marazm bezrobotnej 30stki

Takie przypadki to jakis chcialoby sie rzec parszywy schemat, efekt ksero jak nie w rodzinie to wsrod znajomych.

Taki ten pierwszy schemat jak opisalas to praktycznie wypisz wymaluj moja jz, ktora to nie tyle uziemiona przez matke, co sama zapuscila korzenie na matkowiznie - odwrotnosc ojcowizny.
Ma marna rente inwalidzka, mamunia lodowke zapelni, cos tam sama zarobi z AVON-u, z tipsow i etc., i jest gicio. Ale wlasne zdanie, by pojsc do pracy to "ani mi sie kobieto waz".
Nie wiem skad sie takowa mentalnosc bierze, bo jak siegam pamiecia, to zeby zjadlem by cos wbic do tej zakutej glowki jz, ze tak sie nie da zyc i musi cos zrobic ze soba by nie zfiksowac.
Widocznie z terapia sie spoznilem o kilka lat albo nie te medykamenty stosowalem.

Sam jestem tym typem faceta z miasta, wychowanym i dorastajacym poniekad na wsi i "osiasc" tam na "wlosciach" zony moglem, ale to "ale" bylo tak duze, ze nie tyle sam sie tym czasowym marazmem bezczynnosci dusilem, co doktoranckim niemal marazmem zwanym podejsciem do zycia u zony.

Ciekawy problem poruszyłaś. Obserwuje takie zjawisko od wielu lat u różnych osób z rodziny/znajomych.
Moja ciotka - całe życie na "wychowawczym" jedynaczki. Jej się udało, mąż wypracował emeryturkę,  córka skończyła studia... sielanka!
...ale widziałam ten schemat u innych. Matka całe życie nie pracuje, więc co się syn będzie przemęczał, od tego jest ojciec. Argument, że nikt go nie zechce do pracy z pustym CV i zaawansowanym wiekiem, chłopak puszcza mimo uszu.
Znam też bardziej niefortune przypadki - gdzie takie osoby pasożytują na innych, jest ciągłe pożyczanie, ciągle jest jakaś "wyjątkowa" sytuacja, a to choroba, a to coś w szkole trzeba zapłacić, itd.

Tłumaczenie, gadania, doradzanie nic nie daje, można tylko patrzeć się jak takie osoby staczają się.
Strasznie to przykre.

Nie znam sytuacji Twojej cioci, ale myślę, że jest jednak różnica między osobami niezaradnymi i marudzącymi, że "tak by chcieli", ale nie mają pracy, a takimi które świadomie nie pracują, bo nie muszą, nie lubią, czy zajmują się czymś innym.

Mimo, że zawsze od liceum pracowałam i spełniałam sie w tym, to w coś takiego akurat sama chętnie bym weszła ... choć z drugiej strony nie wiem, chyba jednak nie. Bo ja chyba po prostu lubię pracować, lubię czuć adrenalinę, lubię jak coś ode mnie zależy... Choć teraz jestem w ciąży i niedawno rzuciłam pracę na jakiś czas, żeby trochę zwolnić tempa, to jednak wiem, że do niej kiedyś wrócę.
Ale jeśli ktoś sobie w rodzinie ustala taki podział, że mąż pracuje, a żona zajmuje się dzieckiem i domem (albo na odwrót) i każdej ze stron to pasuje, to spoko. Nie widzę przeszkód. Wiele osób potrafi dbać o siebie, o swój rozwój mimo, że na stałe nie pracują.
Jakbym miała bogatego męża, albo sama była bogata "z urodzenia" to myślę, że bym sobie pracowała całe życie dorywczo, brała jakieś pojedyncze zlecenia i miała czas na podróże, przyjemności i też fajnie.
Mam taką znajomą, ma męża który zarabia kokosy i ona jest taką nowoczesną house-wife - zadbana, mądra, wykształcona, pewna siebie, ale nie pracuje, bo nie musi. I spoko. Jak ktoś tak potrafi i lubi to popieram.

Nie jestem zwolenniczką zaharowywania się na amen, ale leniwego siedzenia w domu, zwłaszcza w wykonaniu ludzi bezdzietnych, którzy nie mają na nic kasy, ale jęczą, że nie mają i takiego "wyłudzania" kasy od biednych starych rodziców na rentach, to już nie rozumiem za Chiny...

A możesz sprecyzować na czym polega ten "nieszczęśliwy wypadek" w tym przypadku? bo rozumiem, że to ta osoba, która miała pracę a ją straciła i od 6-ciu lat nie pracuje?

Malina na tym to polega, zasiedzą się, przyzwyczają a potem szkoda iśc do pracy, bo zycie jest takie piękne...

Rozumiem ,ale kazdy ma prawo zyc jak uwaza.Nawet jezeli dla nas wydaje sie to absurdalne ,złe ,nie własciwe.

Zeby zmienic to  o czym piszesz to trzeba było by zaczac od edukacji pt ;jak wyglada normalna  rodzina i podac jej wzorce oraz naprawic system opieki spolecznej,który jest nastawiony na dawanie pieniedzy, a nie pomaganie i edukowanie osób z wyuczonym nie radzeniem sobie  w zyciu.Pewne wzorce wynosi sie z domu ,jest na to przyzwolenie,a reki doklada do tego MOPS.Dlatego to nie ludzie sa winni ,a system,który pozwala na takie zachowania.Edukacja na wiele tematów dotyczacych zycia w rodzinie jest u nas pod zdechlym azorkiem.Alkoholizm ,narkomania przemoc to chleb powaszedni w dzisiejszym swiecie>jednak rzucanie jakis sloganów i udawania ,ze sie cos z tym robi nie zmieni tego co jest juz na wielka skale w naszym kraju.
Jezeliktos mnie nie krzywdzi ma prawo zyc jak chce

nokiaaa no to nic tylko wydać je bogato za mąż

Popieram. To samo pisałam kiedyś w naszym "teściowowym" wątku, że taki właśnie mam plan na najbliższe kilka lat, kiedy urodzę dziecko.
Po 10 latach harówki, dyżurów w świątek, piątek i niedzielę, wdrażam teraz filozofię "slow life" i zaczyna mi się podobać, wreszcie mam czas na rzeczy, na które do tej pory nie miałam...
Tylko zastanawiam się, ile tak wytrzymam, bo jednak przez te lata przywykłam do innej filozofii, że "pracować trzeba".

Ja całe życie na śmieciówkach w "wolnym" zawodzie, ale do tej pory to był taki "wolny", że niby wolny, ale w grafiku jesteś
Ale nie narzekam - sama się na to przez lata godziłam
Teraz zmieniłam firmę i sama sobie dozuję pracę i biorę, ile chcę...

ale bezpłatna.

Bywają trudniejsze dni, brakuje ludzi, monotonia, powtarzalność męczą ale bilans wychodzi na plus. Bałabym się zostawić dzieci z opiekunką, nie wyobrażam sobie tego zupełnie. Mam ten komfort, że mogę sama je wychowywać. Próbuję zająć się czymś innym, pomagam mężowi, "rozkręcać" firmę, bo całe moje dotychczasowe życie pracowałam. Czasem po kilkanaście godzin na dobę, trudno tak nagle wyhamować. Zmusiła mnie sytuacja zdrowotna w czasie ciąży, później pracodawca wyraźnie dał mi do zrozumienia, że mnie zwolni po powrocie, nie bardzo miałam wybór. Starałam się pracować zdalnie ale niekoniecznie tak się da, w moim zawodzie, zresztą pracodawca tego nie docenił. Po przeprowadzce dojeżdżałam do pracy kilkadziesiąt kilometrów, tutaj gdzie mieszkamy rynek pracy nie istnieje.......boję się co będzie za kilka lat, nie wykluczone, że zostanę "żoną przy mężu" choć to opcja najmniej atrakcyjna. Na razie szukam pomysłów na własny biznes pożyjemy zobaczymy....

Też jestem tego zdania. Może tym osobom jest tak dobrze. Gdyby te osoby naprawdę narzekały na swój los to ja rozumiem, ale jeśli jest przeciwnie, to nie widzę problemu. Te dwie dziewczyny-kobiety są bezdzietne, więc praktycznie nikogo nie krzywdzą swoim podejściem do życia. Może jedynie siebie, ale Nokiaaa nie napisała, by były nieszczęśliwe. To jest takie właśnie układanie komuś życia, bo nam się nie podoba.
Ja np. jestem osobą, która kocha bycie samą. Wręcz potrzebuję chociaż kilku godzin samotności do normalnego funkcjonowania. Nie stronię od ludzi, mam nawet mężczyznę, ale żyję powiedzmy w odosobnieniu. I moi przyjaciele i znajomi nie mogą pojąć, że jak mogę być szczęśliwa. kiedyś próbowali uszczęśliwiać mnie na siłę, ale już przestali. Czasem niektórzy jeszcze coś wspomną, ale szybko milkną. Ci mądrzejsi może nadal nie rozumieją, ale zaakceptowali to.
Ten mój przykład jest po to, by pokazać, że to, że nam się wydaje, że ktoś powinien być nieszczęśliwy w danej sytuacji, tylko dlatego, że my byśmy byli, nie znaczy, że tak jest.

Oczywiście, że każdy lubi trochę samotności, ale ja od kilku lat, żyję prawie jak pustelnik. A to jest wielka różnica.

Nokiaaa nie napisała, że one sobie nie radzą tylko, że nie pracują. Może mają taki styl życia. To według nas stojących z boku może wyglądać, że sobie nie radzą, że się nie odnajdują w materialnym świecie. Ta jedna jak się nie mylę dorabia sobie, a druga siedzi na garnuszku mamy. Gdyby nokiaaa napisała, że one narzekają na swój los to by była inna sprawa, ale ja wywnioskowałam, że im jest tak dobrze. przynajmniej na chwilę obecną.