nieplanowana ciąża z Brytyjczykiem

Alder, ale czemu nie mam powiedzieć tego co myśle? Tobie można, a mi nie? Gdzie Twoja tolerancja? Właśnie w kontekście kilku głośnych ostatnio w Pl spraw dzieciobójstwa, niedawno natknęłam sie na artykuł właśnie traktujący o partnerach tych pań. Bo u licha z kimś te dzieci miały. Trudno też uwierzyć, że pan sypiając z panią przez pare miesięcy nie dostrzegł zmian "ciążowych". No i właśnie wniosek z zeznań tych panów był wspólny - dziecko to sprawa kobiety i tylko kobiety, a chłopu nic do tego. I o ile tam można jeszcze powiedzieć, że prosci ludzie bez ogłady, to i głupio myślą, to co powiedzieć o wykształconych orędownikach aborcji, zwykle ludzi ze znaczącą pozycją społeczną i o sporym potencjale intelektualnym, którzy mówią dokładnie to samo? I co za różnica czy dziecko niedługo przed, czy niedługo po narodzinach pozbawi się zycia - przeca tak samo jest niesamodzielne i tak samo jest to sprawa kobiety i tylko kobiety.

Nocnalampko, dziecibojstwo (jako pozbawienie zycia dziecka, ktore jest urodzone) jest przestepstwem, ktore w moim odczuciu ma sie nijak do eradykowania kilku komorek, co sie dopiero poczely.

Rola mezczyzny tylko wtedy sie zaczyna, kiedy wspomniane dziecko jest na swiecie (ojcostwo, opieka, alimenty). Jestem tu absolutnie z Kriss- kiedy ciaza przestanie byc tylko fizycznym brzemieniem kobiety, mezczyzni beda mogli podejmowac decyzje.

Ech, bo mi sie gadac nie chce... Facet moze na dobra sprawe zaplodnic piedziesiat kobiet w miesiacu (przyznaje, statystyczny wyczyn, ale w ramach prawdopodobienstwa). Bedzie donosil tych 50 ciaz, mial nogi opuchniete, rodzil godzinami w bolach? No, tak sie sklada, ze nie. Jemu to moze wszystko zwisac i powiewac.

Alder, nie miałam zamiaru rozpoczynać dyskusji co jest, a co jeszcze nie jest dzieciobójstwem. Co do znaczenia prawnego zgoda z Twoją definicją. A że rozważania tu nie na temat i pewnie nijak autorce nie pomagają, to nie kontynuuję wątku. Może gdzie indziej przyjdzie nam się spotkać i wymienić poglądy. Tu jest to OT, więc kończę, zanim nas upomni moderacja.

Nie do końca wiem jak to wygląda w systemach prawnych i kulturowych poza Polska, ale akurat w naszym zaścianku to nawet KRiO przewiduje, że kobiecie noszącej dziecko pana powiedzmy Tomka, od pana Tomka należy się pomoc, opieka i łożenie na nią i te nienarodzone jeszcze dziecię. Tyle prawo. A i większość społeczeństwa tę opinię, myślę, podziela, co często wyraża w kolokwialnym "sama sobie tego dziecka nie zrobiła". Jakby nie było to do pojawienia się ciąży potrzebny jest i mężczyzna, więc niby czemu ta ciąża nie miałaby być jego sprawą? To mój mąż dopiero mnie uświadomil, że tymbardziej, skoro to nie mężczyzna ponosi fizyczne konsekwencje ciązy, to jest jego obowiązkiem szczególnie zadbać w tym czasie o swoją kobietę i dziecko.

Ad 2. - ojciec dowiedzial się od głównej zainteresowanej o ciąży - temat zamknięty.
Ad 1. - no właśnie "dla jednego, a dla drugiego" - jeśli dla Ciebie aborcja byłaby dramatem - to dlaczego dramatycznych uczuć z nią związanych odmawiasz Autorce? Dla niej samo wahanie - jest dramatem, widzę to w jej postach. Ty czegoś nie zrobisz - Twoje prawo (jeśli zgodne z prawem) a inny zrobi - po trudnych przemyśleniach i bynajmniej nie jest to pójście na łatwiznę. To co dla Ciebie byłoby.

Niektóre kobiety są stworzone do macierzyństwa od urodzenia - inne nie. Jest to dla nich dylemat, a czasami dramat. Czegoś się od nich wymaga na siłę - mają prawo nie chcieć? Moim zdaniem mają. Na tym polega wolność, nie samowola - wolność.

Nie wszystkie decyzje w związkach są wspólne. Czasem jedno chce, a drugie nie. Czasami jedna ze stron ma decydujące zdanie. Jak facet chce sobie zrobić wazektomię - a kobieta chce więcej dzieci? Daj MoniaCo rozwiązanie, które dla żadnej ze stron nie jest albo dramatem albo pójściem na łatwiznę. Konia z rzędem.

Dla jednego posiadanie dziesiątki dzieci jest jak splunięcie - bezrefleksyjne rozmnażanie, niepoparte żadną głębszą myślą, żadnym finansowym zabezpieczeniem (oprócz moich podatków). Ale są to wyjątki. Czy dlatego, że się zdarzają mam traktować wielodzietne matki jak te, które "idą na łatwiznę"? Ejże.

A ja z postów aldernewman (czytając między wierszami): zabiłam dzieci i wmawiam sobie, że mi z tym dobrze, róbcie tak jak ja żebym wiedziała, że dobrze zrobiłam, bo nie chcę wiedzieć, ani nawet myśleć jak (cudowne) mogłoby być moje życie...
A tymczasem aborcja nie sprawiła, że jest mi lepiej, choć codziennie zaglądam do lustra i mówię sobie: nic mi nie wyje, nie ryczy, nie sra itd.... Ile teraz miałyby Twoje dzieci? Założę się, że dokładnie, do dnia pamiętasz "zabiegi".

Julia (chyba) już podjęła decyzję.

Nie mówię teraz jako zagorzała czy fanatyczna obrończyni nienarodzonych, ale jako matka trójki dzieci z perspektywy kilku lat: dziecko to nie dramat i koniec świata. Podrośnie, pójdzie do przedszkola, szkoły, będzie miało własne życie, a mimo to mama będzie bardzo ważnym elementem życia, być może przyjaciółką. Moim zdaniem to jest najfajniejsze w macierzyństwie. Mój pięcio latek choć jeszcze mały już jest super kompanem. Mężuś nie znosi spa, basenów itd, a tymczasem ja uwielbiam. Biorę Kubę i szorujemy  swietnie się bawiąc. Z racji swego wieku czasem zostawiam go pod kuratelę ratownikowi i mały pluska się w jacuzzi a ja pływam, czy siedzę w saunie. Nic mi nie ubyło mając dziecko, ba! Trójkę. Piszę jako zmęczona matka, bo siedzę aktualnie drugi tydzień w szpitalu z najmłodszym lecząc zapalenie płuc. Warunki takie nie inne i śpię na karimacie na ziemii
Można narzekać na posiadanie dzieci, ale ja uważam, że przesadza się i demonizuje zmianę życia po tym jak rodzi się dziecko. Ono tak szybko rośnie, że "wywrócony" do góry nogami świat szybko wraca do normy.

Zdrówka droga Julio

Prosze mi nie wmawiac mysli, ktorych, z pelna swiadomoscia moge napisac, nie mam. Jadvinia, mozesz byc szczesliwa matka, ale nie staraj sie indoktrynowac kazdego na wlasna modle. Poza tym, tego typu komentarze sa tu kompletnie zbyteczne.

Chodzi o to by kobieta sama decydowala o wlasnym ciele, bez zadnych presji.

Nie zrozumiałaś o rozmnażaniu Chodziło o przedstawienie skrajności w odpowiedzi na Twoją skrajność - dotyczącą pojęcia "łatwizna".

1. Zgoda, nie ma idealnych rozwiązań w tak trudnych tematach, więc moim zdaniem nie należy rozważań Autorki pozycjonować w kategorii "pójścia na łatwiznę"

2. Czy miał prawo wiedzieć czy nie - to należało do ich obojga i ich materaca, bo tak naprawdę, to to czy "miał prawo" zależało li i jedynie od ich wzajemnej relacji. I tylko każde z nich jest w stanie określić "miał prawo" albo "nie miał prawa".
To się z automatu nie należy - ale, powtórzę, powiedziała. Czy dobrze? SAMA się przekona.

3. Truizm i oczywista oczywistość. I wykrzyknik!

MoniaCo, chodzi mi o to, aby nie pozycjonować kogoś w kategoriach "na łatwiznę", "dzieciobójczyni", "egoistka", "niedojrzała", w momencie kiedy ktoś autentycznie szuka rady. Sama dobrze wiesz, bo niejednokrotnie się z tym spotkałaś tu, na forum, że gdy jedna sroka zadrze ogona - zjawia się cała masa aferzystów, którzy tylko chcą kopnąć. Bo młoda, bo studentka, bo w GB, bo inteligentna, bo....

Alder, poczytaj w ogólnodostępnych źródłach jak kształtuje się układ nerwowy i czucie u płodu. Ale nie w propagandowych materiałach, tylko w medycznych. Poczytaj o tym kiedy tworzą się synapsy (a może inaczej - kiedy są już możliwe do zaobserwowania!), kiedy budzi się reakcja na bodźce, jak działa układ nerwowy...
Nota bene przeciętnego rozsądku kurczak ma więcej świadomości niż ludzki noworodek. Więc...? 

PS. Mięsa nie jem w żadnej postaci przez ponad pół życia, więc ten atak Ci się nie udał. Próbuj dalej

Alder, po prostu poczytaj i nie zacietrzewiaj się. Najnowsze badania polecam. Bo w podręcznikach medycyny jeszcze z lat 50-70 znajdziesz takie ciekawostki, że noworodek również bólu nie czuje. A w tych ciut starszych o korzystnym wpływie nikotyny na choroby płuc...

I przeczytaj raz jeszcze, bez złości, co napisałam o noworodku. Może zrozumiesz.

dziewczyny, spokojnie bez klotni tylko proszę

Napisze tylko tyle, że mój facet jak dla mnie jest idealny i boje sie Go stracić ! Bo czy jest mi pisany inny taki udany zwiazek ? I czy ktos kiedys mnie tak pokocha ? Tego nie wiem !
Przyznałam sie do ciąży. Nie usunełam bez Jego wiedzy . I teraz jest tak jak sie spodziewalam - On nie chce aborcji . Co gorsza to dal mi wybór -(a może to szantaz jednak ) urodze albo nie -jesli to drugie to juz bez Niego. A może tylko tak mówi i mimo wszystko będziemy razem ? Tu pewności nie mam . Gdy sie kocha to trudniej podjąc decyzje .Gdyby nic dla mnie nie znaczył był by inaczej..lżej..
Z drugiej strony nie znam Go az tak dobrze . Bo 14 m-cy to nie jest az tak duzo .
Nasuwa sie mi pytanie ,czy bedzie nadal tak idealnie gdy zamieszkamy razem i zacznie sie takie "rodzinkowe" zycie ?
Najpierw powinnismy zamieszkac razem, potem slub a na koncu dzieci . Taka kolej rzeczy ja planowalam z tym człowiekiem .

Julio, a ja go rozumiem i nie odbieram tego jego postawienia sprawy jako szantażu. Może jest po prostu tak, że on naprawdę kocha Ciebie, wiąże z Tobą swoją przyszłość i choć nie tak planował, to skoro pojawiło się dziecko to automatycznie i je pokochał - jako część i owoc waszej miłości? I doszedł do wniosku, że skoro i tak mieliście być razem, skoro i tak mieliście założyć rodzinę, to czemu już nie teraz, szczególnie, że siłą rzeczy już tą rodziną się staliście. Nosisz w sobie jego dziecko - choć jeszcze maleńkie i nieświadome, to powołane do życia właśnie z Waszej decyzji. To wielka odpowiedzialność, a myślę, że i wielki dar. Czasem los nie daje nam tego czego chcemy w tym czasie w którym chcemy. Z tego co piszesz, to mam wrażenie, że on tak to postrzega. Kochacie się i chcecie być razem - to najważniejsze. Normalne, że masz wiele wątpliwości i lęków, on pewnie też nie jest od nich wolny. Weź pod uwagę też to, że teraz w Twojej głowie bardzo rządzą hormony, a to też wpływa na potrzeganie rzeczywistości. To normalne że się boisz. Rozmawiaj z nim o tym. Powiedz czego się obawiasz, wysłuchaj jak on to widzi. Skoro mówi, że chce i Ciebie i tego dziecka, to czemu mu nie ufasz? Masz ku temu powody?. Chcesz być z nim, rośnie w Tobie Wasze dziecko, więc jesteście w tym razem i naprawde wielki plus dla niego, że dla niego jest to równie oczywiste - nie dla każdego faceta jest. 14 miesięcy to faktycznie nie wiele. Pary z większym stażem się rozpadają. Ale i te z mniejszym trwają latami bawiąc już wnuki Gdybyż była na to jakaś reguła!
Naprawdę trzymam kciuki za Was! I powtórzę za Kriss - myślę, że będziecie naprawdę fajną rodzinką. I tego ze swojej strony Ci życzę.

Owszem kobieta ma prawo decydować o swoim ciele, bez uwzględnienia argumentów partnera. Ale nie ma prawa decydować o dziecku partnera, bo to także jego dziecko. to tak jakby po urodzeniu i np po rozwodzie kobieta sama z siebie stwierdziła "ja urodziłam, to moje dziecko spadaj" jak wiemy tak się nie dzieje bo są sądy, a ojciec ma takie samo prawo do dziecka. Zatem do nienarodzonego dziecka ma także takie samo prawo jak kobieta.

Owszem wymusza... Ale moze dlatego, ze chce wychowac to dziecko?

Julia, Ty na kazdym kroku stwarzasz sobie problemy. Wiecznie gdybasz, za duzo myslisz.
Byliscie razem zanim zaszlas w ciaze nie mialas gwarancji, ze bedzie tak zawsze.
Tak samo nie mozesz miec tej gwaracnji teraz, bedac w ciazy.

Tak naprawde, nikt takiej gwarancji Ci nie da, bo sam jej zreszta nie ma. Proste.

Ty sie wez w garsc Kobietko, porozmawiaj z nim jak widzi Wasza przyszlosc, co on o tym wszystkim mysli.
Nie mozesz miec mu za zle, ze po takim wyznaniu, nie bedzie na Ciebie zly. Jakby nie bylo, wiedzialas o ciazy a dlugo ten fakt ukrywalas.

Julia.. przeczytałam właśnie ten wątek od początku do końca i powiem Ci tak.. jestem w Twoim wieku, w listopadzie skończę 21 lat.. a w Maju urodzi mi się cudowny synek. Uwierz, że moje życie, przez zajście w ciążę zmieniło się o 360 stopni.. Ojcem dziecka jest facet z którym spotykam się mniej więcej dwa lata.. dwa bardzo burzliwe lata.. Pod koniec sierpnia moj kochany poleciał do Irlandii do pracy, a ja po zdaniu matury zaocznie w tym roku, miałam do Niego doleciec.. jakos po miesiacu od jego wyjazdu dowiedzielismy sie o ciaży.. oczywiscie musiałam rzucic prace i szkole poniewaz miałam bardzo duze klopoty z cisnieniem... Też czasem myslalam tak jak Ty.. co teraz ze mna bedzie, zniszcze sobie zycie, o tym ze bede wychowywała z kimś dziecko, na odległość,  myslalam tak do pierwszego ruchu mojego malenstwa w brzuszku.. pomysl.. ten skarb to cząstka Ciebie.. nie wolno Ci myslec o aborcji! Ja tez się bałam ogromnie! Zarówno moja jak i jego rodzina podjeła za mnie decyzje o moim wyjezdzie do Irl i mieszkaniu tam, rodzeniu i zakładaniu rodziny.. Zrobiłam to i dosłownie kilkanaście dni temu przyleciałam do Irlandii.. mieszkam z ojcem swojego dziecka i nie ma chyba bardziej cudownej rzeczy na świecie.. co noc zasypiamy obok siebie, głaszczemy nasz cudowny brzuszek by poczuć jak synek sie w Nim rusza.. Postawiłam wszystko na jedną kartę, poleciałam do zupełnie obcego mi kraju, gdzies gdzie nie znam kompletnie języka (w szkole uczyłam się hiszpańskiego) po to by być z kimś z kim wcześniej nawet nie mieszkałam.. jesteś w lepszej sytuaci, znasz język, masz tam znajomych - ja niekoniecznie.. ale uważam że skoro byłyśmy na tyle dorosłe by całkowicie  oddać się drugiej osobie - musimy sprostać zadaniu jakim jest macierzyństwo. Zaufaj mi i uwierz ze wraz z pierwszym ruchem WASZEGO dziecka, zmienisz swoje nastawienie..

Podkreśliłam słowo Waszego, bo to nie tylko Twoje dziecko... Więc nie masz prawa decydować o Tym czy je uśmiercisz czy Nie, bo Twój partner ma do Niego takie same prawa jak i Ty..
Także kochana, głowa do góry, zamieszkaj ze swoim brytyjczykiem i oboje wyczekujcie narodzin maleństwa!

Faktycznie, to bedzie tragedia jesli bedziesz musiala zostac sama z dzieckiem przez caly tydzien. Tragedia dla niego, nie dla Ciebie.

Nie chcę planowac zycia pod faceta . Ale jak to zrobic jesli mi na nim zalezy ?
Jest OK gosciem . Co do wydatków to od jakiegos czasu prosił bym z nim zamieszkala i przestala pracowac . Ale ja nie chciałam byc na Jego utrzymaniu . Mieszkam u siostry , która także ma dobre warunki mieszkalne .Jestem z nia bardzo zżyta i uwielbiam Jej dzieciaki .Moge liczyc na Jej pomoc .

Karolina
pewnie, że mozna zostac z dzieckiem nawet  miesiąc i tragedii nie będzie . Ale nie zapominaj , że mi chodzi glównie o to, że studiuje i bedzie mi potrzebna pomoc . Gdy On wyjedzie słuzbowo to kto mi pomoze na dłuzsza mete ? Jego rodzice mieszkaja dośc daleko .Siostra owszem pomoże ale tez ma swoje dzieci i swoje obowiązki . Nie uważam za dobre rozwiazanie zostawiac tak małe dziecko pod opieke kogos obcego. I dlatego cos mi mówi, że moje studia w takim wypadku pójda na bok

Sa5mia, podziwiam za odwagę ! Gratuluje i zyczę szczęśliwego porodu oraz powodzenia na obczyznie Pewnie tęsknisz za Polską !?

Kriss, nie wiem czy dobrze zrozumialam , ale czy u Ciebie tez zawiodla pigułka ? Jak nie chcesz to nie odpowiadaj

Karolina, nie jest mozliwa praca tylko na miejscu w Jego fachu .
Dzieki

Myślę podobnie jak Syla. Poukładasz sobie to wszystko w głowie, uspokoisz się. Ile zostało Ci jeszcze studiów? Masz termin na połowę września, więc ten rok zamkniesz, a do tego czasu wymyślicie na pewno coś oboje. Pomyśl w ten sposób, ze co się stało, to się nie odstanie i nie rozpamiętuj teraz tego "co by było gdyby". Cieszę się, ze porozmawiałaś ze swoim chłopakiem, a on okazał się mężczyzną . Gdybyś zataiła przed nim tę sprawę, z pewnością gryzłaby Cię - jak nie teraz, to kiedyś w przyszłości. Ja urodziłam swoje dziecko mając 26 lat, ale mam wiele koleżanek, które urodzily w wieku 20, 20-paru lat, a nawet jedną która zaliczyła wpadkę w klasie maturalnej. Wszystkie w/w skończyły studia ( w tym jedna z nich medycynę, więc łatwo nie było), pracują i mają poukładane życie. Wcale nie twierdze, że takie wczesne macierzyństwo jest lepsze, ale skoro już jesteś w tej sytuacji, musisz się do niej przystosować. Dasz radę....tzn dacie radę

tez sie nad tym zastanawiam własnie . Przyjaciółka waża, że ta sprawa tak samo dotyczy mojego faceta i dlatego chciała byc lojalna równiez wobec niego . Dobrze , że tak uwaza bo to On jest głównym "sprawca" tej ciązy Ale do jasnej chol*ry zapomniała tylko, że przez to stracilam do niej zaufanie

Nektaryna, oprócz tego został  mi jeszcze rok studiów undergraduate (licencjackie)

Dzisiaj zapadla decyzja, że zamieszkamy razem. Więc akurat to co "wywróżyłaś" sie sprawdziło
Boje sie tylko powiedziec o ciąży moim rodzicom ! Raczej zachwyceni nie będą, że ich druga córka wyjezdza na studia i w trakcie ich zachodzi w ciaze .Ale powiem im dopiero gdy mój stan sie poprawi.
Im mam ogromna nadzieje, że pokocham to dziecko !!
Pozdrawiam

Julia, ja też przeczytałam cały wątek i bardzo Ci kibicuję Kiedy nie miałam jeszcze dziecka, byłam bardzo za wyborem kobiety, teraz kiedy sama mam maluszka, kiedy w 6 tygodniu usłyszałam bicie jego serca, a w 12 zobaczyłam jak śmiga sobie w brzuchu, już nie jestem taka hop siup do przodu...Ale to off -top, więc cicho sza o tym.

Moja ciąża też była poniekąd wpadką, ale wpadką planowaną...hahaha, już wyjaśnię - myślałam, że nie mogę mieć dzieci, bardzo chciałam, ale pogodziłam się z tym, a tu -niespodzianka! To oczywiście inna sytuacja, a ja jestem ponad 10 lat starsza od ciebie.Ale w pewnym sensie...ci zazdroszczę. Dziecko po 35 roku życia to duże wyzwanie, zwłaszcza zdrowotne, no przynajmniej u mnie,nie wiem czy mam szansę na drugie. Tak mi się życie potoczyło, ale tak sobie dumam, jak fajnie byłoby mieć te 10 lat mniej, pierwsze dziecko, potem widoki na drugie...No i ku pocieszeniu - mój mąż oświadczył mi się po niecałym roku znajomości, ślub po 1,5 roku, nie mamy jeszcze stażu 2 lat, a tu już maluszek - i wszystko się układa. U ciebie zadecydował los,może tak lepiej? (może stwierdzisz tak po latach?)

Poza tym...ja nasłuchałam się i naczytałam, jak to okropnie mieć dziecko,jak to ogranicza, płacze, kupki,nieprzespane noce...jakoś nikt nie mówił,jak wspaniałe jest to doświadczenie. I tak, u mnie zadziałała zasada 'swoje inaczej (lepiej) niż cudze' - bo nie miałam nigdy cierpliwości do małych dzieci, nie umiałam się z nimi bawić, teraz nie mam z tym problemu. Dziecko to nie koniec świata, nie mamy co prawda dziadków, więc jestem z nim 24/7,z wyjątkiem może 5 godzin tygodniowo, ale..daję radę, bo właśnie moje dziecko to nie potwór, mogę z nim wyjść do wielu ciekawych miejsc, jest to logistycznie skomplikowane, ale da się.

Powodzenia!

Julia jak się czujesz?

Ale nie tylko Ty ją ponosisz - dziecko też. Głosów osób, które piszą "miałem/am złe dzieciństwo, żałuję, że matka zdecydowała się mnie urodzić" nie widujesz? Ja tak, nawet na tym forum. Do macierzyństwa nie wystarczy "wziąć odpowiedzialność", trzeba być jeszcze psychicznie i materialnie gotowym. Ja jestem sporo starsza od Ciebie i szczerze mówiąc nie jestem, może nigdy nie będę, nie każdy jest powołany do rodzicielstwa. Gdybym teraz miała dziecko, to mogłabym się starać, a i tak wiem, że by cierpiało. Uważam, że przyznać to, to żadne tchórzostwo czy brak odpowiedzialności, raczej przeciwnie.

Przepraszam Nektaryna, a namawianie do ciazy nie jest wtracaniem sie w Jej zycie? Dziewczyna chce porady, dlatego tu pisze. Ja daje najlepsza, na jaka mi sumienie i wiedza pozwala.

Ja po przeczytaniu calego watku odnioslam wrazenie, ze Autorka nie chce tego dziecka, a utrzymuje ciaze, bo jej partner "kazal".
Oczywiscie nie popieram aborcji (sama jestem w ciazy), ale macierzynstwa na sile tez nie.

Faceci przychodza i odchodza. Dziecko zostanie na zawsze.

Czasem warto przeczytac caly watek, a nie tylko pierwszy post....

Dlatego uwazam, ze Autorka powinna dokladnie sobie wszystko przemyslec. Oczywiscie powinna brac pod uwage zdanie faceta, ale przede wszystkim swoje, bo to ona urodzi i to ona bedzie opiekowac sie dzieckiem, jesli facetowi nagle sie "odwidzi".

jeszcze nie w głowie mi wózki i nosidełka ale racja, że udzielam sie w tym wątku

Ona9019
dziekuje , że pytasz Nie czuję sie najlepiej ponieważ mam krwawienia i bóle brzucha . Na tyle silne, że boję sie z domu wychodzic...A ten stan nie ułatwia mi niczego...

dlaczego tak uważacie dziewczyny ? Nie rozumiem Wyjasniłam jak było...
Przecież On mi nic nie kazał ani siła mnie nie trzyma przy sobie !! Racja, że nie jestem w tej chwili  gotowa na zostanie matka i chcialam usunąc ale skoro myslałam  o załozeniu rodziny z nim w przyszłości to wolę mieć z nim dziecko teraz niz w ogóle !! A to, że On nie potrafił by byc ze mna po aborcji to chyba nie egoizm czy szantaz  z Jego strony ?!

Ja rowniez trzymam kciuki. Zycze duuuzo zdrowka.
Uspokoj swoja psychike, a ikrwawienie zniknie. Dbaj o siebie i juz sie nie zadreczaj! I pisz od czasu do czasu