy zgłosi potrzebę np. porządków wiosennych.

Jeśli ktoś pisze, że potrzebuje pomocy, ale natychmiast się asekuruje wymieniając schorzenia - to budzi pewne podejrzenia ( praca odpada?)
Jeśli chce żywnosc, to też dziwne, bo przesyłka zazwyczaj kosztuje więcej niż jej zawartośc - to też budzi podejrzenia ( wielu ludzi patrząc na opłatę rezygnuje z wysłania żywności i nadaje przekazem pieniądze).

Teraz już wiem, że najlepiej pomagac tym w okolicy, bo znamy ich sytuację. Są szkolne koła Caritas oraz inne tego typu. Uwierz ludzie są życzliwi, ale coraz mniej, bo oszustów nie brakuje.

Na koniec: moja matka dokładnie mówiła mi to, co ja Tobie. Źle robiła? Sama popełniła błąd wychodząc za mąż za mojego ojca. Ja wolę uczyc się na cudzych błędach. Nie dotarł żaden mail do mnie, a jeśli nawet, to czasami syn usuwa, gdy zobaczy idiotyzmy, żebym się nie denerwowała.

Masz rację Nocnalampko, skrajnie nieodpowiedzialnych ludzi powinno się karac. Zauważ jednak, że ta chlejąca matka i tak będzie przez kogoś utrzymywana. Albo to będą dzieci, albo my podatnicy, albo po połowie.

Ileż to jest takich rodzin, gdzie drobiazgu bez liku. Rodzice nigdy nie pracowali, melinę prowadzili. Co zrobią dzieci? Ile nie powieli zachowań rodziców?

To jest chore, kto będzie ich utrzymywał, leczył? My wszyscy!

Przypomniało mi się: ile razy byłyście nagabywane o pieniądze na tzw receptę? Ja już wielokrotnie i to przez matki z małymi dziecmi, którym zionęło z ust. Wzywałam policję, ale ci się nie śpieszyli.

Kryst54 chorym dzieciom nigdy nie odmówię. Wiadomo ten 1% przekazuję tym, których poznałam jako wiarygodnych. Mamy zbiórki w pracy, dzieci przynosiły karteczki ze szkoły o akcjach. Wszystkich tych potrzebujących znam. Sama potrzebowałam pracy i łapałam każdą fuchę. Odprowadzałam ludziom dzieci do przedszkola, szkoły, byłam pomocą kucharki na weselach ( nie lubię piec i gotowac) i jeszcze parę innych rzeczy robiłam.

O ile ja wysłałam przekazem pieniądze, nie sprawdzając tej osoby do końca, o tyle mi się upiekło, bo nikt już nie wołał więcej. A takie przypadki znam. Wysyłasz paczkę, na niej widnieje nasz adres. Obdarowany ślicznie dziękuje i za jakiś czas masz suszoną głowę o pożyczki.
Ciuchy, które podarowałam po schudnięciu syna ( drogie rzeczy, kupione w skateshopie) zobaczył jego kolega na Allegro. Te które mnie czytają wiedzą, że chorował i to poważnie. W tym miejscu będę zgodna z Gojka102 - decydując się na dziecko musimy uwzględnic wszelakie koszty, w tym ciężkich chorób.
Dlatego trafia mnie gdy niby dojrzali ludzie decydują się na seks bez zabezpieczeń i chwaleni przez KK urządzają powtórkę.

Ktoś jeszcze się dziwi mojemu stanowisku? Trzeba umiec pomagac, teraz to wiem, dlatego polecam tamto forum. Naprawdę potrzebujący otrzymają pomoc, byc może też ode mnie, ale po weryfikacji. Oczywiście nick będzie inny.

Szarlot, nikt nie mówi o milionach. Czy wszystkie kobiety muszą miec dzieci? Swoje uwagi kieruję do tych młodocianych, świeżynek  przed zakończeniem edukacji oraz zaraz po, tych nie posiadających żadnych dochodów lub mikroskopijnych. Wliczam w to żyjących z jednej pensji ( chyba że jednak milionowej). Ty akurat dobiegasz tego rozsądnego wieku, gdzie do posiadania dziecka podchodzimy dojrzalej.

Szarlot naprawdę nie ważne kiedy zostanę babcią, o ile w ogóle. Nie palę się do tej roli. Dla mnie istotną kwestią będzie samodzielnosc finansowa i mieszkaniowa młodych. Nie uśmiecha nam się perspektywa zamieszkania syna ze synową pod naszym dachem.

Akurat Kryst 54 dopadł wyjątkowy zbieg okoliczności.

Ślepa jesteś czy dlatego, że w ciąży, to nie czytasz tych wypocin? Wiekszosc nie ma ani stałej pracy, ani swojego mieszkania, a dzieci na świat przychodzą. Co ciekawe kobiety prą ku temu ślepemu zaułkowi, nie licząc się z nikim ( rodzicami, teściami, nawet często mężem). Podobnie krzywo patrzę na filozofię życiową teściowej. Nie pracowała, teraz jęk, bo z czego życ będzie gdy mąż, a mój teśc, podzieli los najstarszego brata. Ileż kobiet z tego forum dopiero teraz zrozumiało, że w razie śmierci lub kalectwa męża przed ich 50-tymi urodzinami, będą klepac biedę? Nie pałam sympatią do przedstawicielek mojej płci, wieszających się najpierw na wypłacie męża, później na dochodach dzieci.

Ja uważam że ciąża to jedna wielka loteria, nie wiesz czy zajdziesz, nie wiesz czy donosisz, nie wiesz czy urodzisz zdrowe dziecko i czy po porodzie nie będzie komplikacji, nic nie wiesz.Gdyby lekarz wyraźnie powiedział mi, że na podstawie badań albo stwierdzonych chorób nie mam szans na zdrowe dziecko, to pewnie bym odpuściła. Jeśli jednak, nie mam takich informacji, to na pewno bym spróbowała zostać matką. Moje dzieci urodziłam po trzydziestce, dbałam o siebie, nie piłam nawet kropli alkoholu ani przed zajściem w ciąże ani po - dzieci były planowane, można powiedzieć z kalendarzem, testem owulacyjnym itd Jestem zdrowa, nie biorę żadnych leków, odżywiam się dobrze, jestem szczupła, teoretycznie nie powinnam mieć problemów i.....D*pa!!!
Pierwsza ciąża, obumarła, druga przeleżana w domu, bo choć pracę miałam lekką biurową, nie stresującą, lubiłam robić to co robiłam , to jednak nie mogłam pracować. Trzecia ciąża podobnie, złe  samopoczucie i "oszczędzanie" się na tyle na ile można przy jednym małym dziecku. Robiłam badania prenatalne, po teście PAPPa wyszło prawdopodobieństwo aberracji chromosomowych, co prawda jednym z markerów jest wiek a u nas on znacznie podwyższył wynik ale... dostałam  propozycje amniopunkcji i zrobiłam ją. Za drugim razem było dokładnie tak samo.
Uważasz, że popełniłam błąd bo chciałam mieć dzieci?? Co prawda zawsze trójkę ale spasowaliśmy z mężem ze względu na moje samopoczucie w ciąży. Ja myślę, że warto próbować oczywiście w granicach rozsądku ale jednak warto, bo dzieci przynajmniej dla mnie i męża nadają sens życiu i ubarwiają je jak nikt inny

To ja Ci przytoczę zdanie ze strony http://www.genetyka.hg.pl/test_PAPPA.htm
Test PAPP-A jest odpowiedni dla pacjentek w każdym wieku, ponieważ około 70% dzieci z Zespołem Downa rodzą kobiety przed 35 rokiem życia. W Wielkiej Brytanii i wielu innych krajach europejskich test PAPP-A stanowi standard opieki dla każdej ciężarnej.

Statystyka jest nieubłagana. Jednym z markerów jest co prawda wiek ale właśnie dlatego ten test, jest mało wiarygodny u par po trzydziestce. Ja miałam bardzo dobre wyniki USG więc "teoretycznie" powinnam być spokojna ale tylko teoretycznie bo jednak życie niesie nam wiele "niespodzianek" i niekoniecznie mamy na nie wpływ.
Nie obrażę się jeśli uznasz, że byłam nieodpowiedzialna bo każdy ma prawo do własnego zdania i własnych decyzji. Gdybym pierwsze dziecko urodziła chore pewnie podjęcie decyzji o drugim nie byłoby łatwe. Chcę Ci tylko "pokazać" że kompletnie nie masz wpływu na to co Cię spotka w ciąży, przed i po więc takie gdybanie na zapas jeśli nie masz wyraźnie na piśmie, że nie masz szans na zdrowe dziecko jest bezsensu. Teraz kobiety wychodzą za mąż później, mama po trzydziestce nie jest już dziwnie postrzegana, raczej dziwne dla mnie było kiedy osiemnastolatka rodziła dziecko i opowiadała głośno, że jest "PLANOWANE" - musiałam się powstrzymywać, żeby się nie roześmiać. Na dodatek kiedy pytałam, czy zdecydują się na drugie padła odpowiedź - i uwaga tutaj Chaber się ucieszy
" na razie nie bo moja mama wyjechała do Anglii bo musi nas jakoś utrzymać i nie będzie mi miał kto pomóc przy dziecku"
Odpowiedzialność jak cholera!!!!
i tym samym wracamy do tematu "wścieku macicy" itd

Dlatego powiedziałam, żebyś nie odbierała tego osobiście i nie chcę Cię oceniać. Inaczej mi oceniać postawę kogoś, kogo długo znam, znam charakter itd. W przykładzie, który podałam, szansa na w pełni zdrowe dziecko była nikła, ale nie ze względu na to, że dziecko ma się urodzić z jakąś konkretną wadą, tylko właśnie przez wielkie problemy z donoszeniem ciąży - nie zawsze wcześniaki mają problemy, ale jeżeli ktoś jedną ciążę z trudem donosił, a dwie następne - poronił, to nie można uznać, że kolejną ciążę również się poroni albo donosi do końca. Tak było z moją kuzynką, urodziła się, że tak to określę mało fachowo, na granicy przeżycia i akurat taki scenariusz można było przewidzieć i również można było przewidzieć konsekwencje, bo wszystkie jej problemy nie nastąpiły przez jakąś chorobę genetyczną, umysłowo była również sprawna, a wszystko (albo większość) była spowodowana przez przedwczesne urodzenie. Przepraszam, że może piszę niejasno, ale wtedy byłam dużo młodsza i raczej rzadko brałam udział w rozmowach tego dotyczących, a nawet w ponad rok po śmierci dziecka nie będę przy rodzinnych spotkaniach wypytywać o szczegóły.

Stąd mówię, że to nie jest krytyka wszystkich, którzy rodzą dzieci później, ale takich osób, które powinny się spodziewać wielkich problemów, bo nawet jeśli same są gotowe na poświęcenie życia choremu dziecku, to jednak najbardziej ono jest skrzywdzone. A reguły oczywiście nie ma, bo dodam, że siostra tej ciotki urodziła w pełni zdrowego chłopca, mając własnie ok. lat 40. Tyle że właśnie ona nie miała wcześniej problemów z ciążą, z dzieckiem, więc gdyby tam coś się stało, to rzeczywiście byłaby niespodzianka.

Co do 18-latek i młodziej. Też bym się mogła wypowiadać, też się dziwię, kiedy widzę koleżanki młodsze ode mnie z dzieckiem czy w ciąży. I pomijając już seks bez zabezpieczenia i gimnazjalistki w ciąży, bo to już jest głupota i argumentować nie trzeba, to również nie mogę zrozumieć dziewczyn lat 17-18 i bum! ciąża. U nas w liceum np. zbierali pieniądze, bo para z I klasy zafundowała sobie dzidziusia, a że były to dzieci z tzw. marginesu, to na wsparcie rodziców nie miały co liczyć. No i ja wiem, że trudno, że dziecko niczemu winne, ale cholera jasna, "zrobić" dziecko umieli, to niech teraz umieją się nim zająć.
Druga sytuacja - moja koleżanka, 3 lata młodsza ode mnie ma 8-miesięczną córeczkę. Chodziła z chłopakiem lat 21, który kiedyś tam wspomniał, że chciałby mieć dziecko (w domyśle - kiedyś, w przyszłości). Układało im się dobrze, ale on mieszkał z ojcem, na siebie zarabiał, będąc DJ-em, ona liceum, rodzina wyjątkowo hm... ułożona, generalnie 2 światy. Bo chłopak, chociaż go bardzo lubię, potrafi być odpowiedzialny za innych, z tych, co to po nocach odprowadzą koleżanki po całym mieście, można było na niego liczyć, ale do tego wagary, kurator, 2 razy nie zdał, oblana matura w tym roku. Jedyne co, to to, że sam się utrzymuje, ale mieszka z ojcem. Koleżanka jak usłyszała o dziecku, a zazdrosna była strasznie, ubzdurała sobie, że jak będzie dziecko, to on jej nigdy nie zostawi. W tajemnicy odstawiła pigułki, zaszła w ciążę i dumna się do tego przyznała. I do odstawienia pigułek, i do motywu. Chłopak poczuł się oszukany, wiem, że ją zdradzał później przez jakiś czas, ona nic nie wie. Mówił (tylko nie jej), że nie wie, że co z nimi będzie dalej, ale dziecka nie zostawi. Wybłagała w domu, że się przeprowadzi do niego, po tygodniu wróciła, bo nie było mamusi i babci, które by nią i dzieckiem się zajęły. Takich przeprowadzek i powrotów było kilka. Kolega się wkurza, bo specjalnie wyremontował pokój dla niej i dla dziecka, ale ona jest zmęczona wstawaniem w nocy, jeśli on akurat gra, więc nie. A znowu on jej nie zostawi, bo się boi, że nie zobaczy dziecka - DJ bez matury w walce o dziecko z matką, której może pomóc cała rodzina. I czy to jest odpowiedzialne?

Nie zawsze. I ja jestem tego żywym dowodem. Dwa miesiące przeleżałam w inkubatorze jako wcześniak (a to było 30 lat temu, więc i szanse miałam mniejsze) i od tamtego czasu nic mi nigdy nie dolegało. Okaz zdrowia ze mnie porównując z niektórymi moimi znajomymi "normalnie" urodzonymi bez komplikacji.

Po tym wszystkim mojej Mamie lekarz powiedział, że nie wie co będzie w przypadku ewentualnej drugiej ciąży, że tego nie da się przewidzieć. Mogą być komplikacje jak w pierwszej, a może pójść całkiem gładko. Mama nie zdecydowała się jednak już nigdy na drugą ciąże... (choć nie tylko to miało na tę decyzję wpływ, także różne inne okoliczności życiowe).
Ale wiem, że często o tym myśli i nie wie czy do końca podjęła dobrą decyzję i czy dziś podjęłaby drugi raz taką samą... Myślę, że czasami żałuje, że ma tylko jedno dziecko... a Mama nie jest typem "matki polki", która tylko mnie "swoją córunię" uważa za swoje największe osiągnięcie... nic z tych rzeczy Mama spełnia się zawodowo, ma swoje pasje, podróżuje, a jednak chyba trochę żałuje, że to drugie dziecko ją w życiu "ominęło"...

I w pełni zgadzam się z Jogą.

Kiedyś miałam takie babskie spotkanie w szerszym gronie i jak przyszła "godzina szczerości" i wszystkie zaczęły się zwierzać i uzewnętrzniać, to część z nich, takich już mocno dojrzałych, na pytanie co by zmieniły w swoim życiu, gdyby miały cofnąć czas, czego żałują, nie odpowiedziały, że chciałyby mieć innego męża, lepszą pracę, więcej się dorobić, tylko właśnie, że... żałują, że nie zdecydowały się na drugie dziecko, kiedy jeszcze był czas....

Oczywiście nie wątpię, że są osoby bezdzietne w pełni zadowolone z życia, a tym bardziej takie z jednym dzieckiem, ale wiele jest też i takich jak opisałam wyżej...

Sama nie wiem, czy zdecydujemy się z Mężem kiedyś na drugą ciąże i drugie dziecko mimo że teraz jestem pierwszy raz w ciąży i póki co (odpukać) świetnie się czuję i wszystko przebiega "książkowo".
To, czy się zdecydujemy będzie zależało od wielu czynników... właśnie dlatego, że nigdy nie chciałabym być zmuszona korzystać z pomocy MOPSów, GOPSów, zasiłków czy kogokolwiek innego... Na szczęście póki co, nigdy nie musiałam...

Jakoś mam takie przekonanie, że jeśli sama o siebie nie zadbam, to nikt tego za mnie nie zrobi.

Czasami jednak myślę, że jestem strasznie "niezaradna" jak obserwuję wokół różnych cwaniaków i cwaniary, którzy tu sobie coś załatwią, tu oszukają, tu "ukradną".
Mój wujek np. strasznie się chwali tym, że załatwił sobie taką plakietkę, że jest niepełnosprawny (oczywiście nie jest) i że dzięki temu może parkować wszędzie w mieście, na wszystkich kopertach i miejscach niedozwolonych.... I on naprawdę uważa, że jest KIMŚ, bo sobie "potrafił" coś takiego załatwić

Joga, to odpiszę Ci na priva, żeby nie robić oftopa

Niki ja tak sobie pomysalam,ze tylko u mnie nieszczescia chodzily parami,ale widze,ze  i u  ciebie nie bylo rozowo.....wiesz nam sie bardzo dobrze powodzilo,bylo och i ach i stac mnie bylo  na drugie dziecko tylko ,ze ja chchcialam zycie brac garsciami,a dziecko to obowiazek............az zapragnelam  drugiego dziecka i przeciez bylam pewna ,ze  bedzie wszystko tak jak bylo przy pierwszym..........i sie sromotnie przeliczylam .Poznalam wtedy ,co znaczy  zycie,ze zycie to nie sielanka i przewartosciowalam wszystkie swoje sprawy .......wtedy zaczelam spostrzegac rzeczy male od tych rzeczy ,o ktore warto walczyc i dla ,ktorych warto zyc!
Moj synek byl dzieckiem bardzo chorym,czesto  jego zycie bylo zagrozone i kiedys tak czekalismy(bylam w oknie) za erka zaczela do mnie machac moja sasiadka.....powiedzialam ,ze nie mam czasu...........ale odczekala na mnie  pare dni i przyszla z taka wiadomoscia..zacytuje:ZE NA TAKICH(CZYLI MOJEGO SYNA) NIE MA  SPOSOBU,ZE SPOLECZENSTWO MUSI PLACIC  NA RATUNEK TAKICH,KTORYCH NIE WARTO  RATOWAC,ZE JAK BYLABYM ODPOWIEDZIALNA TO POWINNAM DZIECKU DAC UMRZEC  ZE ONA Z RODZINA NIE PO TO PLACI PODATKI,ZEBY SIE MARNOWALY  :(Uryczana powiedzialam jej ,ze nie ma takich rzeczy mowic poki  zycia nie przeskoczy,bo zdarzyc sie moze wszystko..dzis jestes zdrowym jutro  mozesz ty potrzebowac pomocy..............minelo kilka miesiecy patrze,a ona ma podbite oko,za pare dni ma  zlamana reke,pozniej jej maz i omija mnie wielkim lukiem. Az do czasu przyjechalo pogotowie do nich z policja,a to ich syn  chory na schizofrenie maltretowal ich i traktowal jak worki treningowe.......i widzisz nie smij sie dziadku z cudzego przypadku...........dzisiaj ja potrzebuje pomocy ,jutro moze ty!!! Uwazam,ze trzeba  ludziom pomagac ,bo sa rozne zawirowania losu!

Chcialam sie w tym temacie wypowiedziec ale czytajac wasze posty widze zenie ma sensu poniewaz zostane zjedzona zywcem takze sobie tego oszczedze.....Pozdrawiam....Milego dnia zycze

To chociaz dyskretnie skonkretyzuj po jakiej stronie stoisz? pomocy wielodzietnym z racji tego ,ze nie są zdolni finansowo utrzymac calą rodzine,,czy jak "se" narobili tyle dzieciaków,to niech "se" sami radzą??

Iskra27, tu jeszcze nikt nawet nadgryziony nie został . Szczerze mówiąc, spodziewałam się dużo burzliwszej wymiany zdań w tym wątku ^^. Bez przesady, przecież konfrontujemy tylko swoje poglądy, nikt nikogo nie obraża ani nic - tak sądzę.

iskra27 nawet jak będą ataki to się nie przejmuj,myślę że człowiekowi jest lżej jak co nieco wyrzuci z siebie.chaber nie chce dyskutować,nagle nie ma czasu.Ja też dziękuję Bogu że mój syn wyzdrowiał.Też bym chętnie poszła do jakiejkolwiek pracy,nawet za 800 pln,tylko że nawet takiej u nas nie ma.Wszystkiego  w życiu nie da się przewidzieć a syty głodnego nie zrozumie,to stara prawda.Ja  zawiodłam się  na wielu ludziach kiedy było ciężko  i już do nikogo nie mam zaufania  i nie oczekuje pomocy.Mój mąż pracuje ale i tak ledwo wiążemy koniec z końcem.

Iskra, to ja coś napiszę, tylko, na Boga, nie odbieraj tego jako atak, po prostu jestem ciekawa, chcę coś zrozumieć .

Z obecnym partnerem masz trzecie dziecko. Czy już przed nim korzystałaś z zasiłków z MOPS-u? Czy zanim zaszłaś w ciążę, sytuacja zawodowa Twojego partnera i Twoja była taka, jak teraz? I, przepraszam, że o to pytam, bo to może być ciężki temat, ale nic o tym nie wspomniałaś: czy któreś z Twoich dzieci jest chore na coś? Nie chcę, żebyś pomyślała, że się wtrącam, tylko jestem ciekawa, dlaczego nie pracowałaś wcześniej, tylko te 4 lata, jak mówisz.

Witam.Do chaber 05-uwzielas sie na mnie i to niezle.Tutaj dalam ogloszenie duzo wczesniej niz na pomocne emamy,dostalam wiadomosc od pewnej Pani z tad ze jest taki portal i tam napisalam ,gdyz tutaj nie moglam liczyc na pomoc,i nie wiem dlaczego ten nalot na moja osobe!Do pomocnych emam napisalam krotko przed swietami i poprosilam o pomoc zywnosciowa,moze tez odziez dla dzieci,tak dostalam dwie paczki zywnosciowe ,i bardzo sie z tego cieszylam i bylam wdzieczna,gdyz dzieki nim mialam z dziecmi co jesc w swieta i po swietach.Pozniej poprosilam o odziez dla wnuczki i syna,gdyz brakuje najbardziej im ubran,i jesli na Boga cos komentujesz to doczytaj sie dokladnie co ,gdzie i kiedy napisalam.Tutaj wypowiadam sie tylko na temat rodzin wielodzietnych i podejmuje dyskusje jak kazda z nas,nie pisalam ze che pomocy,na tym watku tego nie robilam.Iskra zna mnie i moja sytuacje,pomogla mi wysylajac jakis czas temu paczke i bardzo jestem jej za to wdzieczna ,rozumie mnie bo sama ma ciezko i powtorze raz jeszcze,ze nigdy najedzony nie zrozumie glodnego.Nie chce tutaj nikogo obrazac,ale na litosc!Nie osadzajmy innych,nie znajac ich sytuacji,skoro ktos prosi o pomoc to widocznie jej potrzebuje,moze ja kiedys tez komus pomoge,tak jak dawniej pomagalam i nie bede robic dochodzenia ,co,kto i dlaczego.To jest prywatne i osobiste zdanie komu i czy pomagamy,nie krytykujac nokogo i nie dobijajac do reszty.Pozdrawiam

Eileen,smutna 43 to jest tylko nik,rowniez jak lidka41 ktory mam juz dosc dlugo,a na imie mam Aga ,wiec nie wiem w czym problem?Mam 43 lata,ale w niku nie koniecznie musza sie liczby zgadzac z wiekiem,lidka 41 to tylko nik....

Eileen może i urodzenie dziecka w wieku siedemnastu lat jest nieodpowiedzialne ale zdarza się,to dziecko już jest .Co według ciebie smutna miała zrobić,wywalić córkę z domu z tym dzieckiem?Przecież pisała że córka się uczy,chodzi na jakiś kurs.Wydaje mi się że wiele osób tu piszących nie ma pojęcia o życiu w małych miejscowościach daleko od większego miasta,tak jak ja mieszkam.Tu praca jest po znajomości.Ja  mam syna w wieku córki smutnej i gdyby w życiu coś mu nie wyszło też bym mu pomogła,ale każdy ma swoje zdanie.

Nie znam historii Smutnej ale....mleko się rozlało i trzeba posprzątać. Córka zachowała się nieodpowiedzialnie, takie sytuacje się zdarzają wszystkim, tym z "poukładanych" i "niepoukładanych" rodzin. Teraz trzeba się skupić na pomocy mamie i dziecku, na tym żeby skończyła szkołę, znalazła pracę i poukładała sobie i dziecku życie jak najlepiej. Ocenianie jest łatwe ale nigdy nie wiadomo co nas spotka więc, lepiej trochę wyhamować.
To, że pisze na kilku forach pod różnymi nickami....no cóż, a na naszym forum? Jedna z nas pisała w tym samym temacie pod dwoma różnymi i tak się zapętliła, że w końcu dziewczyny to zauważyły. Więc posiadanie odrębnych nicków na każdym z forów to chyba nie grzech
A co do proszenia na forum o pomoc.....nie wiem i obym nigdy nie musiała się przekonywać jak wielka to desperacja - bo zakładam, że nie wyrachowanie.

A ja myślę sobie tak.
Smutna potrzebuje wsparcia. Jej sytuację zweryfikowano na pomocnych emamach (dokumenty).
Starsza córka urodziła dziecko jako małolata. Nie jest to budujące, ale się stało.
Tu można by wiele napisać o dzieciach z rodzin alkoholowych, o tym jakie zasoby wynoszą ze swoich domów i jakich niedobrych dla siebie wyborów z tego powodu dokonują. Byłby to elaborat, więc nie będę pisać.
Smutna rozstała się z mężem i to bardzo dobrze, bo może żyć spokojnie, choć biednie.
Najważniejsze teraz jest, żeby jej dzieci stanęły na własnych nogach. Żeby pokończyły szkoły, bo bez tego będą przegrane na rynku pracy. Wszystkie dzieci Smutnej, łącznie z najstarszą, młodą matką uczą się. To dobrze.
Jaka może być sytuacja kobiety w średnim wieku, schorowanej, bez pracy, za to z trójką dorosłych i prawie dorosłych, ale jeszcze nie samodzielnych dzieci, z malutką wnuczką, kobiety, która rozstała się z mężem i musi to wszystko pociągnąć jeszcze przez jakiś czas? Musi być mega trudno....
Jak dla mnie jest to sytuacja, gdy potrzebna jest pomoc określona w czasie. Porządne wsparcie tej rodziny TERAZ, przyniosłoby efekty w przyszłości. W postaci samodzielnych i pracujących dzieci Smutnej, które same będą potrafiły zadbać o siebie, a i jeszcze wspomogą matkę.

Z doświadczenia wiem, że instytucjonalna pomoc trafia raczej tam, gdzie wszystko się już posypało. Dzieci rzuciły szkoły, córki rodzą dzieci jedne po drugich, a synowie piją i się obijają. Oni będą klientami opieki już na zawsze.

Rodzina Smutnej taka nie jest mimo zbyt wczesnego macierzyństwa najstarszej córki.

Smutna na pomocnych emamach i na innym wątku nie prosi o pieniądze. Prosi o żywność i odzież.
Nie jest łatwo prosić.

Ja się podzielę.

Chaber to niestety utopia, nigdy tak nie będzie bo to Polska właśnie. Wyobraź sobie uczciwych pracodawców, którzy płacą pracownikowi - jeśli ich na to stać więcej niż obowiązkowa minimalna pensja, pracodawców, którzy przyjmując pracownicę do pracy nie wypytują jej czy planuje dzieci i kiedy, pracodawców, którzy kiedy kobieta zachodzi w ciążę, pozwalają jej dalej pracować, zmieniając ewentualnie jej pracę na lżejszą. Takich, którzy po macierzyńskim przyjmują kobietę z otwartymi ramionami do pracy, na to samo stanowisko, takich którzy nie złoszczą się kiedy dziecko choruje i matka musi pójść na zwolnienie - wystarczyło Ci wyobraźni?? bo mnie niestety nie!
Pensja minimalna jest głodowa, żłobków, przedszkoli brak do lekarza stoisz w kolejce jak stąd na księżyc, pracodawcy - szczególnie ci mali traktują pracownika jak śmiecia, lenia i wyzyskiwacza. To jest real niestety
Ja w przyszłym roku "wracam" do pracy czeka na mnie wypowiedzenie, pracodawca powinien zapłacić mi odprawę bo zlikwidował cały oddział w którym pracowałam, myślisz, że mi ją wypłaci - nie sądzę. Jeśli będę miała duży power to skończymy w sądzie ale nie wiem czy chcę, sądziłam się już dwa razy, dwa razy wygrałam, raz z gigantem giełdowym i świetnym ponoć prawnikiem ale kłamstwo i kłamać też trzeba umieć, jak ktoś jest nadętym dupkiem to raczej przegra. W mojej miejscowości pracy raczej nie znajdę, zarejestruję się w Biurze Pracy i już widzę "propozycje" dla mnie przygotowane...Panie w pośredniaku całą energię pożytkują na parzenie kawy, na resztę im nie wystarczy. Na pewno będę się starała o dotacje i postaram się otworzyć coś swojego, chociaż tutaj znów problem bo na zadupiu ludzie nie mają pieniędzy i ciężko jest wymyślić produkt niezbędny i atrakcyjny cenowo, który chcieliby kupić.....ja sobie poradzę ale .......to jest rzeczywistość wiejska, zero szans, marazm i beznadzieja. Nie dziwię się jeśli, ktoś kto ma mniej energii i szczęścia w życiu niż ja ląduje w MOPSie, obym nigdy nie musiała sama z ich pomocy korzystać.

Witam, obecnie jestem matką samotną. Do tej pory pracowałam, studiowałam i chowałam dzieci. Przeszłam na urlop macierzynski, niestety do pracy wrócić nie mogłam (redukcja stanowisk), przeszłam na tzw kuroniowkę. Intensywnie poszukuje pracy i jak na razie utrzymuje dzieci z alimentów. W związku z trudną sytuacją poszłam do MOPSu. Przyszła na wywiad przemiła pani, wypytała co, jak, gdzie, kiedy. Po 5tyg dostałam 200 zł, sąsiad obok odebrał 820 bo ponoć ma "chorobę alkoholową" i gdzie tu sprawiedliwość ?

no własnie gdzie tu sprawiedliwość?
kiedyś 12 lat temu jak byłam w ciąży przysługiwały jakieś tam zasiłki dla kobiet w ciaży i po porodzie,poszłam pani zrobiła wywiad łacznie z pytaniami typu
"czy ma pani w domu,dywany,łózko,lodówkę i takie tam" odpowiedziałam ,dobrze dziękuje odpowiedz przyślemy pocztą
przyszła decyzja powiem Wam że śmiać mi sie chciało po tym co przeczytałam
dostałam zasiłek w wysokości to było coś miedzy 5 a 6 zł,ale co najlepsze na 2 miesiące
w/g wstydziliby sie takie listy wysyłać,i przyznawać takie pieniądze bo sam dojazd aby je odebrać wyniósłby mnie z 5 razy tyle co ten zasiłek

koleżanka pracuje obok kasy w której co miesiąc wypłacają zapomogi i inne zasiłki,widzi jakie menele przychodzą,mało tego przychodzą napici
ja nie mówie że nie powinno się pomagac rodzina wielodzietnym,ale w wiekszości pomaga sie patologiom gdzie alkohol leje sie strumieniami a dzieci chodzą głodne

jeszcze taki przykład : roboty na wiosce u nas ,miał przyjść facet bo opieka go wysłała na te roboty,zawsze to 300 zł co miesiąc wpadłoby do kieszeni
nie przyszedł bo to poniżej jego godności żeby on na ulicy robił,opieka zabrała wszystkie swiadczenia jakie jego rodzina otrzymywała,i bardzo dobrze zeby cos dostać trzeba tez coś z siebie dać ,a nie siedzieć w opiece bo mi sie nalezy

ja mimo tego że jestem bezrobotna,nie chodze do MOPS,nawet nie dostaje rodzinnego,fakt mój facet zarabia dobrze ale były czasy gdzie żylismy tylko z zaoszczedzonych pieniedzy bo nie było pracy

Gdybyśmy tak podchodzili do tematu, to ludzkość dawno by wymarła.
Generalnie wszędzie, poza nielicznymi lepiej rozwiniętymi krajami kobiety gorzej zarabiają. I one najczęściej ponoszą konsekwencje urodzenia dziecka...czyli utrata pracy, zdegradowanie na gorzej płatne stanowisko itp.

Dziwne jest podejście, że gdyby nie mężczyzn zarobki to nas kobiet nie byłoby stać na dzieci....ale czy dziecko w końcu jest tylko potrzebą tej kobiety? Jest kaprysem, jak kolejna para butów? Czy to nie oboje decydują się na posiadanie potomstwa?

Akurat z tym się nie zgadzam. Przecież jeśli ktoś szuka osoby na konkretne stanowisko (nie mówię tu o pracy, do której bierze się praktycznie wszystkich - na słuchawki do Call Center, do McDonald's itp.), to w jego interesie jest to, żeby ten pracownik właśnie na tym stanowisku pozostał. Co mu po kimś, kto po kilku miesiącach zniknie na urlop macierzyński? Albo poprosi o, jak mówisz, lżejszą pracę podczas ciąży - pracodawca, który się nie zgadza, wcale nie musi być zły, negatywnie nastawiony itd. - szukał osoby na stanowisko X, która wypełniałaby takie i takie obowiązki. Gdyby szukał kogoś do robienia czegoś innego albo w mniejszym wymiarze godzin, to by napisał inne ogłoszenie.
Po macierzyńskim z otwartymi ramionami? Przecież, jeżeli to stanowisko jest ważne, to on musi znaleźć kogoś na miejsce tej kobiety. Rzadko ktoś szuka porządnej pracy "na jakiś czas", większość szuka stabilizacji, więc chętnych na stanowisko na czas urlopu byłoby trudniej znaleźć niż normalnie.
Co do chorującego dziecka - wiadomo, są sytuacje losowe, równie dobrze ktoś musiałby iść na zwolnienie, bo sam choruje, więc tutaj po części się zgadzam, natomiast jeżeli to są sytuacje nagminne, bo dziecko chorowite - przecież pracodawca musi myśleć o interesie firmy, po co mu pracownik widmo, który co chwilę, nawet z uzasadnionych powodów nie może się stawić w pracy.

Dlatego, jak czytam niektóre stanowiska kobiet w stosunku do tego, co im się należy z samego faktu, że są w ciąży/mają dziecko, to chce mi się śmiać. Jasne, że tak byłoby dla nich wygodniej, ale nie rozumiem tego oburzenia na pracodawców. To logiczne, że pracodawca dba o dobro firmy i w sumie w tym kontekście to się nie dziwię, że zadaje takie pytania czy woli zatrudnić mężczyzn. Sama bym tak robiła, gdybym słyszała prośby o zmiany obowiązków, bo kobieta w ciąży. Przez to, że zaszła w ciążę, nie zmieniają się potrzeby firmy...