Moja żona jest zrzędliwa

yoghurt007, czyli założyłeś, że żona autora tematu to jest typ taki wiecznie niezadowolony, co mu wiecznie źle i nie tak i ma absurdalne pomysły i nic jej nie zadowala? Może i tak, choć on wyraźnie pisze, że to zaczęło się stosunkowo niedawno, więc to raczej obala te teorię.

Zgadzam się, że mój post z przykładowymi jeszcze nie gderliwymi prośbami jest jedynie możliwą wersją wydarzen - choć powtarzającą się w tak wielu związkach, że nie wykluczone, że i tu autor nie zwracał na to uwagi przez długi czas, a to co dzieje się teraz to jest po prostu skutek "zmęczenia materiału" żony, która ma już dość chodzenia, poprawiania, przypominania... A mężczyźni miewają niebywały dar do zapominania i takich przypomnieniach, a kobieta wkurza się, bo ileż razy można przypominać i stwierdza, że już nie chce jej się w ogole gadać.... Czy tak jest tutaj, to wie tylko autor i jego żona. A jeśli choć trochę mam rację, to może jest odpowiedz na jego zapytanie o możliwe przyczny obecnego stanu rzeczy.

Takie rzeczy jak bycie marudnym i roszczeniowym z natury zwykle wychodzi wcześniej niż po ponad 8 latach. Szczególnie, że od tego czasu są już małżeństwem, mają dziecko, więc szara codziennośc i spadek ekscytacji nowością pewnie już dawno nastąpił.

Ja nie mam szklanej kuli, żeby stwierdzić, że na pewno mam rację Ale mowię jako może to wyglądać. Na ile będzie to trafne i pomocne dla autora, to już zostawmy jego ocenie. I nie jest to zgadywanka z kosmosu - jeśli jakis schemat funkcjonuje, lub w funkcjonował (do czasu uświadomienia sobie schematu) w niemal każdym znanym mi związku - z moim własnym włącznie, to chyba normalne, że piszę o tym jako o dość prawdopodobnej w moim odczuciu możliwości. Ty założyłeś, że to po prostu wredna baba jest i nie ma się co nią przejmować. I to nas różni w podejściu do tematu.

Ale o czym konkretnie teraz mówisz? Z tego co kojarze, to nie byłeś w małżeństwie i Twój związek z nieco innych przyczyn niż opisywane w tym wątku sie rozpadł  - przynajmniej na takie Twoje wypowiedzi się natknęłam, więc przyjęłam, że tak było.

Edytowałam drugą część poprzedniej wypowiedzi, bo zaskoczyłam, ze poprzednie źle Cię zrozumiałam.

Jak by mnie ktoś tak zwracał uwagę cały czas to szlag by mnie trafił . Ja z doświadczenia swojego kilkunastoletniego małżeństwa mogę stwierdzić, że zarówno mężczyźni jak i kobiety czasem w niektórych kwestiach są niewyuczalni i nie ma sensu ciągle im zwracać uwagę. Niech każdy robi to, w czym jest dobry. U mnie na przykład mąż robi pewne rzeczy dobrze (a przynajmniej w akceptowalny dla mnie sposób ) a inne rzeczy robi źle i wolę je zrobić sama (jeżeli jednak widzę, że mój mąż się stara coś zrobić chociaż mu nie bardzo wychodzi, to go mimo to nie krytykuję). Są też sprawy, którymi zajmuje się tylko on (np. płaci rachunki i pilnuje kasy), bo jest w tym lepszy niż ja. To tylko kwestia rozsądnego podziału obowiązków. Nie ma sensu zmuszać kogoś do robienia czegoś do czego nie ma predyspozycji. Oczywiście nie może być tak, że jedna osoba robi wszystko a druga nic, bo wszystko robi źle. Coś trzeba umieć robić i w domu zawsze się coś takiego znajdzie czym każdy będzie się mógł zajmować.

Dlaczego Yoghurt007 ma Waszym zdaniem zrąbaną psyche???, jest trochę jak Don Kichot lub Syzyf ale to zupełnie inna bajka.

Jestem kobieta ale ja szczerze powiedziawszy nie  rozumiem... Same piszecie, ze facet jest inaczej skonstruowany, to dlaczego wymaga się od niego by domyślał się o co Kobiecie chodzi? Jeżeli Ona nie umie rozmawiać to z kim tu jest problem? I skąd ma wiedzieć kiedy zrzędzenie jest "sygnałem alarmowym" a kiedy zwykłym zrzędzeniem?. Facet się stara, przejmuje się zachowaniem swojej Kobiety, próbuje znaleźć przyczynę. Ja wiem, ze jesteśmy skomplikowane, ale czy czasami nie wymaga się od faceta zbyt wiele? Co innego, gdy ktoś rozmawia o swoich potrzebach, wyjaśnia i to nie przynosi rezultatów, a co innego, gdy ktoś milczy i zrzędzi i trzeba się domyślać a jak same napisalyscie powodów może być milion.

vinnga, chapeau bas! juz prościej niż Ty wyjaśniłaś nie da się tego wyjaśnic. Zgadzam się z każdym zdaniem.

Bo żeby zrozumiec, trzeba chciec zrozumiec. Pozostaje nam mieć nadzieje, że autor wątku chce.

Nie wydaje mi się - to odpowiedź na każdy człon Twojej wypowiedzi.

Bullitt - skoro wiesz, że szczegóły ważne, to wyluzuj. Warto byłoby poczytać więcej twoich postów, jeśli wiesz co mam na myśli.

Nie zrobisz z Wilka owcy, to że ustępuję bo widzę w tym partykularny interes nie jest równożnaczne z tym, że odrzucam to kim jestem bo jedno z drugim stanowi nierozerwalną całość.

To są chyba jakieś skrajne przypadki, podaję płaszcz i pomagam go założyć też tym kobietom których nie znoszę. To dla mnie standard od dzieciństwa tak mnie nauczono.

Szczerze mówiąc mnie to naprawdę bawi. I nie ze względu na fakt, ze znowu jestem nawalony, ale ze względu na fakt, że tak się chętnie ("wy-kobiety") zapieracie przy takich pierdołach i tak chętnie zdradzacie takich kolesi co te wszystkie pierdoły robią, z kimś takim jak ja -ordynarnym, aroganckim, czasem prostakiem i bucem, ale "intrygującym", "ciekawym", i do bólu (zabrakło mi słowa) męskim facetem.

Naprawdę nie wiem szczerze mówiąc czy mam się śmiać czy płakać z tego powodu, ale tak po prawdzie to zawsze mnie  dziwiła ta rozbieżność.

-edit - poprawiłem literówki i parę pierdół.

Nie pisz więcej dziś, szczera rada znajomego z forum Remiego. Odpocznij.

Czytająć posty na forum i słysząc o jakie rzeczy ludzie się spierają czasem wydaje mi się że ludzie sami stwarzają sobie problemy żeby miec bardziej "kolowe życie".
Fakt faktem że kobiety maja bardziej zrzędliwą naturę i skłonośći do czepiania sie o szczegóły ale czasem naprawde co po niektóre mogłyby przytamować.\

Jesli dla kogoś najważniejsza jest lśniaca podłoga to niech sam sobie ja poleruje, sprawa prosta albo niech znajdzie partnera któty uwielbia taką podłogę polerować.

Jak się jest z kims w związku to trrzeba iść na kompromisy i pewne zachowania i zwyczaje partnera zaakceptować a na temat tych trudnych do zaakceptowania rozmawiać i szukac kompromisu w pół drogi.

Może ja jestem jakaś dziwna ale ja mam to gdzieś że mój partner zostawia ubrania tam gdzie je ściąga bo co jakiś czas je zbiara i wrzuca do pralki. Ja o takie drobne codzienne rzeczy nie mam zamiaru sie wściekać.

Olinka dobrze to ujęłaś. Jak Ci się wydaje - po której stronie jest marudzenie i zrzędzenie? Po stronie kompromisu i zrozumienia, czy po stronie egoistycznego zaspokojenia jedynie własnych potrzeb?

Bo facet nie jest w stanie dojść do porozumienia ze swoja kobietą i dlatego szuka porady na forum. Skoro tak jest, bo kobieta sama nie wie czego chce, to jest to chory egoizm z jej strony. Bo mi przeszkadza zbyt głośny tv, bo mi przeszkadza sposób w jaki odkurzasz, bo mi przeszkadza to i tamto. Nie ma w tym niczego innego, żadnego głębszego sensu czy próby wyartykułowania swoich potrzeb. Jest to czysto egoistyczne dopieprzenie drugiemu człowiekowi, aby samemu poczuć się lepiej. I póki autor wątku nie podzieli się dodatkowymi szczegółami, to tak to będę widział. Bo nic innego nie wiadomo - reszta to domysły bez podstaw, poza doświadczeniem osoby się wypowiadającej. A że twoje doświadczenie jest inne od mojego, to i inaczej patrzę na tę kwestię.

Pozwolę sobie abstrahować od tematu i odpowiem pytaniem: czy miłość wyklucza się wzajemnie z asertywnością względem kochanej osoby?

Remi prosiłem o poradę od kobiet a nie o męskie komentarze od facetów ze niby pokazuje jaki jestem... Jestem jaki jestem. Mnie to pasuje I nie będę się zmieniał bo zaistniał problem.

Zmieniła się moja żona i szukam tego czego ja na razie nie wymyśliłem by zmienić zaistniałą sytuację.

Zauważ jednak, że przed zdaniem, które wyjąłeś z kontekstu, wymieniłam zachowania, które z asertywnością (w sensu stricte tego pojęcia) raczej niewiele mają wspólnego. Walka o pozycję i dominację nie jest asertywnością.

Czyli tak naprawdę masz ją gdzieś.

Nie zamierzasz się rozwijać, nie zależy Ci na związku, tylko żeby było jak kiedyś.

Ale to niemożliwe. Wszystko się zmienia. Gdy rodzi się dziecko, potem rośnie, gdy jesteśmy starsi - każdego dnia jest INACZEJ.

Jeśli przybywa obowiązków, a Ty tego nie zauważasz i robisz swoją część, zawsze taką samą i tak samo, to przestajesz być w porządku. Bo całej reszty nie dostrzegasz, tym samym zwalasz na żonę, która dostrzega. Czasem wygodnie jest nie widzieć, nie wiedzieć, nie umieć.

I nie może być dobrze, bo ona jest zmęczona. Z pracy wraca później niż Ty. Być może bardziej zmęczona. Kobiety są słabsze. Nikt Ci tego nie mówił?

Siedzenie przy dziecku, gdy ono odrabia lekcje, jest odpoczynkiem.

Ile czasu dla siebie ma żona? Na odpoczynek, na zregenerowanie sił? Ile czasu po urodzeniu dziecka była w domu i nie musiała się o nic martwić? Czy wiesz, że organizm kobiety w sprzyjających warunkach odbudowuje się po ciąży przez cały rok?

Gdyby tak było, to miałabyś daną rzecz zrobioną za pierwszym razem. Skoro tak nie jest, to znaczy, że to nie jest taką pierdołą, jak ci się wydaje. Dzieje się tak z kilku przyczyn.

1) Przyzwyczajenie jest drugą naturą człowieka. Pewnych rzeczy nie da się zmienić jak za pstryknięciem palcami, a innych nie da zmienić się w ogóle. Przykładowo, ja mam odruch zamykania drzwi na klucz za sobą jak wchodzę do domu. Za każdym jednym razem mogę słyszeć, żebym nie zamykał, bo np za chwilę ktoś ma przyjść. Ja i tak zamknę - najwyżej za chwilę otworzę. Nie jest to przekora - jest to odruch, bo robię to nie zastanawiając się nad tym.

2) Niektóre odruchy są częścią rytuału. Tutaj dobrze ten mechanizm widać u palaczy. Uzależnienie od nikotyny jest stosunkowo słabe i dlatego terapie zastępcze (gumy z nikotyną, plastry) są tak mało skuteczne. Tutaj większe znaczenie ma cały rytuał - to kiedy palimy, jak palimy, cały proces wyciągania papierosa z paczki, miętoszenia go (lub nie), zabawy zapalniczką w palcach, wkładanie do ust i tak dalej i tak dalej. Każdy ma jakieś swoje rytuały. Niektóre są nieszkodliwe, a inne irytujące dla otoczenia. Coś, co dla ciebie jest taką pierdołą, może być częścią nieświadomego procesu. A może to być dosłownie cokolwiek.

Jeśli tak to rozumiesz, to sama się ustawiasz w pozycji ofiary.

Nie? A ta cała ideologia dorobiona do wcześniej przerabianego przykładu z myciem podłogi? Dla każdego faceta to tylko cholerna podłoga. Ale dla przeciętnej kobiety to gest świadczący o dbałości o uczucia partnerki. Jak facet nie umyje podłogi, to nie chodzi o brudną podłogę, ale o to, że olał swoją kobietę.... No i czyż to nie jest upieranie się przy pewnych rzeczach "dla zasady" ? Czyż to nie jest udowadnianie, że facet na pewno nie kocha i nie szanuje, bo nie zmył podłogi?

Remi jak coś walniesz, to nie wiem czasem gdzie mam patrzeć ze wstydu. Pisał facet wyraźnie, ze ciężko pracuje po 10h dziennie. I to w poście otwierającym.

Patrz w odbicie swojego spojrzenia w lustrze
Niemniej zapomniałem o tej kwestii pracy. Cóż mój błąd. Więc tak zła kobieta, nie docenia co ja robię. Bywają takie, ale warto pomyśleć czy ja sam idealny jestem... Jak jestem - powiedzieć żonie to i owo, jak nie działa - odejść. Po co się męczyć.

No dobra, a czy ktoś przez te 4 strony poradził Autorowi, żeby wziął żonę z wsiarz, usadził i kazał sobie wyłożyć kawę na ławę? Niech się wydrze, niech kłóci ,w końcu jej przejdzie i w końcu dojdą do jakiś wniosków. Tylko niech nie wychodzi i nie trzaska drzwiami. Niech ona mu w końcu powie czego tak zrzędzi??

Nie wierzę, że może to stanowić tak ogromny wyczyn, że dla spokoju osoby, którą (w założeniu) kochasz nie byłbyś w stanie wyrobić w sobie nowego odruchu. Przyznasz, że to niewielka cena za uśmiech ukochanej osoby? Powiedzmy od razu, że nie chciałoby Ci się, nie widzisz takiej potrzeby lub zwyczajnie Ci nie zależy. I nieważne, że ta przykładowa podłoga dla Ciebie jest czymś zupełnie nieistotnym (w pełni to rozumiem), jeśli dla niej czystość tej podłogi jest warunkiem niezbędnym do tego, aby czuła się w Waszym wspólnym domu komfortowo. Ja na przykład odruchowo nalewałam mężowi kawę do wysokości kubka, ja piję czarną, mąż z mleczkiem, więc na to mleko też musi się w kubku znaleźć miejsce. Zrobiłam tak raz, drugi, trzeci, zawsze w końcu się reflektowałam, ale było już za późno, kiedy jednak mąż wprost poprosił, żebym więcej tego nie robiła, to wyrobiłam w sobie nawyk skupiania się przy nalewaniu kawy. Czy mnie to coś kosztowało, czy był to jakiś wyczyn? Nie. A jednak mężowi sprawiło przyjemność, a już na pewno zaoszczędziło irytacji. A przecież mogłam powiedzieć ,,jeśli ci coś nie pasuje, to nalewaj sobie sam", prawda? I - jak widać - wystarczyła tu odrobina dobrej woli, chęci i uwagi, nic więcej.

To pojęcie można rozpatrywać na wielu płaszczyznach. Właściwie słowo ,,ofiara" powinnam była tutaj wziąć w cudzysłów, ale nie wzięłam (mój błąd) i rzeczywiście w tym kontekście trochę wypaczyło to jego sens. Chodziło o to, że to kobiety zwykle stoją po tej stronie, po której ktoś chce nad nimi dominować.

Hmmm... Widzę, że tutaj zupełnie się nie rozumiemy i raczej nie zrozumiemy, mamy bowiem zupełnie inne widzenie tegoż zagadnienia - Ty widzisz go stricte po męsku, bierzesz zbyt dosłownie i zbyt wprost, aby wejść w kobiecy mózg i zrozumieć co w nim siedzi .

Niemniej coraz bardziej odchodzimy od tematu głównego, zatem proponuję, aby na powrót wejść na właściwy tor.

Jezu, Yoghurt, naprawdę mam wrażenie, że nie kumasz co Ci tu próbujemy przekazać. Ja to kumam, bo mój facet nie lubi syfu na podłodze, więc codziennie przed wyjściem do pracy odkurzam tę cholerną podłogę. Dlaczego to robię, skoro dla mnie to też jest tylko "cholerna podłoga", psie kłaki mi nie przeszkadzają i mogłabym robić to co 2-3 dni? Ano dlatego, żeby jemu było miło, przyjemnie, że o nim pomyślałam i zrobiłam to, co dla mnie jest tylko "pierdołą", a jemu może poprawić humor.

I dlatego wkurzam się, kiedy ja pamiętam o cholernej podłodze, ale wracam do domu, a w zlewie i naokoło syf- bo jemu nie chciało się tych "cholernych talerzy" poukładać tak, żeby zajmowały mniej miejsca i można było je zalać, choć prosiłam go o to już nieskończoną ilość razy (naprawdę!). Czy tak wiele by go to kosztowało, gdyby ułatwił mi pracę i ułożył to, co usyfił? I znowu dla niego mogą to być tylko "cholerne talerze", a dla mnie to sygnał, że moje prośby się dla niego nie liczą. I ja będę tarła zaschnięte garnki, wściekła i z przekleństwami pod nosem, a miły wieczór szlag trafi.

Yoghurt, przecież Busiu napisała, czemu sprząta codziennie podłogę... Yoghurt, związek to nie jest układ współlokatorski A przynajmniej nie powinien być

A zasady dobrego współżycia to jakieś różne są w tych wypadkach? Bo moim zdaniem nie bardzo. Przy mieszkaniu pod jednym dachem można być parą, ale nie trzeba. Ale współlokatorami jest się zawsze. Podział obowiązków (taki czy inny) będzie zatem zawsze obowiązywał. Nie widzę powodu, dla którego miałbym kogoś uszczęśliwiać na siłę. I nie życzę sobie, aby ktoś inny uszczęśliwiał na siłę mnie, bo nic innego mnie tak z równowagi nie wyprowadza.

Dajmy na to mnie wkurzają brudne okna. Ale jak ktoś mi je będzie mył, aby zrobić mi przyjemność, to mnie to będzie tylko wkurzać jeszcze bardziej. Owszem - docenię, podziękuję. Ale wkurzony będę - bo to nie jest jednorazowa niespodzianka, ale stały układ. A czemu ktoś miałby poświęcać tyle czasu i tyle wysiłku jedynie dla takiej pierdoły? Z miłości? Ja tego nie kupuję. Raczej z egoistycznej świadomości "robienia mu dobrze", co sprawia większą frajdę osobie wykonującej tą czynność niż faktycznie tej drugiej osobie.

Ja rozumiem, że ktoś jest zalatany, zmęczony, podchorowany itp i na drodze wyjątku mogę pomóc. Ba - zrobię to wtedy z przyjemnością i radością. Ale dlaczego miałbym tak robić każdego dnia? Przecież na dłuższą metę nie da się tak żyć i prowadzi to do absurdów jak właśnie "odkurz podłogę, bo przeszkadza mi, że odkurzane było aż dwa dni temu". Utrwalanie takich schematów nie prowadzi do niczego dobrego.

Nie wiem - może to kwestia wychowania. Ale tak zostałem nauczony. Jak mi coś przeszkadza - to ja mam to zrobić, a nie wyręczać się innymi. Ani nie będę pozwalać, aby inni mnie wyręczali. Uszczęśliwiać na siłę też nie będę - chyba że o coś wyraźnie zostanę poproszony lub ma to być niespodzianka na jakąś okazję (ale tutaj nie ma nic na siłę wtedy).

Dla mnie to jest logiczne.

Nawet w medycynie jest taka zasada, że jeśli tylko istnieje taka możliwość, to owszem, łagodzi się objawy, ale przede wszystkim leczy przyczyny.

Yoghurt, no proszę Cię... Przecież to jest bez sensu, wmawiasz mi coś, z czym sam masz problem . I coraz bardziej dochodzę do wniosku, że masz też problem z czytaniem ze zrozumieniem. Ja Ci tłumaczę jak chłopu na miedzy, że to nie wystarczy, a Ty w kółko to samo - baba winna. A czy ja gdzieś napisałam, że niewinna? Nie. Ja zwyczajnie twierdzę, że każdy kij ma dwa końce, dlatego to, że ona przestanie zrzędzić, ale przyczyna jej zrzędzenia nie zniknie, tak naprawdę niczego tu nie zmienia, bo nawet jeśli sytuacja w ich w domu się poprawi, to poprawi się tylko na chwilę. A wiesz dlaczego? Bo choćby ona zagryzała zęby, przestała się czepiać i marudzić, dla świętego spokoju odpuści, to jest tylko człowiekiem, więc jestem pewna, że wcześniej czy później, ale na powrót wybuchnie.

Oczywiście, że powinni ze sobą szczerze, otwarcie i konkretnie porozmawiać, bo bez werbalnego komunikatu raczej ciężko będzie im dojść do jakichkolwiek konstruktywnych wniosków. Jeśli jednak okaże się, że podłożem jej zrzędzenia jest frustracja wynikająca wprost z sytuacji jaka ma miejsce w ich wspólnym domu, to OBOJE będą musieli wykonać pracę, aby tę sytuację naprawić. Niemniej nasz Autor już jasno wyraził swoje zdanie, że ona ma przestać, ale on na pewno w sobie niczego zmieniać nie będzie, a skoro tak, to zabij mnie jeśli się mylę twierdząc, że w tym domu sielanki nie będzie.

Dopóki marudzenie nie zmieni się w konkretną rozmowę, to lepiej nie będzie.
Może Autor robi dużo, ale akurat nie to co to jego żona chce. Ale skąd on może wiedzieć czego ona chce, skoro o tym nie mówi?
Marudzenie to sygnał alarmowy, że coś jest nie tak. On odbiera ten sygnał, widzi, że coś jest nie tak, ale skąd może wiedzieć co, skoro ona nie chce o tym rozmawiać?
Oczywiście ma się domyslić. Może ona wolałaby kolację, zamiast posprzątanego na błysk mieszkania? Może. Autor ogarnie z grubsza mieszkanie, resztę czasu poświęci na przygotowanie kolacji, żona wróci z pracy i powie, że wcale nie jest głodna, jeśli już to miałaby ochotę zjeść zupełnie coś innego, a tak w ogóle to co on robił przez pół dnia, że w zlewie leżą brudne garnki? Nie trafił. W takim razie może ona wolałaby gdzieś wyjść? On kupuje bilety do kina/rezerwuje stolik w restauracji, żona wraca i jęczy, że jest zmęczona, nie ma siły, nie chce jej się nigdzie iść, że on jej nie rozumie. Znowu nie trafił. Skoro jest zmęczona, to może przydałby jej się odpoczynek. Wykupuje jej weekend w spa, masaż, fryzjer, kosmetyczka, wszystko, niech się odpręży, zajmie tylko sobą, odpocznie. A ona, że nigdzie nie jedzie, co to, on chce jej się pozbyć z domu, pewnie ma jej dosyć, że on sobie i tak pewnie nie poradzi sam z dzieckiem przez cały weekend, a w ogóle to już mu się przestała podobać, że tak ją wysyła do tego fryzjera i kosmetyczki? To znowu nie to. A może...
I tak do usranej śmierci.
Jak ktoś się chce przyczepić, znaleźć powód do narzekań, to zawsze go znajdzie.
Wystarczyło by powiedzieć: "kochanie, nie zależy mi na tym i na tym, jeśli chcesz mi zrobić przyjemność, to zrób to i to."
On jest zadowolony, bo wie co było nie tak i czego ona oczekuje, ona jest zadowolona, bo jej oczekiwania są spełnione.

Oczywiście to wszystko powinno działać w obie strony.

Merredithhh, słusznie prawisz. Moim zdaniem problem jest taki: albo kobieta nie umiała mówić czego chce I NIE NAUCZYŁA SIĘ, albo umiała, i się oduczyła (z powodu negatywnych reakcji na jej życzenia). Zrzędzenie pojawia się, gdy mówienie wprost jest za trudne...